Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!...

Όπως -πολύ σωστά- είπε ένας φίλος σήμερα...

Αύριο είναι Πρωτομαγιά...

Την Πέμπτη ετοιμαζόμαστε για το τετραήμερο στο χωριό...

Την Δευτέρα του Πάσχα ανέκαθεν δεν δουλεύαμε...

Και την Τρίτη μετά το Πάσχα είναι ο επίσημος εορτασμός της Πρωτομαγιάς!

Οπότε...


Καλή Ανάσταση!





Και επιστρέφουμε... κάποια στιγμή... 
την εβδομάδα μετά το Πάσχα...

Δημαγωγοί εσωτερικού, «αχάπαροι» εξωτερικού...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Εκπομπές, απευθείας μεταδόσεις, καταγγελίες, μεγαλοστομίες, επί τόπου «εκστρατείες», θρήνοι, οδυρμοί και κροκοδείλια δάκρυα για την «καταστροφή της Κύπρου».

Όλα αυτά, ένα μήνα πριν…

Γιατί τώρα άλλαξε ο καιρός.

Με το θέμα δεν ασχολείται πια κανείς από όσους διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους πως «η Κύπρος δεν είναι μόνη».

Ήδη το κυπριακό μνημόνιο είναι γεγονός, ενώ στην ερευνητική επιτροπή για την οικονομία ακούγονται φοβερά πράγματα – στα οποία δεν δίνει κανείς σημασία.

Προφανώς, επειδή δεν βολεύουν.

Προφανώς, επειδή αποδεικνύουν πως τίποτε δεν έγινε τυχαία.

Για παράδειγμα. Ο Χαρίλαος Σταυράκης, υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Χριστόφια από το 2008 μέχρι τον Ιούλιο του 2011, κατέκρινε ενώπιον της επιτροπής την ίδια την κυβέρνηση την οποία υπηρέτησε (και αντικαταστάθηκε όταν, ως φαίνεται, θέλησε να χτυπήσει κάποιο καμπανάκι).

Είπε πως η κυβέρνηση Χριστόφια «δεν έδειξε την ανάλογη ανταπόκριση σε εισηγήσεις του για μέτρα και ενέργειες».

Και πως την οικονομία της Κύπρου διέλυσαν η φονική έκρηξη στο Μαρί και ο υπέρογκος τραπεζικός τομέας – πάνω στο πτώμα του οποίου έχυναν όλοι οι εγχώριοι δημοκόποι ποταμούς (κροκοδειλίων) δακρύων.

Δεν είπε, δηλαδή, ότι την Κύπρο την διέλυσαν οι αποφάσεις για τη διάλυση του υπέρογκου αυτού τραπεζικού της τομέα – αλλά όποιος εδώ στην Ελλάδα υποστήριξε τα ίδια, αντιμετωπίστηκε περίπου ως «προδότης της Κύπρου» (από αυτούς που με την Κύπρο για πρώτη φορά στη ζωή τους ασχολούνταν).

Είπε ακόμη πως στην Κύπρο εκατομμυριούχοι έπαιρναν ίσα επιδόματα με μη έχοντες, αναφέρθηκε στις προστριβές του με άλλους υπουργούς, τόσο με αφορμή τις πελατειακές σχέσεις με τις συντεχνίες, όσο και για την κατασκευή μεγάλων και δαπανηρών έργων, όπως το Μέγαρο Πολιτισμού και ο δρόμος Πόλης Χρυσοχούς- Πάφου.

Συγκλονιστική υπήρξε και η κατάθεση της γενικής ελέγκτριας της Κυπριακής Δημοκρατίας, Χρυστάλλας Γιωρκάτζη, που δεν δίστασε να δηλώσει πως «σε μια χώρα, όπου επικρατεί η ανοχή, η αναξιοκρατία, η ευθυνοφοβία και μερικές φορές η απαξίωση των νόμων και θεσμών μια ανθρώπινη τραγωδία, όπως αυτή στο Μαρί, και μια οικονομική τραγωδία, όπως η σημερινή, ήταν περίπου προδιαγεγραμμένες».

Αναφέρθηκε στη φοροδιαφυγή και στα αδήλωτα εισοδήματα και αποκάλυψε πως υπάρχουν ακόμη άτομα, τα οποία δεν έχουν φορολογικό φάκελο στο Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων!

Όπως είπε, από δειγματοληπτικό έλεγχο προέκυψε ότι πολίτες που διαθέτουν σκάφη αναψυχής, πολυτελή αυτοκίνητα και μεγάλη ακίνητη περιουσία, δηλώνουν πολύ χαμηλά εισοδήματα.

Την ίδια ώρα, μελέτη του Πανεπιστημίου της Κύπρου, ρίχνει μεγάλες ευθύνες στο πολιτικό σύστημα που συστηματικά εξυπηρετούσε τα οργανωμένα συμφέροντα, ενώ υποστηρίζει πως η μεγαλόνησος πρέπει να στραφεί στην προσέλκυση επενδύσεων και όχι καταθέσεων.

Παραδέχονται δηλαδή όλοι (οι λογικοί) πλέον ότι η δημιουργία αυτής της τραπεζικής φούσκας αποδείχθηκε μοιραίο λάθος.

Και δεν είναι μόνο αυτά.

Στη μεγαλόνησο άνοιξε η συζήτηση αυτού που αποτελούσε κοινό μυστικό.

Ο λόγος για το περίφημο Ταμείο Αλληλεγγύης, που ο κ. Χριστόφιας δημιούργησε το 2008 προκειμένου να υποδέχεται ιδιωτικές δωρεές, που θα διετίθεντο μετά σε δυσπραγούντες.

Φαίνεται πως μοιράστηκαν πολλές επιταγές (κάτω των 1.000 ευρώ η κάθε μία), ενώ η κυπριακή εφημερίδα «Πολίτης» ανέφερε πως στους «δυσπραγούντες» συγκαταλέγεται και η Νεολαία του ΑΚΕΛ, η ΕΔΟΝ.

Ο γ.γ. του κόμματος Άντρος Κυπριανού διέψευσε την πληροφορία, έσπευσε, όμως να προσθέσει πως «τα χρήματα προς τα σωματεία είναι πρακτική που ακολουθείται από όλες τις Κυβερνήσεις».

Ναι, αλλά όχι τα χρήματα από ένα ειδικό ταμείο για «δυσπραγούντες».

Είπε επίσης ο κ. Κυπριανού πως όλα αυτά αποτελούν μέρος μιας εκστρατείας παραπληροφόρησης και πως «φτάσαμε στο σημείο να μην διαμαρτυρόμαστε για τα εκατομμύρια, που φυγαδεύονται και να βάζουμε πρωτοσέλιδα τα 500 ευρώ».

Το καταπληκτικό είναι πως ο Γενικός Εισαγγελέας Πέτρος Κληρίδης, δηλώνει πως δεν γνώριζε τίποτε για το Ταμείο, την ύπαρξη του οποίου πληροφορήθηκε τον περασμένο Ιανουάριο, όταν αποφασίστηκε η διάλυσή του.

Από την πλευρά του, ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου, μιλώντας στο κρατικό ραδιόφωνο ανέφερε ότι ο Γενικός Εισαγγελέας δεν δικαιολογείται να δηλώνει άγνοια, αφού το καταστατικό είχε συνταχθεί από το γραφείο του και είχε κατατεθεί στον πρωτοκολλητή.

Όλα αυτά, προκάλεσαν την παρέμβαση της Γενικής Ελέγκτριας Χρυστάλλας Γιωρκάτζη, που θα ζητήσει τα βιβλία και τους λογαριασμούς του Ταμείου, καθώς και η ελεγκτική υπηρεσία, δηλώνει άγνοια για την ύπαρξη του Ταμείου.

Μύλος, δηλαδή!

Και μέσα στη γενική σύγχυση, ο κ. Χριστόφιας κατέθεσε αγωγή κατά του ΡΙΚ (ενός δημόσιου οργανισμού του οποίου προΐστατο η κυβέρνησή του, δηλαδή) και του διευθυντή ειδήσεων, Γιάννη Καρεκλά, επειδή σε τηλεοπτική εκπομπή (στις 14 Φεβρουαρίου, πριν από τις προεδρικές εκλογές) τον αποκάλεσε «αχάπαρο» - διαδεδομένος χαρακτηρισμός στην Κύπρο, που σημαίνει ανενημέρωτος και αμέριμνος.

Και μέσα στην πτώχευση, ζητά αποζημιώσεις από 100.000 ως 500.000 ευρώ για «προφορική δυσφήμιση, λίβελο και επιζήμιο ψευδολογία»!

Και να ήταν μόνο αυτά!

Αυτόν τον καιρό, ο ΟΗΕ, δια του ειδικού συμβούλου του γενικού γραμματέα του, του Αλεξάντερ Ντάουνερ, ζητά επίσπευση των διαδικασιών για επίλυση του Κυπριακού, διότι, όπως λένε σε όλους τους τόνους, η παρούσα οικονομική κρίση μπορεί να αποδειχθεί… ευκαιρία για το πολιτικό πρόβλημα!

Η Λευκωσία έχει δηλώσει πως με το θέμα δεν θα ασχοληθεί, αν προηγουμένως δεν αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση, αλλά ο (διάδοχος του Ανάν) Μπαν Κι Μουν, το βιολί του.

Δεν είναι σοβαρά όλα αυτά;

Προφανώς!

Έλα, όμως, που δεν ασχολείται κανείς από τους φωτεινούς παντογνώστες που πριν από έναν μήνα είχαν περίπου κηρύξει την επανάσταση.

Εκτός από την σύγχρονη τραγωδία της Κύπρου, υπάρχει και η υποκρισία για την Κύπρο…

Και οι δικοί μας δεν είναι απλοί «αχάπαροι»!



ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Οι εξελίξεις στην Κύπρο μου θυμίζουν τον παππού μου ο οποίος έλεγε πολύ συχνά την φράση "μαζί μιλάμε χώρια καταλαβαινόμαστε"!
Όλοι είδαμε όσα συνέβησαν (ευτυχώς δεν τα ζήσαμε από πολύ κοντά!) αλλά ο καθένας κατάλαβε ότι ήθελε.
Δυστυχώς υπάρχουν και αυτοί που, για δικούς τους μικροπολιτικούς λόγους, "κάνουν ότι κατάλαβαν" αυτό που τους βολεύει.
Μυαλό δεν βάζουμε με τίποτα!
Είμαι σίγουρη ότι οι Κύπριοι πολύ σύντομα θα ξεπεράσουν και αυτή την δυσκολία και θα βγουν από την οικονομική τους κρίση πολύ καλύτεροι.
Εμείς όμως;...
Εμείς είμαστε ικανοί, ακόμα και όταν η Κύπρος έχει προχωρήσει και έχει ξεφύγει από μνημόνια και προβλήματα, να συζητάμε τι θα μπορούσαν να είχαν κάνει καλύτερα και τι "κατάλαβε" ο καθένας εκείνη την τραγική για την Κύπρο εβδομάδα...

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Χρειαζόμαστε και άλλο "πραξικόπημα"...

Του Γιώργου Κράλογλου

Με θεατρινισμούς «απελπισίας» οι «δυνάμεις προστασίας» του κρατισμού, των συντεχνιών και της διαπλοκής κομμάτων και αγοράς «χάιδεψαν» τους πελάτες τους, χαρακτηρίζοντας πραξικόπημα το πολυνομοσχέδιο στο οποίο, επιτέλους μετά από 40 χρόνια, νομοθετήθηκαν και κανόνες απαγόρευσης του κράτους να «πατρονάρει» την αγορά «προστατεύοντας» συγκεκριμένες επαγγελματικές συντεχνίες.

Γιατί περί αυτού πρόκειται αν σκεφτεί κανείς ότι δεν είναι δουλειά του κράτους να ορίζει ποιος μπορεί να πουλάει ό,τι ψωμί θέλει και σε ποια μαγαζιά απαγορεύεται να μπαίνει βιτρίνα με ψωμιά.

Δεν είναι δουλειά του υπουργείου Ανάπτυξης να ασχολείται αν τα τσιγάρα πρέπει να τα πουλάνε μόνο οι περιπτεράδες και τα ψιλικατζίδικα και δεν μπορούν να τα πουλάνε όσοι θεωρούν ότι θα έχουν κέρδος και θα εξυπηρετήσουν και τους πελάτες. Το υπουργείο Ανάπτυξης να κοιτάξει μόνο τον σχεδιασμό της ανάπτυξης και αν τον κάνει καλά του φτάνει αυτή η δουλειά.

Αλίμονο αν συνέχιζε να ασχολείται να υποχρεώνει τις κυρίες να πηγαίνουν τις γατούλες τους μόνο σε κτηνίατρο-έμπορο (καθώς και οι κτηνίατροι και οι φαρμακοποιοί έμποροι έχουν καταντήσει) και να χαρακτηρίζει παράνομο τον έμπορο σκυλοτροφής επειδή δεν είναι κτηνίατρος αλλά διαθέτει κτηνίατρο στο μαγαζί.

Μπράβο λοιπόν στο πολυνομοσχέδιο.

Προσωπικά πιστεύω ότι οι απελευθερώσεις αυτές στην αγορά θα δώσουν σιγά-σιγά και κέρδη στον καταναλωτή. Αλλά δεν θα σταθώ στο σημείο αυτό γιατί κατά την άποψή μου το σημαντικότερο είναι ότι έχουμε επιτέλους τον πρώτο νόμο που καταργεί (έστω και σε 2-3 τομείς μόνο) την νοοτροπία του συντεχνιασμού, αφήνοντας τον ανταγωνισμό να επιβάλλει τους δικούς του κανόνες.

Γι΄ αυτό ο περιορισμός του κράτους μόνο σε σοβαρά καθήκοντα πρέπει να επιβληθεί ακόμη και με νομοθετικό πραξικόπημα αν δεν γίνεται αλλιώς ώστε να διορθωθούν και όλο όσα μένουν ακόμη σε εκκρεμότητα.

Υπάρχει λόγος να προστατεύονται (με ειδικές δεσμεύσεις) τα βενζινάδικα από οποιονδήποτε έχει τις προϋποθέσεις να κάνει αυτήν την δουλειά; Μήπως επειδή τα βενζινάδικα και οι βενζινάδες έχουν εγγυηθεί χαμηλές τιμές και καλή ποιότητα στους πελάτες τους;

Οι Έλληνες «ιθαγενείς» είναι δεκαετίες τώρα θύματα του λαθρεμπορίου, του παραεμπορίου, της νοθείας και της κλοπής αφού το ανίκανο κράτος αντί να προστατεύει τον καταναλωτή φρόντιζε να κάνει χατίρια μόνο στην συγκεκριμένη επαγγελματική τάξη περιμένοντας πολιτικά οφέλη. Πρόκειται για την ίδια τακτική που ακόμη καλά κρατεί... με τους ταξιτζήδες, τους φορτηγατζήδες και τους βυτιοφορείς σε βάρος μάλιστα και άλλων επαγγελματικών και παραγωγικών κλάδων της οικονομίας.

Γιατί πρέπει ο «ιθαγενής» καταναλωτής να πηγαίνει μόνο στον φούρνο της γειτονιάς για το ψωμί της ημέρας όταν το σούπερ-μάρκετ του υπόσχεται καλύτερη τιμή αλλά και ποιότητα;

Αν μπορεί ο φούρνος της γειτονιάς να κρατήσει την ποιότητα με χαμηλές τιμές ας μην ανησυχεί και δεν θα χάσει τους πελάτες του.

Για ποιόν λόγο οι περιπτερούχοι πρέπει να έχουν ειδική άδεια για τσιγάρα την οποία (οι περισσότεροι) την νοικιάζουν και κάθονται σπίτια τους;

Το πολυνομοσχέδιο λοιπόν είναι άριστο δείγμα γραφής καθώς δείχνει (έστω και λόγω εφαρμογής συμβατικών μας υποχρεώσεων) ότι ξεκινάει και στο σοβιετικό Ελλάδισταν μια νέα αντίληψη για τον ρόλο του κράτους στην αγορά.

Ξεκινάει μια νέα νοοτροπία.

Εγκαινιάζεται μια πολιτική η οποία ίσως οδηγήσει στην (επιτακτική για την Ελλάδα) ανάγκη να καθίσει το κράτος «στα αυγά του» και να σχεδιάζει μόνο κανόνες παιχνιδιού στην οικονομία τους οποίους να παρακολουθεί με αυστηρότητα και, κυρίως, τιμιότητα αν τους τηρούν οι επιχειρηματίες.

Δεν είναι δουλειά του κράτους να προστατεύει επαγγελματικές συντεχνίες αφήνοντας ασύδοτη την διαφθορά τόσο των ίδιων όσο και των κρατικών υπαλλήλων που τους προστατεύουν στην πράξη.

Είναι γνωστό ότι σήμερα για να ανοίξεις μαγαζί που καθορίζει το κράτος τι πρέπει να πουλάς έχεις να «ξεσκονιστείς» από 3-4 υπηρεσίες και για να ξεμπερδέψεις, στον χρόνο που θέλεις, θα χρειαστεί να «ευχαριστήσεις» για τα καλά... τις υπηρεσίες αυτές.

Η κατάργηση λοιπόν της προστασίας των συγκεκριμένων επαγγελματικών συντεχνιών είναι μια καλή αρχή ασφαλώς για τον ανταγωνισμό που πιθανότατα (βεβαιότατα λέω εγώ) θα προκαλέσει και μείωση των τιμών.

Βοηθάει όμως και στο συμμάζεμα τους κράτους που (όπως σημείωσε εύστοχος σχολιαστής σε προηγούμενο σχετικό σημείωμά μου) δεν έχει κανένα λόγο να μπερδεύεται στα πόδια της αγοράς. Το κράτος είναι μόνο να σχεδιάζει και να ορίζει τις προϋποθέσεις λειτουργίας της αγοράς.

Που είδαν λοιπόν το συνταγματικό πραξικόπημα οι κρατιστές και οι φανατικοί της διαπλοκής κομμάτων και συντεχνιών;
Είναι πραξικόπημα ο ελεύθερος ανταγωνισμός;

Εάν είναι έτσι τότε να πούμε πραξικόπημα και το σφυροκόπημα τιμών και προσφορών στην αγορά τηλεπικοινωνιών, από τότε που αποτινάξαμε τον ζυγό του κρατικού μονοπωλίου του ΟΤΕ, ο οποίος είχε κάνει την μαύρη αγορά τηλεφωνικών παροχών «νόμιμο» επιχειρηματικό κλάδο. Ας το καταλάβουν όλοι λοιπόν. Οικονομία με «κράτος προστάτη» και χωρίς ανταγωνισμό σε όφελος των καταναλωτών δεν χωράει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εκτός αν οι «αντιρρησίες» των συγκεκριμένων διατάξεων του πολυνομοσχεδίου ονειρεύονται άλλη Ένωση...

ΠΗΓΗ  capital.gr

Η άφαντη Τιμισοάρα του Tσίπρα...

Γράφει ο  Γιάννης Σιδέρης

- Να μη με λες Πινοσέτ είχε παραπονεθεί, ο ΓΑΠ στον Αλέξη, πριν δυο χρόνια, τέτοιες μέρες, σε μια συνάντηση τους.
- Εγώ αυτό που είπα είναι ότι τα Μέτρα που παίρνεις προσιδιάζουν με τα μέτρα που πήραν η Θάτσερ και ο Πινοσέτ, απάντησε αυτός

Φυσικά επειδή η αποχρώσεις των λέξεων έχουν το δικό τους βάρος: Εκείνο που είχε πει ήταν ότι ο ΓΑΠ «έχει ξεπεράσει πια και τη Θάτσερ, έχει ξεπεράσει και τον Πινοσέτ και φαίνεται ότι για να κρατηθεί στην εξουσία, είναι αδίστακτος»!

Για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς - και ο γράφων - τον Παπανδρέου, αλλά ότι ήταν αδίστακτος προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία, αποτελούσε καρικατούρα κριτικής. Ο «αδίστακτος» δυο μήνες μετά, παρέδιδε οικεία βουλήσει την εξουσία στον Σαμαρά, σαν παιδάκι που δεν ήξερε τι να κάνει το παιχνίδι που του έδωσαν, σε εκείνο το αλήστου μνήμης δραματικό όσο και τραγελαφικό απόγευμα, όπου η χώρα για κάποιες ώρες έμεινε ακέφαλή, χωρίς πρωθυπουργό!
Ο Αλέξης βρήκε έξυπνη την παρομοίωση και χθες επανήλθε στη συζήτηση στη Βουλή για το πολυνομοσχέδιο, λέγοντας «θα έχετε πλεονάσματα με αίμα, δάκρυα και υποκρισία. Θα έχετε πλεονάσματα σαν εκείνα της Ρουμανίας και της Χιλής του Πινοσέτ».

Ο κ. Τσίπρας κληρονόμησε την τακτική της εντυπωσιακής ατάκας από τον προκάτοχό του Αλέκο Αλαβάνο (είναι μάστορας σε αυτά). Τον βοηθάει να «γράφει» στα τηλεοπτικά δελτία, να δίνει τίτλους στις εφημερίδες και τα σαιτ, αλλά παραμένει υπό συζήτηση κατά πόσο η απύλωτη καταγγελιολογία, τον βοηθάει (άλλωστε δεν βοήθησε και τον πρώην μέντορά του) να εγγράψει υποθήκες εμπιστοσύνης με το εκλογικό σώμα.
Υπάρχουν βλέπετε εν προκειμένω κάποιες …λεπτομέρειες που καθιστούν την σύγκριση πολιτικά ανίερη.
Ο λατίνος δικτάτορας Πινοσέτ, εφάρμοσε στη Χιλή τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό των ανελέητων «παιδιών του Σικάγου», αλλά δεν ενεγράφη γιαυτό στις απεχθείς σελίδες της ιστορίας. Ενεγράφη για το πραξικόπημα κατά του αείμνηστου Αλιέντε, για το ότι μετέτρεψε τη χώρα του σε ένα απέραντο σφαγείο, για τους εξαφανισμένους υπό «άγνωστες» συνθήκες, τις νυχτερινές απαγωγές, τους ανάπηρους από τα βασανιστήρια, τους μακελεμένους στα στρατόπεδα της κολάσεως, τον απόλυτο τρόμο μέσα στον οποίο κυβέρνησε. Δεκάδες χιλιάδες οι δολοφονημένοι. Ψάχνουν και ακόμα δεν υπάρχει αριθμός! Υπολογίζουν ότι ξεπερνούν τις 40.000.

Ο παρανοϊκός δικτάτορας Τσαουσέσκου, κατηγορήθηκε ως υπεύθυνος για τον θάνατο 60.000 ανθρώπων (αν και οι αριθμοί κι εδώ παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστοι). Εξολόθρευε, σε καταναγκαστικά έργα, μέλη των εθνικών μειονοτήτων της χώρας του, ισοπέδωσε χωριά, ξερίζωσε βίαια τον πληθυσμό πολλών επαρχιών, έφερε τον λαό σε εξαθλίωση, ενώ ο ό ίδιος ζούσε στην απόλυτη χλιδή (σ.σ. το μέγαρό του ήταν το μεγαλύτερο κτήριο στον κόσμο μετά το αμερικανικό πεντάγωνο). Το δίκαιο τέλος του ήρθε τον ίδιο μήνα με την εναντίον του εξέγερση στην πόλη Τιμισοάρα, για ένα ασήμαντο γεγονός.

Οι δύο μακελάρηδες δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να συγκρίνονται με την μνημονιακή κυβέρνηση. Η τελευταία ελέγχεται πολιτικά για τις δράσεις, το έργο της, την υποταγή στην Τρόικα. Είναι ωστόσο ανιστόρητη ιεροσυλία να συγκρίνεται με τους δύο δικτάτορες: Τα κόμματα που την συναπαρτίζουν έχουν εκλεγεί από τον λαό με εκλογές. Συγκροτήθηκε με συνταγματικά νόμιμες και προβλεπόμενες διαδικασίες.

Φυσικά η φράση του Αλέξη συγχρονίζεται με την άποψη πολλών οπαδών του, ότι η παρούσα κυβέρνηση δε διαφέρει καθόλου από μία χούντα. Αλλά για την εδραίωση της άποψης αυτή φταίει ο ίδιος και το κόμμα του. Με μεγαλόστομη ρητορεία ηθικολόγησαν απεριόριστα – αλλά απολίτικα - κατά τη διάρκεια της θητείας των κυβερνήσεων του μνημονίου. Υπερκατανάλωσαν συνθηματολογία χωρίς να εγκύψουν με στοιχειώδη σοβαρότητα στα προβλήματα της χώρας, στις γενεσιουργές αιτίες που μας έφεραν στην χρεοκοπία και στις αναγκαίες δράσεις να εξέλθουμε αυτής. Αυτό πλέον γίνεται κατανοητό από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και αποτυπώνεται στην δημοσκοπική κόπωση του κόμματος.

Και όσο ο Αλέξης θα επιδίδεται σε ανέξοδη και ευκαιριακή εντυπωσιοθηρία, όσο δεν θα συγκροτεί ένα αξιόπιστο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση,(και όσο θα παίζει με τις λέξεις για κατάργηση, ακύρωση, αναθεώρηση, αναστολή του μνημονίου), τόσο η Τιμισοάρα «του» δεν θα εμφανίζεται στον ελληνικό ορίζοντα - ή αν εμφανιστεί δεν θα είναι για να εναποθέσει στα δικά του πόδια τα σκήπτρα της εξουσίας…

ΠΗΓΗ   protagon.gr

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!...


DIO - all the fools sailed away

Παίζοντας με τον χρόνο...

Του Νίκου Κωνσταντάρα

Η διαμάχη μεταξύ των υπουργών Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντώνη Μανιτάκη και Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη για την προοπτική απομάκρυνσης συμβασιούχων από τον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα όταν έχει λήξει η σύμβασή τους αποδεικνύεται χρήσιμη, για δύο λόγους: μας επιτρέπει να δούμε πώς λειτουργεί ο μηχανισμός που επιβάλλει την αδράνεια εις βάρος όποιας μεταρρύθμισης· θα δείξει κατά πόσον ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς θέλει και μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Το θέμα είναι υψίστης πολιτικής σημασίας, όπως προδίδει και η δυσκολία της κυβέρνησης να το διαχειριστεί, με την προσωρινή απόσυρση της διάταξης. Αφορά απολύσεις από τον δημόσιο τομέα, κάτι που αντίκειται στις «βασικές αρχές» όλων των κομμάτων που βρίσκονται εντός Βουλής.

 Ζητείται από συγκεκριμένους ανθρώπους να αναλάβουν ένα βάρος που γενιές ολόκληρες των προκατόχων τους δεν τόλμησαν – να υπογράψουν, δηλαδή, μια απόφαση που αναιρεί τις βάσεις του πολιτικού συστήματος όπως το γνωρίζουμε. Ενδεικτικό της πίεσης είναι ότι ο κ. Ρουπακιώτης δεν δίστασε να απορρίψει μεγαλοφώνως διάταξη την οποία είχε δεχθεί ο κ. Μανιτάκης, παρότι και οι δύο προκρίθηκαν στην κυβέρνηση από το ίδιο κόμμα, τη ΔΗΜΑΡ. Επίσης, ο κ. Μανιτάκης, καθηγητής συνταγματολόγος, βάλλεται από τον κ. Ρουπακιώτη και άλλους νομικούς για την «αντισυνταγματικότητα» του μέτρου. Το επιχείρημα των επικριτών είναι ότι ένας νόμος δεν μπορεί να καταργεί δικαστικές αποφάσεις. Πολύ σωστά. Αλλά όταν η νέα διάταξη έχει στόχο την κατάργηση ενός συστήματος όπου χιλιάδες συμβασιούχοι έμεναν για χρόνια στη θέση τους μετά τη λήξη της σύμβασής τους, χάρη σε προσωρινές διαταγές δικαστηρίων, είναι προφανές ότι ο νόμος χρειάζεται διόρθωση. Σύμφωνα με στοιχεία του υπ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης, μόνο στους Δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης εκτιμάται ότι περίπου 3.000 συμβασιούχοι παραμένουν στις θέσεις τους βάσει προσωρινών διαταγών και έως ότου εκδικασθεί η κύρια προσφυγή τους, μετά από τέσσερα ή πέντε χρόνια. Ετσι, άνθρωποι που προσελήφθησαν γνωρίζοντας ότι η σύμβασή τους ίσχυε για συγκεκριμένο χρόνο μπορούν να ισχυριστούν ότι εξυπηρετούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Ως επί το πλείστον, έχουν δίκιο – αλλά ως αποτέλεσμα ενός στρεβλού συστήματος.

 Η στάση του κ. Ρουπακιώτη μοιάζει με αυτήν του δημόσιου λειτουργού που επιλέγει πώς θα ερμηνεύσει τον νόμο κατά το συμφέρον του. Για εργατολόγους νομικούς, το σύστημα προσωρινών διαταγών από Μονομελή Πρωτοδικεία που απέτρεπε την απομάκρυνση υπαλλήλων από το Δημόσιο έχει αποδειχθεί άκρως κερδοφόρο.

 Κανείς δεν θέλει να δει ανθρώπους να χάνουν τη δουλειά τους, αλλά όταν ένα σύστημα στήνεται για να υπονομεύει τη νομιμότητα –να μετατρέπει συμβάσεις συγκεκριμένης διάρκειας σε αορίστου χρόνου–, τότε το δίκαιο είναι να υπάρξει ρύθμιση που θα επαναφέρει την τάξη. Οταν υπουργός σηκώνει το λάβαρο της «Δημοκρατίας και των Δικαιωμάτων» και δηλώνει αντίθετος «σε κάθε ενέργεια βίαιης διακινδύνευσής τους», τότε πρέπει να αναρωτηθούμε αν η Δημοκρατία και τα Δικαιώματα ισχύουν μόνο για όσους μπορούν να εκμεταλλεύονται το σύστημα και όχι για την υπόλοιπη κοινωνία που πληρώνει. Την απάντηση τη γνωρίζουμε: μας οδήγησε στο αδιέξοδο.



ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Κάθε νοήμων άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει τι σημαίνει "συμβασιούχος".
Οι στρεβλώσεις του νοήματος των λέξεων μόλις αυτές συσχετιστούν με το Ελληνικό δημόσιο είναι εντυπωσιακές!
Βέβαια είναι απόλυτα κατανοητή και η στάση του υπουργού δικαιοσύνης.
Ο άνθρωπος είναι δικηγόρος και -υποτίθεται- ότι δεν έχει πολιτικές βλέψεις οπότε δεν μπορεί να κακοκαρδίσει πχ τους δικαστές που αύριο θα δικάζουν τις υποθέσεις του, όπως έγινε παλαιότερα, ή τώρα τους συναδέλφους του με "ειδίκευση" στους συμβασιούχους.
Ίσως αυτή η "διαμάχη" κάνει την κυβέρνηση να ανασυνταχθεί και όλους εμάς να καταλάβουμε τι σημαίνει "πολυκομματική κυβέρνηση με συμμετοχή εξωκοινοβουλευτικών υπουργών"...

Στην Ελληνική Λέσχη της Απάτης...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Πριν λίγες μέρες, ένα ασφαλιστικό ταμείο, αφού κατήγγειλε, φλογερά ως είθισται, τα «εγκληματικά μνημόνια, τους σφαγείς τροϊκανούς και τους άθλιους κυβερνώντες υπηρέτες τους», ανακοίνωσε ότι παρότι έχει καταργηθεί, θα δώσει δώρο Πάσχα στους δικούς του συνταξιούχους. Δεν ακούγεται πολύ προοδευτικό;

Από πού δίνει δώρα Πάσχα το φιλολαϊκό ταμείο; Έχει λεφτά; Αφού όλο το ασφαλιστικό σύστημα είναι χρεοκοπημένο, θα είχε καταρρεύσει εντελώς χωρίς τις δόσεις της ανάλγητης τρόικας και το μπαράζ φόρων που προστίθενται ο ένας μετά τον άλλον όλα αυτά τα χρόνια. Ποιος θα τα πληρώσει; Οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες φορολογούμενοι. Στην πραγματικότητα, αν αφαιρέσεις την επαναστατική ρητορεία, βρίσκεις πάλι μια αντίθεση insiders και outsiders. Η γενιά βαμπίρ, η γενιά των baby boomers που βγαίνει στη σύνταξη, εννοεί να μη χάσει τίποτα ή το λιγότερο δυνατόν, αδιαφορώντας για τους επόμενους, αυτούς που εργάζονται τώρα, που θα βγουν στη σύνταξη στο μέλλον και θα βρουν χρεοκοπημένα ταμεία. Η περιουσία του ταμείου αναδιανέμεται εις βάρος των νεότερων. Δεν γίνεται, όμως, πολύ «επαναστατικά»;

Ένα κυβερνητικό κόμμα καταγγέλλει όσα μέσα ενημέρωσης δεν συμφωνούν με τα προγράμματα αντιμετώπισης της ανεργίας μέσω βραχυχρόνιων διορισμών στο Δημόσιο. Ντροπή τους, λέει, με τέτοια ανεργία που μαστίζει την κοινωνία, αυτοί να είναι αντίθετοι και να υπονοούν πελατειακές προσλήψεις. Τα Μέσα Ενημέρωσης μπορεί πράγματι να παίζουν παιχνίδια και οι ενδοκυβερνητικές κόντρες να έχουν ως μόνο στόχο τον κομματικό έλεγχο των κεφαλαίων του ΟΑΕΔ, η αντιμετώπιση όμως της ανεργίας γίνεται όπως πρέπει να γίνεται; Χρειαζόμαστε κι άλλους ανθρώπους στο Δημόσιο; Τότε γιατί λένε ότι μέχρι το 2015 πρέπει να μειωθεί κατά 150 χιλιάδες; Στον ιδιωτικό τομέα δεν είναι που χρειαζόμαστε νέες θέσεις εργασίας; Οι επιχειρήσεις δεν είναι που κλείνουν γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν τους εργαζόμενούς τους;

Θα το καταλάβαινα αν οι 5μηνες προσλήψεις στο Δημόσιο ήταν προγράμματα τελευταίας ευκαιρίας. Όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση μας δίνει εκατοντάδες εκατομμύρια για να επιδοτήσουμε την εργασία. Τα οποία παραδόξως λιμνάζουν, δεν απορροφώνται, μέχρι να καταλήξουν πάλι στο ίδιο γνωστό έργο: προσλήψεις στο Δημόσιο, πελατειακές σχέσεις, ελπίδα για μονιμοποίηση, επιδοματική πολιτική χωρίς δημιουργία πραγματικών θέσεων εργασίας. Στον ιδιωτικό τομέα έχουν ελπίδες οι άνθρωποι να παραμείνουν στη δουλειά τους αν περάσει η κρίση, αν αποδείξουν τα προσόντα τους, αν γίνουν απαραίτητοι. Στον ιδιωτικό τομέα υπάρχει πιθανότητα οι 5μηνες προσλήψεις να γίνουν κανονικές. Στο Δημόσιο δεν έχουν καμία.

Όμως, υπονομεύουν αυτή τη δυνατότητα. Βάζουν προαπαιτούμενα περασμένων εποχών που δεν μπορεί να καλύψει καμία επιχείρηση. Να μην έχει κάνει ούτε μια απόλυση τους προηγούμενους 6 μήνες. Μετά από 4 χρόνια ύφεσης ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα βρουν ούτε μία. Όταν μετά από πιέσεις καταργούν αυτή την προϋπόθεση, περιορίζουν τα προγράμματα στους μέχρι 29 ετών. Γιατί οι μεγαλύτεροι, που έχουν και το μεγαλύτερο πρόβλημα, δεν μας νοιάζουν, δεν είναι άνεργοι. Έτσι, βάζοντας συνεχώς εμπόδια, αφήνουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια να λιμνάζουν μέχρι να τα κατευθύνουν εκεί που θέλουν. Ξανά σε τοποθετήσεις στο Δημόσιο. Σε τελική ανάλυση, έστω κι έτσι δεν είναι κακό, κάποιες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πρόσκαιρα έστω θα ανακουφιστούν. Αλλά αυτό δεν είναι πραγματική πολιτική εναντίον της ανεργίας. Και, κυρίως, αναπαράγει το χρεοκοπημένο μοντέλο.

Ένα ριζοσπαστικό μπλογκ καταγγέλλει «την πολιτική απόφαση καταστολής μέσων πληροφόρησης, λογοκρισίας αυτών που αντιστέκονται στον εκφασισμό και την κοινωνική εξαθλίωση». Έχουν αρχίσει οι «δωσίλογοι» να καταστέλλουν και να λογοκρίνουν τα μέσα ενημέρωσης; Όχι ακριβώς. Γιατί αυτό που διεκδικούν είναι «το δικαίωμα να εκπέμπουμε ελεύθερα μέσα από το Πολυτεχνείο και το πανεπιστημιακό άσυλο». Δηλαδή, ζητάνε να εκπέμπουν με δαπάνες του κράτους. Το οποίο καταγγέλλουν ως φασιστικό. Ενώ όλοι οι άλλοι να πληρώνουν server. Και ζητάνε να εκπέμπουν με ασυλία. Καλυμμένοι από την κρατική ανωνυμία. Ενώ όλοι οι άλλοι να αναλαμβάνουν την ευθύνη των λόγων τους. Πάλι καλά. Θα μπορούσαν να διεκδικούν και να ορισθεί ειδικό τέλος στη ΔΕΗ, όπως για την ΕΡΤ.

Κάποιοι συνδικαλιστές καταγγέλλουν ότι οι επιθεωρητές «δεν έλεγξαν ελλείψεις και απαραίτητους κανόνες υγιεινής, ούτε ανακάλυψαν εκείνους που με προσωπικά έξοδα μετακινούνται για ανάγκες της υπηρεσίας και προσφέρουν με αυταπάρνηση για το καλό του υπουργείου και της πατρίδας». Τι κάνουν αυτοί οι ανάλγητοι επιθεωρητές στα υπουργεία μας; Ελέγχουν αν οι υπάλληλοι εμφανίζονται στις δουλειές τους ή είναι τουρίστες, ανακαλύπτουν ότι σε κάποια σχολεία οι εργαζόμενοι καλύπτουν τις μισές διδακτικές ώρες από το ωράριό τους και άλλα τέτοια τραγελαφικά. Δικαιολογημένα, λοιπόν, σε κάποιο υπουργείο η αγανάκτηση περίσσεψε και τους ζήτησαν «να αποχωρήσουν και θα τους στείλουν τα στοιχεία υπηρεσιακώς γιατί δημιουργούν κλίμα σύγχυσης και φόβου στους συναδέλφους». Δουλεύει κανείς σε κλίμα σύγχυσης και φόβου; Δεν δουλεύει.

Η αντιπολίτευση καταγγέλλει τις «ανθρωποθυσίες στο Δημόσιο». Τις βάρβαρες «μαζικές απολύσεις». Αλλά γίνονται απολύσεις στο Δημόσιο; Την ώρα που 3,5 χιλιάδες χάνουν κάθε μέρα τη δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα, στο δημόσιο δεν έχει απολυθεί κανένας. Λένε, τώρα, ότι μέχρι το τέλος του 2013 θα απομακρύνουν 4.000 που κατηγορούνται για ποινικά και πειθαρχικά παραπτώματα. Η προηγούμενη Δευτέρα ήταν μια ιστορική μέρα. Απολύθηκαν οι πρώτοι δύο, ο ένας που είχε κατηγορηθεί πριν 12 χρόνια και ο άλλος πριν 10. Ποινικά αδικήματα, πειθαρχικά παραπτώματα, πλαστά πτυχία και δικαιολογητικά, προκλητικές αργομισθίες, επιδόματα σε θέσεις ευθύνης χωρίς προσόντα, ζουν και βασιλεύουν πάντα στο Δημόσιο χωρίς καμία επίπτωση.

Τα πειθαρχικά δεν συνεδριάζουν, οι συνδικαλιστές αθωώνουν, οι δικαστικοί δεν συμμετέχουν, μετά ακολουθούν τα δευτεροβάθμια πειθαρχικά, πάλι απ’ τα ίδια, και στο τέλος καταλήγουν στη δικαιοσύνη με τους γνωστούς ράθυμους ρυθμούς. Όσοι κατηγορούνται έχουν εξασφαλισμένο ότι εντωμεταξύ σε μια δεκαετία θα έχουν βγει στη σύνταξη. Ξέρουν, δηλαδή, ότι η διαφθορά δεν τιμωρείται σ’ αυτή τη χώρα. Στην πρώτη υποψία ότι το καθεστώς ατιμωρησίας θα θιγεί, αρχίζουν οι οιμωγές: Όχι στις ανθρωποθυσίες. Δεν υπερασπίζονται τους δημοσίους υπαλλήλους. Υπερασπίζονται το πελατειακό κράτος, την κομματοκρατία, τη διαφθορά. Με χαμένους τους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι στο τέλος θα πληρώσουν το κόστος.

Ευτυχώς, ένας βουλευτής της συμπολίτευσης φροντίζει για τα ορφανά που βρέθηκαν στο στόχαστρο της τρόικας. Με επερώτηση κατήγγειλε «την επιβολή του πλαφόν των 720 ευρώ στις άγαμες ή διαζευγμένες ορφανές θυγατέρες του Δημοσίου που καταδικάζονται να ζήσουν στην ανέχεια, δεδομένου ότι για την πλειοψηφία των γυναικών αυτών η συγκεκριμένη σύνταξη αποτελεί και το μοναδικό εισόδημα». Στη χώρα του 1,3 εκατομμυρίου ανέργων, στη χώρα των 510 ευρώ κατώτατου πρώτου μισθού, ο φίλος του λαού δίνει μάχες όχι για την κατάργηση ενός προνομίου που δημιουργεί εισοδηματίες του δημοσίου εφ’ όρου ζωής, αλλά για τη μείωσή του στα 720 ευρώ μόλις...

Στην Ελληνική Λέσχη της Απάτης όλα μεταμφιέζονται στο αντίθετό τους. Προνόμια, κρυφές πρόσοδοι, ιδιοτελή συμφέροντα, με τη σημαία της αντίστασης στα μνημόνια και τις τρόικες, προσπαθούν να αποφύγουν τη συμμετοχή τους στις θυσίες. Να διατηρήσουν τον ομφάλιο λώρο με το κράτος, με το δημόσιο χρήμα. Μεταφέροντας επαναστατικά και ριζοσπαστικά, πάντα, το κόστος στους ασθενέστερους, σ’ αυτούς που δεν έχουν φωνή.

ΠΗΓΗ   athensvoice.gr

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του ελληνικού επιχειρείν...

Του Άγη Βερούτη

Δυστυχώς το να επιχειρείς στην Ελλάδα είναι σαν αποτυχημένο ανέκδοτο. Ανυπομονείς να φτάσει στο τέλος του, και όταν φτάσει είναι αναντίστοιχο με τις προσδοκίες του ξεκινήματος.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ιστορίες καθημερινής τρέλας, για όποιον υπέπεσε στο ατόπημα να προσπαθήσει να βιοπορίσει ως μη-υπάλληλος του ελληνικού κράτους; Από πού να ξεκινήσω; Από τον κυκεώνα χαρτιών και παραχαρτιών για να πουλήσει π.χ. μια νοικοκυρά τις μαρμελάδες της που φτιάχνει από τα φρούτα που της περισσεύουν από το περιβόλι της, και της ζητάνε εξέταση κοπράνων από το υπουργείο για να της δώσουν το χαρτί που θα πάει να κάνει έναρξη στην εφορία, να πληρώνει λογιστή για να της κρατάει βιβλία, να πληρώνει ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ) και στο τέλος να βγαίνει να πληρώνει στο κράτος περισσότερα από όσα εισπράττει;

Για το νεαρό που πήγε να ανοίξει ιντερνετικό κατάστημα για να πουλάει στο εξωτερικό ελληνικά προϊόντα όπως λάδι, κρασί και ξηρούς καρπούς, μάθαμε ότι χρειάζεται και εκείνος να κάνει εξέταση κοπράνων. Τελικά το ελληνικό νομοθετικό πλαίσιο για το επιχειρείν δείχνει κοπρολαγνικές τάσεις.

Η τελευταία μόδα καταγγελτικού λόγου για τους “κακούς” επιχειρηματίες είναι, λέει, ότι δηλώνουν εισόδημα χαμηλότερο από τους υπαλλήλους τους!

Μα το εισόδημα του μικρομεσαίου επιχειρηματία είναι άμεσα συνδεμένο με την κερδοφορία της επιχείρησής του! Όταν το 85% των μικρομεσαίων χάνουν χρήματα, θέλει πολλή σκέψη για να καταλάβει κάποιος, ότι ο επιχειρηματίας που χάνει λεφτά η επιχείρησή του έχει μηδενικά έσοδα, και μάλιστα βάζει και χρήματα ή δανείζεται για να μη την κλείσει; Προφανώς, πρέπει κάποιος να είναι πολύ ηλίθιος για να μη το αντιλαμβάνεται αυτό, και προφανέστερα έχουμε πλειάδα τόσο ή και περισσότερο ηλιθίων με δημόσιο λόγο! Ακόμη και μέσα στη Βουλή! Εκτός αν ξέρουν πολύ καλά τί συμβαίνει, απλά επιτίθενται ακόμη μια φορά στο μίασμα του ιδιωτικού κέρδους. Εμετικό.

Επίσης, όποιος ήταν αρκετά βλαξ ώστε να αποπειραθεί να επιχειρήσει εν Ελλάδι, βρίσκεται αυτή τη στιγμή εγκλωβισμένος. Από τη μια πλευρά ο ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ) απαιτεί 250-450 ευρώ το μήνα από κάθε επιχειρηματία, είτε η επιχείρησή του κερδίζει 50 χιλιάρικα το χρόνο, είτε χάνει 50 χιλιάρικα. Αυτό σημαίνει ότι το 85% των μικρομεσαίων που λειτουργούν μια ζημιογόνο επιχείρηση, πιθανότατα κάπου χρωστάει, άρα και ακόμη για να την κλείσουν θα πρέπει να έχουν χρήματα που ΔΕΝ έχουν. Το 40% των ασφαλισμένων στον ΟΑΕΕ είναι σε καθυστέρηση των εισφορών τους, με αποτέλεσμα να μην καλύπτονται ασφαλιστικά, ούτε εκείνοι, ούτε τα εξαρτώμενα μέλη της οικογένειάς τους. Όμως οι οφειλές τους που τρέχουν περιλαμβάνουν στα οφειλόμενα ποσά τις καλύψεις υγείας για την περίοδο που δεν τις έλαβαν, και ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΧΟΝΤΑΙ!

Τρέλα; Όχι! Απλά μια ακόμη απάτη του ελληνικού κράτους, όπου χρησιμοποιεί τη θέση ισχύος απέναντι στον πολίτη για την ύβρι που τόλμησε να διαπράξει, και να δοκιμάσει τις δυνάμεις του να βγάλει το βιός του εκτός κρατικού μηχανισμού.

Σοβιετία εις τον κύβο...

Πέρα από αυτό, έρχεται ο άμοιρος ηλίθιος μικρομεσαίος και κάνει μια ρύθμιση, ενώ ξεκινά να πληρώνει το διμηνιαίο χαράτσι για τις σχεδόν ανύπαρκτες παροχές υγείας μέσω του ΕΟΠΥΥ, και του σφραγίζουν το βιβλιάριο υγείας να έχει ισχύ δυο μήνες κάθε φορά. Αυτό είναι ώστε να εκβιαστεί να πληρώσει τις δόσεις για τη ρύθμιση των χρεών για υπηρεσίες που δεν έλαβε, ενώ οι συντάξεις έχουν μειωθεί αλλά οι εισφορές όχι. Γελάσαμε αρκετά; Όχι προφανώς, διότι αν χάσει μια δόση της ρύθμισης, χάνει την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας για την τρέχουσα περίοδο για την οποία μπορεί να είναι συνεπής στην πληρωμή της!

Η αντιμετώπιση του μικρομεσαίου από το κράτος είναι απεχθής. Λογίζοντας την αποτρεπτική ισχύ των δεδομένων του επιχειρείν, είναι μάλλον απίθανο ότι κάποιος νέος θα δει σοβαρά την προοπτική να γίνει επιχειρηματίας. Δεδομένου ότι από την ιδιωτική οικονομία, το 95% των θέσεων εργασίας βρίσκονται σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, μπορεί κάποιος να συμπεραίνει ότι το ελληνικό κράτος πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται, αντιμετωπίζοντας στην καλύτερη περίπτωση την ιδιωτική επιχειρηματικότητα εχθρικά, ανεύθυνα, εκδικητικά, και με μοναδική πρόθεση να ξεζουμίσει όποιον κάνει το λάθος να ασχοληθεί με αυτήν, πλην αν είναι Καταριανός σεϊχης fast track.

Χωρίς μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η ανεργία στον ιδιωτικό τομέα θα φτάσει το 95%, και τα έσοδα του κράτους θα πλησιάσουν ασυμπτωτικά το μηδέν!

Για start-up κανένας ηλίθιος;

ΠΗΓΗ   capital.gr


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Τον τελευταίο καιρό είναι γεγονός ότι γίνονται κάποια βήματα βελτίωσης όλης αυτής της -τραγικής- κατάστασης.
Μείωση της γραφειοκρατίας, έκπτωση στα ασφάλιστρα του ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ), κλπ.
Το βέβαιο είναι ότι ακόμα και αυτά είναι σταγόνα στον ωκεανό και αν δεν αντιμετωπιστούν τα χιλιάδες προβλήματα των Ελλήνων μικρομεσαίων με σοβαρότητα δεν θα αλλάξει το κλίμα στην χώρα...

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ...

Τον τελευταίο καιρό, λόγω κάποιων προσωπικών προβλημάτων, δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ για να γράψω δικά μου κείμενα.

Προσπαθώ λοιπόν να βρω κείμενα με τα οποία συμφωνώ ώστε να τα αναδημοσιεύσω και έτσι αναγκάζομαι να διαβάσω πολλά!

Δυστυχώς όσα περισσότερα διαβάζω, τόσο περισσότερο απογοητεύομαι.

Συνηθίζω να “ψάχνω” την απλή κοινή λογική και είμαι σίγουρη ότι αυτή είναι και η βασική αιτία της απογοήτευσής μου.

Βρίσκω κείμενα τα οποία ξεκινούν εξαιρετικά.
Έχουν λογική, ειρμό, παράθεση στοιχείων...  γενικά έχουν όλα τα προσόντα ενός υπέροχου κειμένου.
Αλλά...
Φτάνεις στον επίλογο και μέσα σε 3-4 σειρές παραλογισμού και εντελώς εσφαλμένων συμπερασμάτων, καταστρέφεται όλο το οικοδόμημα.

Αυτά τα κείμενα είναι τα πιο απογοητευτικά όλων γιατί έχεις χάσει χρόνο για να τα διαβάσεις μέχρι το τέλος, έχεις ενθουσιαστεί με το περιεχόμενο και τελικά ανακαλύπτεις ότι ήταν απλώς χάσιμο χρόνου!

Αυτά τα κείμενα είναι και τα πιο “επικίνδυνα” γιατί πολλοί είναι αυτοί που τα διαβάζουν, τους συνεπαίρνει η λογική του κειμένου και δεν βλέπουν τον παραλογισμό των συμπερασμάτων.

Τα κείμενα που ξεκινούν “στραβά” τα απορρίπτεις γρήγορα, ενώ υπάρχουν και αυτά που ίσως χρειαστεί να διαβάσεις μέχρι την μέση πριν αλλάξεις σελίδα.

Το πρόβλημα είναι ότι τα κείμενα που μπορούν να “σταθούν”, από την αρχή μέχρι το τέλος, σε μία λογική συζήτηση είναι ελάχιστα!

Πολλές φορές, όταν κι εγώ η ίδια γράφω ένα δικό μου κείμενο, ψάχνω τον “λογικό” αντίλογο στα γραφόμενά μου και προσπαθώ να απαντώ σε αυτόν έτσι ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο “ολοκληρωμένο” ώστε να μην επιδέχεται “λογικό” αντίλογο.

Δυστυχώς, αυτά τα κείμενα είναι ακόμα λιγότερα...

Σήμερα λοιπόν, αφού προσπάθησα πολύ να βρω κείμενα, “λογικά” και της αρεσκείας μου... δεν είχα τι να αναρτήσω!

Ίσως να μην έψαξα αρκετά...
Ίσως να μην ξέρω που να ψάξω...

Αν κάποιος αναγνώστης και φίλος του blog έχει κάποια σελίδα να μου υποδείξει... ευχαρίστως να την επισκεφθώ.

Μέχρι τότε...

αφιερωμένο...

με την “γνωστή”....

απλή κοινή λογική...


Εθνικός τζόγος...

Γράφει ο Αντώνης Φουρλής

To δηλώνω εξαρχής: δεν είμαι ειδικός σε αγοραπωλησίες στοιχηματικών εταιρειών, ούτε επί των αποκρατικοποιήσεων. Δεν είμαι σε θέση να πάρω θέση για το αν η τιμή, που παζαρεύει η κυβέρνηση με τη μία και μοναδική πλέον ενδιαφερόμενη κοινοπραξία με συμμετοχές Μελισσανίδη – Κοπελούζου (αυτή με το πρωτότυπο όνομα EMMA DELTA, που μου κάνει κάτι σαν καράβι) θα έπρεπε να είναι πάνω, ή πολύ πιο πάνω, ή πολύ πιο παραπάνω από τη χρηματιστηριακή αξία των επτακοσίων και βάλε εκατομμυρίων του ΟΠΑΠ. Προσπαθώ να παρακολουθήσω μία συζήτηση, όμως, που διεξάγεται καταρχήν παρασκηνιακά και προβλέπω ότι θα εξελιχθεί λίαν συντόμως, σε μία από τις σκληρότερες πολιτικές συγκρούσεις των τελευταίων ετών.

Συγκρούονται δύο λογικές. Από τη μία, εκείνοι που φωνάζουν ότι πρέπει πάση θυσία ο ΟΠΑΠ να αποκρατικοποιηθεί, γιατί σε ένα – ενάμιση χρόνο το πολύ, θα “ανοίξει” η ελληνική αγορά του στοιχήματος, οπότε θα πλακώσουν ξένες εταιρείες για να ανταγωνιστούν τη μέχρι σήμερα ελεγχόμενη από το κράτος ελληνική. Μοιραία, τότε, η αξία του ΟΠΑΠ θα μειωθεί από τη μία μέρα στην άλλη. Άρα το timing είναι σωστό, λένε, ώστε να ολοκληρωθεί τώρα η πώληση και να αποκομίσει κάτι παραπάνω το ελληνικό Δημόσιο. Επικαλούνται, ακόμη, μηνύματα που στέλνει υπογείως η διοίκηση του ΟΠΑΠ, η οποία μιλά για έσοδα που θα προέλθουν από τη φορολόγηση των κερδών του αγοραστή ιδιώτη, που προβλέπει ότι θα είναι πολλαπλάσια των σημερινών κερδών του (38,7 εκατ. αντιστοιχούν στο 33% των μετοχών που πωλούνται). Επικαλούνται και την προβληματική «προίκα» του οργανισμού. Δηλαδή, ότι η ιδιωτικοποίηση άργησε και απομένει λίγος χρόνος μέχρι τη στιγμή που θα απελευθερωθεί η ελληνική αγορά του τζόγου, ενώ ο ΟΠΑΠ έχει δεσμευτεί προκαταβολικά για χρήση λογισμικού της ΙΝΤΡΑΛΟΤ τα επόμενα χρόνια.

Από την άλλη, ακούω εκείνους που φωνάζουν για το τίμημα. Χωρίς να θέτουν ζήτημα επί της ουσίας της αποκρατικοποίησης (αυτό ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ), ζητούν «να μην ξεπουληθεί όσο-όσο ο ΟΠΑΠ» και, στο δια ταύτα, αναφέρουν το ποσό του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, που ακούγεται αρκετά βαρύ και πάντως απέχει πολύ από τα 682 εκατομμύρια της πρότασης που κατέθεσε αρχικά η EMMA DELTA. Το βασικό τους επιχείρημα ακούγεται λογικό: εντάξει, να πουληθεί, αλλά στριμώξτε τους αγοραστές, τώρα που είναι «ζεστοί» και έτοιμοι να επενδύσουν. Επικαλούνται και τη χρηματιστηριακή αξία του 33% της επιχείρησης, που ήταν στα 735 εκατομμύρια την περασμένη εβδομάδα, ζητώντας να απορριφθεί κάθε σκέψη για πώληση κάτω από αυτό το νούμερο. Και φωνάζουν, ότι «πακέτο» με τον ΟΠΑΠ θα πουληθούν τα λαχεία και η 10ετής άδεια για μερικές χιλιάδες «φρουτάκια»...

Βεβαίως, υπάρχει ένα ζήτημα με τον ανεξάρτητο εκτιμητή, που αποφάνθηκε ότι το ελάχιστο τίμημα θα ήταν 650 εκατομμύρια -το ελάχιστο- αλλά ούτε αυτό το στοιχείο μοιάζει δεσμευτικό για όσους θεωρούν τον ΟΠΑΠ κάτι σαν «ιερό δισκοπότηρο» της ελληνικής οικονομίας. Γιατί αυτό έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια. Προβάλλεται ο ΟΠΑΠ ως επιχείρηση-«πρότυπο», με τεράστια κερδοφορία και σίγουρη πελατεία. Τον κατατάσσουν στα «ασημικά» του ελληνικού κράτους και υπήρχε για πολύ καιρό μία ανοιχτή συζήτηση για το αν έπρεπε ή όχι να πουληθεί. Με τον καιρό, αυτό άλλαξε και η κουβέντα γίνεται πλέον για την τιμή και τους όρους.

Δεν αμφισβητώ ότι και αυτή η συζήτηση έχει τη σημασία της. Εδώ που τα λέμε, μεγάλη σημασία εν καιρώ αφραγκίας και εν μέσω τρομακτικής ύφεσης στην ελληνική οικονομία. Αλλά το βρίσκω και τρομερά απογοητευτικό, να κρέμεται μία χώρα από μία εταιρεία τζόγου. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Τα «ασημικά» της χώρας αποτελούν ένα ακόμη τεκμήριο της παρακμής μας. Σε άλλες χώρες και κοινωνίες, η αντίστοιχη «μάχη» θα δινόταν για μία εταιρεία υψηλής τεχνολογίας, για μία βαριά ή αμυντική βιομηχανία, για τον εμπορικό στόλο ή για την επιβίωση ενός παραγωγικού κλάδου. Στην Ελλάδα, γίνεται για την κρατική εταιρεία του «εθνικού» τζόγου! Για μία επιχείρηση, τα κέρδη της οποίας βασιζόταν σε μία από τις χειρότερες συνήθειές μας και η οποία χρηματοδοτούσε -πέρα από ορισμένους απομονωμένους πυρήνες του υγειούς αθλητισμού και του Πολιτισμού μας- τον κατά κοινή ομολογία προβληματικό και αδιαφανή, εδώ και αρκετά χρόνια, χώρο του «επαγγελματικού» ποδοσφαίρου. Να τον χαιρόμαστε, με την ευκαιρία...

Δεν ξέρω πόσο θα πουληθεί, τελικά, ο ΟΠΑΠ. Ελπίζω να αξίζει τον κόπο το τίμημα. Αλλά δεν ανέχομαι να μου τον παρουσιάζουν (η Δεξιά και πολύ περισσότερο η Αριστερά) ως το πολυτιμότερο των αγαθών της σύγχρονης Ελλάδας. Ε, όχι κι έτσι...

ΠΗΓΗ   protagon.gr 


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Ούτε εγώ είμαι ειδική στις  αγοραπωλησίες στοιχηματικών εταιρειών αλλά...
Προσωπικά διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις για την "κερδοφορία" του ΟΠΑΠ μια και είναι γνωστό ότι είθισται διάφορες εταιρείες του δημοσίου να "ξεχνούν" κάποιες υποχρεώσεις τους όταν καταρτίζουν τα αποτελέσματα χρήσης τους.
Επίσης παραμένω σταθερή στην άποψη μου... το κράτος υπάρχει για να βάζει τους κανόνες της αγοράς και όχι για να κάνει τον επιχειρηματία!
Δεν θέλω ένα κράτος ξενοδόχο ή έμπορο (πόσο μάλλον "μπούκερ"!) και αρνούμαι να δεχτώ ότι τα στοιχήματα και ο τζόγος αποτελούν τα "ασημικά" μου!
Αυτό όμως που ισχύει για όλες τις αποκρατικοποιήσεις αλλά δεν φαίνεται να το λαμβάνει κανένας υπ' όψιν του είναι ότι... εκτός από το τίμημα που εισπράττεται από την πώληση υπάρχει και το όφελος από την παύση πληρωμών των εξόδων της!
Ας τα βάλουν κάτω λοιπόν, ας μελετήσουν ΟΛΕΣ τις παραμέτρους και ας προχωρήσουν με τις αποκρατικοποιήσεις...  επιτέλους!

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Είναι δυο, είναι τρεις, είναι χίλιοι δεκατρείς, οι Άκηδες!...

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος δεν δικάζεται επειδή έκλεψε. Δικάζεται επειδή παραβίασε την θεμελιώδη αρχή του «κλάδου», που λέει «ξέρεις να κρυφτείς; Κλέψε. Δεν ξέρεις; Μην κλέβεις...». Άλλωστε, το κυρίως έγκλημα (χρηματισμός, δωροληψία, μίζες κ.λπ.) που στοιχειοθετεί και το παρελκόμενο για το οποίο συνελήφθη, προφυλακίσθηκε και τώρα δικάζεται, το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος δηλαδή, έχει παραγραφεί. Ας είναι καλά ο (αναθεωρηθείς επί το ευνοϊκότερο για τους πολιτικούς , επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ...) νόμος περί ευθύνης υπουργών. Ο «ωραίος Μπρούμελ» του ΠΑΣΟΚ τραβάει όσα τραβάει, επειδή... δεν ήξερε να κρυφτεί! Δεν φρόντισε να κάνει ότι κάνουν οι ληστές σ' όλες τις αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες: αφήνουν να περάσει χρόνος μετά το «χτύπημα» πριν αρχίσουν να ξοδεύουν την λεία, για να μην προκαλέσουν υποψίες. Ο Άκης, προκάλεσε. Ίσως γιατί δεν είχε και τόσο χρόνο μπροστά του να περιμένει ν' απολαύσει... Οι άλλοι, είτε επειδή ήταν νεότεροι σε ηλικία, είτε επειδή ήταν πιο πονηροί, λούφαξαν, δεν προκάλεσαν, περιμένουν τον χρόνο να κυλήσει...

Γιατί είναι πλέον η βέβαιον ότι υπάρχουν και άλλοι! Υπάρχει άνθρωπος σε τούτη την χώρα που να πιστεύει ότι οι μίζες στις προμήθειες αμυντικού εξοπλισμού άρχισαν με τους πυραύλους «Τορ» και τα... γερμένα γερμανικά υποβρύχια; Τα δεκάδες υπερσύγχρονα αεροσκάφη (οι κατασκευάστριες εταιρίες των οποίων αποδεδειγμένα, πλέον,έχουν λαδώσει κυβερνήσεις και βασιλικές οικογένειες!) που έχουμε προμηθευθεί δεν... άφησαν το «κατιτίς» τους σ' αυτούς που τα επέλεξαν και έβαλαν τις τελικές υπογραφές; Για τα εκατοντάδες άρματα «Λέοπαρντ» που είχαμε αγοράσει παλιότερα (όταν οι σύγχρονες μορφές πολέμου είχαν ήδη καταστήσει το όπλο ξεπερασμένο...), λέτε πως δεν έπεσε καμιά μίζα;

Πάμε και... παραπέρα; Το ξέφρενο πάρτι με την δημόσια υγεία (προμήθειες, φάρμακα,λίστες που σωστά καθιερώθηκαν και... πανυπόπτως καταργήθηκαν στην συνέχεια προς μεγάλη ευωχία των φαρμακευτικών εταιριών κ.λ.π.) που με στοιχεία (αλλά χωρίς ονόματα...) είχε καταγγείλει 10 χρόνια πριν ο Αλέκος Παπαδόπουλος, δεν... «ωφέλησε» κανέναν πολιτικό; Η αποδεδειγμένη διαφθορά και ρεμούλα στα δημόσια έργα, που επίσημη έκθεση της ΕΕ ανέφερε το 2001 ότι κοστίζουν 2,5 φορές περισσότερο απ' όσο σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα(!), ο χορός της διαπλοκής που στήθηκε γύρω από τα ολυμπιακά έργα, οι καταγγελίες ακόμη και από υπεύθυνα πρωθυπουργικά χείλη για τους «νταβατζήδες» εθνικούς προμηθευτές, δεν μας λένε, δεν μας θυμίζουν τίποτε;

Ο Άκης κάηκε, επειδή ήταν ο άπληστος αδύναμος κρίκος, με τη νέα και απαιτητική σύζυγο των ύστερων χρόνων του... Γι' αυτό και το υποκριτικό ΠΑΣΟΚ (ότι απέμεινε από αυτό...), σπεύδει να τον «αδειάσει» μετά βδελυγμίας αυτόν, την εμβληματικότερη μετά τον Ανδρέα φυσιογνωμία του «Κινήματος», τον άνθρωπο που για λίγες ψήφους δεν έγινε πρωθυπουργός το 1996. Για να εξασφαλίσει μ' αυτή την «θυσία» την συνολική κάθαρση ενός πολιτικού συστήματος που κυβέρνησε την χώρα επί μια 20ετία , και ξέρει πολύ καλά ότι εξέθρεψε ,...και δυο και τρεις και χίλιους δεκατρείς!» Άκηδες. Για τους οποίους οι πάντες γνώριζαν (αλίμονο, μια... συντροφική παρέα ήταν όλοι τους!), αλλά κανείς δεν τόλμησε ποτέ δημόσια και επίσημα να αποκαλύψει και να καταγγείλει... Είναι πολύ αργά και πολύ υποκριτικό, κυρία Φώφη Γεννηματά, να κραυγάζετε τώρα, με τον Άκη πολιτικά και νεκρό, ότι αποτελεί «ντροπή για το ΠΑΣΟΚ»...

Βοούσε επί χρόνια όλη η χώρα για τις λαμογιές, τα σκάνδαλα, την αδιαφάνεια,το διαπλεκόμενο (κι' όχι τζάμπα) πελατειακό κράτος,και οι υπουργοί συνάδελφοι του Άκη (και των... «άλλων» σε διάφορα ευεπίφορα προς διαφθορά υπουργεία) δεν είχαν πάρει χαμπάρι; Τέτοια υποκρισία; Γιατί δεν μίλαγαν τότε; Να προλάβουν κάτι από την κατρακύλα και το δημόσιο ξεπούλημα; Γιατί έπρεπε να δούμε τον Τσοχατζόπουλο με τα «βραχιόλια» να προσάγεται στο δικαστήριο, για να δηλώσει δημόσια και επίσημα ο «μαζί τα φάγαμε» Θόδωρος Πάγκαλος πώς «αν με αναγκάσουν βιαίως να καταθέσω στην δίκη του Άκη (σσ: ως μάρτυρας υπεράσπισης), θα τον θάψω...»; Άρα, ξέρει και διαθέτει στοιχεία. Γιατί δεν μίλαγε «τότε»; Γιατί, έστω, δεν μιλάει τώρα ως μάρτυρας κατηγορίας να «τον θάψει»; Μα, γιατί ξέρει πώς μαζί με τον Άκη, αν όσοι ξέρουν (και είναι πολλοί) μιλήσουν, θα θαφτούν πολλοί. Απ' όλα τα κόμματα, απ' όλο το πολιτικό σύστημα. Που άτσαλα και ερασιτεχνικά προσπαθεί να διασωθεί από το τσουνάμι της αναξιοπιστίας που προκάλεσε η κρίση και... το αναγκαστικό τέλος στο μεγάλο φαγοπότι που γινόταν με δανεικά και κλεμμένα λεφτά...

Είναι έκθετα και υπόλογα στην κοινωνία (που κι' αυτή, πάντως, δεν... μιλούσε γιατί έτρωγε, έστω ψίχουλα!) τα κόμματα της πελατειακής εξουσίας για τους «Άκηδες» που εξέθρεψαν, ανέχθηκαν, προώθησαν, που γνώριζαν τις ανομίες τους αλλά σιώπησαν «για το καλό του κόμματος» - που κι' αυτό όλο και κάποιο κομμάτι της κλεμμένης πίτας, ως «αντίτιμο-άλλοθι» θα εξασφάλισε από τις μίζες. Ξεχνάμε τα ... διακομματικής διασποράς μυστικά ταμεία της Ζίμενς; Τις επίσημες ομολογίες στελεχών του ΠΑΣΟΚ και επώνυμων χρηματοδοτών της ΝΔ για ροή «μαύρου χρήματος» στα κομματικά ταμεία; Οι... «προσφέροντες» από κομματική αγάπη και για την ψυχή του παππούλη τους έδιναν τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων στα «φιλικά» κόμματα και τους «εξυπηρετικούς» υπουργούς;

'Όλα αυτά θα... ξεπλυθούν με την παραπομπή και την πιθανή καταδίκη (προσοχή: όχι για το κύριο έγκλημα, το κλέψιμο, αλλά το... παρελκόμενο,την νομιμοποίηση μαύρου χρήματος!) του Άκη; Και η υποκρισία, έχει τα όριά της... Και θα τιμωρήσει πολύ σκληρά (ήδη τιμωρεί...) το πολιτικό σύστημα.

ΠΗΓΗ  iefimerida.gr


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Αν και κατά βάση συμφωνώ με το παραπάνω κείμενο, έχω να κάνω κάποιες παρατηρήσεις...
1) Εξ όσων γνωρίζω, από το 1974 μέχρι και σήμερα όλοι οι βουλευτές μας είναι δημοκρατικά εκλεγμένοι. Ας προσέχαμε καλύτερα ποιους ψηφίζαμε και ψηφίζουμε!
2) Με ενοχλεί απεριόριστα το "τσουβάλιασμα" και θεωρώ άκρως φασιστικό και υποκριτικό το "όλοι ίδιοι είναι".
3) Μπορεί πολλοί να με πουν ρομαντική ή αφελή αλλά συνεχίζω να θεωρώ ότι οι πολιτικοί που χρηματίζονται είναι λίγοι και μετρημένοι. Χρηματίζονται -σίγουρα- όμως οι δημόσιοι υπάλληλοι που είναι υπεύθυνοι για τις εισηγήσεις προς τους υπουργούς και δεν έχω δει και πολλούς από αυτούς στο σκαμνί!
4) Ο κατάπτυστος νόμος περί ευθύνης υπουργών πρέπει να καταργηθεί και οι "επίορκοι" υπουργοί να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Πρέπει επιτέλους να παταχθεί το φαινόμενο τηε πολιτικής διαφθοράς... όσο γίνεται! Ο "Άκης" είναι μία καλή αρχή για σκληρή και παραδειγματική τιμωρία άσχετα από τον λόγο για τον οποίο κατηγορείται. Άλλωστε  η "παραγραφή" (την οποία και ο ίδιος επικαλείται!) δεν συνιστά αθώωση!
Και κάτι τελευταίο...
Ο Πάγκαλος, μέσα σε όλα όσα έχει πει κατά καιρούς, έχει κάνει και το "φοβερό" σχόλιο....  “Πως τα έκανες έτσι βρε Άκη;”

Ένας νόμος που πρέπει να αλλάξει…

του Ν.Γ. Δρόσου

Ένα προβεβλημένο επί σειρά ετών πολιτικό πρόσωπο, ο κ. Α.Τσοχατζόπουλος, πρώην υπουργός κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, κάθισε χθες στο σκαμνί του κατηγορουμένου, όπως κάθε άλλος πολίτης αυτής της χώρας, ο οποίος κατηγορείται για συγκεκριμένα αδικήματα.

Δεν κάθισε, όμως, σε αυτό το σκαμνί για όσα φέρεται ότι έπραξε κατά τη διάρκεια της υπουργικής του θητείας και ειδικότερα αυτής που αφορούσε στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αλλά για όσα την ακολούθησαν.

Κατηγορείται για «ξέπλυμα μαύρου χρήματος». Δηλαδή, για την προσπάθεια νομιμοποίησης χρημάτων τα οποία χαρακτηρίζονται ως προϊόν παράνομων δραστηριοτήτων, που στην περίπτωσή του, σύμφωνα με όσα του προσάπτονται, αφορούν στο αδίκημα της παθητικής δωροδοκίας.

Ο λόγος για τον οποίο δεν κατηγορείται με το αδίκημα της παθητικής δωροδοκίας είναι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών.

Ένας νόμος ο οποίος είναι εφαρμοστικός του άρθρου 86 παρ. 2 του Συντάγματος και προβλέπει ότι αρμοδιότητα δίωξης κατά μελών της κυβέρνησης έχει μόνο η Βουλή, ενώ απαιτούνται δύο σύνοδοι της, δηλαδή η διενέργεια μόλις δύο εκλογικών αναμετρήσεων, για να επέλθει παραγραφή των αδικημάτων τους.

Με άλλα λόγια, εάν ο κ.Τσοχατζόπουλος δεν είχε συμμετάσχει, όπως κατηγορείται, σε σειρά υπεράκτιων και άλλων εταιρειών, μέσω των οποίων φέρεται να διενεργήθηκε το «ξέπλυμα του μαύρου χρήματος», δεν θα καθόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, χθες.

Ο λόγος για τον οποίο κάθισε σε αυτό το εδώλιο αφορά σε βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, από το 2011, σύμφωνα με το οποίο το ξέπλυμα «μαύρου χρήματος» είναι έγκλημα διαρκές και δεν παραγράφεται.

Πέραν όλων των άλλων λόγων για τους οποίους η δίκη Τσοχατζόπουλου είναι, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα, είναι και το γεγονός ότι για πρώτη φορά θα υπάρξει νομολογία για το αυτοτελές έγκλημα του «ξεπλύματος μαύρου χρήματος», αφού ποτέ κατά το παρελθόν δεν είχε δικαστεί ένα πολιτικό πρόσωπο από την τακτική δικαιοσύνη.

Η τελευταία δίκη που αφορούσε σε πολιτικά πρόσωπα, διαδραματίστηκε στο Ειδικό Δικαστήριο πριν από 22 χρόνια και είχε να κάνει με την υπόθεση Κοσκωτά.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο έχει ενδιαφέρον αυτή η δίκη, αφορά στην διεκδίκηση εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου ποσού 19 εκ.ευρώ από τους κατηγορουμένους, ήτοι ένα εκατ. από καθέναν εξ’ αυτών, και την παράστασή του ως πολιτικής αγωγής, μέσω πληρεξουσίων δικηγόρων.

Σύμφωνα με τη νομική ομάδα του κ. Τσοχατζόπουλου το αδίκημα της δωροδοκίας είναι παραγεγραμμένο και άρα δεν υφίσταται η έννοια της αποζημίωσης για μίζες που περιγράφει το κατηγορητήριο και την όποια ζημία έχει υποστεί το ελληνικό δημόσιο από αυτές…

Η δίκη χθες διεκόπη και θα επαναληφθεί την Τετάρτη του Πάσχα, 8 Μαΐου, οπότε το δικαστήριο αναμένεται να αποφανθεί επί του αιτήματος των συνηγόρων του κ.Τσοχατζόπουλου, περί αποβολής των δικηγόρων του ελληνικού δημοσίου, αφού το έγκλημα που αποδίδεται στον ίδιο θεωρείται παραγεγραμμένο.

Με άλλα λόγια, εφόσον ικανοποιηθεί το αίτημα των δικηγόρων του κ.Τσοχατζόπουλου, ακόμη και εάν ο ίδιος καταδικαστεί για τα αδικήματα που του προσάπτονται, το ελληνικό δημόσιο δεν θα μπορέσει να πάρει ούτε δεκάρα από τα χρήματα που διεκδικεί από αυτόν.

Όλα αυτά, δε, εξαιτίας ενός νόμου, του περίφημου «περί ευθύνης υπουργών», ο οποίος διαχωρίζει τους πολίτες της χώρας σε δύο κατηγορίες.

Εκείνους που τιμωρούνται και εκείνους που μένουν στο απυρόβλητο.

Εάν όλα αυτά δεν αποτελούν ικανό λόγο ώστε να αλλάξει αυτός ο νόμος, τότε τι αποτελούν; 

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Γιατί συνδέονται ιδιωτικοποιήσεις και ανεργία...

Του Γιώργου Κράλογλου

Για να δούμε επενδύσεις ικανού μεγέθους και σε κλάδους υψηλής και μόνιμης απασχόλησης (με προσωρινή απασχόληση σε εργοτάξια δεν αντιμετωπίζεται η ανεργία) έχουμε υποχρέωση, ως Πολιτεία, εκτός των άλλων (γραφειοκρατία, διαφθορά, φορολογικά κίνητρα), να υποσχεθούμε και την εξαφάνιση κάθε μορφής αθέμιτου ανταγωνισμού από τα ζημιογόνα κρατικά μονοπώλια.

Γιατί είναι αθέμιτος ανταγωνισμός η ελαστικότητα στα χρέη των κρατικών ΔΕΚΟ προς το δημόσιο, έναντι της αδυναμίας των ιδιωτικών επιχειρήσεων να καθυστερήσουν, όσο οι κρατικές επιχειρήσεις, τις υποχρεώσεις τους ή να τις ρυθμίσουν με την ανεκτικότητα που δείχνει το δημόσιο στις «ανταγωνιστικές» κρατικές.

Η ΔΕΗ, για παράδειγμα, μπορεί να έχει συσσωρευμένα χρέη και από ιδιώτες επιχειρηματίες και από νοικοκυριά, αλλά για ρωτήστε την τι έχει τραβήξει διαχρονικά από τα χρέη άλλων ΔΕΚΟ οι οποίες («ξεχνώντας» τα) εμφανίζονται εδώ και χρόνια ως «βιώσιμες» και με «ισοσκελισμένους» ισολογισμούς ή και «κέρδη».

Η ΔΕΠΑ έχει (χωρίς να το θέλει) στηρίξει με μεγάλα τραύματα την λιπασματοβιομηχανία και ως ελεγχόμενη (έμμεσα) από το κράτος και στην συνέχεια προσπαθώντας να κρατηθεί στα πόδια της με άλλες θυσίες.

Τα ΕΛΤΑ έχουν ευνοηθεί από την ειδική μεταχείριση στις ταχυμεταφορές (δυνατότητα χρήσης μεγάλων φορτηγών) σε σχέση με τις ασήμαντες, αντίστοιχα, δυνατότητες που προσφέρονται στις ιδιωτικές εταιρίες ταχυμεταφορών.

Τα ίδια και στην ΕΥΔΑΠ ή παλαιότερα στον ΟΤΕ και την Ολυμπιακή που ανταγωνίζονταν ιδιωτικές εταιρίες απολαμβάνοντας σιωπηρή ανοχή σε χρέη και σε προνομιακές παροχές.

Καλό είναι λοιπόν να αποδεχθούν, όσοι από την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση σχεδιάζουν την επενδυτική πολιτική και θέλουν να προκαλέσουν ευκαιρίες σε επενδυτές, την πραγματικότητα ότι σήμερα οι αιτίες για το αρνητικό επενδυτικό περιβάλλον δεν είναι μόνο τα αντικίνητρα αλλά και η επιφυλακτικότητα των επενδυτών και των κεφαλαιούχων για τους κανόνες του παιχνιδιού στην Ελλάδα.

Η αποκρατικοποίηση λοιπόν είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα συντελέσει, εκτός ενός βαθμού εξυγίανσης του δημοσιονομικού, και στην αναστροφή του αρνητικού ψυχολογικού κλίματος των επενδυτών ότι στην Ελλάδα οι πολιτικοί «ευλογούν τα κρατικά γένια τους» σε βάρος της ιδιωτικής οικονομίας.

Η απελευθέρωση του τομέα μεταφορών και το άνοιγμα στην ιδιωτική οικονομία δεν θα αλλάξει απλώς την σημερινή οικονομική ταυτότητα της χώρας, αλλά θα προσφέρει και ευκαιρίες στον ανταγωνισμό. Και είναι γνωστό ότι μόνο η ανταγωνιστικότητα μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες επιχειρηματικές μονάδες και ιδέες που θα φέρουν και θέσεις εργασίας.

Ένας πολύ μεγάλος τομέας που παραμένει μέσα σε αυτήν την οικονομική θολούρα προσφερόμενος για επενδύσεις είναι ο τομέας της κατασκευής αμυντικού υλικού, που κάποτε υπήρξε βιομηχανικός πρωταγωνιστής στην Ελλάδα (εποχής Μποδοσάκη) και δεν βλέπω τον λόγο να μην αποκτήσει και πάλι την τότε υψηλή θέση του.

Το ίδιο και με την ναυπηγική βιομηχανία που θα μπορούσε σαφώς να συνδεθεί με τις ελληνικές ανάγκες αμύνης, υπό την προϋπόθεση ενός ρεαλιστικού κυβερνητικού σχεδίου πολιτικής κινήτρων για την αναγέννηση του κλάδου στο μέγεθος που αντέχει σήμερα ανταγωνιστικά η Ευρώπη.

Ο τομέας της ενέργειας προσφέρεται ακόμη για τέτοιας μορφής πολιτικές συνδυασμού αποκρατικοποίησης με επενδύσεις. Βεβαίως σήμερα η τεχνολογία στην παραγωγή ενέργειας δεν υπόσχεται μεγάλα ποσοστά στην απασχόληση. Οι ενεργειακές επενδύσεις όμως με ανταγωνιστικό τρόπο θα ευνοήσουν έμμεσα επιχειρηματικές ιδέες για επενδύσεις που σήμερα το κόστος ενέργειας είναι απαγορευτικό.

Εξάλλου είναι λάθος να θεωρούμε ότι στην Ελλάδα έχει νεκρώσει τελείως η ιδέας της κλωστοϋφαντουργίας, της χαρτοβιομηχανίας, της ένδυσης, της βιομηχανίας πλαστικών ή άλλων ειδών συσκευασίας που έχουν υψηλά ποσοστά απασχόλησης. Απόδειξη των δυνατοτήτων αναθέρμανσης των κλάδων αυτών και η διπλανή μας Τουρκία που συνεχώς διευρύνει τη συγκεκριμένη βιομηχανική παραγωγή. Μην ξεχνάμε άλλωστε το σημερινό χαμηλό κόστος εργασίας. Γιατί μπορεί το χαμηλό εργατικό να είναι αρνητικός παράγοντας στην απασχόληση, αλλά παραμένει θετικότατος για την λύση του ογκώδους προβλήματος της ανεργίας.

Γιατί λοιπόν η αποκρατικοποίηση πρέπει να είναι κατ’ ανάγκη ο «δράκος» της κοινωνίας και ο προστάτης της το «κράτος-πατερούλης».

Άλλωστε και η αισιόδοξη άποψη του επικεφαλής της τρόικας, Πολ Τόμσεν για το «μισογεμάτο ποτήρι» της σημερινής πορείας στην ελληνική οικονομία, έχει ως βάση τις προοπτικές και τα αποτελέσματα των αποκρατικοποιήσεων.

Για ποιο λόγο πρέπει να βλέπουμε εχθρούς και κινδύνους στον υπόγειο πλούτο της χώρας αν τυχόν πέσει στα χέρια των «κατακτητών επενδυτών»;

Τι μας προσφέρει τελικά όλη αυτή η νοοτροπία που καταδίκασε την χώρα σε ένα αντιπαραγωγικό κρατισμό από το 1974 και μετά;

Εάν η αποκρατικοποίηση περιορισθεί μόνο στον εισπρακτικό της χαρακτήρα για να μπαλώσει τρύπες, είναι ασφαλώς απαράδεκτη όσο και αν έμμεσα μας προστατεύει από άλλες περικοπές μισθών και συντάξεων. Εάν όμως συνδυαστεί, κάθε τομέας αποκρατικοποίησης, και με ένα επενδυτικό σχέδιο που θα εξελιχθεί, είμαι σίγουρος ότι θα δώσει τη μοναδική πραγματοποιήσιμη απάντηση στο πρόβλημα της ανεργίας. Όσο και αν σε πρώτη φάση η αποκρατικοποίηση θα εμφανιστεί ότι προκαλεί νέα ποσοστά ανεργίας.

ΠΗΓΗ  capital.gr

Άξιοι της τύχης μας: Μπαγκλαντεσιανοί στις φράουλες, Φιλιππινέζοι στα καράβια!...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Το πρόβλημα σ’ αυτή τη χώρα ότι πολλοί (ίσως και η πλειοψηφία) είναι εκείνοι (αιρετοί στη Βουλή και στην τοπική αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικοί φορείς και λαός) που προσλαμβάνουν μια κατάσταση ως δεδομένη και επ’ αυτού του «δεδομένου» συζητούν.

Αυτή η νοοτροπία δεν οδηγεί, φυσικά, πουθενά και οπωσδήποτε όχι στην «ταμπακιέρα».

Την προηγούμενη εβδομάδα αυτό συνέβη τουλάχιστον δύο φορές – στην περίπτωση της Μανωλάδας και στην περίπτωση του νομοσχεδίου του υπουργείου Ναυτιλίας.

Στα γεγονότα της Μανωλάδας, στον δημόσιο διάλογο επικράτησε ο προβληματισμός για την βία (και σωστά), αλλά όχι με τις πηγές της παρανομίας.

Όλοι θεώρησαν φυσιολογικό και δεδομένο ότι πρέπει να γίνεται μαζική «εισαγωγή» Μπαγκλαντεσιανών προκειμένου να εργάζονται στα χωράφια της φράουλας.

Στο ερώτημα για ποιο λόγο δεν μπορούν αυτή τη δουλειά να την κάνουν Έλληνες από την περιοχή, οι οποίοι μετά το τέλος της εργασίας τους θα επιστρέφουν στα σπίτια τους και όχι σε παραπήγματα με άθλιες υγειονομικές συνθήκες, δίδονται δύο απαντήσεις – η μία δυνατά, η άλλη ψιθυριστά.

Σύμφωνα με την πρώτη απάντηση, «οι Έλληνες δεν πηγαίνουν στα χωράφια».

Σωστά – και αυτό ήταν μέχρι την ώρα που ξέσπασε η τρομερή κρίση το αποτέλεσμα της πελατειακής συμπεριφοράς του πολιτικού μας συστήματος, καθώς οι ξένοι μάζευαν τις σοδειές μας και οι Έλληνες περίμεναν τον διορισμό τους στο… οικείο καφενείο.

Συμβαίνει, όμως, αυτό σήμερα;

Κατά την άποψή μου, όχι. Αλλά προφανώς εκεί στη Μανωλάδα όλοι (μαφιόζοι και μη) προτιμούσαν να απασχολούν τους παράνομους μετανάστες, ώστε να δίνουν ένα χαμηλό μεροκάματο.

Δεν θα το δέχονταν αυτό το χαμηλό μεροκάματο οι Έλληνες, υπό τις παρούσες συνθήκες;

Προφανώς, αλλά εκεί στη Μανωλάδα ήθελαν όλοι (γκάγκστερς και μη) να μειώνουν ακόμη περισσότερο το κόστος, πράγμα το οποίο πετύχαιναν με την απασχόληση ανασφάλιστων και την αποφυγή της επιβάρυνσής τους με ασφαλιστικές εισφορές.

Το επίσημο κράτος (με όλες τις περίφημες δομές του) όφειλε να έχει ξεκαθαρίσει στους «κυρίους» αυτούς πως είτε θα αναλάμβαναν το κόστος, είτε δεν θα πολλαπλασίαζαν τα στρέμματα καλλιέργειας (από 1.200 το 2004 σε 12.000 σήμερα).

Και όχι να κάνουν όλοι τα στραβά μάτια – προκειμένου να μην καταστραφούν οι καλλιέργειες, που τώρα καταστράφηκαν ούτως ή άλλως.

Η άλλη απάντηση που λαμβάνουμε, η… ψιθυριστή, είναι ακόμη πιο εξωφρενική: Ότι τάχατες ο… σωματότυπος των Μπαγκλαντεσιανών είναι ο καταλληλότερος για τα χωράφια της φράουλας, καθώς είναι μικρόσωμοι και μπορούν να κινούνται χωρίς να καταστρέφουν το εξαιρετικά ευπαθές αυτό προϊόν.
Συγγνώμη, αλλά μήπως ζούμε σε χώρα γιγάντων και δεν το ξέρουμε;

Και αν αποκαλυπτόταν πως στα χωράφια της φράουλας εργάζονταν παιδιά τι θα λέγαμε;

Πως ορθώς παραβιάζεται ο νόμος περί απαγόρευσης της παιδικής εργασίας, επειδή ο παιδικός σωματότυπος βολεύει τις… φράουλες;

Και τι θέλουν να μας πουν; Πώς δεν θα έβρισκαν Έλληνες (και Ελληνίδες) κατάλληλους γι’ αυτή την εργασία;

Συγγνώμη, αλλά όταν ψάχνουμε μπασκετμπολίστες, αναζητούμε τους ψηλούς.

Και όταν ψάχνουμε τζόκεϊ για τον ιππόδρομοι, αναζητούμε τους μικρόσωμους – δεν φέρνουμε σώνει και καλά Μπαγκλαντεσιανούς!

Αναλόγου νοοτροπίας θέματα ανέκυψαν και κατά την συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας.

Κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου προέκυψε πως η Ελλάδα με τα 16 χιλιάδες χιλιόμετρα ακτογραμμή και τα χιλιάδες νησιά, η πρώτη παγκόσμια δύναμη στη ναυτιλία με τα 4.000 ελληνόκτητα πλοία, η χώρα της ναυτοσύνης για την οποία όλοι αγαπούμε να μιλούμε, που κάποτε διέθετε πάνω από 100.000 ναυτικούς, σήμερα διαθέτει μόνο 17.000!

Καταλάβατε; Η «Ελλάδα της ναυτοσύνης» έχει 1,2 εκατομμύρια ανέργους, αλλά μόλις 17.000 ναυτικούς!

Στα ελληνικά πλοία δουλεύουν Φιλιππινέζοι, Ινδοί, Αφρικανοί, αλλά όχι Έλληνες!

Απίστευτο; Συγκλονιστικό;

Προφανώς, αλλά κάποιοι κάνουν ότι δεν το βλέπουν!

Κάποιοι δεν συγκλονίζονται από το γεγονός ότι οι Έλληνες έχουν αποκοπεί από τη θάλασσα που είναι μέρος της φύσης τους – ενώ εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έπρεπε να οργώνουν τις θάλασσες του κόσμου, δουλεύοντας όχι μόνο στα ελληνόκτητα, αλλά σε πλοία οποιασδήποτε σημαίας.

Με αφορμή τη συζήτηση για τις ατομικές συμβάσεις, έγινε μύλος.

Όσοι ισχυριστήκαμε το αυτονόητο – ότι δηλαδή αυτό συμβαίνει επειδή οι ξένοι πηγαίνουν με λιγότερα χρήματα, ότι το εφοπλιστικό κεφάλαιο είναι διεθνές, ότι οι εφοπλιστές μπορούν να προσλάβουν πλήρωμα από όποια χώρα θέλουν, ότι μπορούν ακόμη και να αλλάξουν σημαία, ώστε να μην υποχρεούνται να προσλάβουν ούτε τους τρεις-τέσσερις Έλληνες που με βάση τη νομοθεσία απασχολούν στην ανώτατη βαθμίδα – οδηγηθήκαμε στο πυρ το εξώτερον!

Το τι ακούσαμε δεν λέγεται!

Ότι το επάγγελμα του ναυτικού είναι σκληρό, ότι δεν συγκρίνεται με κανένα επάγγελμα της στεριάς (ούτε του… μεταλλωρύχου!), ότι τα αξίζουν τα χρήματα που παίρνουν, ότι δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει αν ο Φιλιππινέζος δέχεται να δουλέψει με 1.500 ευρώ το μήνα (στέλνοντας σχεδόν το σύνολο των χρημάτων στις Φιλιππίνες, αφού κοιμούνται και τρώνε στο πλοίο).

Διάφοροι πολιτικοί τυχοδιώκτες έκαναν φέιγ-βολάν εκκαθαριστικά ναυτικών (χωρίς να αναφέρονται σε έτη προϋπηρεσίας κλπ), για να αποδείξουν πως ο μέσος μισθός είναι 3.500 χιλιάδες δολάρια, άρα δεν πρόκειται για υπερβολικό ποσό!

Συγγνώμη, αλλά είπε κανείς πως δεν είναι δύσκολη η δουλειά του ναυτικού ή πως δεν τα αξίζει τα λεφτά του;

Κανείς. Αυτό που είπαμε είναι πως τελικά δεν τα παίρνουν αυτά τα (πολλά ή λίγα, αδιάφορο) λεφτά παρά μόνο 17.000 Έλληνες.

Και πως ό,τι κι’ αν λέμε, όσο κι’ αν κάποιοι τυχοδιώκτες θέλουν να χαϊδεύουν τα αυτιά των ναυτικών και της ΠΝΟ, στην πραγματικότητα οι εφοπλιστές απλώς ΔΕΝ προσλαμβάνουν Έλληνες.

Οπότε, είτε υπάρχουν ατομικές συμβάσεις είτε όχι, απλώς οι Έλληνες ΔΕΝ δουλεύουν στη θάλασσα!

Και αυτό σημαίνει πως, ενώ η ανεργία έχει γονατίσει τη χώρα, έχει εκ των πραγμάτων δημιουργηθεί ένα κλειστό επάγγελμα.

Όλα αυτά, οι πολιτικοί τυχοδιώκτες που χτυπούν στην πλάτη τα στελέχη της ΠΝΟ – ενώ οι ίδιοι κυκλοφορούν με τα σκάφη τους – τα αντέστρεψαν, λέγοντας πως όσοι υποστηρίζουν την ανάγκη να επιστρέψουν οι Έλληνες στη θάλασσα… προτρέπουν τους εφοπλιστές να προσλαμβάνουν Φιλιππινέζους!

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θρηνούν για μισθούς που απλά δεν υπάρχουν καθόλου.

Με αυτά και μ’ αυτά, για την ταμπακιέρα δεν είπαν τίποτε οι όψιμοι φίλοι της ΠΝΟ!

Απλώς παρέδωσαν μαθήματα νησιωτικότητας και μετά κατέβηκαν στο λιμάνι και συκοφάντησαν τους υπόλοιπους.

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, το βιολί του.

Όπως είπαν οι εκπρόσωποί του, θέλουν δημόσιες θαλάσσιες συγκοινωνίες υπό κοινωνικό έλεγχο.

Είπαν δηλαδή – φαντάζομαι πως αυτό ούτε εκεί στην ΠΝΟ το πιστεύουν – πως όταν  έλθουν στη βασιλεία τους θα… πάρουν τα πλοία από τους εφοπλιστές, θα τα… εθνικοποιήσουν και θα προσλάβουν χιλιάδες Έλληνες με τους υψηλούς μισθούς που (πράγματι) τους αξίζουν!

Δηλαδή το χρεοκοπημένο κράτος, που ζει από τις δόσεις του μνημονίου, θα γίνει ξαφνικά εφοπλιστής, θα κόβει χρήμα από τον τοίχο και θα το μοιράζει γενναιόδωρα!

Και όλα αυτά θα τα κάνει ενώ συγχρόνως θα… σώζει την Ελλάδα εντός του ευρώ!

Τέλος, είναι εξοργιστικό να υποστηρίζεται πως το Γραφείο Ευρέσεως Ναυτικής Εργασίας (ΓΕΝΕ) δεν πρέπει να συμμετάσχει σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα 10 εκ. ευρώ για την συνεχιζόμενη επαγγελματική κατάρτιση των άνεργων  ναυτικών, ούτε στο πρόγραμμα «Νέαρχος» (που προσφέρει τη δυνατότητα σε νέους ναυτικούς να αποκτήσουν εργασιακή εμπειρία επί του πλοίου, να πληρώνονται ικανοποιητικά και να έλθουν έτσι σε επαφή με τους μελλοντικούς εργοδότες τους, που μπορεί να εκτιμήσουν τις ικανότητές τους) διότι το ΓΕΝΕ, λέει, υπάρχει για να βρίσκει μόνιμη εργασία στους άνεργους ναυτικούς!

Εξωφρενικά πράγματα δηλαδή – τα οποία για να υποστηριχθούν πρέπει να συκοφαντηθεί η αντίθετη άποψη.

Και απόλυτη άρνηση της πραγματικότητας.

Την ίδια ώρα, οι εφοπλιστές επιθυμούσαν μεν τις ατομικές συμβάσεις, αλλά από το έρκος των οδόντων τους δεν έφυγε η υπόσχεση πως την επομένη θα προσλάβουν 1.000 Έλληνες.

Μπαγκλαντεσιανοί στις φράουλες, Φιλιππινέζοι στα καράβια…

Προφανώς είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Λίγο πιο χαλαρά, κομαντάντε...

Γράφει ο  Γιάννης Παντελάκης

«Δεν με νοιάζει τι λέτε για εμάς στα κανάλια σας. Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος δε σας πιστεύει πλέον. Τον έχετε συκοφαντήσει, τον έχετε προσβάλλει, τον έχετε εκβιάσει. Δεν με νοιάζει τι γράφουν οι εφημερίδες σας. Με έχετε αποκαλέσει Χρυσαυγίτη, αναρχικό, εθνικιστή, ακραίο και φίλο των τρομοκρατών. Μου προσάπτετε κατηγορίες για όλα τα γούστα. Σας λέω καθαρά το εξής: Ο καιρός που είχατε τον πολιτικό κόσμο στο χέρι πέρασε. Οι μάσκες σας έχουν πέσει. Είστε ταυτισμένοι με το μνημόνιο. Το υπερασπιστήκατε με λύσσα. Είστε τόσο ένοχοι, όσο είναι και οι μνημονιακές, πολιτικές δυνάμεις. Οι μέρες, όμως, που λύνατε και δένατε πέρασαν ανεπιστρεπτί».

Ηταν πολύ σκληρός ο... κομαντάντε Αλέξης εκείνο το απόγευμα στην Ξάνθη, πέρυσι, τέτοιες ημέρες. Δεν τον ένοιαζαν τα κανάλια, δεν τον ένοιαζαν οι εφημερίδες. Δεν τον ένοιαζε τίποτα. Προεκλογική περίοδος ήταν. Ας υποθέσουμε πως αυτές οι περίοδοι, δικαιολογούν και λίγο περισσότερη οργή και λίγο περισσότερη δημαγωγία. Στα μπαλκόνια βρίσκονται οι πολιτικοί, άλλωστε. Αλλά μετεκλογικά; Τι συνέβη άραγε και ο ίδιος άνθρωπος, άρχισε να επισκέπτεται καναλάρχες εκδότες και άλλους παρόμοιους; Ποιος άνεμος τον έσπρωξε ως τους "συκοφάντες", τους "ταυτισμένους με το μνημόνιο", τους "ενόχους όσο και οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις"; Ξέρω, απαντήσεις χωράνε πολλές. Μια από αυτές εδωσε ο Τσίπρας μετά την επίσκεψή του σε κάποιους μιντιάρχες. Είπε, περίπου, πως οι συναντήσεις του εντάσσονται σε μια διαδικασία καταγραφής από το κόμμα του μιας πρότασης για την ανασυγκρότηση του μιντιακού τοπίου. Και για να καθησυχάσει όσους ανησύχησαν, έσπευσε να προσθέσει πως "η συναναστροφή μας με τον διάβολο δεν θα μας διαβολίσει".

Και γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά εγώ τώρα; Ενα κυριακάτικο πρωτοσέλιδο ευθύνεται. Εφημερίδας που έχει κατηγορηθεί μάλιστα και για ξέπλυμα της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Εκεί, σε μια λαμπερή φωτογραφία, ο Αλέξης, φαινόταν ευτυχισμένος και χαμογελαστός ανάμεσα στους εκδότες. Σαν να το διασκέδαζε. Εντάξει, οι φωτογραφίες δεν λένε πάντα αλήθειες, Αλλωστε μπορεί ο ένας από τους εκδότες να του είπε εκείνη τη στιγμή καμιά σεξιστική χαριτομενιά, από αυτές που λέει και στις τηλεοπτικές του εκπομπές.

Ας μη σταθούμε στη φωτογραφία. Εναυσμα ήταν. Για να αναρωτηθούμε τι ακριβώς επιδιώκει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τα ΜΜΕ. Γιατι το επιχείρημα. ότι στοχεύει στην ενημέρωση και στη συνέχεια στη διατύπωση μιας πρότασης για τη λειτουργία των ΜΜΕ, δεν πείθει ούτε τον πιο καλοπροαίρετο Λαφαζάνη! Αλλωστε, ενημέρωση για το τι ακριβώς συμβαίνει στον "αγγελικό" κόσμο των ΜΜΕ, ο κ. Τσίπρας μπορεί να έχει κάθε στιγμή και μάλιστα από θεσμικούς φορείς. Υπάρχουν οι ενώσεις εκδοτών και δημοσιογράφων. Τους επισκέφτεται και μαθαίνει ό,τι θέλει.
 
Και αν δεν του αρκούν, έχει δίπλα του καλούς συμβούλους. Να του πουν αν και πώς κάποιοι εκδότες ή καναλάρχες διαπλέκονται με συμφέροντα. Αν εκδότες αγνοούν δικαιώματα εργαζομένων και με νομικά τερτίπια συνεχίζουν να παριστάνουν τους εκδότες. Αν οι απολύσεις και οι μειώσεις μισθών στα μίντια ξεπερνούν κάθε φαντασία. Αν η ελευθερία έκφρασης έχει περιοριστεί. Και χίλια δυο ακόμα μπορεί να μάθει.

Αν και μάλλον θα ήμουν αφελής να πιστεύω ότι δεν τα γνωρίζει. Οπως γνωρίζει και κάτι άλλο: Πως κάνοντας αυτές τις επισκέψεις, μ' έμμεσο τρόπο νομιμοποιεί όσα ο ίδιος καταλόγιζε στους ανθρώπους αυτούς. Η εξήγηση αυτής της φαινομενικά αντιφατικής στάσης του, είναι απλή. Εχει σχέση με τη γνωστή παροιμία με την ολόκληρη πίτα και τον χορτάτο σκύλο. Προφανώς θεωρεί και αυτός (ο Α. Τσίπρας) ότι δεν μπορεί ν' αγγίξει την εξουσία, αν δεν έχει τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τα ισχυρά ΜΜΕ. Αλλα δεν μπορεί και να δυσαρεστήσει και εκείνο το μέρος του κόσμου που τον ακολουθεί και βλέπει μόνο καλές προθέσεις. Και μάλλον δεν πρέπει να κατηγορούμε τον Α. Τσίπρα, επειδή άρχισε τις επαφές με τους ισχυρούς της ενημέρωσης. Το έκαναν και το κάνουν, όλοι όσοι θεωρούν την εξουσία αυτοσκοπό. Ετσι παίζεται το παιχνίδι στη χώρα. 

Το θέμα είναι άλλο. Οτι θα πρέπει να πάψει να χρησιμοποιεί, σε τέτοιο υπερθετικό βαθμό μάλιστα, αριστερά πρόσημα και υπέρμετρες κουβέντες περί διαφάνειας. Χρειάζεται λίγο πιο χαλαρά, κομαντάντε...

ΠΗΓΗ  protagon.gr

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!...

NIGHTWISH - Nemo

Αλέξης Τσίπρας: Ο τρόμος των πειρατών…

Του Γιώργου Κράλογλου 

Ανδρέας Παπανδρέου 1983: «Καταργούμε τα παλαιά επιχειρηματικά τζάκια. Δημιουργούμε επιχειρηματική τάξη με νέα τζάκια». Αλέξης Τσίπρας 2013: «Θα διευκολύνουμε την αναδιοργάνωση μιας νέας επιχειρηματικότητας». Ανδρέας Παπανδρέου 1985: «Τέρμα οι ιδιωτικοποιήσεις. Προχωράμε σε μετοχοποιήσεις». Αλέξης Τσίπρας 2013: «Τέρμα η φάμπρικα των αποκρατικοποιήσεων». Νέο τζάκι του Παπανδρέου ήταν ο Γεώργιος Κοσκωτάς. Οι επιχειρηματίες Τσίπρα αναμένονται...

Θα τα κάνει όμως αυτά που υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας;

Προσωπικά πιστεύω ότι θα τα κάνει, για δύο λόγους. Πρώτον γιατί δεν τα είπε από κάποιο μπαλκόνι για να πάρει ο αέρας τα λόγια του… Τα υποσχέθηκε χθες στην Ένωση Ελλήνων Επιχειρηματιών, οι οποίοι του ζήτησαν μάλιστα να συνεχίσουν τον διάλογο πάνω σε όλα τα σχέδιά του. Δεύτερον, γιατί καθόρισε ως εθνικό στόχο να κερδηθεί η εργασία, πράγμα που δεν γίνεται σε καμία περίπτωση χωρίς ιδιώτες επιχειρηματίες.

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν θα κάνει αυτά που υποσχέθηκε στην Ένωση Ελλήνων Επιχειρηματιών ο κ. Τσίπρας, αλλά για ποιους επιχειρηματίες θα τα κάνει και ποια χαρακτηριστικά θα έχει η νέα επιχειρηματική τάξη που θα φτιάξει διευκολύνοντας (όπως υποσχέθηκε) την αναδιοργάνωσή της.

Απάντηση μάλλον δεν μπορεί να υπάρχει αυτή την στιγμή καθώς, ως αντιπολίτευση και ο ίδιος, απλώς θα οραματίζεται επιχειρηματίες που να στέκουν μεν στο όραμά του αλλά και να ταιριάζουν με τις συνιστώσες και με τις αριστερές πλατφόρμες του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας προσπαθήσουμε όμως να σχηματοποιήσουμε την επιχειρηματική τάξη τύπου ΣΥΡΙΖΑ και πως ο κ. Τσίπρας θα διευκολύνει την αναδιοργάνωσή της.

Ξεκινάω από τα σίγουρα.

Στη νέα επιχειρηματική τάξη του κ. Τσίπρα δεν θα υπάρχουν επιχειρηματίες –πειρατές που έρχονται να λεηλατήσουν. Το ξεκαθάρισε σαφέστατα στη χθεσινή του ομιλία. Μένει τώρα να μάθουμε ποιοι θα χαρακτηρίζονται για την πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «πειρατές επιχειρηματίες που έρχονται να λεηλατήσουν».

Υπολογίζω ότι ανάμεσα στους κατά τον κ. Τσίπρα «πειρατές επιχειρηματίες» θα είναι οι πολυεθνικές, τα ξένα κεφάλαια που επενδύονται με σύνθετα επιχειρηματικά σχήματα, επιχειρηματίες που ενδιαφέρονται για τον ορυκτό πλούτο, όπως και επενδυτές που ενδιαφέρονται να ανταγωνιστούν τα κρατικά μονοπώλια της ενέργειας, των νερών, των μεταφορών, των λιμανιών και των υπηρεσιών που καλύπτει το κράτος και οι Δήμοι.

Άλλοι επιχειρηματίες που αποκλείονται για τον κ. Τσίπρα θα είναι αυτοί που ίσως με την κυβέρνηση Σαμαρά θα αγοράσουν κρατικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων.

Είναι και αυτό σίγουρο αφού, κατά δήλωσή του, θα μπει «…τέρμα στην φάμπρικα των αποκρατικοποιήσεων».

Εκτός όμως από τους «πειρατές», τέλος και σε όλους τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Γιατί υποσχέθηκε και «…κατάργηση του πελατειακού κράτος».

Όλοι δε γνωρίζουμε ότι το πελατειακό κράτος στην Ελλάδα το συνθέτουν δύο συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες.

Οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και οι πελάτες-ψηφοφόροι των κομμάτων που αμείβονται με διορισμούς, κυρίως σε άχρηστους Οργανισμούς για να μην υφίστανται και την περιπέτεια της εργασίας…

Εδώ όμως θα μπλέξει με τις συντεχνίες που κάνουν και τους συνδικαλιστές, και με τους πελάτες-ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που μετακινήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Και έτσι τίθεται άλλο ένα ερώτημα.

Αν καταργήσει μόνο το επιχειρηματικό πελατειακό κράτος, πως θα θρέψει στην συνέχεια το κομματικό;

Εκεί όμως που μπερδεύονται τα πράγματα, σε ό,τι αφορά τα χαρακτηριστικά των επιχειρηματιών-ΣΥΡΙΖΑ, είναι στο φορολογικό.

Ο κ. Τσίπρας παραδέχθηκε στην ομιλία του ότι το φορολογικό καθεστώς είναι άδικο για τους επιχειρηματίες.

Αν αυτό είναι έμμεση δέσμευση να το ξανακοιτάξει, θα πρέπει να διαβάσει όλα τα υπομνήματα των παραγωγικών τάξεων που εξηγούν για ποιους λόγους θεωρούν και αυτοί ότι είναι άδικο το φορολογικό.

Έτσι όμως μπαίνει σε διάλογο ουσίας με όλη την επιχειρηματική κοινότητα στην οποία όμως, σήμερα επί κυβερνήσεως Σαμαρά, συμπεριλαμβάνονται και οι πειρατές-επιχειρηματίες που έρχονται για να ληστέψουν…

Εδώ πως θα τα βολέψει;

Πρώτα θα δημιουργηθεί η νέα επιχειρηματική τάξη από την οποία θα λείπουν οι πειρατές-επιχειρηματίες και μετά θα φτιαχτεί το φορολογικό στο πλαίσιο της διευκόλυνσης της αναδιοργάνωσης των νέων επιχειρηματιών ή θα φτιαχτεί το φορολογικό από την αρχή, οπότε πάει περίπατο το σχέδιο αποκλεισμού των πειρατών;

Σε τέτοια αντιφατικά στριμώγματα ο Ανδρέας Παπανδρέου ξεγλιστρούσε με φοβερή μαεστρία.

Για παράδειγμα, το 1985, κατάργησε την (λέξη) ιδιωτικοποίηση και την αντικατέστησε με τη (λέξη) μετοχοποίηση.

Μέσω όμως της μετοχοποίησης ρύθμιζε τις πελατειακές του υποχρεώσεις με επιχειρηματίες που είχαν ενδιαφέροντα. Μέσω της μετοχοποίησης πούλησε τεράστια βιομηχανικά συγκροτήματα (που είχε εθνικοποιήσει το 1983) σε επιχειρηματίες «πειρατές» που τα αγόρασαν μόνο για τα οικόπεδα τους και για ορισμένα κτίρια, ενώ τον μηχανολογικό εξοπλισμό τον πέταγαν σαν παλιοσίδερα. Αυτή η μαεστρία λείπει από τον κ. Τσίπρα και την χρειάζεται για να γίνει περισσότερο πειστικός και στους επιχειρηματίες.

ΠΗΓΗ   capital.gr

Όταν αλλάζει η κατάσταση...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Όταν αλλάζει η κατάσταση, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι τα λεφτά, είναι η αλλαγή υποδείγματος. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να κάνουν ό,τι έκαναν πριν. Οι πιο φιλότιμοι κάνουν περισσότερο από αυτό που έκαναν πριν. Λέγεται ενεργητική αδράνεια. Πιστεύουν ότι η κρίση είναι ένα παροδικό φαινόμενο, κάποτε θα τελειώσει και όλα θα συνεχιστούν όπως ήταν πριν. Θα τελειώσει, αλλά τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Το οικονομικό μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία δεν θα ξαναϋπάρξει.

Δεν είναι το σημαντικότερο ζήτημα που μας απασχολεί, αλλά είναι σημαντικό. Κυρίως γιατί αφορά συμπεριφορές, δείχνει πόσο ώριμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε τα νέα δεδομένα. Είναι τώρα χρόνια που συζητάμε για τα ωράρια των καταστημάτων. Αν θα είναι ανοιχτά κάθε Κυριακή, 10 Κυριακές ή 6. Μέχρι τώρα, αυτό που έχει γίνει σε 5 χρόνια ύφεσης είναι να μένουν ανοιχτά 2 ώρες παραπάνω τα Σάββατα. Εντωμεταξύ τα λουκέτα είναι καθημερινό φαινόμενο, έχουν πια τη μορφή χιονοστιβάδας. Αλλά όλοι αντιδρούν στην προοπτική να δουλέψουν περισσότερο, να δουλέψουν αλλιώς.

Οι παπάδες ανησυχούν μη χαθεί ο «εκκλησιασμός» της Κυριακής. Ανησυχούν γιατί παραδίδουμε την Κυριακή στο εμπόριο και πότε θα βλέπουν τις οικογένειές τους οι εργαζόμενοι. Όλοι γενικά είναι ανήσυχοι. Κάτι απειλεί τη μέχρι τώρα κανονισμένη ζωή τους. Συγνώμη που θα το πω έτσι ψυχρά, αλλά αν φοβάσαι τόσο πολύ το μέλλον, αν δεν θες να αλλάξει τίποτα, τότε η κρίση που υποτίθεται είναι δραματική, για σένα δεν είναι τόσο. Γιατί υπάρχουν και 1,5 εκατομμύριο άνεργοι που δεν συζητάνε για ωράρια, ψάχνουν μια δουλειά πρώτα να βρουν, μια οποιαδήποτε δουλειά. Το πρόβλημά μας είναι οι θέσεις εργασίας, όχι οι μέρες που θα ασκείται αυτή η εργασία.

Οι έμποροι ισχυρίζονται ότι η κυριακάτικη λειτουργία δεν έχει νόημα, το πρόβλημά μας λένε δεν είναι οι ώρες, είναι ότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά να ψωνίσει. Άμα είναι έτσι, γιατί δεν ανοίγουν μια μέρα τη βδομάδα, 5 ώρες, να ψωνίζουμε όσα λεφτά έχουμε, να μην κουραζόμαστε όλοι; Φοβούνται ότι θα επιβαρυνθούν με περισσότερα έξοδα και η κίνηση δεν θα είναι αρκετή για να τα καλύψει, θα χρεοκοπήσουν. Άμα είναι έτσι, γιατί δεν αφήνουν τότε όσους θέλουν να ανοίξουν, να καταστραφούν, να απαλλαγούν από τους ανταγωνιστές τους; Τότε λένε το αντίθετο επιχείρημα, που αντιφάσκει ευθέως με το πρώτο: Όσοι μπορούν να ανοίξουν τις Κυριακές θα παίρνουν τη δουλειά από τους υπόλοιπους. Και αυτοί θα είναι τα μεγάλα πολυκαταστήματα. Που θα παίρνουν τη δουλειά, αυτή που δεν θα υπάρχει, γιατί το πρόβλημα δεν είναι οι ώρες, αλλά τα λεφτά που δεν έχουμε... Κι ας δείχνει η εμπειρία από τις άλλες χώρες ότι συνήθως τα ανοιχτά ωράρια διευκολύνουν τα μικρά μαγαζιά και όχι τα μεγάλα, που χρειάζονται εκατοντάδες άτομα προσωπικό για να καλύψουν μία επιπλέον βάρδια.

Υπάρχει πρόβλημα, λένε οι εργαζόμενοι, γιατί είναι βέβαιο ότι θα μας υποχρεώσουν να δουλεύουμε περισσότερες ώρες χωρίς επιπλέον αμοιβή. Αυτό είναι ένα πρόβλημα, πράγματι, αλλά τότε να συζητήσουμε πώς διασφαλίζεται αυτό, να μη συζητάμε για τις ώρες λειτουργίας της αγοράς που είναι άλλο ζήτημα. Αλλά γιατί αυτοί ειδικά θα έχουν πρόβλημα; Γιατί, αν δεν κάνω λάθος, Κυριακή δουλεύουν κι άλλοι άνθρωποι. Δουλεύουν τα λεωφορεία, τα μετρό, τα τραμ, ο ηλεκτρικός. Δουλεύουν οι ταξιτζήδες. Δουλεύουν τα εστιατόρια, τα μπαρ, τα καφέ, τα κλαμπ, οι συναυλιακοί χώροι. Δουλεύουν οι εφημερίδες, οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, τα sites. Δουλεύουν τα αεροπλάνα, τα τρένα, τα καράβια, τα αεροδρόμια, οι σταθμοί. Δουλεύουν η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η ΕΥΔΑΠ, οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, δουλεύουν τα ξενοδοχεία, τα γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων, τα τουριστικά γραφεία. Δουλεύουν τα ζαχαροπλαστεία, οι κάβες, τα ανθοπωλεία. Δουλεύουν τα εργοστάσια συνεχούς βάρδιας, τα περίπτερα, τα ψιλικατζίδικα. Δουλεύουν τα σινεμά, τα θέατρα, οι μουσικές σκηνές. Δουλεύουν οι αστυνομικοί, οι πυροσβέστες, ο στρατός, τα νοσοκομεία, οι γιατροί. Αυτούς πώς δεν τους εκμεταλλεύονται; Αυτοί πώς το έλυσαν το πρόβλημα;

Στην πραγματικότητα, παρόλο που δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει στη δημοσιοϋπαλληλική χώρα, το αντίθετο συμβαίνει, ο περισσότερος κόσμος δουλεύει τις Κυριακές. Είναι λογικό, στις σημερινές μεγαλουπόλεις των πολλών εκατομμυρίων, κάθε στιγμή της μέρας και της νύχτας υπάρχουν ανθρώπινες δραστηριότητες που πρέπει να καλυφθούν. Και η εργατική νομοθεσία αυτό που φροντίζει δεν είναι οι ώρες λειτουργίας της αγοράς, αλλά η προστασία των εργαζομένων, να μη δουλεύουν περισσότερες ώρες, να πληρώνονται υπερωρίες, να έχουν μία ή δύο μέρες αργίας συνεχόμενες.

Αυτό, όμως, είναι διαφορετικό ζήτημα από την απελευθέρωση της αγοράς. Κανονικά, με την ύφεση και την ανεργία που βασανίζουν τη χώρα, θα έπρεπε όλοι να προσπαθούμε να διευρύνουμε την αγορά. Παραδόξως, κάνουμε το αντίθετο. Κι ας μας λένε όλοι όσοι ασχολούνται με την τουριστική βιομηχανία ότι δεν γίνεται συνεδριακός τουρισμός, ότι δεν γίνεται η Αθήνα προορισμός του σαββατοκύριακου με τα καταστήματα κλειστά. Συζητάμε για τα ζητήματα με τα μάτια στραμμένα στο βολικό παρελθόν, που δεν θα ξαναϋπάρξει. Δεν βλέπουμε την ανάγκη αλλαγής υποδείγματος. Δεν μπορούμε να δούμε το μέλλον, να το προετοιμάσουμε. Την Αθήνα ελκυστική πόλη, ανοιχτή και φωταγωγημένη που υποδέχεται εκατομμύρια επισκέπτες απ’ όλο τον κόσμο 12 μήνες το χρόνο. Χωρίς σιδερένια ρολά στις βιτρίνες, χωρίς κλειστά μαγαζιά.

Κάνουμε άμυνα την ώρα που χρειάζεται να είμαστε τολμηροί και να δοκιμάζουμε καινούργιες συνταγές. Οι «μέσα» προσπαθούν να διατηρήσουν τον παλιό τρόπο λειτουργίας χωρίς να νοιάζονται για τους «έξω», που αναζητούν μια δουλειά. Οι νέες θέσεις εργασίας που θα προστεθούν το πιθανότερο είναι πως θα ’ναι part time λένε, λες και είναι κακό αυτό στη χώρα που η ανεργία των νέων έχει φτάσει στο 60%. Δεν είναι ότι δεν θέλουν απλώς να δουλέψουν περισσότερο, δεν επιτρέπουν και στους άλλους να το κάνουν. Κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν. Κι όμως, οι αντιδράσεις είναι ομόφωνες και αδιάλλακτες. Δεν αλλάζουμε και δεν αφήνουμε κανέναν άλλο να αλλάξει.

Θα λειτουργούν όλα τα καταστήματα της Αθήνας τις Κυριακές; Πουθενά δεν γίνεται αυτό στον κόσμο. Μακάρι να γινόταν. Θα σήμαινε ότι είχαμε ξεπεράσει την ύφεση, ότι είχαμε κάνει την Αθήνα παγκόσμιο προορισμό ξανά, εμπορικό κέντρο της Μεσογείου, ότι η οικονομίας μας ανθούσε. Στην πραγματικότητα παντού οι τοπικές κοινωνίες συνεννοούνται, βλέπουν την κίνηση της αγοράς, τις ανάγκες, και ρυθμίζουν τη λειτουργία. Αλλού είναι τα πολυκαταστήματα ανοιχτά ακόμα και ανήμερα την Πρωτοχρονιά, αλλού είναι ανοιχτό τις Κυριακές το κέντρο, άλλοτε ένα outlet έξω από την πόλη.

Κάπως έτσι θα γινόταν και στην Αθήνα. Μια Κυριακή θα λειτουργούσε το κέντρο της πόλης, την άλλη η αγορά θα μετακινείτο στη Γλυφάδα, την άλλη στο Μαρούσι, στην Κηφισιά, μια γιορτή θα άνοιγαν τα mall και μια άλλη οι λαϊκές. Η πόλη θα αποκτούσε νέα ζωντάνια και κινητικότητα. Τις λύσεις θα τις έδινε η ζωή, που αλλάζει συνεχώς. Που εμείς την κάνουμε να αλλάζει. Όμως αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας. Τόσα χρόνια κρίσης και ακόμα το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο αδύνατο παρελθόν. Δεν είναι διατεθειμένο να ρισκάρει τίποτα. Μόνο φοβάται το μέλλον που περιέχει πάντα κινδύνους. Ποτέ ευκαιρίες. Γι’ αυτό η ύφεση συνεχίζεται πέμπτη χρονιά.

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr