Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!...

Έναν δύσκολο χειμώνα δεν μπορεί παρά να τον ακολουθεί και ένα δύσκολο καλοκαίρι!
Νόμοι του Μέρφι...  ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟΙ!

Μια και δεν προβλέπονται κανονικές διακοπές για το φετινό καλοκαίρι... 
ας κάνει τουλάχιστον διακοπές το ιστολόγιο.

Εύχομαι και ελπίζω να είμαστε όλοι εδώ μετά τον δεκαπενταύγουστο 
και να τα ξαναπούμε...


Καλό καλοκαίρι!!!

 

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

ΑΠΛΗ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ... (12/07/13)

-  Και εκεί που είχαν ενθουσιαστεί, κυβέρνηση και ξενοδόχοι, για τα επεισόδια στην Τουρκία του Ερντογάν και στην Αίγυπτο του Μόρσι... στην Ελλάδα αποκτήσαμε “Μπαλασόπουλο”!
Όπως κάθε καλός συνδικαλιστής, έτσι και αυτός, μας απειλεί εν μέσω θέρους και τουριστικής περιόδου ότι θα γεμίσουν σκουπίδια οι δρόμοι!
Γιατί όχι;
Έτσι έμαθαν χρόνια τώρα...
Ο ένας κατεβάζει διακόπτες, ο άλλος σταματάει την κυκλοφορία και τα ΜΜΜ, ο τρίτος αφήνει τα σκουπίδια στους δρόμους και τα πεζοδρόμια...  σε εκβιασμό να βρισκόμαστε!
Βέβαια, μέσα στον παραλογισμό των ημερών, εμφανίστηκαν και δήμαρχοι με “αρχ....” (δεν το λέω εγώ... ο δήμαρχος Λέσβου το είπε!) που παραιτούνται γιατί το απάνθρωπο κράτος τους χαλάει την εκλογική πελατεία και μάλιστα εν όψει δημοτικών εκλογών το 2014!
Και όλα αυτά γιατί;
Γιατί το κράτος θα απορροφήσει τις αρμοδιότητες(;) και το προσωπικό της δημοτικής αστυνομίας;
Δηλαδή, εάν απλώς έπαιρνε τις αρμοδιότητες και απέλυε τους δημοτικούς αστυνομικούς, τι παραπάνω θα έκαναν; Θα έκαιγαν την Ελλάδα;
Αλλά ξέχασα... απολύονται οι σχολικοί φύλακες.
Το κατεξοχήν ρουσφέτι των δημάρχων καθότι δεν χρειάζονται και ιδιαίτερα προσόντα για να κάνεις μία δουλειά που στο εξωτερικό είτε γίνεται από εθελοντές γονείς είτε πληρώνεται από τα κονδύλια των ίδιων των σχολείων.
Με λίγα λόγια, δήμαρχοι και δημοτικοί υπάλληλοι, πήραν τ' άρματα... τα αυτοκίνητα και τις μηχανές των δήμων δηλαδή, που να πληρώσει άλλος τα καύσιμα...  και άρχισαν τις βόλτες!


-  Επειδή όπως φαίνεται η λέξη “ιεράρχηση” είναι παντελώς άγνωστη στην χώρα μας, κάποιοι πήραν τ' άρματα και για τις απολύσεις “καθηγητών” κάποιων ειδικοτήτων στα επαγγελματικά λύκεια.
Δεν θα σχολιάσω το λόγο για τον οποίο ένα κράτος θα πρέπει να είναι υπεύθυνο για την εκπαίδευση των κομμωτών του...
Αλλά πραγματικά αναρωτήθηκα τι κάνουν αυτά τα παιδιά μετά το σχολείο...
Βρίσκουν δουλειά πάνω στο αντικείμενό τους στην ελεύθερη αγορά;
Δηλαδή κάποιος που χρειάζεται μία νοσοκόμα δεν θα πάρει αυτήν που έχει πτυχίο ΤΕΙ νοσηλευτικής αλλά θα πάρει μία “νοσοκόμα” εκπαιδευμένη σε επαγγελματικό λύκειο;  Η απάντηση είναι προφανής.
Αλλά και αν αυτή η “νοσοκόμα” θέλει να μπει στο ΤΕΙ νοσηλευτικής, γιατί πρέπει το κράτος να την εκπαιδεύει ήδη από το λύκειο; 
“Ιεράρχηση” λέγεται αυτή η κίνηση του υπουργείου.
Όταν δεν υπάρχουν δάσκαλοι ή φιλόλογοι, μαθηματικοί, κλπ σε όλα τα σχολεία της χώρας και τα κονδύλια είναι συγκεκριμένα και περιορισμένα, είναι επιεικώς παράλογο να υπάρχουν αντιδράσεις για ειδικότητες των επαγγελματικών λυκείων όπως κομμωτές ή νοσοκόμες!


-  Και επειδή βαρέθηκα να ασχολούμαι με την παράνοια... ας ασχοληθώ και με την αχαριστία!
Η άποψή μου για το ΠΑΣΟΚ, για τους προηγούμενους ηγέτες του αλλά και για τον Βενιζέλο (ναι! παρά την συγκυβέρνηση!), είναι γνωστή, αλλά...
Ε, όχι ρε παλληκάρια  να φυγαδεύεται ο Βενιζέλος στην Κρήτη!
Κάποιοι ανιστόρητοι, ανεγκέφαλοι, ηλίθιοι συντοπίτες μου έφτασαν σε σημείο να μιλούν για “ανεξάρτητη” Κρήτη γιατί κόπηκε το φαγοπότι που είχαν συνηθίσει από την δεκαετία του '80 μέχρι πρόσφατα.
Δεν φάγατε αρκετά;...  Τόσες επιδοτήσεις, τόσα ΜΟΠ, τόσα αναπτυξιακά...  και τώρα προπηλακίζετε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ;
Αυτό είναι η επιτομή της αχαριστίας!
Έλεος!
Αλλά βέβαια ακολουθείτε κι εσείς το ρεύμα της εποχής και από “πράσινο νησί” τώρα γίναμε ροζ...
Προσωπικά πάντως το πράσινο μου αρέσει περισσότερο.
Το ροζουλί μου κάνει πολύ κοριτσίστικο για ένα τόσο ηρωικό νησί!


Μετά από όλα αυτά... και πολλά άλλα... μάλλον δεν ενδιαφέρεται κανείς πια για την ...

απλή κοινή λογική...

Ένα φάντασμα πλανάται στην Κουμουνδούρου...

Γράφει ο Δημήτρης Ψυχογιός

Οι νέες τεχνολογίες διευκολύνουν όχι μόνο την ανάγνωση αλλά και το μέτρημα: στην ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν 41 αναφορές στη «δημοκρατία», 32 αναφορές στον «λαό», 26 στο «μνημόνιο», 15 σε «αγώνες», «αγωνιστές-αγωνίστριες», 10 στην «ανατροπή» και άλλες τόσες στα «κινήματα» – καμία στον σοσιαλισμό. Η αριθμητική, σε συνδυασμό α) με την έκκληση, «να ακουμπήσουν στο ΣΥΡΙΖΑ όσοι και όσες αντιλαμβάνονται το μέγεθος της απειλής για τη δημοκρατία σήμερα στην Ελλάδα», β) την ειδική αναφορά στους «πολιτικά φιλελευθερους» να συνταχθούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, και γ) τις επαναλαμβανόμενες αναφορές στον «ακροδεξιό Σαμαρά» – όλα αυτά δείχνουν μετατόπιση της πολιτικής αιχμής του Αλέξη Τσίπρα από την «κατάργηση του μνημονίου» στην «υπεράσπιση της δημοκρατίας».

Φαίνεται πως οι επί της ψηφοθηρίας σύμβουλοι του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ τον έχουν πείσει πως η «αντιμνημονιακή δεξαμενή» έχει στερέψει. Όχι επειδή τα πράγματα πάνε καλύτερα στο οικονομικό πεδίο αλλά επειδή ότι ήταν να δώσει στα διάφορα κόμματα το έδωσε, οι διαβεβαιώσεις πως «λεφτά υπάρχουν» για να μοιραστούν δεν πείθουν και άρα αν θέλει να μαζέψει ψήφους πρέπει να ανοίξει νέα μέτωπα συνολικής αντιπαράθεσης με τους κυβερνώντες. Και επειδή το να μιλήσεις προγραμματικά για την ανασυγκρότηση του κράτους και της οικονομίας, είναι υπόθεση δύσκολη, αρχίζεις να θέτεις τα εύκολα συνθηματολογικά ζητήματα περί δημοκρατίας, δημοψηφισμάτων, περιορισμού των βουλευτικών θητειών με λίγη ζάχαρη άχνη περί εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Μεταφέρεις τη συζήτηση από το «περί του πρακτέου» στο θέμα των αξιών και ιδιαίτερα της δημοκρατίας, στο οποίο για ιστορικούς λόγους είναι ευαίσθητος ο «μεσαίος χώρος» από τον οποίο θέλεις να αντλήσεις ψήφους. Αλλά εδώ υπάρχουν δύο ζητήματα που ίσως εμποδίσουν την ευόδωση των προσπαθειών.

Πρώτον, το θέμα της τακτικής: δεν είναι μόνο ο Αλέξης Τσίπρας που μπορεί να κάνει ελιγμούς «δημοκρατικότητας», την ίδια δυνατότητα έχει και ο βασικός του αντίπαλος, ο Αντώνης Σαμαράς. Για παράδειγμα, είναι δύσκολο να πείσεις πως ο πρωθυπουργός «φλερτάρει με την Ακροδεξιά και τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής», όπως υποστήριξε στην ομιλία του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, όταν τιμά τον Γιάννη Αντετοκούνμπο τη στιγμή που ο Μιχαλολιάκος τον αποκαλεί «χιμπαντζή». Χάρισε εικόνα της Παναγίας ο Αντώνης Σαμαράς στον διάσημο μπασκετμπολίστα, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας θα του έδινε ίσως φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα, οι πολιτικοί ελιγμοί δεν συνεπάγονται κατάργηση των εικονισμάτων που έχει καθένας σπίτι του και στην καρδιά του. Και όσο δεν αποτελεί κορύφωση της δημοκρατίας το να κυβερνά κανείς με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, άλλο τόσο δεν αποτελεί το να αναλαμβάνεις υπό την προστασία σου τους τυφεκιοφόρους της Χαλκιδικής. Φυσικά έχει ακροδεξιό παρελθόν ο πρωθυπουργός (ίσως και μέλλον) όπως έχει ακροαριστερό παρελθόν (ίσως και μέλλον) ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και οι δύο όμως έχουν το ίδιο παμπάλαιο πρόβλημα τακτικής: να καταλάβουν τον πολιτικό χώρο που βρίσκεται ανάμεσά τους χωρίς να χάσουν προς τα άκρα. Το κατά πόσον θα το καταφέρουν δεν εξαρτάται μόνο από τους δικούς τους ελιγμούς αλλά και από το τι θα πράξουν το ΠαΣοΚ και η ΔΗΜΑΡ, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης. Σε κάθε περίπτωση, ο ανταγωνισμός για το ποιος είναι δημοκρατικότερος, έστω και αν είναι υποκριτικός, είναι θετικός αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ θα πείσει.

Υπάρχουν όμως και θεμελιώδη ζητήματα σε σχέση με την εργολαβική υπεράσπιση της δημοκρατίας που ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα αναγνωρίζουμε στις ιστορικές και θεωρητικές αναφορές που επικαλέσθηκε στην ομιλία του ο Αλέξης Τσίπρας: οι σύνεδροι είναι «παιδιά και εγγόνια» της Κομμούνας, των αντιμεταξικών αγώνων, της εθνικής αντίστασης, του 114, των Λαμπράκηδων, του αντιδικτατορικού αγώνα. Είναι μεν παρηγορητικό ότι απουσιάζουν από τη λίστα οι μπολσεβίκοι και ο Δημοκρατικός Στρατός – αλλά τέλος πάντων η επίκληση μόνο δύσκολων, σκοτεινών και αιματοβαμμένων περιόδων της παγκόσμιας και ελληνικής ιστορίας δείχνει αρνητική προσέγγιση στο θέμα της δημοκρατίας: δημοκρατία είναι αυτό που προσπαθούμε να κατακτήσουμε, όχι αυτό που απολαμβάνουμε. Θετική προσέγγιση, θα σήμαινε, για παράδειγμα, να περηφανεύεσαι για τους αυτοδιοικητικούς θεσμούς του ΕΑΜ και όχι μόνο για την αντίσταση· ή για το ότι ο «εκλογικός ελιγμός» της ΕΔΑ το 1964 (δεν κατέβασε υποψήφιους στις μισές σχεδόν περιφέρειες) έδωσε 53% στην Ένωση Κέντρου και έτσι αποδομήθηκε «το κράτος της Δεξιάς»· ή για το ότι το 1989 έστειλες στο ειδικό δικαστήριο τους υπεύθυνους για το σκάνδαλο Κοσκωτά χωρίς να ενδιαφερθείς για το «πολιτικό κόστος» – τέτοια μπορεί να επικαλεσθεί κόμμα που προέρχεται από το ΚΚΕ που δεν κυβέρνησε ποτέ ώστε να μπορεί να πει «ιδρύσαμε το ΙΚΑ, δώσαμε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες». Αντ’ αυτών, διαβάζουμε την κλασική «αριστερή αγωνιστική αλυσίδα» (εμπλουτισμένη με την Κομμούνα χάριν κάποιων συνιστωσών). Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει θετική άποψη για τη δημοκρατία, την αντιλαμβάνεται συγκρουσιακά, ως «πάλη». Αυτή η άποψη ήταν πάντα μειοψηφική στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, την υποστήριζαν τα κομμουνιστικά κόμματα, καίτοι όπου ανέλαβαν την εξουσία επέβαλαν μόνιμη ειρήνη. Είμαστε επιρρεπείς στις συγκρούσεις αλλά ελπίζω ότι μετά την εμπειρία των τελευταίων ετών, η αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ περί δημοκρατίας δεν θα πείσει.

Υπάρχει όμως και το πρόβλημα του τι είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ που ανησυχεί τόσο για τη δημοκρατία στη χώρα. Το εξήγησε ο Αλέξης Τσίπρας στους σύνεδρους: «Έχουμε χέρια καθαρά, μυαλό ανοιχτό και ψυχή βαθιά. Έχουμε αγάπη για την Ελλάδα και το λαό μας ... Δεν διεκδικούμε τίποτα για εμάς. Για αυτό και είμαστε σε θέση να διεκδικήσουμε τα πάντα για όλους. Όλα για όλους και τίποτα για εμάς ...Δεν είμαστε σπορά της τύχης. Ερχόμαστε από πολύ μακριά και πάμε πολύ μακριά». Το συμπέρασμα του είναι πως «ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ δε θα είναι ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα» – το ίδιο ακριβώς υποστηρίζει και το ΚΚΕ, γιατί δηλώνει ανοιχτά και ξεκάθαρα πως είναι λενινιστικό κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί για τον εαυτό του την γκραμσιανή πομάδα «δημοκρατικός συλλογικός διανοούμενος» αλλά όλα όσα αναφέρονται στις ιδιότητες του κόμματος και των μελών του αποτελούν μεσιανική υπόσχεση: κόμμα ανιδιοτελών αγίων που θυσιάζονται για τη σωτηρία των άλλων, γέννημα όχι των πολιτικών περιστάσεων αλλά της βαθιάς ιστορίας που νομοτελειακά προέβλεπε τη δημιουργία του για όσους ξέρουν να την διαβάζουν και να γίνονται έτσι μηχανοδηγοί της «ατμομηχανής της ιστορίας». Δεν είναι μόνο υποκριτικά αυτά, είναι και επικίνδυνα: κόμματα που έχουν τέτοια αντίληψη για τον εαυτό τους και καλλιεργούν στα μέλη τους την πεποίθηση ότι είναι ανώτερα πλάσματα που προσφέρουν «τα πάντα σε όλους» είναι βαθιά αντιδημοκρατικά, είναι ολοκληρωτικά όπως οι μονοθεϊστικές θρησκείες. Οι Έλληνες είναι θρησκευόμενοι αλλά τους υποκριτές μητροπολίτες και παπάδες δεν τους εμπιστεύονται, γιατί οι ηθικολόγοι ιεροκήρυκες του ΣΥΡΙΖΑ να έχουν καλύτερη τύχη;

150 χρόνια μετά την έκδοση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, το φάντασμα του κομμουνισμού πλανάται στην Κουμουνδούρου και στοιχειώνει τις πολιτικές προοπτικές του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά είναι τόσο φαντασμένοι εκεί, νιώθουν τόσο ανώτεροι, που δεν μπορούν να το καταλάβουν.

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Προφανώς και δεν συμφωνώ με πολλά από τα παραπάνω, αλλά θεώρησα ενδιαφέρουσα την κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ από την διαφορετική αυτή σκοπιά...

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!...


Ακούγοντας και διαβάζοντας διάφορα στα ΜΜΕ για το ιδρυτικό "1ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ" είπα να ρίξω μία ματιά ώστε να έχω ιδία άποψη.

(όποιος αντέχει τις μεγάλες "συγκινήσεις" μπορεί να το παρακολουθήσει ΕΔΩ)

Καταπιέζοντας (πάρα-πάρα πολύ!) τον εαυτό μου, δεν θα σχολιάσω όπως θα ήθελα το κείμενο που αποτελεί τις "θέσεις" και τους "προγραμματικούς στόχους" του νέου ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ...

Απλά παραθέτω κάποια σημεία...  και τα συμπεράσματα δικά σας...


...ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και οι δυνάμεις που στρατεύονται μαζί του δεσμευόμαστε:

1. Να υψώσουμε την ασπίδα κοινωνικής προστασίας που θα αποσοβήσει την ανθρωπιστική καταστροφή. Να μην υπάρχει πολίτης χωρίς το αναγκαίο για την επιβίωσή του ελάχιστο εισόδημα, χωρίς περίθαλψη και κοινωνική προστασία, χωρίς πρόσβαση στα βασικά αγαθά. Να μην υπάρχει παιδί που πεινάει, να μην υπάρχει νοικοκυριό που χάνει το σπίτι του, να μην υπάρχει άνεργος χωρίς επίδομα ανεργίας. Η αποκατάσταση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε όλες της τις διαστάσεις βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο των προτεραιοτήτων μας. (βέβαια όλα αυτά δεν ξέρουμε με τι χρήματα θα γίνουν...)
 
2. Να ακυρώσουμε τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους στη Βουλή όπου ψηφίστηκαν. Να εφαρμόσουμε ένα εθνικό σχέδιο οικονομικής και κοινωνικής ανόρθωσης και παραγωγικής ανασυγκρότησης, με ενίσχυση κατά προτεραιότητα επιλεγμένων βιομηχανικών κλάδων, του αγροτοδιατροφικού τομέα, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, τις σύγχρονες τεχνικές και κοινωνικές υποδομές και την προστασία του περιβάλλοντος, σχέδιο που θα εντάσσει ταυτόχρονα στο πλαίσιό του την κοινωνικά δίκαιη δημοσιονομική εξισορρόπηση και την πολιτιστική αναγέννηση της χώρας. Η υλοποίηση του σχεδίου αυτού θα επουλώνει τα τραύματα που έχουν δεχθεί οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα και θα αποκαθιστά σταδιακά τους όρους ασφαλούς εργασίας και αξιοπρεπούς διαβίωσης με τους ανάλογους μισθούς και συντάξεις ενώ θα δημιουργεί συστηματικά προϋποθέσεις ένταξης νέων εργαζομένων. Πρώτο βήμα θα είναι η αποκατάσταση στα προ μνημονίου επίπεδα και η κατοχύρωση τους, του κατώτερου μισθού, της κατώτερης σύνταξης, του επιδόματος ανεργίας και των οικογενειακών επιδομάτων. (θα ακυρωθούν τα μνημόνια αλλά... ούτε και εδώ μαθαίνουμε που θα βρεθούν τα χρήματα...)

3. Να επαναδιαπραγματευτούμε τις δανειακές συμβάσεις και να ακυρώσουμε τους επαχθείς όρους τους με βασικό δεδομένο ότι το ζήτημα του δημοσίου χρέους συνιστά πανευρωπαϊκό και όχι στενά ελληνικό πρόβλημα. Με πρόσθετο δεδομένο το ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουμε ποτέ το να μετατραπεί η χώρα σε αποικία χρέους, στόχος της επαναδιαπραγμάτευσης οφείλει να είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του ενώ εκείνο που απομένει οφείλει να αποπληρωθεί, μετά από μια περίοδο χάριτος, με δικαιότερους όρους και μέσω μιας ρήτρας που θα συνδέει τον ρυθμό αποπληρωμής με τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας. Ενδέχεται να διατυπωθούν κατά τη διαπραγμάτευση απειλές, ίσως και εκβιασμοί, περί διακοπής της χρηματοδότησης, περί εξόδου από το ευρώ, ίσως και άλλα. Αλλά, όπως ήθελε να συμπυκνώσει το σύνθημα που χρησιμοποιήσαμε «καμιά θυσία για το ευρώ», απόλυτη προτεραιότητα για μας είναι η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, και όχι η υπαγωγή σε υποχρεώσεις που άλλοι ανέλαβαν υποθηκεύοντας τη χώρα. Κατά συνέπεια, δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο τέτοιων απειλών ή εκβιασμών με όλα ανεξαιρέτως τα όπλα που μπορούμε να επιστρατεύσουμε ενώ είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε ακόμη και με τη χειρότερη έκβαση. Είμαστε βέβαιοι ότι σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει ανεπιφύλακτα.

...................

16. Να αντιμετωπίσουμε το μεταναστευτικό ζήτημα υπό τον σύνθετο χαρακτήρα του, ως ανθρωπιστικό, ταξικό και διεθνές ζήτημα. Τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα είναι αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που ξεριζώνει τους ανθρώπους από τις εστίες τους είτε γιατί τους καθιστά θύματα πολέμων είτε γιατί τους στερεί τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης. Οι οικονομικοί και πολιτικοί μετανάστες ή πρόσφυγες είναι οι σύγχρονοι κολασμένοι της γης. Η κατάσταση που επικρατεί στη Μανωλάδα, και όχι μόνον εκεί, το πιστοποιεί ανάγλυφα. Αλλά ο λαός μας γνωρίζει το φαινόμενο καλά γιατί το έζησε εις βάθος για πολλές δεκαετίες και ιδιαίτερα στις δεκαετίες που ακολούθησαν τον εμφύλιο ενώ το ξαναγνωρίζει σήμερα μέσω του κύματος μετανάστευσης που προκαλούν τα μνημόνια. Ταυτόχρονα όμως, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και λόγω της υποταγμένης ατολμίας με την οποία οι κυβερνήσεις του δικομματισμού υπέγραψαν και διατήρησαν τη συμφωνία «Δουβλίνο ΙΙ», η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο νέων μεγάλων μεταναστευτικών και προσφυγικών ρευμάτων πληρώνοντας άνισα μεγάλο κόστος. Αυτά σημαίνουν ότι το ζήτημα είναι κατ’ εξοχήν διεθνικό και οφείλει να αντιμετωπιστεί ως τέτοιο. Απαιτείται η άμεση αλλαγή της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής με κύρια κριτήρια την ευρωπαϊκή συν-ευθύνη, τη φέρουσα ικανότητα κάθε χώρας, την αποτροπή φαινομένων υπο-αμειβόμενης μεταναστευτικής εργασίας. (αρκεί να τους το πούμε εμείς και είναι βέβαιο ότι δεν θα μας φέρουν καμία αντίρρηση!) Απαιτείται η κατάργηση της συμφωνίας «Δουβλίνο ΙΙ» και του Συμφώνου Μετανάστευσης για να απεγκλωβιστούν από τη χώρα μας οι πρόσφυγες ή μετανάστες που δεν επιθυμούν να παραμείνουν εδώ. Απαιτείται, παραπέρα, ο εξανθρωπισμός του θεσμικού πλαισίου νομιμοποίησης, παροχής ασύλου και παραχώρησης ταξιδιωτικών εγγράφων στους μετανάστες και στους πρόσφυγες, Απαιτείται η επανάκτηση των αδειών παραμονής και εργασίας από τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που τις στερήθηκαν λόγω των διαδικασιών απονομιμοποίησης που ακολουθήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Απαιτείται μια νέα διαδικασία νομιμοποίησης για τους μετανάστες «χωρίς χαρτιά», καθώς και μια νέα διαδικασία πολιτογράφησης για όσους ζουν και εργάζονται επί χρόνια στην Ελλάδα. Απαιτείται η ισότιμη και δίκαιη αντιμετώπιση των μεταναστών που εργάζονται. Απαιτείται η δημιουργία ανοικτών κέντρων διαβίωσης με αξιοπρεπείς όρους, με κατάργηση των σημερινών απάνθρωπων κέντρων κράτησης αλλοδαπών, όπως και το να δοθεί αμέσως ιθαγένεια σε όσα παιδιά γεννιούνται στην Ελλάδα. 

....................

19. Να νοηματοδοτήσουμε ξανά, έμπρακτα και θεωρητικά, τις έννοιες «εθνικό» και «πατριωτικό», συνδέοντάς τις με το γνήσια «λαϊκό». Ο εθνικισμός και η πατριδοκαπηλία, το τελευταίο καταφύγιο των πολιτικών απατεώνων, βρίσκεται σε διαρκή αντιπαράθεση με τον δημοκρατικό-διεθνιστικό πατριωτισμό των λαϊκών τάξεων και της Αριστεράς. Οφείλουμε να συγκροτήσουμε στην παραπάνω βάση την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας και των κατοίκων της. Ελεύθεροι από οποιεσδήποτε επιβουλές ή πιέσεις άλλων κρατών, παρούσες ή μελλοντικές, και πάντοτε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τους σχετικούς κινδύνους, θα μπορούμε να καθορίζουμε ειρηνικά και δημοκρατικά το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.  (τι θέλει να πει ο ποιητής;;;...)

20. Να αναπτύξουμε μια άλλου τύπου ένταξη στο διεθνές γίγνεσθαι μέσω μιας ανεξάρτητης, πολυδιάστατης και φιλειρηνικής εξωτερικής πολιτικής που θα εδράζεται, στην ισότιμη συνεργασία, στην εθνική ανεξαρτησία και στην προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας. Εθνική ανεξαρτησία και εδαφική-εθνική ακεραιότητα είναι τα αφετηριακά, σταθερά και μη διαπραγματεύσιμα σημεία της εξωτερικής μας πολιτικής. Η οργάνωση της εθνικής άμυνας έχει πάντοτε αποτρεπτικό χαρακτήρα και αποσκοπεί στην υπεράσπιση των λαϊκών κατακτήσεων και της ελεύθερα εκφρασμένης λαϊκής βούλησης. Στην εκπλήρωση αυτού του στόχου συμβάλλουν ουσιαστικά ένοπλες δυνάμεις αξιόμαχες, αποκλειστικά εντεταλμένες στον αποτρεπτικό και αμυντικό τους ρόλο. (όχι! δεν θα σχολιάσω!) Γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα είναι μεν χώρα της Ευρώπης, αλλά είναι ταυτόχρονα χώρα των Βαλκανίων και της Μεσογείου, σε εγγύτατη συνάφεια με τις εστίες μόνιμης έντασης που αποτελούν οι χώρες της Μέσης Ανατολής. Η σύνθετη αυτή πραγματικότητα εγκυμονεί κινδύνους, αλλά παρέχει και ευκαιρίες. Οι δεσμοί φιλίας και καλής γειτονίας με όλες ανεξαιρέτως τις χώρες με βάση τον σεβασμό των συνόρων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων και οι εγκάρδιες σχέσεις με τα προοδευτικά κινήματα και τις προοδευτικές κυβερνήσεις παντού στον κόσμο μπορούν να αποτελέσουν ασπίδα προστασίας απέναντι στην εξαιρετικά επισφαλή παγκόσμια κατάσταση, αλλά και φιλειρηνική ενεργό παρέμβαση στις διεθνείς εντάσεις που αναπτύσσονται. Η στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας για την επίλυση του Κυπριακού, ο σεβασμός των διεθνών συμβάσεων και των σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ, η απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, η κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων, η αποτροπή της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ που εγκυμονεί άμεσους κινδύνους στρατιωτικής εμπλοκής της χώρας στις πολεμικές συρράξεις στη Μέση Ανατολή, και η εφαρμογή της αρχής «κανείς Έλληνας στρατιώτης σε πολεμικά μέτωπα έξω από τα σύνορα της χώρας» συνιστούν άξονες της εξωτερικής πολιτικής μας. (εγώ τώρα γιατί θυμήθηκα τα παλαιότερα... "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" και "έξω οι βάσεις του θανάτου";;;)



Όπως σας είπα...  τα συμπεράσματα δικά σας!
Εγώ παραιτούμαι!
Και η...

απλή κοινή λογική...  συνεχίζει τις διακοπές της!

Κρεατομηχανή για μικρομεσαίους...

Του Άγη Βερούτη

Το να είσαι μικρομεσαίος στην Ελλάδα του 2013 αποτελεί αδίκημα. Σε περίπτωση όμως που είσαι μικρομεσαίος, που χάνει χρήματα από τη δραστηριότητά του, όπως το 85% των ελληνικών επιχειρήσεων, τότε δεν είναι απλό αδίκημα αλλά κακούργημα, ποινικά κολάσιμο! Τιμωρείται με ατελείωτες ώρες απλήρωτης εργασίας σε απίστευτα σκληρές συνθήκες, με συχνότατο αποτέλεσμα το έσοδο από την ουσιαστικά απλήρωτη εργασία σου να υπολείπεται των αυθαίρετων απαιτήσεων που ορθώνει το κράτος απέναντί σου. Με τελική κατάληξη την ποινική σου καταδίκη. Αρνί!

Αν είσαι μικρομεσαίος που χάνει χρήματα από την εργασία του, όπως το 85% των μικρομεσαίων πλέον μετά την απώλεια του 45% της ιδιωτικής οικονομίας στην Ελλάδα της κρίσης (το δημόσιο κομμάτι συρρικνώθηκε ελάχιστα), οδεύεις με ολοένα αυξανόμενη ταχύτητα στην κρεατομηχανή του ελληνικού δημοσίου! Μεταξύ φορολόγησης αυθαίρετων αντισυνταγματικών τεκμηρίων για περιουσιακά στοιχεία που απέκτησες από φορολογημένα εισοδήματα προηγούμενων χρόνων, χαράτσια δραστηριότητας, μηνιαίο χαράτσι για δήθεν σύνταξη που δεν θα εισπράξεις ποτέ, και υπηρεσίες υγείας που ακόμα και αν πλήρωνες 20 χρόνια χωρίς να τις χρησιμοποιήσεις, τώρα που ίσως τις χρειάζεται δεν τις έχεις, παρ΄ όλο που δημιουργείται βεβαιωμένη οφειλή για αυτές τις υπηρεσίες ανεξάρτητα αν δεν τις δικαιούσουν, και σου απαγορευόταν η πρόσβαση σε αυτές από το ταμείο του ΟΑΕΕ, που μόνο σκοπό έχει την απασχόληση πολιτικών πελατών και όχι την εξυπηρέτησή σου! Αρνί!

Για κάθε έναν που το κράτος πληρώνει χωρίς να εργάζεται, κάποιος άλλος εργάζεται χωρίς να πληρώνεται! Δεν υπάρχει δημόσιο χρήμα -μόνο χρήμα φορολογούμενων! Γι’ αυτό και η υπερφορολόγηση έχει ουσιαστικά βάλει στην κρεατομηχανή τους μικρομεσαίους αδιακρίτως.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι όποιοι μικρομεσαίοι λειτουργούν με τους κανόνες δραστηριοποίησης που ισχύουν στην ελληνική επικράτεια, είναι καταδικασμένοι από το παρόν νομικό καθεστώς να περάσουν από την κρεατομηχανή της βεβαίωσης οφειλών προς το δημόσιο, μεγαλύτερων από αυτές που είναι σε θέση να πληρώσουν. Αργά ή γρήγορα θα ακολουθήσει η δήμευση της όποιας εναπομείνουσας περιουσίας συνεχίζουν να έχουν, προς σίτιση ενός τερατώδους και αντιπαραγωγικού δημοσίου, με επίπεδο διαφθοράς που αυξήθηκε ακόμη και από τον περσινό χρόνο σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας για το 2013, και μέγεθος δημοσίου αμείωτο, για φορολόγηση επιπέδου άνω της Σουηδίας (βλ. "Φόροι 71% στους ελεύθερους επαγγελματίες των 2.000 ευρώ") ενώ τους προσφέρονται υπηρεσίες κατώτερες αυτών της υποσαχάρειας Αφρικής, δηλαδή μηδενικές υπηρεσίες υγείας, όπως καθορίζει η αδυναμία ενημερότητας σε αυθαίρετα υψηλές και αντισυνταγματικές ασφαλιστικές εισφορές.

Ενώ σε όλες τις προηγμένες χώρες του κόσμου αναγνωρίζεται ότι το 95% των νέων θέσεων εργασίας δημιουργούνται από τους μικρομεσαίους, και τους διαφυλάττουν ως κόρην οφθαλμού, δίδοντάς τους π.χ. καθεστώς μη χρέωσης ΦΠΑ όπως στην Αγγλία για ποσά ως 100.000 λίρες στερλίνες ετησίως, στην Ελλάδα οι μικρομεσαίοι είναι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Επαναλαμβάνω: Για κάθε έναν που το κράτος πληρώνει χωρίς να εργάζεται, κάποιος άλλος εργάζεται χωρίς να πληρώνεται! Το πιο ακραίο παράδειγμα αυτού του είδους, στην ιστορία της ανθρωπότητας, είναι οι σημερινοί μικρομεσαίοι πιασμένοι στην κρεατομηχανή του ελληνικού δημοσίου!

Αυτοί που υποτίθεται ότι είναι τα “αφεντικά”, εργάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, και το βράδυ δεν κοιμούνται από το βάρος των συνθηκών της τοξικής πλέον για αυτούς αγοράς, αυτοί είναι που τελικά θα πάνε και φυλακή και οι περιουσίες που τυχόν τους έχουν απομείνει μετά από δεκάδες χρόνια δουλειάς, θα δημευθούν!

Αυτοί που πλήρωναν τόσα χρόνια τα ταμεία, τα δικά τους και των υπαλλήλων τους, που έδιναν τους φόρους των ιδίων και των εργαζομένων τους στο κράτος (ενώ ο εργαζόμενος έβλεπε μόνο “τα καθαρά” του), αυτοί που δημιουργούσαν τις θέσεις εργασίας, τον πρόσθετο πλούτο και την υπεραξία της παραγωγικής οικονομίας που πληρώνει για όλους, αυτοί που υφίσταντο το κόστος της διαφθοράς και της τερατώδους και αμείωτης ακόμα και σήμερα γραφειοκρατίας της ελληνικής δημόσιας κρεατομηχανής, αυτοί θα θυσιαστούν ως αρνιά για τη συνέχιση του πάρτι για λίγους ακόμα μήνες στους δήμους, τις δημόσιες υπηρεσίες χωρίς αντικείμενο, και την αναδιανομή σε συνταξιούχους ηλικίας γάμου και άγαμες θυγατέρες. Αυτοί οι άμοιροι, οι γελοίοι, τα θύματα της ίδιας τους της απραξίας σε συλλογικό επίπεδο, τα αρνιά!

Οι περισσότερες κοινωνικές ομάδες διαθέτουν συλλογικά όργανα εκπροσώπησης, με στεντόρεια φωνή ειδικότερα εκείνων που λαμβάνουν εξοργιστικά προνόμια εις βάρος των άλλων ως αποδεικνύει η αποτελεσματικότητά τους στην διατήρηση των προνομίων τους εν μέσω της μεγαλύτερης σε διάρκεια και βάθος οικονομικής ύφεσης της δυτικής ιστορίας.

Για παράδειγμα, το κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι, επιδοτούν με τους φόρους τους κατά 16,700 ευρώ ετησίως καθέναν από τους συνταξιούχους της ΔΕΗ, με λιγότερο από 5.000 ευρώ ετησίως καθέναν από τους συνταξιούχους του ΙΚΑ, ενώ οι πρώην μικρομεσαίοι συνταξιούχοι του ΟΑΕΕ επιδοτούνται λιγότερο από τους φόρους που οι ίδιοι οι συνταξιούχοι πληρώνουν, δηλαδή λιγότερο από 2.300 ευρώ ετησίως. Δώρο των συλλογικών οργάνων των μικρομεσαίων!

Οι μικρομεσαίοι έχουν και εκείνοι συλλογικά όργανα (πχ το επιεικώς ανύπαρκτο ΕΒΕΑ που μόνο για την είσπραξη των ετήσιων τελών ενδιαφέρεται, και τη μηχανή του ΓΕΜΗ που έστησε για να ταλαιπωρεί τους μικρομεσαίους προσθέτοντας μια παραπάνω διαδικασίες στην ταλαιπωρία τους), που όμως δεν υποστηρίζουν πραγματικά τα συμφέροντά τους, με αποτέλεσμα οι μικρομεσαίοι σήμερα να βρίσκονται στην κρεατομηχανή των τεκμηρίων, των υποχρεωτικών εισφορών για σύνταξη που δεν θα λάβουν, για υπηρεσίες υγείας που δεν έχουν πρόσβαση, και σωρεία άλλων “τεκμαρτών” φόρων αυθαίρετης φορολόγησης.

Το ΕΒΕΑ και τα αντίστοιχα ΕΕΑ και ΒΕΑ θα έπρεπε να έχουν ξεσηκώσει το σύμπαν για την άνιση και εξοντωτική υπερφορολόγηση που υπόκεινται οι μικρομεσαίοι προς σίτιση των κομματικών στρατών! Τι έκαναν; “Τουμπεκί” φυσικά! Μόκο!

Υπάρχει λόγος που οι μικρομεσαίοι είναι σήμερα μέσα στην κρεατομηχανή: για παράδειγμα από τα 80.000 μέλη του ΕΒΕΑ, όπου κάθε ΑΕ έχει 3 ψήφους, κάθε ΕΠΕ έχει 2 ψήφους, και κάθε μικρότερη επιχείρηση έχει μια ψήφο, την ηγεσία του ΕΒΕΑ βγάζουν 7.000 ψήφοι. Στις ψηφοφορίες αυτού του επιμελητηρίου δηλαδή, από τις πιθανόν πάνω από 100.000 ψήφους, για την εκλογή της ηγεσίας του ΕΒΕΑ αποφασίζει λιγότερο από 7% των μελών του. Μάλιστα, ενώ η πληρωμή της συνδρομής είναι υποχρεωτική για να διατηρήσει κάποιος εταιρία ή δραστηριότητα στην Ελλάδα, δικαίωμα ψήφου έχουν μόνο όσοι είναι ταμειακά ενήμεροι, που θα είχε έννοια μόνο εφόσον η συνδρομή ήταν μη-υποχρεωτική, και άρα δυνητικά μη πληρωτέα. Το κοντινότερο παράλληλο που θα μπορούσα να σκεφτώ θα ήταν να μην έχει πολιτικά δικαιώματα κάποιος που οφείλει φόρους.

Ενώ λοιπόν τα επιμελητήρια των μικρομεσαίων θα έπρεπε να διεκδικούσαν την δίκαιη αντιμετώπισή τους από το παμφάγο ελληνικό κράτος, να κάνουν συλλαλητήρια για τη δίκαια και ίση αντιμετώπισή των μικρομεσαίων, να αντισταθούν στην αποβιομηχάνιση και την αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, να κάνουν προσφυγές στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και το ΣτΕ για την ίση μεταχείριση των Ελλήνων μικρομεσαίων, σιωπούν! Σιωπούν!

Πώς να σταθεί στα πόδια του ο μικρομεσαίος, όταν για τις μονομερώς οριζόμενες συνταξιοδοτικές εισφορές για τον ίδιο τον εαυτό του, και για τα παράνομα και αντισυνταγματικά τεκμήρια σε περιουσία ήδη φορολογημένη, δεν έχουν ξεσηκώσει το σύμπαν οι συλλογικοί φορείς τους;

Είναι βολικό οι συλλογικοί φορείς να σιγούν, για να μην στεναχωρούν τις πολιτικές ηγεσίες που τους έβγαλαν. Θυσιάζοντας τους μικρομεσαίους που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, χρησιμοποιούν την ηγεσία των συλλογικών φορέων για αυτοπροβολή και εφαλτήριο στην πολιτική.

Με τη δικαιολογία της σιωπηρής αποδοχής του μύθου της “δήθεν φοροδιαφυγής των μικρομεσαίων” επιτρέπουν την οριζόντια κατακρεούργησή τους στην κρεατομηχανή, λιώνοντας τους νόμιμους και τους δίκαιους με οριζόντια μέτρα, και αφήνοντας τα “λαμόγια” που εικάζουν ότι υπάρχουν, ανενόχλητα.

Λες και αν ήταν τόσο μεγάλη η φοροδιαφυγή δεν θα μπορούσαν να την πιάσουν!

Μια φενάκη, ένα ψέμα που οι συλλογικοί φορείς αποδέχονται σιωπηρά, για την προσωπική ανέλιξη των ηγεσιών τους, και την όψη της ολόισιας χωρίστρας τους στο γυαλί, θυσιάζοντας σύσσωμη την αδαή τάξη των μικρομεσαίων.

Καλό κιμά!
Αρνίσιο κιμά...

ΠΗΓΗ   capital.gr

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...


Neil Young - Rockin In The Free World

Σ’ όποιον αρέσουμε...

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Την αποτελεσματικότερη τουριστική πολιτική την άσκησαν δύο Ελληνες, οι οποίοι δεν είχαν σχέση ούτε με τον τουρισμό, ούτε με το κράτος: ο Μιχάλης Κακογιάννης και ο Νίκος Καζαντζάκης με τον «Ζορμπά» τους. Με τη συνδρομή του Θεοδωράκη και του Αντονι Κουίν σκηνοθέτησαν μια Ελλάδα που γοήτευε με την ιδιοτροπία της. Η Ελλάδα ήταν πολύτιμη επειδή ήταν φτηνή, οι απαιτήσεις των επισκεπτών είχαν να κάνουν περισσότερο με την προσμονή του εξωτισμού. Η φιλοξενία στα νησιά ήταν γενναιόδωρη, αν και υποτυπώδης, οι ανεξερεύνητες παραλίες αμέτρητες, το μπετόν εντοπισμένο, η παραγωγή απορριμμάτων και θορύβου επίσης. Η ψωροκώσταινα με το χαμηλό βιοτικό επίπεδο δεν έβγαζε πολλά σκουπίδια και οι γαϊδουράνθρωποι με τις εξατμίσεις και τις μουσικές δεν είχαν καταλάβει τον δημόσιο χώρο.

 Υπήρχε και κάτι ακόμη εξίσου ουσιαστικό. Η κλασική παιδεία διατηρούσε ακόμη την δύναμή της στην Ευρώπη με αποτέλεσμα η Ελλάδα να θεωρείται υποχρεωτικός προορισμός των, ακόμη και στοιχειωδώς, μορφωμένων στρωμάτων. Πολλά θα μπορούσαν να έχουν γίνει τότε αλλά δεν έγιναν. Το Φεστιβάλ Επιδαύρου, στο ωραιότερο αρχαίο θέατρο της Μεσογείου -κατά συνέπειαν του κόσμου, αφού δεν υπάρχουν αρχαία θέατρα εκτός Μεσογείου- αντί να ανταγωνίζεται το Σάλτσμπουργκ ή την Αβινιόν, μετατράπηκε σε παρέλαση εγχωρίων προσωπικοτήτων και ταλέντων. Ο ΕΟΤ έφτιαχνε γιγαντοαφίσες με μπόλικο γαλάζιο και άφθονα γαϊδουράκια και ο Ζορμπάς άρχισε να εισπράττει επιδοτήσεις. Οι επιδοτήσεις μεταφράστηκαν σε κυβικά μπετόν. Κι ό,τι περίσσεψε από μπετόν έγινε μηχανές, άφθονα κυβικά, νυχτερινές πίστες, ένα ελληνικό καλοκαίρι όπου η παραγωγή απορριμμάτων, σημείο της ευμάρειας, συναγωνιζόταν την παραγωγή θορύβου.

 Ο Ζορμπάς μεταλλάχτηκε κι αυτός. Αντί να χορεύει παρά θίν’ αλός για να συνομιλήσει με τον κόσμο του, έβαζε στο ηχητικό το «σ’ όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε» και αισθανόταν άρχοντας. Δεν ήθελε να γίνει γκαρσόνι, αλλά ήθελε να εισπράττει συνάλλαγμα. Ολο τον χρόνο περίμενε τους «ξένους» αλλά μόλις άρχιζαν να φτάνουν τους κοίταζε με στραβό μάτι. Το «έξω καρδιά» μεταφράσθηκε σε αγένεια κι απ’ τον εξωτισμό του έμεινε μόνον η ιδιοτροπία του. Ο κόσμος γύρω του άλλαζε, η κλασική παιδεία στη μεταμοντέρνα Ευρώπη έχασε την περίοπτη θέση που κάποτε κατείχε, και η Ελλάδα δεν ήταν πια υποχρεωτικός προορισμός. Ο Ζορμπάς, όμως, βυθισμένος στο αιώνιο καλοκαίρι του, δεν ενδιαφερόταν για τίποτε απ’ όλ’ αυτά. Αφησε τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους στο έλεος του πατριωτισμού και του εγωισμού των αρχαιολόγων. Βέβαιος για την αίγλη των κιονοκράνων φρόντισε να τα περιβάλει με την ασχήμια της σύγχρονης ζωής. Παραπονιόταν βέβαια για τη ραγδαία πτώση του επιπέδου των επισκεπτών όμως με τη γνωστή του ανεμελιά αποφάσιζε ότι έτσι είναι ο κόσμος. Και στο κάτω-κάτω «σ’ όποιον αρέσουμε». Και πρόβαλλε το life style, με τη διαφορά ότι κανείς δεν έχει τη διάθεση να έρθει στην Ελλάδα να το βρει όταν μπορεί να πάει στο Μαλιμπού ή στο Παρίσι. Και ήρθε η κρίση, ο Ζορμπάς έπαθε πανικό, αγανάκτησε, θύμωσε, έκλεισε το Σύνταγμα, κι αν είχε κι άδεια ταξί πήγε και στον Πειραιά με τα κρουαζιερόπλοια.

 Ολες αυτές οι σκέψεις μού ήρθαν στον νου όταν είδα το μικρό φιλμάκι που ετοίμασε το υπουργείο Τουρισμού, με τίτλο «Η πλουσιότερη χώρα του κόσμου» για εγχώρια κατανάλωση. Αν μη τι άλλο είναι ειλικρινές. Οι παραλίες μας είναι αφιλόξενες γιατί τις ρυπαίνουμε, με θόρυβο και πλαστικό. Ειλικρινέστερο πάντως από το έπος της μείωσης του ΦΠΑ στην εστίαση που η κυβέρνηση παρουσιάζει, μάλλον ανεπιτυχώς, ως εθνική υπόθεση. Γιατί η Ελλάδα πρέπει να βρει τον βηματισμό της στην τουριστική πολιτική, σε συνδυασμό με την πολιτιστική πολιτική. Πρέπει να βρει τη φυσιογνωμία της που την έχασε όταν ο Ζορμπάς μεταλλάχτηκε σε Ελληναρά.

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

ΑΠΛΗ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ... (09/07/13)

-  Και ξαφνικά δηλώνει ο Μητσοτάκης ότι δεν είχε προετοιμάσει τίποτα ο Μανιτάκης και πρέπει όλα να γίνουν μέσα σε λίγες μόνο μέρες και κάποιοι εντυπωσιάζονται!
Όταν λέγαμε ότι όσα χρόνια και να έμενε στο υπουργείο ο Μανιτάκης πάλι τίποτα δεν θα γινόταν γιατί, απλά συμφωνούσε μεν με τις αποφάσεις και υπέγραφε τις συμφωνίες αλλά, κατά βάση δεν το ήθελε και δεν το έκανε, δεν ξέραμε τι λέγαμε!
Φιλοσοφία ήθελε;
Η λογική είναι απλή... δεν απολύεται κανένας από το δημόσιο... δεν “(μετα)κινείται” κανένας... δεν αλλάζουν τα οργανογράμματα του δημοσίου... δεν (ξε)πουλάμε τίποτα... με λίγα λόγια, ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ... φυσικά δεν αυξάνονται οι φόροι και είμαστε μια χαρά!
Η απόλυτη παράνοια...

-  Γλίτωσαν οι απόστρατοι την μείωση των συντάξεών τους.
Αποφασίστηκε αντ' αυτού, να μειωθούν κατά 100εκ οι εξοπλισμοί!
Αναρωτιέμαι... η τρόικα που έδωσε αυτήν την εναλλακτική (και προφανώς θεωρεί ότι βρίσκεται στην ουδέτερη Ελβετία!) γνωρίζει ότι οι απόστρατοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν στρατιωτικά νοσοκομεία... στρατιωτικά σούπερ-μάρκετ... στρατιωτικές λέσχες... στρατιωτικές κατασκηνώσεις... κλπ;
Μήπως, λέω μήπως, θα μπορούσαν να μειώσουν από αλλού αυτά τα 100εκ;

-  Οι δημοτικοί υπάλληλοι (αστυνομικοί, σχολικοί φύλακες, κλπ) δεν πρέπει να μετακινηθούν!
Ειδικά οι δημοτικοί αστυνομικοί, μπήκαν όλοι με ΑΣΕΠ, έχουν όλοι πτυχία, πολλοί δε έχουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά!
Με λίγα λόγια, η δημοτική αστυνομία είναι το καλύτερο, πιο οργανωμένο και πιο μορφωμένο κομμάτι του δημοσίου της χώρας ολόκληρης!
Θα τρελαθούμε εντελώς πια!
Εγώ μία ερώτηση θα κάνω μόνο... η κόρη μίας φίλης μου που μπήκε (μετά από αίτημα του μπαμπά της στον κολλητό του τον δήμαρχο!) στην δημοτική αστυνομία κάποιας πόλης με πτυχίο (...αισθητικού!) μετράει σε αυτούς τους “του ΑΣΕΠ” και μάλιστα “πτυχιούχους”;

-  Μέσα σε όλα αυτά “τόλμησε” η τρόικα να “βάλει στο στόχαστρο” τα ενοικιοστάσια!
Πως τολμά;
Είναι δυνατόν να θέλει να ισχύει το χρονικό διάστημα που αναφέρεται στο κάθε συμφωνητικό ενοικίασης (δηλαδή στην συμφωνία που συνάπτεται μεταξύ ενοικιαστών και ιδιοκτητών!) και όχι υποχρεωτικά τα 12 χρόνια με αυτόματη παράταση άλλων 4;
Και που να μάθουν τι συμβαίνει με τις περιπτώσεις που οι ενοικιαστές δεν τηρούν τα συμφωνηθέντα, πχ δεν πληρώνουν το ενοίκιό τους στην ώρα τους ή και καθόλου!
Θα μας περάσουν για τρελούς...  και θα έχουν δίκιο!
Αλλά στην Ελλάδα, ο ιδιοκτήτης κάθε ακινήτου είναι ο “βρωμερός καπιταλιστής” που “πίνει  το αίμα και τον ιδρώτα” του κάθε σκληρά εργαζόμενου ενοικιαστή...

Α ρε Ελλάδα με την...

απλή κοινή λογική σου...

Ποιος διοικεί τελικά τους Δήμους;...

Του Γιώργου Κράλογλου

Από το «ποιος διοικεί το κράτος», του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στο παρεξηγημένο, «ο λαός στην εξουσία» του Ανδρέα Παπανδρέου και από εκεί στους Εισαγγελείς και στην επίκληση του Δημάρχου κ. Γ. Καμίνη για παρέμβαση της δικαιοσύνης. Ξεκαθαρίζει έτσι πλήρως η εικόνα ότι το βαθύ κομματικό κράτος κυριάρχησε, πάνω από μισό αιώνα, και στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Τώρα πρέπει οι πάντες να λουστούμε την κατάντια μας.

Γιατί οι Δήμοι δεν μας ανήκουν πλέον έτσι όπως τους καταστρέψαμε όλοι μας. Οι περιορισμένες εξαιρέσεις δεν μεταβάλλουν τον κανόνα και την γενική εικόνα.

Οι Δήμοι ανήκουν στον κομματικό στρατό και στους Δημαρχοφρουρούς... που ελέγχουν την τοπική αυτοδιοίκηση στο σύνολό της.

Ανήκουν σε αυτούς που μας κρατάνε αιχμαλώτους και κάθε τρεις και λίγο μας εκβιάζουν με την καθαριότητα.

Μας απειλούν με το κλείσιμο των Δήμων.

Μας παρέχουν υπηρεσίες ανάλογα με το πολιτικό κόστος ή το πολιτικό κέρδος των κομμάτων που εξυπηρετούν για καθαρά δικό τους όφελος.

Αυτή είναι η νοοτροπία της πλειοψηφίας των συντεχνιών που υπηρετούν και στους Δήμους και δεν υπολογίζουν όχι μόνο τους Δημάρχους αλλά και εμάς που τους συντηρούμε κατά 100%.

Γιατί μας χαρατσώνουν με τα τέλη που καθορίζουν οι ίδιοι ανεξέλεγκτα και υποχρεώνουν τους Δημάρχους να τα εφαρμόσουν.

Και μας φορολογούν έμμεσα αφού ο κορβανάς (όταν έχει βεβαίως) δίνει πρώτα στους Δήμους λεφτά και μετά φροντίζει για την παιδεία και ακόμη και για την υγεία.

Δανείζονται δε την νοοτροπία και την τακτική αντιδράσεων από τα «συμμαχικά» κομματικά στρατεύματα κατοχής στις ΔΕΚΟ που κατεβάζουν τους διακόπτες ρεύματος, ακινητοποιούν τα μέσα μεταφοράς, κλείνουν τα λιμάνια κατεβάζουν τα αεροπλάνα και βάζουν οδοφράγματα στους δρόμους επειδή νομίζουν ότι το κράτος τους ανήκει.

Και εδώ είναι η μεγάλη διάφορα από τα παρόμοια συλλαλητήρια άλλων κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης γιατί εκεί διαμαρτύρονται (όταν χρειάζεται να διαμαρτυρηθούν) με τον ίδιο τρόπο αλλά όταν δουλεύουν εξυπηρετούν τον πολίτη και συμπεριφέρονται με τρόπο που αναγνωρίσει τα δικαιώματα των φορολογουμένων.

Στους Δήμους και στις ΔΕΚΟ της άλλης Ευρώπης δουλεύουν με όρους και συνθήκες ιδιωτικών επιχειρήσεων και όχι κρατικών που δήθεν είναι ιδιωτικές, όπως στην Ελλάδα, επειδή είναι μεν ΝΠΙΔ αλλά στην λειτουργία, στην νοοτροπία και στις αμοιβές επικρατεί ο κρατισμός, η σπατάλη και η γαϊδουριά σε όλο της το μεγαλείο καθώς η απόλυση είναι αδύνατη.

Αν σκεφτούν οι συντεχνίες των Δήμων να προβάλλουν ως αντίλογο για το ανεξέλεγκτο χαράτσωμα μέσω των Δημοτικών Τελών τις δημοτικές επιχειρήσεις και τα πιθανά κέρδη τους καλύτερα να μην τον χρησιμοποιήσουν γιατί η υπόθεση αυτή μυρίζει από απόσταση...

Αναδύει δε τις ίδιες «μυρωδιές» με εκείνες των αναθέσεων έργων και μελετών για την ανάπτυξη των Δήμων...

Ομολογώ βεβαίως ότι υπάρχει ο ισχυρός αντίλογος από το βαθύ κομματικό κράτος των Δήμων πως έτσι τους καλόμαθαν και τα κόμματα και οι Δήμαρχοι.

Έχουν δίκιο όσο και αν εδώ έχουμε να κάνουμε με το παράδειγμα του αυγού και της κότας...

Γιατί ναι μεν υπεύθυνοι είμαστε όλοι.

Ναι μεν οι πρωθυπουργικές δικτατορίες της μεταπολίτευσης δημιούργησαν προνομιούχους κομματικούς στρατούς στην τοπική αυτοδιοίκηση για να δείχνουν στους εκλογικούς χάρτες πόση Ελλάδα πρασίνισε ή κοκκίνισε ή έγινε μπλε. Αλλά, ειδικά στην τοπική αυτοδιοίκηση, το βαθύ κομματικό κράτος «γέμιζε» πάντα δύο ξεχωριστά στρατόπεδα. Εκείνο των κομμάτων και εκείνο της «προσωπικής φρουράς» και των υπηκόων του Δημάρχου.

Οι Δήμαρχοι στις περισσότερες περιπτώσεις εκπροσωπούσαν και εκπροσωπούν τα συμφέροντα της παράταξης η οποία φρόντισε και φροντίζει να τους παρέχει στέγη για επέκταση της πολιτικής τους σταδιοδρομίας όταν έκρινε ότι η χρησιμότητά τους στο κόμμα και στην κυβέρνηση είναι περιορισμένη ή και εξαντλημένη.

Ακόμη και κορυφαία ονόματα που πέρασαν από κεντρικούς μεγάλους Δήμους είχαν και έχουν να κάνουν με πολιτικό παρασκήνιο και κομματική στρατηγική.

Εύστοχη ορισμένες φορές αλλά ατυχή τις περισσότερες.

Και όλο αυτό το πολιτικό παρασκήνιο το εκμεταλλεύθηκε το βαθύ κομματικό κράτος με την δική μας βεβαίως «συμπαράσταση» που εκλέγαμε και εκλέγουμε ακόμη με κομματικά κριτήρια ή με πρόθεση «πολιτικής απάντησης» στο κόμμα μας και όχι με κριτήρια προσφοράς και δικαιωμάτων μας από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Η αλήθεια είναι ότι το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου «ο λαός στην εξουσία» είχε πράγματι μέσα του την ελπίδα ουσιαστικής σχέσης και επικοινωνίας των Δημοτών με τους Δήμους και τους Δημάρχους.

Έπεσε όμως και ο Παπανδρέου έξω στους υπολογισμούς για το πώς θα αντιδρούσε ο κομματικός στρατός που κατέλαβε το 1980 τους Δήμους στήνοντας τα δικά του οχυρά.

Έτσι φθάσαμε εδώ που φθάσαμε και με τους Δημάρχους αιχμάλωτους από τις συντεχνίες και το κομματικό κατεστημένο που έχει γνωρίσει πολύ καλά και έχει στα χέρια του και τις πολιτικές σκοπιμότητες αλλά και δημοτικές λοβιτούρες οι οποίες σε συγκεκριμένες γνωστές περιπτώσεις, ξεπέρασαν και το όρια της πολιτικής μαφίας...

ΠΗΓΗ   capital.gr

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Δυστυχώς οι λύσεις της δεκαετίας του ΄80 τελείωσαν...

Του Γιώργου Καισάριου

Ακούω συνέχεια πως μπορεί να ζήσει κανείς με τους μισθούς πείνας έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα. Η απάντηση είναι ότι δεν μπορεί κανένας να ζήσει με 300 ευρώ ή και με 500 ευρώ. Ειδικά με την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί, με την φορομπηχτική πολιτική που έχει επιβληθεί από την πολιτική ηγεσία.

Αν υποθέσουμε ότι έχεις δικό σου σπίτι και δεν πληρώνεις καθόλου φόρους, θεωρητικά ακόμα και με 500 ευρώ βγαίνεις για να πληρώνεις τα άκρως απαραίτητα. Όταν όμως είσαι άνεργος ή ακόμα και αν έχεις μία εργασία των 500 ευρώ και σου ζητούν να πληρώσεις όλα αυτά που σου ζητούν, δεν μπορείς να αντεπεξέλθεις.

Αλλά το πως θα ζήσει κανείς με 300 ευρώ, δυστυχώς δεν είναι παράμετρος στην συζήτηση, όσο σκληρό και αν ακούγεται αυτό. Δυστυχώς η μοναδική παράμετρος σε αυτή την εξίσωση είναι πόσο παράγει η οικονομία, με σκοπό να παράγει εισόδημα και πλούτο ο ιδιωτικός τομέας, για να μπορεί να δίνει υψηλούς μισθούς, αλλά και για να μπορεί να έχει έσοδα ο δημόσιος τομέας.

Αν δεν παράγει αυτό το εισόδημα ο ιδιωτικός τομέας, τόσο τα δημόσια έσοδα όσο και οι μισθοί θα είναι χαμηλοί. Αλλά για να μπορεί να παράγει ο ιδιωτικός τομέας, θα πρέπει να μην του κάνει πόλεμο το κράτος. Θα πρέπει να υπάρχει σταθερό φορολογικό καθεστώς, σωστοί νόμοι, χαμηλή γραφειοκρατία και πάνω από όλα, χαμηλή διαφθορά. Επίσης προαπαιτεί να αποτάξουμε τις διάφορες σοσιαλιστικό-κομμουνιστικές αντιλήψεις, του τύπου, “πρώτα ο άνθρωπος και όχι το χρήμα”.

Στην Ελλάδα όμως πάμε ανάποδα σαν τον κάβουρα. Απαιτούμε πρώτα να πάρουμε, είτε παράγει ο ιδιωτικός τομέας είτε όχι. Απαιτούμε ένα μεγάλο και ακριβό κράτος, με λεφτά που δεν υπάρχουν και απαιτούμε να πληρώσει ο ιδιωτικός τομέας, με λεφτά που δεν υπάρχουν, για να συνεχίσουμε να έχουμε ένα πολύ μεγάλο και ακριβό κράτος, το οποίο δεν έχουμε λεφτά να συντηρήσουμε.

Η παράμετρος του τι πρέπει να γίνει για να παράγει περισσότερο ο ιδιωτικός τομέας, πολύ απλά δεν είναι στο τραπέζι.

Η παράμετρος του ότι θα πρέπει να γίνει για να γίνει αυτό το κράτος πιο φιλικό στην παραγωγή, δεν είναι καν θέμα συζήτησης. Το ότι το κράτος έχει την ευθύνη για το γεγονός ότι δεν παράγει ο ιδιωτικός τομέας, δεν υφίσταται καν σαν έννοια.

Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι δεν υπάρχει αυτή η αντίληψη στην πολιτική ηγεσία (διότι αν υπήρχε δεν θα νομοθετούσαν όπως έχουν κάνει μέχρι σήμερα), δεν υπάρχει αυτή η αντίληψη και στον μέσο πολίτη.
Διότι όταν τα διάφορα κόμματα έκλειναν ολόκληρες επιχειρήσεις, στο όνομα της δήθεν ιδεολογίας τους, κανένας πολίτης και καμία οργάνωση πολιτών δεν σήκωναν ποτέ την φωνή τους να αντιπαρατεθούν σε αυτές τις νοοτροπίες. Όταν αποβιομηχανοποιήθηκε όλη η Ελλάδα τη δεκαετία του ΄80, όλοι χειροκροτούσαν την λεγόμενη κοινωνικοποίηση της παραγωγής. Όταν αργότερα έκλεισαν όλες αυτές οι κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις, όλοι μετατέθηκαν στο δημόσιο και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Η διαφορά του τότε με σήμερα, είναι ότι τότε είχαμε μπόσικα για να δανειστούμε για να μπορούσαμε να τα κάνουμε αυτά, ενώ σήμερα δεν έχουμε κανένα περιθώριο.

Πως λύνουμε το πρόβλημα; Δυστυχώς αγαπητέ αναγνώστη μόνο με την αύξηση της παραγωγής και με κανέναν άλλον τρόπο. Στο μεταξύ όμως θα υπάρχει ένα ατελείωτο χρηματοδοτικό κενό και το κύριο βάρος αυτού θα πρέπει να το σηκώσει ο δημόσιος τομέας.

Διότι πέραν του ότι δεν έχει ο ιδιωτικός να πληρώσει, την ζημιά στο κάτω κάτω την έχει κάνει ο δημόσιος τομέας και η κρατικοδίαιτη λογική των κομμάτων (όλων των κομμάτων) τόσα χρόνια. Μια λογική όμως που την ήθελαν και την επέβαλαν οι πολίτες αυτής της χώρας στα κόμματα.

Και όποιος νομίζει ότι αν απλά ξοδέψει λεφτά ο δημόσιος τομέας (από αυτά που δεν υπάρχουν), με σκοπό να μπει χρήμα στην οικονομία και όλα θα είναι μέλι γάλα, κάνει όσο λάθος έκαναν όλοι αυτοί που νόμιζαν ότι προσλαμβάνοντας κόσμο στο δημόσιο, θα μειωθεί η ανεργία και επίσης όλα θα είναι μέλι γάλα.

ΠΗΓΗ   capital.gr

Ιδιωτική ξιπασιά δημοσία δαπάνη...

Του Νίκου Ξυδάκη

Αν γυρέψουμε να βρούμε μια παραδειγματική ιστορία σπατάλης και αστόχαστης πολιτικής, που να εμπεριέχει τα περισσότερα συμπτώματα της malaise grecque, της ελληνικής νόσου του 1990 και 2000, αρκεί ένα πέρασμα από τη Βασιλίσσης Σοφίας. Αρκεί μια ματιά στο Μέγαρο Μουσικής: κατ’ αρχάς σε ό,τι είναι ορατό και υπέργειο, στο απροσδιορίστου αρχιτεκτονικής ταυτότητας κτίριο-μνημείο με τα τεράστια μπάνερ στην πρόσοψη. Ενα ογκώδες, επιβλητικό, μάλλον βλοσυρό τοπόσημο, πλάι στις καθαρές μοντερνιστικές γραμμές του Γκρόπιους επί της αμερικανικής πρεσβείας.

Ενα κτίριο εξωστρεφές και ενδοστρεφές ταυτόχρονα, δημόσιο και ιδιωτικό, αμφίσημο, όπως ακριβώς ήταν και το Μέγαρο ως οργανισμός. Ιδιωτικά γούστα με δημόσιο χρήμα· ανοιχτό κατ’ ανάγκην και κατά σύμβασιν, αλλά επιλεκτικό, ημίκλειστο, κατ’ ουσίαν. Το όραμα, η ενεργητικότητα και το καπρίτσιο ενός ανθρώπου, ενός ντιλετάντε, που καλλιμάχεια εσίκχαινε πάντα τα δημόσια, εκδήλως τη δημοσιότητα, κυρίως δε τον δημόσιο έλεγχο και τη λογοδοσία, πλην όμως δεν έχθαιρε το δημόσιο χρήμα, απεναντίας το θεωρούσε αυτοδικαίως κτήμα, εργαλείο και μέσο του πεφωτισμένου για την διαπαιδαγώγηση των μαζών, όπως ο ίδιος την αντιλαμβανόταν.

Το Μέγαρο, ως δοχείο όπερας και υψηλού πολιτισμού, ήταν η κλίση και η κλήση του Χρήστου Λαμπράκη, η αποστολή και το έργο του. Και χτίστηκε, στη διάρκεια πολλών δεκαετιών, για να υπηρετήσει αυτό το όραμά του. Ηταν ανιδιοτελής, κατά τεκμήριον, και αφιέρωσε όλες τις δυνάμεις και την επιρροή του για τον σκοπό του: έναν ναό για την όπερα και την κλασική μουσική.

Η Αθήνα πράγματι χρειαζόταν ένα υψηλών προδιαγραφών κτίριο για να στεγάσει τις παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και τις συναυλίες της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, μεταξύ άλλων. Ωστόσο το Μέγαρο δεν σχεδιάσθηκε με τους δημόσιους καλλιτεχνικούς οργανισμούς κατά νου· στην πράξη, και παρά τη συμβατική του υποχρέωση, το Μέγαρο δεν φάνηκε ποτέ φιλόξενο ή φιλικό προς την ΕΛΣ και την ΚΟΑ. Ο Οργανισμός του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, εντελώς ανεξάρτητος και αδέσμευτος, σχεδίαζε και υλοποιούσε τη δική του πολιτική πολιτισμού, εντελώς αποκομμένη από οποιονδήποτε εθνικό σχεδιασμό και ανάγκη. Ετσι, η ΕΛΣ παρέμεινε στο νοίκι, στο ταπεινό θέατρο Ολύμπια της οδού Ακαδημίας, ενώ η ΚΟΑ έκανε πρόβες στα υπόγεια του Ωδείου Αθηνών, επίσης με νοίκι. Η διοίκηση του Μεγάρου, παρά την απόλυτη εξάρτηση από το ελληνικό Δημόσιο για το κτιριακό του πρόγραμμα και την παχυλή ετήσια επιχορήγηση, σχεδίαζε και δρούσε ως ανεξάρτητο πριγκιπάτο. Ορθώς, μέχρι ένα σημείο: ποιος υπουργός Πολιτισμού και ποια κρατική γραφειοκρατία θα μπορούσαν να συντηρήσουν με συνέπεια και συνέχεια μια πολιτική για το Μέγαρο; Από την άλλη, η ιδιωτική διοίκηση του κρατικοδίαιτου ΟΜΜΑ επολιτεύετο βάσει των πεποιθήσεων και εντέλει του προσωπικού γούστου, και όχι βάσει κοινώς αποδεκτών κριτηρίων και κανόνων. Καλό γούστο ομολογουμένως, και ακριβό: προσανατολισμένο κυρίως στις μετακλήσεις αστέρων και διάσημων συνόλων, και σε ολίγες πολυδάπανες παραγωγές.

Το ζενίθ του Μεγάρου συνέπεσε με τη μέθη της ισχυράς Ελλάδος και τη χρηματοπιστωτική φούσκα· σχετικά εύκολα η διοίκησή του προσείλκυσε μεγάλες χορηγίες από τις τράπεζες και τις μεγάλες εταιρείες· στην πραγματικότητα, σάρωνε τις εταιρικές χορηγίες και άφηνε ψίχουλα για όλους τους υπόλοιπους.

Είπαμε: το Μέγαρο ήταν χρήσιμο, υπό άλλους όρους λειτουργίας ενδεχομένως. Οχι όμως και η δεύτερη φάση του, η εξωφρενική κτιριακή επέκτασή του υπογείως, καμουφλαρισμένη ως συνεδριακό κέντρο για να απορροφηθούν κοινοτικοί πόροι και δανεισμός από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Για να γίνει αυτή η επέκταση, με αισθητική μεταξύ ταφικού μνημείου και ξενοδοχείου του Ντουμπάι, απαιτήθηκε ένας υπέρογκος δανεισμός από το ελληνικό Δημόσιο, ύψους 245 εκατ. ευρώ. Δύο διαδοχικές κυβερνήσεις της ισχυράς Ελλάδος έσπευσαν να συνδράμουν, το 2003, με φόντο τους Ολυμπιακούς, και το 2007, λίγο πριν από τη χρεοκοπία. Σήμερα, η πτωχευμένη Ελλάς αδυνατεί να εξυπηρετήσει τα δάνεια, και το άλλοτε ευκλεές, σνομπ Μέγαρο αδυνατεί να πληρώσει μισθούς. Σήμερα η Αθήνα διαθέτει δύο μεγάλες σύγχρονες σκηνές όπερας στη Β. Σοφίας, που αδυνατεί να συντηρήσει· και σε λίγο χρόνο άλλη μία υπέρλαμπρη στο Φάληρο, με την υπογραφή Ρέντσο Πιάνο, η οποία όμως δεν δαπανά δημόσιο χρήμα.

Και τώρα; Τώρα κινδυνεύει να χαθεί το συμβολικό κεφάλαιο που σωρεύθηκε επί δύο δεκαετίες, και να απαξιωθεί όλο το συγκρότημα, εφόσον δεν βρεθεί ένα μοντέλο βιώσιμο και λειτουργικό, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο. Τουλάχιστον, ας διδαχθούμε πικρά για την απληστία και την ξιπασιά, ιδιωτική και δημόσια.



ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Ομολογώ ότι για χρόνια μετά την ίδρυση και λειτουργία του Μεγάρου, θεωρούσα ότι πρόκειται για ιδιωτική επένδυση και μάλιστα έδινα και τα εύσημα στον Λαμπράκη που έκανε κάτι τόσο μεγάλο για τον πολιτισμό της χώρας.
Έβλεπα την χλιδή -παραστάσεων και παρισταμένων- και σκεφτόμουν ότι δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε από τις λοιπές Ευρωπαϊκές χώρες.
Και μετά κατάλαβα...
Καλά έκανα και το "απολάμβανα" γιατί ΚΑΙ αυτό είχε κατασκευαστεί με την δική μου "ευγενική χορηγία"  και με αυτήν λειτουργούσε!
Όταν πριν από μερικές ημέρες έμαθα ότι είχε πρόβλημα χρηματοδότησης, ότι σε μία δεκαετία είχε "απολαύσει" 200εκ κρατικής χρηματοδότησης, ότι το κράτος του είχε καλύψει και ένα δάνειο 95εκ, κλπ, κλπ, κλπ...  πάντα με την "ευγενική μου χορηγία"...  ε, συγνώμη αλλά έγινα έξαλλη!
Δυστυχώς, πάνω που χάρηκα γιατί θα έμπαινε μία τάξη σε όλο αυτό το φαγοπότι, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι θα συνεχιστεί η χρηματοδότηση (με την "ευγενική μας χορηγία" βεβαίως-βεβαίως!) καθώς και η ρύθμιση των χρεών του Μεγάρου.
Αλλά είπαμε...  για τον πολιτισμό!

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!...


EPICA - Storm The Sorrow

ΑΠΛΗ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ... (05/07/13)

Πάτρα - Συγκέντρωση
Κάποιοι στο επιτελείο του Αλέξη τον μισούν!
Δεν εξηγείται αλλιώς...

Έκανε μία “μεγαλειώδη” συγκέντρωση στο Σύνταγμα.
Όσο κι αν δεν είναι συνηθισμένο το κόμμα του σε μεγάλες συγκεντρώσεις, δεν μπορεί... όλο και κάποιος θα σκέφτηκε ότι για κόμμα του 20+% δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη!

Σκεπτόμενοι, προφανώς, ότι ο κόσμος τους προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αποφασίζουν να κάνουν συγκεντρώσεις στα Χανιά και στην Πάτρα μήπως και καλύψουν τη “νίλα” του Συντάγματος.

Για τα Χανιά έχω προσωπική άποψη, αλλά και οι φωτογραφίες που είδα από την Πάτρα δεν είναι καλύτερες.

Ποιος είναι στο επιτελείο του Αλέξη, κολλημένος με το '80 όσο δεν παίρνει και τον συμβουλεύει να κάνει συγκεντρώσεις σε πλατείες τη σήμερον;

Πόσο τον μισεί πια;

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, στην Αθήνα των 5εκ κατοίκων θα μπορούσε να μαζέψει περισσότερους...  κάποια άλλη εποχή!

Τώρα πια ο κόσμος έχει βαρεθεί τα παλιά.
Βαρέθηκε τις πλατείες, τις σημαίες και τα συνθήματα.
Πόσο μάλλον σε “νεκρό” μη-προεκλογικό χρόνο...

Και μέσα σε όλα προσπαθεί να κολλήσει και λίγο από "Αντρέα" για να ικανοποιήσει το νέο κοινό του. 

Ίσως αυτό να μην ήταν κακή ιδέα, αλλά είναι δυνατόν να το κάνει κατηγορώντας τον Βορίδη ότι προσπαθεί να καπηλευθεί την ιστορία του Αντρέα για να δείξει ότι έχει διαφορά η ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ;
Ποιος το σκέφτηκε πάλι αυτό;
Ο Τσίπρας δηλαδή τι κάνει; Δεν προσπαθεί να καπηλευθεί την ιστορία (και τους ψηφοφόρους!) του Αντρέα; Τον αγάπησε ξαφνικά;
 
Όμως αυτοί οι "σύμβουλοι" δεν είναι οι μόνοι που μισούν τον Αλέξη.

Προφανώς κάποιος άλλος εισηγήθηκε και την νέα επικοινωνιακή του πολιτική με νέο σύνθημα...  “οι συνιστώσες της ΝΔ”!

Αυτό πάλι, ποιος το σκέφτηκε και γελάει ο κόσμος;

Βάσει καταστατικού και Πρωτοδικείου, “συνιστώσες” έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα προσφάτως έκανε -δυστυχώς δημοσίως- “έκκληση” ο Αλέξης να αυτοδιαλυθούν αλλά πολλές από αυτές αρνούνται να ακολουθήσουν.

Αυτήν την κανονικότατη ήττα προσπαθεί να καλύψει εφευρίσκοντας παντού συνιστώσες, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχουν.

Μπορεί στην ΝΔ να υπάρχουν φίλοι και οπαδοί του κάθε πρώην αρχηγού (και του κάθε βουλευτή λέω εγώ) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι “συνιστώσες”!

Αν δηλαδή ο Καραμανλής αποφασίσει να διαλύσει την “συνιστώσα” του μπορεί να συγκαλέσει το επίσημο όργανό της για να πάρει απόφαση αυτοδιάλυσης;
Μήπως να πάει και στο Πρωτοδικείο;

Αλήθεια... εκτός από τις επίσημες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ο κάθε πρώην αρχηγός του και ο κάθε βουλευτής δεν έχει τους δικούς του ανθρώπους;
Μήπως τότε δεν μιλάμε για 12 συνιστώσες αλλά για πολλές δεκάδες;

Γελάει ο κόσμος Αλέξη!!!

Εγώ στην θέση σου (την οποία δεν ζηλεύω καθόλου!) θα είχα αλλάξει επιτελείο!

Απλή κοινή λογική...

Απολύσεις μόνο στον καταραμένο ιδιωτικό τομέα...

Του Γιώργου Κράλογλου

Με αναγκαστικό συνεταίρο το κράτος στα μισά κέρδη των μικρομεσαίων και με το «φορολογικό χέρι» στην τσέπη ακόμη και εκείνων των επιχειρηματιών που ζουν με δάνεια οι πιέσεις για κατάργηση των δικλείδων ασφαλείας στις απολύσεις ιδιωτικών υπαλλήλων θα γίνουν ασφυκτικές. Για τους κρατικούς υπαλλήλους όμως συνεχίζεται και επί Μητσοτάκη το «παραμύθι» Μανιτάκη περί κινητικότητας.

Το ελληνικό σοβιέτ σε όλο του το μεγαλείο. Ας δούμε και τα νούμερα.

Ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός στην Ελλάδα έχει πέσει (χοντρικά), λόγω απολύσεων και ανεργίας, στα 3.200.000 άτομα από τα 4.200.000 που ήταν πριν κάποια χρόνια. Εάν απολυθούν από τον ιδιωτικό τομέα άλλοι 500.000, όπως υπολογίζουν μόνο στον χώρο της μεταποίησης και του εμπορίου μετά τα νέα μέτρα της δήθεν... φορολογικής μεταρρύθμισης, οι άνεργοι, στον ιδιωτικό τομέα, θα περάσουν τα 2.000.000 και ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός θα κατέβει κάπου στους 2.800.000.

Από αυτόν τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό οι 1.250.000 θα είναι κρατικοί υπάλληλοι εκτός ίσως 12.500!! που θα απολυθούν... αν απολυθούν ποτέ και δεν τα «μανουβράρει» ο κ. Μητσοτάκης με την «συνταγή Μανιτάκη» που αποδείχθηκε «σωτήρια»...

Και επειδή γνωρίζω τις (καθοδηγούμενες) γκρίνιες για τον αριθμό των κρατικών υπαλλήλων και τα νούμερα των δήθεν 600-650.000 εξηγώ ότι κρατικοί υπάλληλοι είναι όσοι εργάζονται και σε κρατικούς Οργανισμούς που οι διοικήσεις διορίζονται από τις κυβερνήσεις (πάντα) με κομματικά κριτήρια.

Διαφορετικά να δεχθούμε ότι οι υπάλληλοι της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ και των ΕΛΤΑ είναι ιδιωτικοί...

Το «αμαρτωλό κόλπο» των κρατικών Οργανισμών και Επιχειρήσεων που λειτουργούν ως Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου και το οποίο συνδέθηκε και με προμήθειες και με απάτες μέσω Χρηματιστηρίου καλύτερα ας το αφήσουμε αφού στην ουσία δεν αλλάζει σε τίποτε απολύτως τον κρατισμό.

Σε όλους αυτούς τους κρατικούς υπαλλήλους εάν προστεθεί και ο Δημοτικός κομματικός στρατός ίσως περάσουμε ακόμη και το 1.250.000 του συνόλου.

Συνεπώς η Ελλάδα ως μοναδικό σοβιετικό κράτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα «φιγουράρει» στην πρώτη θέση με ενεργό πληθυσμό (περίπου) στα 2.800.000 από τους οποίους οι μισοί περίπου θα είναι κρατικοί υπάλληλοι...

Σε επίπεδο τώρα συμμετοχής του κράτους στην οικονομία το 2014-2015 (γιατί με τον ρυθμό αποκρατικοποιήσεων που πάμε τίποτε δεν θα έχει μεταβληθεί μέχρι τότε) η σοβιετική εικόνα της οικονομίας μας θα έχει τα εξής χαρακτηριστικά.

Κομματικός στρατός 1.250.000 άτομα με εξασφαλισμένη εργασία στα κρατικά μονοπώλια: του ηλεκτρικού ρεύματος, του φυσικού αερίου, των μεταφορών, των υδάτων, των ταχυδρομείων, των Δήμων, του ορυκτού πλούτου (σε ό,τι αφορά τις έρευνες), των κρατικών Τραπεζών και ταμιευτηρίων, των κρατικών νοσοκομείων, των κρατικών σχολείων και πανεπιστημίων, των κρατικών μελετητικών και ερευνητικών κέντρων.

Νομενκλατούρα επιλεγμένη από όλα τα κόμματα για τους πάνω από 1.000 Οργανισμούς που με διάφορα «μαγικά» τερτίπια θα διατηρηθούν για το βόλεμα της κομματικής πελατείας.

Και ενώ το κράτος και οι κρατιστές θα απολαμβάνουν την μεγαλειώδη νίκη τους που εξασφάλισαν και με την συμμαχία της Τρόικας ο καταραμένος ελληνικός ιδιωτικός τομέας των... «απατεώνων» και «τυχάρπαστων» Ελλήνων μικρομεσαίων επιχειρηματιών (για να αποφύγω τους 50-100 μεγάλους που έχουν απομείνει και θα μειωθούν κατά 30% στην επόμενη τριετία) θα μετράει τα νέα του χαράτσια.

Την προκαταβολή φόρου από το 55% στο 80% (που πληρώνουν μεν και άλλες επιχειρήσεις στην Ευρώπη αλλά όχι τα τυροπιτάδικα και τα συνεργεία) και την μείωση της φορολογικής έκπτωσης των τόκων των δανείων στο 4% λες και υπάρχει Τράπεζα που να δανείζει σήμερα σε τέτοια ποσοστά...

Πόσο θα αντέξει λοιπόν, ο κ. Βρούτσης, στις πιέσεις και της Τρόικας και των επιχειρηματιών (στο σύνολό τους) για κατάργηση των δεσμεύσεων στις απολύσεις των ιδιωτικών επιχειρήσεων;

Προσωπικά πιστεύω ότι τον Σεπτέμβριο το αργότερο θα ακούσουμε πράγματα που δεν θα τα πιστεύουμε.

Και τότε θα ήθελα να δω τι θα λένε οι σημερινοί οπαδοί του διωγμού του ιδιωτικού τομέα από την χώρα.

Γιατί τα επιχειρήματα των «καταχραστών» των πόρων του σχεδίου Μάρσαλ το 1950, οι παγωμένες πιστώσεις του 1960-1970 και τα χαριστικά δάνεια δεν είναι πλέον αρκετά για να ρίξουμε στα ανάθεμα την ιδιωτική οικονομία επειδή η μεταπολίτευση ήταν ανίκανη να τους βάλει να δουλέψουν και να του ελέγξει ενώ, αντίθετα, τους χρησιμοποιούσαν... παντοιοτρόπως.

Ένα κράτος λοιπόν βολεμένο στο κομμουνιστικό του περίβλημα με εξασφαλισμένη την πολιτική πίττα μέσω διορισμών και αισχρών παροχών ανίκανο εντελώς να λειτουργήσει για 30 και πλέον χρόνια δεν μπορεί να καταδικάζει τον ιδιωτικό τομέα. Γιατί και τώρα που υποτίθεται ότι λειτουργεί (λόγω ειδικής επιστασίας της Τρόικας) δεν μαζεύει λεφτά για να πληρώσει τα δανεικά. Τα δανεικά τα πληρώνει με τα καινούργια δανεικά. Τα λεφτά που μαζεύει κατευθύνονται, στο μεγαλύτερο μέρος τους, στην συντήρηση του ανίκανου μηχανισμού και των ρουσφετιών. Οι φορολογούμενοι απλώς πληρώνουν χάνοντας και ότι παρείχε μέχρι σήμερα το κράτος ακόμη και στην υγεία και στην παιδεία. 

ΠΗΓΗ   capital.gr

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

ΑΠΛΗ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ... (04/07/13)

Είμαστε ωραίος λαός...

Όλοι έχουμε καταλάβει πλέον, πως εδώ και χρόνια ζούσαμε -ως κράτος- πάνω από τις δυνάμεις μας.

Αυτό που δυσκολεύομαι να κατανοήσω είναι, με ποια λογική κάποιοι επιμένουν να ζητούν να μην αλλάξει τίποτα!

Να μην απολυθεί κανένας από το δημόσιο...
να μην κλείσει κανένας σπάταλος φορέας ή οργανισμός...
να μην σταματήσει η χρηματοδότηση των ΜΚΟ...
να συνεχίσει αμείωτος ο “κοινωνικός τουρισμός”...
να... να... να... και κυρίως...
να μην αυξάνονται οι φόροι!

Πως θα γίνουν όλα αυτά δεν το εξηγεί κανείς!

Οι λαϊκιστές, μιλούν αόριστα για πάταξη της φοροδιαφυγής ανεβάζοντάς την σε τρελά ποσά χωρίς να μπορούν να τα αιτιολογήσουν.
Όταν όμως τους ρωτάς “και πως γινόταν την δεκαετία του '70 όταν κανένας δεν έκοβε αποδείξεις (πλην του Μινιόν και του Λαμπρόπουλου!) να είχαμε πολύ καλύτερη οικονομική κατάσταση;” τότε το επιχείρημα καταρρέει.

Οι αριστεροί μιλούν για μείωση των εξοπλισμών και αύξηση της φορολόγησης των πλουσίων.
Για τους εξοπλισμούς δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Η ερώτηση είναι απλή... ποιους εξοπλισμούς;...  πάνε αυτοί πια... είναι πια κάτω από 1% του ΑΕΠ... και ο Θεός βοηθός!
Η αύξηση της φορολόγησης των πλουσίων είναι μία καραμέλα των τελευταίων ετών χωρίς όμως να προσδιορίζεται ούτε ποιος θεωρείται “πλούσιος” ούτε τι θα γίνει εάν, όλοι όσοι είναι πραγματικά πλούσιοι και έχουν την δυνατότητα, απλά φύγουν από την χώρα.

Οι “προοδευτικοί” φτάνουν σε σημείο να ζητούν κι άλλη μείωση των εξόδων για την άμυνα (πόση πια;... είναι ήδη κάτω από το 2% του ΑΕΠ!) και αύξηση των εξόδων για την παιδεία.
Αυτοί δεν έχουν καταλάβει ότι δεν είμαστε πια στην φάση “κόβω από την μία και δίνω στην άλλη” αλλά έχουμε περάσει στην εποχή που πρέπει μόνο να κόψουμε!

Και φυσικά ΟΛΟΙ μιλούν για (μονομερή;) κατάργηση του μνημονίου!

Γενικά, όλοι έχουμε άποψη για την οικονομική κατάσταση της χώρας και η διαφορά μας έγκειται στο πόσο λογικά είναι τα επιχειρήματα του καθένα από εμάς.

Άλλοι χαρακτηρίζονται γραφικοί, άλλοι προοδευτικοί, άλλοι φασίστες και νεοφιλελεύθεροι, άλλοι λαϊκιστές και δημαγωγοί...  σε δουλειά να βρισκόμαστε και ταμπέλες να βάζουμε.

Λύσεις όμως, λογικές, εφαρμόσιμες και προσγειωμένες, που θα μας βγάλουν από το μνημόνιο, έχει κανείς;...

Έχει κανείς...

απλή κοινή λογική;...

Πώς ζητάμε άδεια...

Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Πιστή αντιγραφή από τα πρακτικά της συνεδρίασης της Βουλής: «Αθήνα, σήμερα στις 2 Ιουλίου 2013, ημέρα Τρίτη και ώρα 18.05, συνήλθε στην Αίθουσα των συνεδριάσεων του Βουλευτηρίου η Βουλή σε Ολομέλεια για να συνεδριάσει υπό την προεδρία του β’ αντιπροέδρου αυτής κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΛΑΝΤΖΗ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Καλαντζής): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση. Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Γεώργιος Παπανδρέου ζητεί άδεια ολιγοήμερης απουσίας στο εξωτερικό. Η Βουλή εγκρίνει;

ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Μάλιστα, μάλιστα».

Ετσι γίνονται οι παστρικές δουλειές. Επιλέγεις τον κατάλληλο γονέα με το αρμόζον επίθετο. Γεννιέσαι. Στη συνέχεια σπουδάζεις στην αλλοδαπή και κάνεις τα δέοντα κονέ. Επιστρέφεις στην πατρίδα. Προσπαθείς να μάθεις τη γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα των ιθαγενών. Αν ζοριστείς και δεν την παλεύεις με τους ιδιωματισμούς και τις ιδιαιτερότητες των υποψήφιων ψηφοφόρων σου, τους τρελαίνεις στα σαρδάμ. Οποιος σε κατηγορεί επί ασχετοσύνη, στοχοποιείται από τα καλά αμειβόμενα επικοινωνιακά «εργαλεία» σου: εθνικιστής, αναχρονιστής, σκοταδιστής. Είθισται το κόλπο να πιάνει. Στη συνέχεια ξεφουρνίζεις ένα μεγαλοπρεπές «λεφτά υπάρχουν» και οι αρειμάνιοι σοσιαλμανείς σε ψηφίζουν. Γίνεσαι πρωθυπουργός και τους στέλνεις όλους στον... κουβά!

«Ναι» σε όλα

Επειδή οι νεφελώδεις απόψεις και οι ανεκδιήγητες αποφάσεις σου μεταμορφώνουν την πατρίδα-λάφυρο σε Τιτανικό, αρχίζεις σιγά σιγά να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια. Λες ότι ουδέποτε είχες «κόλλημα» με την εξουσία. Παραδίδεις το δαχτυλίδι σε υπηρεσιακό πρωθυπουργό. Τεχνοκράτη. Καλό θα είναι να φαίνεται σαν ρομπότ και να μιλάει τόσο συναρπαστικά όσο ένας αποχυμωτής. Η κατάσταση είναι βέβαιον ότι θα επιδεινωθεί, αλλά εσύ πρόλαβες κι έφυγες νωρίς. Καλού κακού κατεβαίνεις στις εκλογές σε περιφέρεια που δίνει στα σίγουρα έδρα στο κόμμα σου. Δεν χρειάζεσαι σταυροδοσία, επειδή κάποτε εχρίσθης πρωθυπουργός. Η δημοκρατία μας είναι ειδικής κοπής. Οι κεχρισμένοι πρωθυπουργοί τσεπώνουν όλους τους σταυρούς του κόμματος, αριστίνδην!

Τα γάλατα θα σφίξουν κι άλλο. Δεν πρέπει να πολυφαίνεσαι, διότι η όψη σου θα ερεθίζει τους πεινασμένους. Οι πεινασμένοι και οι απελπισμένοι έχουν την κακή συνήθεια να είναι ευέξαπτοι. Ζητάς άδειες από τη Βουλή - ώσπου ο ήλιος να βγάλει κέρατα. Η Βουλή πάντα θα σου λέει «ναι». Κανείς δεν ξέρει το γιατί, αλλά πάντα ψηφίζουν «ναι» στις αιτήσεις αδείας απουσίας στο εξωτερικό. Θα συνεχίσεις να πληρώνεσαι, να διαθέτεις βουλευτική ασυλία και να διακοπεύεις...



ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ:
Δεν γνωρίζω εάν και αυτή τη φορά η παροχή αδείας προς τον ΓΑΠ συνοδεύτηκε από τα -συνηθισμένα πλέον- σχόλια αλλά θυμάμαι τι είχε συμβεί πολλές από τις προηγούμενες φορές...
πέρυσι...


φέτος τον Μάρτιο...


φέτος τον Μάιο...

οπότε είναι λογικό να υποθέσουμε ότι κάτι παρόμοιο θα συνέβη και τώρα.
Αναρωτιέμαι πραγματικά πως αισθάνονται οι Πατρινοί που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και, στην πράξη, εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν...

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Νομίζω ότι το πραξικόπημα στην Αίγυπτο είναι -δικαιωματικά- η είδηση της ημέρας...

Πλατεία Ταχρίρ - Κάιρο (πριν από λίγο)


Ο καιρός είναι τώρα...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Φταίει το 1981 και ο Ανδρέας Παπανδρέου για την ελληνική χρεοκοπία του 2009; Όχι βέβαια. Φταίει ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής και τα 400 χρόνια οθωμανικής σκλαβιάς. Ίσως και η Ωραία Ελένη. Τα κόμματα τοποθετήθηκαν με «σκληρές» ανακοινώσεις, ο δημόσιος διάλογος «πήρε φωτιά», «σκηνικό έντασης» δημιουργήθηκε αμέσως που «δυναμίτισε το συναινετικό κλίμα». Μετά από 48 ώρες, μέγιστο διάστημα διατήρησης της προσοχής του τηλεοπτικού κοινού, ο Βύρων Πολύδωρας, ο πολιτικός που έμεινε στην ιστορία γιατί ως πρόεδρος 24 ωρών της Βουλής πρόλαβε να διορίσει την κόρη του, «έσπασε τη σιωπή του» και με «βαρυσήμαντες δηλώσεις» αναστάτωσε την πλατεία του μικρού χωριού.

Αν μπορέσεις να απομονώσεις τις παρεμβολές, τον αδιάκοπο και ανούσιο θόρυβο, να αφαιρέσεις δηλαδή το βομβαρδισμό από τηλεοπτικούς μονολόγους αδαών ανθρώπων, τα κομματικά συνθήματα, τις καθημερινές ψεύτικες μάχες αυτού που ονομάζεται δημόσιος διάλογος, θα διαπιστώσεις ότι τα πράγματα είναι όχι καλύτερα αλλά πιο ήρεμα. Η κοινωνία γλείφοντας τις πληγές της σιγά-σιγά συνηθίζει την πραγματικότητα και προσαρμόζεται στην καινούργια ζωή. Σε ένα χαμηλότερο φυσικά επίπεδο ισορροπίας.

Μας φαίνεται τρομερό γιατί στη μικρή ζωή μας, 4 χαμένα χρόνια παράνοιας και ανορθολογισμού να σε βασανίζει το άγχος της επιβίωσης και η αδυναμία να αντιδράσεις, είναι πάρα πολύ. Για την ιστορία, όμως, μιας χώρας λίγα χρόνια δεν είναι τίποτα. Περνάνε, ξεχνιούνται, όπως έχουν περάσει πολύ χειρότερα.

Αν τα πράγματα είναι πιο ήρεμα, είναι γιατί με τις αιματηρές θυσίες των 3 προηγούμενων χρόνων τα ελλείμματα του κράτους, έστω και με τον τρόπο που έγινε, μειώθηκαν, σχεδόν μηδενίστηκαν. Για να είμαστε ακόμα πιο σωστοί, πρέπει να παραδεχτούμε ακόμα πως αν έχουμε ισορροπήσει και ηρεμήσει, είναι γιατί τα ευνοημένα επαγγελματικά στρώματα της μεταπολίτευσης, όπως την εποχή της δανεικής ευδαιμονίας κέρδισαν το μεγαλύτερο μέρος του ψεύτικου πλούτου, έτσι και στην εποχή της ύφεσης διατήρησαν τα περισσότερα κεκτημένα.

Την προσαρμογή την πλήρωσαν οι ασθενέστεροι, οι νέοι που δεν βρίσκουν δουλειά, οι ξένοι, οι υπάλληλοι των γραφείων και των καταστημάτων που έκλεισαν. Μαζί με τους εργοδότες τους. Το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι και άλλο ένα που πληρώνεται με μισούς μισθούς στον ιδιωτικό τομέα. Όταν πληρώνεται. Όλοι αυτοί, δηλαδή, που δεν έχουν πολιτική εκπροσώπηση. Το κράτος αρνήθηκε να μειώσει δραστικά το μέγεθος και το κόστος του. Αντίθετα, χειροτέρεψε τις υπηρεσίες του, δηλαδή τις έκανε ακόμα πιο ακριβές. Την ίδια ώρα που διατήρησε το ρόλο του επιχειρηματία με διευθύνοντες συμβούλους κόμματα-επιχειρήσεις. Η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα συνεχίζει να πουλάει υπερτιμολογημένες προμήθειες, οι κομματικοί στρατοί πάντα βολεύονται και οι προνομιούχες επαγγελματικές ομάδες φοροδιαφεύγουν και διατηρούν τα κρατικά οριζόμενα υψηλά ποσοστά κέρδους. Ό,τι είχαμε πάντα, απλώς όλο πιο φτωχά. Δυστυχώς, και η νέα πιο φτωχή ισορροπία είναι προσωρινή, μη διατηρήσιμη.

Αποφύγαμε το χειρότερο κακό, τον ξαφνικό θάνατο, την τυπική χρεοκοπία, την έξοδο από την Ευρώπη, την τριτοκοσμική περιπέτεια. Δεν αποφύγαμε το αμέσως επόμενο χειρότερο, την παρατεταμένη ύφεση, τον υποβιβασμό σε ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο. Το πολιτικό σύστημα, είναι πια φανερό, έκανε την επίσης δεύτερη χειρότερη επιλογή. Δεν μας οδήγησε μεν στη δραχμή, αρνήθηκε όμως να αλλάξει τις παρωχημένες δομές που του επέτρεπαν να εξυπηρετεί φιλικά συμφέροντα και να αυτοεξυπηρετείται. Με κρατισμό, πελατειακές σχέσεις, τερατώδη γραφειοκρατία, διαφθορά και παρασιτισμό, η Ελλάδα δεν μπορεί να σταθεί στην πρώτη κατηγορία, συνεχώς θα διολισθαίνει σε χαμηλότερο επίπεδο.

Αν όλα αυτά συνέβαιναν σε προηγούμενες δεκαετίες, ίσως η ιδιοτελής αυτή επιλογή των κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών συστημάτων να άντεχε. Όμως συμβαίνει πια σε μια πολύ δύσκολη καμπή της Δύσης. Ο νέος παγκοσμιοποιημένος κόσμος αλλάζει ραγδαία τους μεσημβρινούς της ανάπτυξης. Η μεσαία τάξη των ανερχόμενων χωρών θα ανεβαίνει και της Δύσης θα κατεβαίνει για να συναντηθούν κάπου στη μέση. Σ’ αυτό το κοσμοϊστορικό ρήγμα, οι αποτυχημένες κοινωνίες σαν τη δική μας θα δουν τον κατήφορο να πλησιάζει πολύ πιο απότομα απ’ ό,τι νομίζουν.

Οι νέοι άνθρωποι, αυτοί με τα περισσότερα προσόντα και εφόδια για να κρατήσουν ζωντανή τη χώρα, θα μεταναστεύουν μαζικά στις άλλες χώρες όπου μπορούν να δημιουργήσουν. 60.000 Έλληνες μετανάστευσαν στη Γερμανία μόνο την τελευταία διετία. Το φαινόμενο θα συνεχιστεί πιο μαζικά. Το Δημόσιο δεν θα μπορεί να συντηρήσει το προσωπικό του, ήδη το ωθεί στα χρεοκοπημένα ταμεία. 3 εκ. Έλληνες συνταξιούχοι λαμβάνουν 4,4 εκ. συντάξεις σε μια κοινωνία που αριθμεί μόνο 3,3 εκ. εργαζόμενους. Και άλλους 1,5 εκ. άνεργους. Πολύ γρήγορα οι συντάξεις θα μειώνονται συνεχώς σε επίπεδα βοηθήματος.

Οι υπηρεσίες που προσφέρουμε και πουλάμε θα γίνουν χειρότερες, ο τουρισμός δηλαδή θα γίνει πιο φτωχός. Τα «γρήγορα» καράβια ήδη πωλούνται και αντικαθίστανται με παλιά, τα ταξίδια στις Κυκλάδες ξαναπάνε στις 7 ώρες, τα ξενοδοχεία της Αθήνας κλείνουν, γυρνάμε σε προηγούμενες δεκαετίες, με φτωχό τουρισμό χωρίς πολλά έσοδα. Στις κλειστές βιτρίνες ήδη νέες επιγραφές αναρτώνται, επιδιορθώσεις ρούχων, στένεμα, ρεβέρ, τσαγκάρηδες, φωτοτυπίες, ψιλικά. Η Ελλάδα πηγαίνει ολοταχώς προς τα πίσω.

Χάνει την κρίσιμη μάζα, τους νέους. Χάνει κεφάλαια στην πληρωμή όλο και μεγαλύτερων φόρων για να συντηρήσει το υπερτροφικό Δημόσιο. Δεν μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις σε ένα περιβάλλον γραφειοκρατίας και διαφθοράς. Ελπίζει μόνο σε κανέναν ολιγάρχη εξ Ανατολής που θα θελήσει προγεφύρωμα στην Ευρώπη, αλλά όχι αναπτυξιακή δραστηριότητα. Τα επόμενα χρόνια για τη χώρα μας θα είναι μίζερα και δύσκολα. Το πολιτικό σύστημα με τον αρνητισμό του, την αδυναμία του να αλλάξει το παιχνίδι, την παντελή άγνοια των παγκόσμιων δεδομένων, τη ρηχότητα και την ιδιοτέλεια, έχει εγκλωβίσει την Ελλάδα σε ένα φαύλο καθοδικό κύκλο. Ακραίες, ανορθολογικές φωνές μίσους και βίας κερδίζουν συνεχώς ακροατήριο.

Οι λιγοστές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις μέσα και κυρίως έξω από τα κόμματα είναι παντελώς απαξιωμένες και αδύναμες να σχηματίσουν μια δύναμη αντίστασης στο μέλλον που όλοι βλέπουν με μοιρολατρία. Η κοινωνία μας αυτά τα 4 χρόνια ανέδειξε κάθε ακραίο λαϊκιστή, απατεώνα, τυχοδιώκτη, καραγκιόζη, αλλά κράτησε κάθε μεταρρυθμιστική φωνή στο περιθώριο.

Δεν νομίζω ότι μπορεί να συνεχιστεί έτσι για πολύ η κατάσταση. Τα grexit θα τα ακολουθούν τα grecovery και μετά πάλι οι δυσοίωνες προβλέψεις για αποτυχία της προσαρμογής και χρεοκοπία. Όσο περνάει ο καιρός χωρίς να δημιουργείται ένα πραγματικό ρεύμα αλλαγής στην κοινωνία που θα εκφραστεί και στο πολιτικό επίπεδο, η πορεία θα είναι με μικρές ανάσες και περισσότερες αποτυχίες, σταθερά καθοδική. Όσο περνάει ο καιρός, όλο και λιγότερο αναστρέψιμη.

Ο καιρός είναι τώρα. Όσες μεταρρυθμιστικές δυνάμεις υπάρχουν στη χώρα οφείλουν να αντιδράσουν τώρα. Να ξανακάνουν το πολιτικό παιχνίδι θετικό. Απέναντι στην αδιέξοδη προσπάθεια διατήρησης του χρεοκοπημένου συστήματος, να αντιτάξουν τη δημιουργία μιας καινούργιας, καλύτερης κοινωνίας. Αύριο θα είναι αργά.

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr