Όταν η Αριστερά σκορπάει ψευδαισθήσεις...

Γράφει ο Δημήτρης Τσαρδάκης 

(ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών) 

Κάθε άνθρωπος από την φύση του επιδιώκει να βελτιώσει την οικονομική του θέση στην κοινωνία, για τον ίδιο, για την οικογένειά του, για τα παιδιά του. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να επιδιώκει συνειδητά τη ζημία του και την καταστροφή του.

Ωστόσο, όλοι οι άνθρωποι λειτουργούν μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον και επενδύουν όχι μόνον σε υλικά πράγματα, αλλά και σε πνευματικά επιτεύγματα, όπως είναι η τέχνη, η επιστήμη και ο πολιτισμός. Και όλα αυτά πάντοτε μέσα σε ένα κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον ισονομίας, δικαιοσύνης και ασφάλειας. 

Η Αριστερά, ως υπηρέτης των φτωχών και των κατατρεγμένων (που είναι και η πλειοψηφία του λαού), είχε πάντοτε την ηγεμονία του ηθικού πλεονεκτήματος. Ό,τι είναι αριστερό είναι, κατ΄ ομολογίαν πίστεως, και ηθικό. Συγχρόνως, από την άλλη πλευρά, η Αριστερά διακατέχεται από έμμονες ιδέες. Αντιλαμβάνεται την κοινωνία και τις λειτουργίες της μέσα από μία ταξική-διχοτομική διάκριση του καλού και του κακού, του πλούσιου και του φτωχού, του καπιταλιστή και του εργάτη, οι οποίοι βρίσκονται, εξ ορισμού, σε ανελέητη σύγκρουση. 

Αυτή η μανιχαϊστική ανάγνωση της ιστορίας και της λειτουργίας της οικονομίας, εξωθεί την Αριστερά, αντί να ενώνει (όπως θα περίμενε κανείς), να υψώνει τείχη εχθρότητας και αντιπαλότητας ανάμεσα στις διάφορες κοινωνικές τάξεις. "Ολόκληρη η ιστορία, είναι ιστορία των ταξικών αγώνων”, έλεγε ο Μαρξ. Αυτή η ανάγνωση είναι το θλιβερό κατάλοιπο της μαρξιστικής και λενινιστικής ερμηνείας του κόσμου, όπου όλα περιστρέφονται γύρω από το Ίδιο και το Άλλο. 

Σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως η σημερινή, οι άνθρωποι γίνονται πιο ευάλωτοι στην αριστερή προπαγάνδα. Η ριζοσπαστική Αριστερά, εκμεταλλευόμενη την οικονομική συγκυρία, υποσχέθηκε στους πάντες τα πάντα. Υποσχέθηκε πως θα έσχιζε τα μνημόνια, θα καταργούσε τον ΕΝΦΙΑ, θα έδινε 13ο μισθό, θα αποκαθιστούσε τις πετσοκομμένες συντάξεις, θα έφερνε τις πολεμικές αποζημιώσεις, θα χτυπούσε την φοροδιαφυγή και, γενικώς, θα άλλαζε την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Και αφού υπέγραψε το σκληρότερο μνημόνιο, μέσα σε ένα μόλις χρόνο αλλοπρόσαλλης διακυβέρνησης (σκληρής διαπραγμάτευσης το ονόμασε), πέτυχε το αδιανόητο. Να στρέψει όλες τις κοινωνικές ομάδες εναντίον της και, στην προχθεσινή μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση, να κλείσει ακόμη και τα γραφεία τελετών. Μακάβριο, ε, δεν νομίζετε; Να πεθάνεις και να μην υπάρχει κανείς για να σε θάψει. Κι αυτό το πέτυχε μόνον η "πρώτη φορά Αριστερά”. 

Τώρα η κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Μοίρασε με τη σέσουλα ψευδαισθήσεις στους ψηφοφόρους της και εισπράττει με το τσουβάλι αναθέματα. Αφού μπήκε μπροστά σε όλα τα κινήματα της κατσαρόλας, της πλατείας, των διοδίων και του κινήματος "δεν πληρώνω”, τώρα δεν γνωρίζει ποιός είναι ο φίλος και ποιός είναι ο εχθρός. Βλέπει τις κινητοποιήσεις ως διαπραγματευτικό όπλο με τους εταίρους, γι΄ αυτό και χαριεντίζεται με τον αποστεωμένο λαϊκισμό των τελευταίων δεκαετιών του περασμένου αιώνα. Είναι να απορεί κανείς γιατί δεν εννοεί, ή δεν θέλει να καταλάβει το πιο απλό πράγμα: Μία κοινωνία που δεν παράγει ούτε καν οδοντογλυφίδες, παρά μόνον μπλόκα και απεργίες, είναι καταδικασμένη να πεθάνει. Αλλιώς ειπωμένο: Μία κατσαρόλα με το να την κοιτάζεις, δεν βράζει ποτέ. Θέλει και την φωτιά της. 

Μέσα στις διεθνοποιημένες καπιταλιστικές συνθήκες παραγωγής, ο μόνος τρόπος για να υπάρξει η πολυπόθητη ανάπτυξη και καταπολέμηση της ανεργίας είναι η ενίσχυση της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, τουτέστιν η ενίσχυση του επιχειρηματικού κόσμου της εργασίας. Αντί αυτού, η κυβέρνηση με την υπερφορολόγηση του εισοδήματος, διώχνει όλες τις επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Με την ίδια έννοια, διώχνει και όλα τα νέα παιδιά που σπουδάζουν στα πανεπιστήμια και γνωρίζουν, από πρώτο χέρι, ότι στη χώρα μας δεν πρόκειται ποτέ να βρουν δουλειά. Όλες οι άλλες οι κολεκτιβίστικες ιδεοληψίες, για έναν κόσμο της γραμμικής ισότητας και κατανομής των αγαθών, είναι για τους ανιστόρητους και τους αφελείς, οι οποίοι συχνά είναι τα πρώτα θύματα της αριστερής προπαγάνδας. 

ΠΗΓΗ  capital.gr

Μήπως ο Τσίπρας δεν είναι έξυπνος;...

Γράφει ο Νίκος Κτιστάκης

Δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε, ακόμη και για τον πρωθυπουργό της χώρας. Ο Κάρλο Τσιπόλα στον ορισμό του περί βλακείας (μεταξύ άλλων) αναφέρει πως αυτή χαρακτηρίζεται από την έλλειψη προσαρμοστικής μάθησης. Αν θυμηθούμε την περιπέτεια που περάσαμε εξαιτίας της καθυστέρησης στην υπογραφή της συμφωνίας με την παρέλκυση του χρόνου, ροκανίζοντας επί έξι μήνες τα τελευταία ρευστά διαθέσιμα, τότε που βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη η δημιουργική ασάφεια του Βαρουφάκη που μας οδήγησε στα κάπιταλ κοντρόλ, και συγκρίνουμε με τη σημερινή κατάσταση, θα διαπιστώσουμε πως ο Τσίπρας δεν έμαθε τίποτα από τα λάθη του.

Η αξιολόγηση έπρεπε να είχε τελειώσει τον Νοέμβριο και μέχρι τώρα καθυστερούν 6 δισ. δόσεις, με κίνδυνο να αρχίσουν πάλι τα προβλήματα ρευστότητας καταβολής μισθών και συντάξεων, ενώ οι θεσμοί και οι εταίροι μας είναι εξοργισμένοι. Τον Νοέμβριο, που ακόμη ήταν νωπό το αποτέλεσμα της εκλογικής νίκης του Σύριζα και πέρασε αρκετά νομοσχέδια σχετικά με τη συμφωνία του τρίτου μνημονίου, είχε ακόμη (έστω με δυσκολία) τη δυνατότητα επάνω στο μούδιασμα και το σοκ της εποχής να περάσει το ασφαλιστικό και τη φορολογία των αγροτών και να ξεμπερδεύει.

Αντ’ αυτού άφησε την υπόθεση να σέρνεται, να καθυστερεί, ελπίζοντας τι; Να περάσουν οι γιορτές, να περάσει και ο Ιανουάριος, και μπήκαμε στον Φεβρουάριο που είναι τοις πάσι γνωστό πως είναι η εποχή που οι αγρότες δεν έχουν επαγγελματικές εργασίες και είναι ορεξάτοι για κλεισίματα δρόμων; Γιατί ανέβαλε διαρκώς το χρόνο ψήφισης του ασφαλιστικού και δεν το έκανε στη βράση με τη ζαλάδα των πολλών νομοσχεδίων που περνούσαν αυθημερόν στη Βουλή; Μήπως για να έχει το χρόνο να μεταπείσει τυχόν διαφωνούντες βουλευτές του; 

Δεν είναι αρκετά έξυπνος να καταλάβει πως όσο δυναμώνουν οι αντιρρήσεις, οι κινητοποιήσεις και οι διαμαρτυρίες, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να χάσει ψήφους βουλευτών; Δεν αντιλαμβάνεται πως το κουαρτέτο δεν μπλοφάρει, και αν δεν εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις της συμφωνίας θα επιστρέψουμε πίσω στον Ιούλιο του 2015, τότε που κινδυνεύσαμε να βρεθούμε εκτός Ευρωζώνης;

Δεν έχει καταλάβει πως με την καθυστέρηση δεν ξορκίζονται αλλά φουντώνουν οι διαμαρτυρίες και όσο μετακυλίονται οι δύσκολες αποφάσεις τόσο οι πιθανότητες να πέσει η κυβέρνησή του αυξάνονται και στην καλύτερη περίπτωση η παρέλκυση οδηγεί σε σκληρότερα μέτρα βλάπτοντας την οικονομία και τους πολίτες; Οι ικανότητες ενός πολιτικού είναι να αντιλαμβάνεται το timing όπως ακριβώς ο σκοπευτής στο κλάσμα του πυροβολισμού, και ενός πρωθυπουργού να κατανέμει σε ανθρώπους θέσεις και αξιώματα ώστε να είναι κατάλληλοι και αποτελεσματικοί να διεκπεραιώσουν.

Πόσο έξυπνος μπορεί να είναι ένας πρωθυπουργός που αναθέτει χαρτοφυλάκιο στον Χαϊκάλη; Που εγκαταλείπει την οικονομία στον Βαρουφάκη, που κάνει την Κωνσταντοπούλου Πρόεδρο της Βουλής, που ανέχεται τη Χριστοδουλοπούλου να λέει τις γνωστές ανοησίες περί ηλιοθεραπείας των μεταναστών, που μας φόρτωσε τη Θεανώ Φωτίου με τα γεμιστά της; Που μας πασάρει το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς και ταυτόχρονα αφήνει να προτείνουν για πρόεδρο της Αττικό μετρό τον Μυλόπουλο, λες και χαθήκαν άλλοι άνθρωποι, στελέχη και μάνατζερ.

Να πούμε επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους: ο Τσίπρας φυσικά και δεν κάνει για τη δουλειά. Δεν ξέρει να τοποθετεί ανθρώπους στις σωστές θέσεις, δεν μαθαίνει από τα λάθη του τα οποία προκαλούν ζημιά στο κόμμα του, τον ίδιο και τη χώρα. Ή, όπως θα έλεγε ο Κάρλο Τσιπόλα στο δοκίμιο «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας», «βλαξ είναι εκείνος που με τις ενέργειές του προκαλεί στους άλλους ζημιά, αλλά παράλληλα δεν πετυχαίνει κάποιο κέρδος για τον εαυτό του αλλά υφίσταται ζημιά και ο ίδιος».

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

ΕΣΥ ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;...

Σήμερα το πρωί, στην ουρά κάποιας τράπεζας, συνάντησα έναν γνωστό επιχειρηματία ο οποίος μου δήλωσε ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ το περυσινό καλοκαίρι.

Πριν από μήνες, άκουσα με τρόμο πελάτη του γραφείου να μου λέει "τώρα καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος πέφτει από τα παράθυρα".

Την ίδια εποχή και μετά το πρώτο σοκ από την εφαρμογή των capital controls, φίλοι και γνωστοί δημόσιοι ή ιδιωτικοί υπάλληλοι, συζητούσαν  σε κοινωνικές εκδηλώσεις ότι "δεν έγινε και τίποτα με τα capital controls" και "δεν άλλαξε και τίποτα στην ζωή μας βρε αδερφέ".

Διαβάζοντας σήμερα την έρευνα που ανακοινώθηκε από την Διεύθυνση Οικονομικής Ανάλυσης της Εθνικής Τράπεζας θυμήθηκα όλα τα παραπάνω.

Αλήθεια...  Αυτοί που τότε "δεν έπαθαν και τίποτα" θα καταλάβουν τι πραγματικά συνέβη;

Μάλλον όχι...

Ας δούμε όμως μερικά από τα στοιχεία της έρευνας...

Υπό την πίεση της πολιτικής αβεβαιότητας και της επιβολής κεφαλαιακών ελέγχων, οι ΜμΕ κατέγραψαν σημαντική πτώση πωλήσεων κατά το τρίτο τρίμηνο του 2015. Συγκεκριμένα, βάσει ερωτηματολογίου σε δείγμα 1.200 επιχειρήσεων, η μείωση άγγιξε το 15% το τρίτο τρίμηνο του 2015 σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2014, έναντι πτώσης 4% κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2015 (με την πτώση για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις να φτάνει το 23% και το 10% κατά τα αντίστοιχα τρίμηνα). Παράλληλα, οι εξαγωγές δέχθηκαν πιέσεις, με αποτέλεσμα να περιοριστούν κατά 9% το τρίτο τρίμηνο του 2015 σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2014 (με την πτώση για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις να φτάνει το 28% κατά το αντίστοιχο διάστημα). Σε επίπεδο κλάδων, θετικά ξεχωρίζει η βιομηχανία χημικών, η πληροφορική και ο τουρισμός, ενώ πιο αδύναμοι παρουσιάζονται οι τομείς των κατασκευών και του λιανικού εμπορίου.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων φαίνεται να έπληξε περισσότερο τις ΜμΕ σε σχέση με τις μεγάλες επιχειρήσεις, καθώς η διαφορά στο ρυθμό πτώσης των πωλήσεων έφτασε τις 7,2 ποσοστιαίες μονάδες το τρίτο τρίμηνο του 2015 (15% για τις ΜμΕ έναντι 7,8% για τις μεγάλες).

Όσον αφορά το επιχειρηματικό κλίμα, η επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων αποτυπώθηκε στο Δείκτη Εμπιστοσύνης της ΕΤΕ για τις ΜμΕ ο οποίος μειώθηκε κατά 21 μονάδες το δεύτερο εξάμηνο του 2015 σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2014, επιστρέφοντας έτσι στα επίπεδα του δεύτερου εξαμήνου του 2013. Η πτώση του Δείκτη Εμπιστοσύνης αντανακλά σε μεγάλο βαθμό τη λειτουργική επιβάρυνση των ΜμΕ από τους κεφαλαιακούς ελέγχους, καθώς το 87% του τομέα δήλωσε ότι αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα λόγω της επιβολής τους.(ΠΗΓΗ) 

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, περίπου το 1/4 των ΜμΕ ακύρωσε επενδυτικά σχέδια, το 22% περιόρισε την απασχόληση (βλέπε ανεργία) και το 7% προχώρησε σε προσωρινή διακοπή λειτουργίας (βλέπε λουκέτα και μεγαλύτερη ανεργία)!

Ακόμα μεγαλύτερα είναι τα ποσοστά όταν μιλάμε για τον κατασκευαστικό κλάδο με το 33% των μικρομεσαίων κατασκευαστικών εταιρειών να έχει διακόψει την παραγωγή!

Επίσης ο κλάδος των μεταφορών είχε ακυρώσεις παραγγελιών από πελάτες της τάξεως του 31% και ο κλάδος της πληροφορικής ακυρώσεις 19%!

Όλα αυτά λοιπόν σε κάνουν να σκέφτεσαι τον Βαρουφάκη να ανακοινώνει στην γυναίκα του “Honey, I shut the banks” και πολύ αργότερα να μας ενημερώνει ότι ήξεραν πολύ καλά ότι θα κλείσουν οι τράπεζες με το δημοψήφισμα και το περίμεναν, την στιγμή βέβαια που διαβεβαίωναν όλους εμάς για το αντίθετο!

Και αναρωτιέμαι...

Μυαλό είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να βάλουμε εύκολα ώστε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα.

Τουλάχιστον θα καταλάβουν κάποιοι το μέγεθος της καταστροφής που συντελείται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ;;;

ΥΓ :Με την ευκαιρία της ανάρτησης για τα capital controls αναρτώ και την φωτογραφία που θεωρώ ότι σημάδεψε την περυσινή χρονιά..

Η φωτογραφία της απελπισίας, της απόγνωσης και της "ακσιοπρέπειας"...

Το χρέος, τα μνημόνια και ο… ΣΥΡΙΖΑ!...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Άκουγα προ ημερών τον προβεβλημένο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Στρατούλη να μιλά -ξανά- για τη διαγραφή του ελληνικού χρέους, κι ομολογουμένως εντυπωσιάστηκα.

Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε αν θα θεωρούσε ένα είδος έμμεσης διαγραφής και την επιμήκυνση που θέλει να διαπραγματευτεί η ελληνική κυβέρνηση, κι εκείνος απάντησε ότι η λύση της επιμήκυνσης δεν είναι θεμιτή, διότι το χρέος θα το πληρώσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Πέρα από την άγνοια που υποδηλώνει η απάντηση σε ό,τι αφορά τη μείωση της πραγματικής αξίας ενός δανείου που επιφέρει η μεγάλη επιμήκυνση όταν συνοδεύεται από χαμηλά επιτόκια, ο κ. Στρατούλης εντυπωσίασε και με την ιδιότυπη «ηθική» αντιμετώπιση του θέματος.

Δεν είναι ηθικό να έχουν το βάρος του χρέους τα παιδιά μας, είναι όμως ηθικό να το επωμιστούν οι φορολογούμενοι των υπόλοιπων κρατών της ευρωζώνης, μεταξύ δε αυτών και οι «αδελφοί» Κύπριοι!

Πολύ φοβάμαι ότι την άποψη αυτή του κ. Στρατούλη δεν τη συμμερίζονται ούτε τα κοινοβούλια (που θα πρέπει να ψηφίσουν υπέρ της διαγραφής), αλλά ούτε και η κοινή γνώμη των περισσοτέρων από αυτά τα κράτη, αν όχι και όλων!

Κάποιοι βεβαίως θα σπεύσουν να αναφέρουν την περίπτωση της Γερμανίας, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, προκειμένου να δικαιολογήσουν την προσμονή χαριστικών ρυθμίσεων. Μάλλον ηθελημένα, όμως, λησμονούν τις εντελώς διαφορετικές συνθήκες μεταξύ των δύο περιπτώσεων.

Η Γερμανία ήταν ο ηττημένος του μεγάλου πολέμου, ένα ισχυρό κράτος στα σύνορα της Δυτικής με την Ανατολική Ευρώπη, ένα κράτος που είχε διαμελιστεί και οι σύμμαχοι ήθελαν πάση θυσία να αποφύγουν τις συνθήκες που επικράτησαν εκεί μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και οδήγησαν τελικά στην άνοδο του Χίτλερ.

Τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει στην ελληνική περίπτωση. Η Ελλάδα χρεοκόπησε πρωτίστως εξαιτίας της ανεύθυνης και καθαρά ψηφοθηρικής πολιτικής που ακολούθησαν εγχώριοι ηγέτες -και οι σύμβουλοί τους-, με κύριες αίτιες τη δημοσιονομική πολιτική (βλέπε δάνεια και δαπάνες) αλλά και την εγκατάλειψη της «παραγωγής» προς όφελος μιας καταναλωτικής οικονομίας με χαρακτηριστικά φούσκας.

Δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα των ανισορροπιών μεταξύ Βορρά και Νότου, που όντως προκάλεσε ο σχηματισμός της ευρωζώνης, με τον τρόπο που έγινε. Γι' αυτό άλλωστε και η περίπτωσή της ήταν πολύ βαρύτερη σε σχέση με τον υπόλοιπο Νότο.

Όσο κράτησε βέβαια το «πάρτι» ήταν ωραίο. Διότι τότε το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε αλματωδώς, κι αυτό βεβαίως δεν διέφυγε της προσοχής των ξένων εταίρων μας, η κοινή γνώμη των οποίων γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ελλάδα έζησε αρκετά χρόνια επίπλαστης ευμάρειας, πριν οδεύσει προς την κατάρρευση.

Κι όπως εύκολα αντιλαμβάνεται οποιοσδήποτε, σε τέτοιες περιπτώσεις, η αλληλεγγύη δεν προσφέρεται απλόχερα.

Ουδείς, εν κατακλείδι, αμφιβάλλει ότι το ελληνικό χρέος είναι δυσβάστακτο και δύσκολα θα μπορούσε να αποπληρωθεί ως έχει. Πολιτικά όμως, υπό τις τρέχουσες συνθήκες, είναι πολύ πιο ρεαλιστικό να περάσει μια λύση «επιμήκυνσής» του (που αφήνει περιθώρια για μελλοντικούς περαιτέρω χειρισμούς), παρά μια λύση μερικής έστω διαγραφής.

Κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, μόνο και μόνο διότι θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και «θα διαπραγματευτεί πολύ σκληρά», όπως διατείνονται ο κ. Στρατούλης και άλλα στελέχη του.

Όπως δεν θα αλλάξει και η οπτική των ξένων για την επιτήρηση που θα πρέπει να έχει η Ελλάδα, ενόσω χρωστά αυτά τα ποσά, απλώς και μόνο διότι θα υπάρξει αλλαγή κυβέρνησης!

Όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο, όσοι πιστεύουν γενικώς ότι «θα έρθει ο Τσίπρας (ή οποιοσδήποτε άλλος) και θα «γλιτώσουμε από τα μνημόνια», με τον τρόπο που το εννοούν, ότι δεν θα έχουμε δηλαδή κάποια μορφή αυστηρής -αν και πολιτικά ίσως περισσότερο διακριτικής- επιτήρησης, απλώς εθελοτυφλούν!

Άλλωστε, για να είμαστε και ρεαλιστές, η σκληρή διαπραγμάτευση προϋποθέτει και μια σειρά όπλα. Ποια είναι ακριβώς αυτά τα όπλα, που δεν γνωρίζει η κυβέρνηση, αλλά τα ξέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μας τα έχει πει το επιτελείο του.

Διότι, ας μη γελιόμαστε, στη σημερινή συγκυρία, τυχόν απειλές για «οικειοθελή» έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη (μια… καραμέλα που είχε πέραση παλαιότερα) θα είχαν πολύ μεγαλύτερη επίπτωση στην ίδια τη χώρα, απ' ό,τι στους εταίρους της.

Σε κάθε περίπτωση άλλωστε, η αυτοκαταστροφή ούτε αποτελούσε, ούτε και αποτελεί λύση, για μια κοινωνία που αγωνιά να αυξήσει το βιοτικό της επίπεδο, κι όχι «να πέσει ηρωικά» υπέρ κάποιου απροσδιόριστου ιδεώδους.

Υπό αυτήν την έννοια, οι δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα ότι η κυβέρνηση δεν δικαιούται να διαπραγματεύεται, κι ότι δεν δεσμεύεται από το όποιο αποτέλεσμά τους (παρότι μόλις την Παρασκευή υπήρξε η λεγόμενη δεδηλωμένη) πέρα από αντισυνταγματικές είναι και άνευ ουσιαστικού αντικειμένου.

Αν βρεθεί στην εξουσία, περίπου τα ίδια θα αναγκαστεί να κάνει, εκτός κι αν θέλει να γίνουμε… Κούγκι.

 

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Για μένα, το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην τελευταία φράση του παραπάνω κειμένου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μαζεύει ψηφοφόρους οι οποίοι είτε πιστεύουν αυτά που λέει και υπόσχεται, είτε καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά είναι αερολογίες και τον ψηφίζουν επειδή ακριβώς δεν θα τα κάνει!

Με λίγα λόγια, προσπαθεί να μαζέψει ψηφοφόρους που όμως ο καθένας σκέφτεται να τον ψηφίσει για διαφορετικούς λόγους και μάλιστα ο καθένας σκέφτεται να τον ψηφίσει γι' αυτό που αυτός -ατομικά- νομίζει ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ!

Και τον τέλειο χαρακτηρισμό για τον ΣΥΡΙΖΑ τον έδωσε ο πρωθυπουργός στην βουλή...  "αυτό δεν είναι κόμμα, είναι λίστα γάμου"!

Αυτό τα λέει όλα.  

Πώς οι φορολογούμενοι επιδοτούν τους... τουρίστες!...

Γράφει ο Μιχάλης Καϊταντζίδης 

Η μεγάλη αύξηση του αριθμού των τουριστών δεν σημαίνει πάντα και αντίστοιχη άνοδο εσόδων για την οικονομία και το δημόσιο. Τα κρυφά κόστη και πώς καλείται να τα καλύψει ο... φορολογούμενος. 

Θα πρέπει να το σκεφτούν πολύ καλά όσοι έχουν σκοπό να πανηγυρίσουν για το ρεκόρ των 20 και πλέον εκατομμυρίων τουριστών του 2014. Δεν είναι μόνο ότι οι κατά κεφαλήν δαπάνες είναι μειωμένες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος. Κατά την άποψή μας θα πρέπει επίσης να προβληματίσει σοβαρά και να ερευνηθεί η περίπτωση ο Έλληνας φορολογούμενος να επιδοτεί τον κάθε τουρίστα, ιδίως στις νησιωτικές περιοχές της χώρας.

Η πιθανότητα αυτή είναι πολύ ισχυρή. Η υπέρβαση ενός ορίου το οποίο μπορούν να αντέξουν οι κάθε είδους υποδομές (μεταφορές, ενέργεια, ύδρευση κ.λπ.) προκαλεί «αιχμές». Η ανάγκη κάλυψης των αιχμών όπως δείχνει η εμπειρία έχει τεράστιο κόστος το οποίο μεταφέρεται είτε εμμέσως στους φορολογούμενους, είτε άμεσα μέσω των τιμολογίων των ΔΕΚΟ.

Στην πρώτη περίπτωση, μέσω του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων και κοινοτικών κονδυλίων. Οι φορολογούμενοι δηλαδή καλούνται να καλύψουν τη χρηματοδότηση έργων υποδομής (λιμάνια, αεροδρόμια κ.λπ.), τα οποία θα πρέπει να ανταποκρίνονται σε μεγάλο αριθμό χρηστών. Μόνο που οι τελευταίοι κάνουν χρήση των υποδομών για μικρό διάστημα, μάξιμουμ δύο ή τρεις μήνες τον χρόνο, ενώ τους υπόλοιπους παραμένει χωρίς έργο το μεγαλύτερο μέρος της δυναμικότητάς τους. Με τον τρόπο αυτό όμως δεσμεύονται κεφάλαια των οποίων η απόδοση είναι μικρή, ενώ θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για άλλους σκοπούς.

Στη δεύτερη περίπτωση, ο φορολογούμενος καταναλωτής επιβαρύνεται με υψηλό κόστος τιμολογίων ΔΕΚΟ για ύδρευση ή ηλεκτρική ενέργεια. Πώς γίνεται αυτό; Είναι απλό. Αν για παράδειγμα σε ένα νησί, για έναν μήνα το χρόνο, ο πληθυσμός τριπλασιάζεται ή τετραπλασιάζεται, οι υποδομές ύδρευσης και ηλεκτροδότησης, δηλαδή αντλιοστάσια και δεξαμενές στην πρώτη περίπτωση, μονάδες ηλεκτροπαραγωγής και δίκτυα στη δεύτερη, θα πρέπει να έχουν ισχύ που να μπορεί να εξυπηρετήσει τον αριθμό των χρηστών όπως αυτός διαμορφώνεται τον έναν και μοναδικό μήνα.

Τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου, η υπερβάλλουσα δυναμικότητα παραμένει αναξιοποίητη. Το κόστος της όμως σε δεσμευμένα κεφάλαια και σε συντήρηση πληρώνεται από τους σταθερούς χρήστες. Στην περίπτωση του ηλεκτρικού, η επιβάρυνση αυτή είναι απόλυτα διακριτή καθώς περιλαμβάνεται στις χρεώσεις για Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ). Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Ακόμη και για κάθε κιλοβατώρα που καταναλίσκει ο τουρίστας στο νησί, επιδοτείται από το σύνολο των καταναλωτών μέσω των ΥΚΩ, αφού το κόστος της κιλοβατώρας είναι πολλαπλάσιο στο νησί λόγω χρήσης πετρελαίου, ενώ το κατάλυμα που τον φιλοξενεί, τιμολογείται με το κανονικό τιμολόγιο.

Αρκεί να αναφέρουμε, για τον ηλεκτρισμό τουλάχιστον, όπου ρυθμιστικά έχει επιβληθεί μεγαλύτερη διαφάνεια, στα περισσότερα νησιά η εγκατεστημένη ισχύς σε μονάδες ηλεκτροπαραγωγής είναι από διπλάσια έως εξαπλάσια της ισχύος που είναι αναγκαία για την κάλυψη της ζήτησης τους 9-10 μήνες του χρόνου. Όλες δηλαδή οι επενδύσεις αξίας πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων (αν υπολογιστούν σε όλα τα νησιά), που αποτελούν την υπερβάλλουσα ισχύ για την κάλυψη αποκλειστικά των αιχμών λόγω τουρισμού, παραμένουν ανεκμετάλλευτες για τους μήνες μη αιχμής. Μόνο που το κόστος αυτής της υπερβάλλουσας ισχύος το επιβαρύνεται το σύνολο των καταναλωτών της χώρας μέσω των ΥΚΩ, ή μέσω των τιμολογίων ύδρευσης.

Το πώς δημιουργούνται οι αιχμές φαίνεται από την πρόοδο του ρυθμού αφίξεων τουριστών, καθώς το μέγιστο ποσοστό αφορά τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, από τα 15,5 εκατομμύρια τουρίστες το 2012 και τα 17,9 εκατομμύρια το 2013, το 69% και το 69,7% αντιστοίχως επισκέφθηκαν τη χώρα τους μήνες Ιούνιο – Σεπτέμβριο. Ενώ τους τρεις θερινούς μήνες Ιούνιο - Αύγουστο, η χώρα υποδέχτηκε πάνω από το 50% του συνολικού αριθμού τουριστών (52,7% και 53,14% αντιστοίχως).

Από τα παραπάνω στοιχεία και μόνο, μπορεί κανείς να κατανοήσει τις επιβαρύνσεις που προκαλεί στο σύνολο η χρονική κατανομή του τουριστικού ρεύματος, αλλά και το πόσο πιο αποδοτικά θα λειτουργούσε για το σύνολο της οικονομίας μια επέκταση της τουριστικής περιόδου κατά 2-3 μήνες.

Παρ' όλα αυτά, τα πράγματα θα μπορούσαν να έρθουν σε μια ισορροπία, αν, για παράδειγμα, το τουριστικό ρεύμα δημιουργούσε έσοδα ανάλογα με τον αριθμό των επισκεπτών της χώρας. Δυστυχώς όμως η εμπειρία δείχνει ότι στις τουριστικές περιοχές η φοροδιαφυγή οργιάζει, το δημόσιο αδυνατεί να εισπράξει τον αναλογούντα ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος, ενώ οι εργαζόμενοι στον τουριστικό τομέα, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους μετά τη λήξη της σεζόν εισπράττουν επιδόματα ανεργίας κ.λπ. Το χειρότερο, πάντως, είναι ότι το 2014 για παράδειγμα που θα καταγραφεί ρεκόρ στην τουριστική κίνηση, το ποσοστό αύξησης στον αριθμό των εισερχόμενων τουριστών δεν αντιστοιχεί σε ποσοστό αύξησης εσόδων.

Σύμφωνα και πάλι με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, το επτάμηνο του 2014, ο αριθμός των τουριστών αυξήθηκε κατά 20,8% σε σχέση με το επτάμηνο του 2013, ενώ μόνο τον Ιούλιο η αύξηση έφτασε το 29,4%. Ωστόσο οι εισπράξεις αυξήθηκαν κατά 13,8%, ενώ τον Ιούλιο που έχουμε και την τεράστια άνοδο στον εισερχόμενο τουρισμό, οι εισπράξεις είναι αυξημένες μόλις 14,4%. Αντιστοίχως το επτάμηνο καταγράφεται και μείωση της τάξης του 5,6% στις κατά κεφαλήν δαπάνες τουριστών ανά ταξίδι, που ανέρχονται σε 616,8 ευρώ.

Καταληκτικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι τουριστικό ρεύμα με τη δομή που εμφανίζεται φέτος και την ισχνή αγοραστική δύναμη, όταν συνδυάζεται με προβληματικούς μηχανισμούς ανάκτησης εσόδων εκ μέρους του δημοσίου, δεν παράγει αυτό που όλοι περιμένουν για την κοινωνία και την οικονομία.

ΠΗΓΗ  euro2day.gr  


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Χρόνια τώρα προσπαθώ να κάνω κάποιους τοπικούς φορείς να καταλάβουν ότι ο τουρισμός δεν μετριέται μόνο με τις αφίξεις, καθώς και ότι τα έσοδά του δεν είναι "καθαρά" αλλά κρύβουν πολλά κρυφά κόστη.

Άδικος κόπος...

Μάλιστα στο "κόστος" του τουρισμού εγώ δεν βάζω μόνο τα έξοδα ύδρευσης και ηλεκτρισμού, αλλά και πολλά άλλα όπως λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμους και γενικά τις υποδομές που χρησιμοποιούνται από τους τουρίστες κάθε τόπου.

Έχω βαρεθεί να προσπαθώ να εξηγήσω ότι 100 κλίνες Γ' κατηγορίας χρειάζονται υποδομές και υπηρεσίες για 100 άτομα, ενώ τα έσοδά τους μπορούν να προέλθουν (ίσως και περισσότερα!) από τις μισές κλίνες Α' κατηγορίας και υποδομές και υπηρεσίες για 50 άτομα!

Κι όμως...

Συνεχίζουν ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις να επιδοτούν μικρά και πολύ μικρά καταλύματα ανεξαρτήτως κατηγορίας και το κάθε "κοτέτσι" έχει γίνει "ξενοδοχείο"!

Κάθε σοβαρό κράτος που σέβεται τους τουρίστες, αλλά -κυρίως- τους πολίτες του, κάνει μελέτες πριν ανοίξει διάπλατα τις πόρτες στους επισκέπτες.

Καταρτίζει χάρτες με τις υπάρχουσες υποδομές του και, πρώτα μοιράζει  σε κάθε τόπο όσους μπορούν να υποστηρίξουν και μετά ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ που και πως θα δοθεί περισσότερη βοήθεια ώστε να μαζέψουν περισσότερους τουρίστες με μοναδικό σκεπτικό να μπορούν να καλύψουν τα έξοδα που απαιτούνται.

Λυπάμαι αλλά ΚΑΙ στον τουρισμό (που μπορεί να προσφέρει πολλά στην οικονομία της χώρας!) έχουμε μία άναρχη "ανάπτυξη" πράγμα που τον καθιστά επιζήμιο...

Ζητούνται πλούσιοι και κερδίζοντες... προς φορολόγηση...

Του Γιώργου Κράλογλου

Αυτό μας είπαν όλοι τους στην ΔΕΘ. Εμείς, το κράτος-πατερούλης, θα σας φροντίζουμε. Θα κανονίζουμε τι λεφτά πρέπει να σας δίνουν. Πότε πρέπει να δουλεύουν τα μαγαζιά. Τι δώρα δικαιούστε ως εργαζόμενοι και ως συνταξιούχοι. Τι νόμισμα θα έχετε. Εσείς θα περιμένετε να βρούμε τους πλούσιους και τους κερδίζοντες να τους τα πάρουμε. Αν όμως δεν τους βρούμε θα συνεχίσουμε να τα παίρνουμε από εσάς.

Εάν κάποιος κατάλαβε ότι (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) μας είπαν κάτι διαφορετικό από όλα αυτά, στη ΔΕΘ, ας μας το αναλύσει να το εμπεδώσουμε και εμείς οι χαμηλής νοημοσύνης ιθαγενείς πολίτες της δύσμοιρης χώρας.

Αλλά πριν τα αναλύσει σε εμάς ας σπεύσει να τα πει στους μετανάστες που περιμένουν ουρά για μια θέση εκτός Ελλάδος και στους 1.500.000 άνεργους που περίμεναν στημένοι στις τηλεοράσεις τους να ακούσουν πόσες νέες θέσεις εργασίας θα φέρει η ανάπτυξη… και πότε θα πιάσουν δουλειά από αυτές που υπόσχεται η ανάπτυξη…

Όταν τελειώσει με τους άνεργους και τους μετανάστες που αυξάνονται κατά 65.000 μέσα στο 2014 ας τρέξει να προλάβει και τους 60.000 επιχειρηματίες που ετοιμάζουν λουκέτα μέχρι το τέλος του χρόνου γιατί είναι αδύνατον να τα βγάλουν πέρα με χρέη και κυρίως με τα πρόστιμα.

Αυτός δε που κατάλαβε όσα μας είπαν ας τρέξει να αναφωνήσει και το «νενικήκαμεν» στους εργαζόμενους, αφού με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ο κατώτατος μισθός θα γυρίσει στα 751 ευρώ.

Ας φροντίσει όμως ( για να γλιτώσει τις σφαλιάρες) να το σκάσει πριν τον ρωτήσουν αν υπάρχουν ή αν θα υπάρξουν αφεντικά που θα δώσουν αυτά τα λεφτά σε εργαζόμενο επειδή θα είναι «παραγγελιά» της κυβέρνησης Τσίπρα.

Γιατί ωραία όλα αυτά όταν ζεις σε μια χώρα που ο ιδιωτικός τομέας έχει την δυνατότητα να κερδίσει, να κάνει επενδύσεις, να ξανακερδίσει και τότε να έρθει το κράτος να του πει δώσε κάτι παραπάνω από τα κέρδη σου.

Είναι ωραία να τα λες σε μια χώρα που βάζει κανόνες λειτουργίας της οικονομίας και τους τηρεί.

Σε μια χώρα με σταθερή φορολογική πολιτική και σταθερούς φορολογικούς συντελεστές και ορίζοντες όπου το κράτος δεν παριστάνει τον επιχειρηματία.

Γίνεσαι όμως το ολιγότερο γελοίος όταν τα λες στην Ελλάδα όπου το κράτος-πατερούλης δίνει λογαριασμό στις στρατιές αυτών που το υπηρετούν, ενώ ο ιδιώτης θεωρείται παράσιτο που για να γίνει νοματαίος… οφείλει να ξεπατώνεται στους φόρους για να συντηρηθεί το κράτος και τα εξωφρενικά χρέη που δημιούργησε.

Ας δούμε όμως τώρα τι δεν μας είπαν, νομίζοντας ότι μιλάνε σε κρετίνους.

Η κυβέρνηση και ο κ. Σαμαράς δεν μας ξεκαθάρισαν ότι αφού μαλώσουν τους ανεγκέφαλους που έκαναν τον ΕΝΦΙΑ ρουλέτα …και όπου κάτσει μη μπίλια… τι πρέπει να περιμένουμε από το έκτρωμα αυτό ως φορολογία το 2015.

Ποιες θα είναι οι φοροελαφρύνσεις, ποιες θα είναι οι μειώσεις των συντελεστών φορολογίας στις επιχειρήσεις και τι βεβαιώνει ότι δεν θα καταργηθούν ώστε να ξέρουν οι επιχειρήσεις αν μπορούν να σχεδιάσουν δράσεις που έχουν στο συρτάρι τους.

Να απαντήσει με την σειρά του ο κ. Τσίπρας, ως υποψήφιος πρωθυπουργός, ποιος επιχειρηματίας θα δώσει τα 751 ευρώ κατώτατο μισθό όταν προειδοποίησε ήδη από την ΔΕΘ ότι δεν δέχεται μείωση των φορολογικών συντελεστών στις επιχειρήσεις και θα καταργήσει τις πιθανές μειώσεις που υπόσχεται να κάνει η σημερινή κυβέρνηση!

Και μέσα στο φορολογικό αλαλούμ που συνεχίζεται ποιους θεωρεί πλούσιους ο κ. Τσίπρας και που θα τους βρει για να τους πάρει φόρους μεγάλης περιουσίας, όταν με το κυνήγι του κέρδους (για να πληρωθούν υπεσχημένα στο κράτος) θα τον υποδεχθούν μόνο λουκέτα και άδεια σπίτια.

Άρα το κεντρικό συμπέρασμα από την ΔΕΘ είναι ότι μπαίνουν σε ένα νέο αγώνα δρόμου για πλούσιους, για κερδίζοντες, για ιδιοκτήτες που δεν πλήρωσαν μέχρι σήμερα και που θα αναγκαστούν να πληρώσουν γιατί κάτι θα αλλάξει στον τόπο.

Αυτό δε το κάτι, είναι το αριστερό του στοιχείο που νομίζουν (όπως νόμιζαν και με την «αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ) πως θα λειτουργήσει, από μόνο του, ως καταλύτης των αδικιών και της διαφθοράς στην Ελλάδα της αρπαχτής, επειδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα δηλώνει «είμαστε αριστεροί»…

Και επειδή όσοι δηλώνουν αριστεροί, νομίζουν ότι ξεχάστηκαν οι επίσης αριστεροί «επαναστάτες» που εξαργύρωσαν «αγώνες» (ΠΑΚ, Νομικές, Πολυτεχνεία, Εξάρχεια) με θέσεις σε κυβερνήσεις, σε ΔΕΚΟ και στην Ευρώπη, για να μην ξέρουν σήμερα τι να κάνουν τα λεφτά και τα ακίνητά τους σε νησιά και σε προάστια που ο λαός δεν έχει να πληρώσει ούτε την πορτοκαλάδα στα καφενεία τους. Νομίζουν ότι θα ξεχάσουν τους συντρόφους σαν τον «επαναστάτη» Άκη που αν μπορούσε θα έμενε και μέσα στην Ακρόπολη.

ΠΗΓΗ  capital.gr 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ αισθανόμουν ότι οι πολιτικοί αρχηγοί -και ειδικά ο Αλέξης- εμένα κοιτούσαν όταν περιέγραφαν πως θα βρουν ζεστό χρήμα.

Με κοιτούσαν στα μάτια!

Γιατί είχα την "ατυχία" να έχω προγόνους που θεωρούσαν λογική αποταμίευση να τοποθετούν τα χρήματά τους σε ακίνητα...

Γιατί είχα την "ατυχία" να στραβωθώ και να επιλέξω -ναι, ναι, εθελοντικά!- να εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα ως αυτοαπασχολούμενη...

Γιατί είχα την "ατυχία" να μεγαλώσω σε μία οικογένεια με αξίες και αρχές η οποία ουδέποτε έκρυψε έστω και ένα ευρώ ή έστω και ένα τετραγωνικό από την εφορία...

Άντε όμως τώρα να τους εξηγήσω ότι άλλο "έχων" και άλλο "κατέχων"!

Γι΄αυτό σας λέω...

Εμένα κοιτούσε ο Αλέξης όταν έλεγε για τον "πλούτο" και την "μεγάλη ακίνητη περιουσία"...  στα μάτια!

ΠΟΙΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ...

Απαιτούνται βαθύτατες διαρθρωτικές αλλά και διανοητικές αλλαγές, για να μπορέσει η εσωστρεφής ελληνική οικονομία να ανοιχτεί στον κόσμο με αξιώσεις και κύρος

Γράφει ο Νίκος Καραγεωργίου (Πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Βιομηχανικών Επωνύμων Προϊόντων - ΕΣΒΕΠ)

 

Χωρίς αμφισβήτηση, τα πρόσφατα οριζόντια επιτεύγματα της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής, ήτοι το πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα και η θετική μείωση του χαοτικού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, είναι εξελίξεις που εμπνέουν αισιοδοξία.

Εν τούτοις, δεν μπορεί παρά να μένει κανείς σκεπτικός με το ερώτημα αν τα παραπάνω επιτεύγματα είναι αρκετά για να βγει η ελληνική οικονομία από την κρίση. Μία κρίση με βαθειές ρίζες, η οποία απαιτεί σε βάθος μεταρρυθμίσεις –με αυτές τις τελευταίες να μην είναι μόνον οικονομικές και τεχνολογικές, αλλά και διανοητικές. Η εξωστρέφεια απαιτεί άλλες αντιλήψεις για το επιχειρείν του αύριο. Ακόμη περισσότερο, τίθεται και το ερώτημα αν στην παρούσα συγκυρία, μόνο με πρωτογενές πλεόνασμα και ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει την πολυπόθητη εξωστρέφεια. Μία εξωστρέφεια που αποτελεί πλέον βασική προϋπόθεση εξόδου από την κρίση και που μόνον αυτή μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη.

Με βάση λοιπόν τις σκέψεις που προηγούνται, πολύ φοβούμαστε ότι η καλλιεργούμενη αισιοδοξία και η πολυδιαφημισμένη έξοδος στις αγορές απαιτούν προσοχή και ενδελεχή ανάλυση των πραγματικών δεδομένων της οικονομίας, ώστε να γίνει δυνατή και η εξαγωγή σοβαρών συμπερασμάτων. Διότι, μεταξύ λόγων και πράξεων, πολλά είναι ακόμη αυτά που πρέπει να γίνουν στην ελληνική οικονομία για να δικαιολογηθεί η όποια αισιοδοξία ως προς το μέλλον της.

Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι, για μια μακρά περίοδο και κυρίως από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, η ελληνική οικονομία στηρίχθηκε σε ένα αντιπαραγωγικό μοντέλο οικονομικής εσωστρέφειας, παρά το γεγονός ότι η τότε πολιτική ηγεσία είχε επιλέξει την ένταξή μας στο ευρωπαϊκό μόρφωμα, γεγονός που συνεπαγόταν μεγάλη προσπάθεια αναδείξεως της εξωστρέφειας. Για μία τριακονταετία όμως η χώρα, αντί να αναδιαρθρώνει τους παραγωγικούς της μηχανισμούς και να τους κάνει εξωστρεφείς και ανταγωνιστικούς, προτίμησε να ενισχύσει την εσωτερική ζήτηση με δανεικά, προκρίνοντας ένα μοντέλο ανάπτυξης που στηριζόταν σε μη διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά και υπηρεσίες. Κάποια χρόνια αργότερα, αντί η κατάσταση αυτή να αλλάξει ενόψει της προοπτικής εισόδου μας στην ευρωζώνη, δεν έγινε απολύτως τίποτα, πέρα από κάποιες μακροοικονομικές διορθώσεις που στην συνέχεια γρήγορα εξανεμίστηκαν.

Φτάσαμε έτσι στο 2002 και εισήλθαμε στην οικονομική και νομισματική ένωση με χαμηλή, κατά την γνώμη μας, ισοτιμία ευρώ και δραχμής και απέχοντες από σοβαρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Συνεπώς, αντί να επωφεληθούμε από την νομισματική σταθερότητα και τα χαμηλά επιτόκια που συνεπαγόταν η από μέρους μας υιοθέτηση του ευρώ, επιδοθήκαμε σε έναν υπερδανεισμό και δημιουργήσαμε ένα φαινόμενο εσωτερικής ανατίμησης το οποίο σήμερα ξεφουσκώνει –με ό,τι το ξεφούσκωμα αυτό συνεπάγεται σε κοινωνικό κόστος.

Αυτό σημαίνει ότι βασικότατη προϋπόθεση για την ενίσχυση ανταγωνιστικών διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών είναι η περαιτέρω ολοκλήρωση της εσωτερικής υποτίμησης, αλλά με παράλληλη ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής –πράγμα εξαιρετικά δύσκολο. Πρώτον, διότι ο διεθνής ανταγωνισμός βρίσκεται σε παροξυσμό, δεύτερον, διότι η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά δείχνει σημεία κορεσμού και, τρίτον, γιατί η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας. Παράλληλα, όμως, η ελληνική παραγωγή πάσχει και σε επίπεδο επώνυμης ζήτησης και άρα εικόνας της.

Όλα αυτά μάς οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, για να υπάρξει ταχεία ανάκαμψη, που στην συνέχεια θα μετατραπεί σε εξωστρεφή ανάπτυξη, πρέπει εδώ και τώρα η χώρα να ελευθερωθεί από γραφειοκρατικά και συντεχνιακά δεσμά, να απελευθερώσει τις αγορές της ώστε να προσελκύσει άμεσα ξένα κεφάλαια, φέρνοντας μέσα ταυτοχρόνως και κάποιες καταθέσεις από το εξωτερικό που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τον ιδιωτικό τομέα. Αυτός ο τελευταίος, εξάλλου, είναι πλέον ο μόνος ικανός που μπορεί να ανοίξει στην Ελλάδα ξένες αγορές, δημιουργώντας ταυτόχρονα και συνθήκες επώνυμης ζήτησης.

Από την άλλη πλευρά, ενόψει μιας αναπτυξιακής προοπτικής, η Ελλάδα, μετά την δραματική προσαρμογή που γνώρισε, θα πρέπει να μάθει να ζει με το σημερινό της επίπεδο εισοδήματος. Όμως, για να καταστεί αυτό εφικτό, το υπάρχον εισόδημα είναι ανάγκη να ανακατανέμεται με δικαιότερο τρόπο ανάμεσα στους Έλληνες. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει να γίνεται αποδεκτό να υπάρχουν, από την μια πλευρά, εκείνοι που έχουν αφεθεί στο έλεος της κρίσης και, από την άλλη, όσοι συνεχίζουν να ζουν σε προστατευμένους τομείς της οικονομίας και σε κλειστά επαγγέλματα. Ακόμα, σε μια κοινωνία που πιστεύει στην κοινωνική δικαιοσύνη, δεν νοείται να υπάρχουν ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι τριών και τεσσάρων ταχυτήτων, με κάποιους να απολαμβάνουν προνόμια και εισοδήματα που δεν αντιστοιχούν στην παραγωγική τους συμβολή στην οικονομία και στις εισφορές τους στα ασφαλιστικά ταμεία.

Για να επιβιώσει η χώρα και να μπορέσει να αναπτυχθεί σε σταθερές και βιώσιμες βάσεις απαιτείται δικαιότερη κατανομή του κοινωνικού προϊόντος –με παράλληλη, όμως, παραγωγική συμμετοχή στην οικονομία όλων των Ελλήνων. Είναι έτσι ηλίου φαεινότερον ότι παράνομες ή νομότυπες παρασιτικές δραστηριότητες πρέπει να εκλείψουν και ο παραγωγικός ιστός της χώρας να εμπλουτιστεί με υγιείς, δυναμικές και διαφανείς εξωστρεφείς επιχειρήσεις, ικανές να αξιοποιούν τις γνώσεις και τις νέες τεχνολογίες. Αν όλα αυτά δεν συμβούν αρκετά σύντομα –με γενναίες, βεβαίως, πολιτικές αποφάσεις– η χώρα, παρά τις θυσίες και τις κάποιες εκλάμψεις, θα συνεχίσει να παραδέρνει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Περιττό δε να τονιστεί ότι, υπό παρόμοιες συνθήκες, δυναμικοί Έλληνες και δημιουργικές επιχειρήσεις θα πάρουν τον δρόμο της μετανάστευσης.

ΠΗΓΗ  EBR

Οι "ξόβεργες" του κ. Τσίπρα και τα "ξυπνοπούλια" της δραχμής...

Του Γιώργου Κράλογλου

Ξεκάθαρο από τον κ. Τσίπρα είναι ότι με τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση τα «ξυπνοπούλια» που θα επενδύσουν στην ιδιωτικοποίηση κρατικών Οργανισμών και επιχειρήσεων θα χάσουν τα λεφτά τους. Θολό όμως παραμένει αν στα «ξυπνοπούλια» συμπεριλαμβάνει και τους έλληνες που είναι ανάμεσα στους καταθέτες των 80-100 δισ. ευρώ εξωτερικού και λογαριάζουν στην (ενδεχόμενη) δραχμή του ΣΥΡΙΖΑ για να αγοράσουν Ελλάδα με ένα κομμάτι ψωμί.

Ο κ. Τσίπρας οφείλει να είναι όσο ποιο ξεκάθαρος γίνεται και στο θέμα αυτό. Και να γιατί.

Η σπέκουλα με το ενδεχόμενο επιστροφής στην δραχμή από την πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει αξιοπρόσεκτες διαστάσεις και συμβάλλει ήδη με την δυναμική της στην ενδυνάμωση των ανοδικών προοπτικών του κόμματος του κ. Τσίπρα.

Κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες-μεσάζοντες (που ενώ βγάζουν μάτι ως απατεώνες ανήκουν ακόμη στον κύκλο του ντόπιου κεφαλαίου) τζογαδόροι με δικά τους και ξένα λεφτά, μιζαδόροι που κυκλοφορούν ελεύθεροι, ή διώκονται αλλά διατηρούν καταθέσεις εκτός Ελλάδος αποτελούν (μαζί με πολλούς αφελείς) το συνονθύλευμα μιας «γενιάς επενδυτών» που ποντάρει γερά στην Ελλάδα της δραχμής.

Και επειδή το Grexit αν δεν εγκαταλείφθηκε τελείως ως πολιτική των δανειστών και της παρέας (ευρωσκεπτικιστών, προτεσταντών και τεχνοκρατών) έχει απομακρυνθεί για τα καλά , οι δραχμολάγνοι…ποντάρουν ( ως ύστατη ελπίδα) στην πιθανότητα επιστροφής στην δραχμή από κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Τις ελπίδες τους ενισχύουν και συγκεκριμένοι κύκλοι «σκεπτόμενων» (άσχετοι από τους κομπιναδόρους) που εξυπηρετούν όμως τα συμφέροντα των «επενδυτών» της δραχμής υποστηρίζοντας την ιδέα πολιτικής κίνησης.

Προ πολλών μηνών μάλιστα συγκεκριμένη ομάδα καταθετών με λεφτά σε ξένες Τράπεζες οργάνωσε και συζητήσεις με επίκεντρο την δημιουργία κόμματος επικεφαλής του οποίου (προτάθηκε για να επιλεγεί) «σοβαρό» στρατιωτικό πρόσωπο ώστε να υπάρχει και εθνικό χρώμα στο «κόμμα»…

Πρόκειται για γελοιότητες λαμογιών της δραχμής που μαζεύτηκαν έως εξέπνευσαν όταν η δικαιοσύνη έτριξε (και μπράβο της) πολύ άγρια και με αποτελεσματικό τρόπο τα δόντια της σε πολλές περιπτώσεις δανειοδοτήσεων και περίεργες χρηματοδοτήσεις.

Δανειοδοτήσεις, χρηματοδοτήσεις και καταχρήσεις που μπορεί μεν να δικαιολογήθηκαν αλλά η ροή χρημάτων σε ξένες Τράπεζες έγινε και δεν γυρίζει πίσω χωρίς τελικά δικαστικά αποτελέσματα.

Παρόλα αυτά (στην Ελλάδα που ζούμε) τα οράματα της δραχμής (ως μεγίστη επόμενη κομπίνα άνετου και ανεξέλεγκτου πλουτισμού) υφίστανται και συντηρούν στηρίγματά (καλλιεργημένα σε πάμπολλες περιπτώσεις) με ομάδες οι οποίες επιδιώκοντας να είναι ευχάριστοι στον ΣΥΡΙΖΑ (βεβαίως για να εξασφαλίσουν μερτικό από το κράτος εάν κυβερνήσει) βάζουν το χέρι τους στην φωτιά για το πόσο τους λείπει η δραχμή και πόσο καταστράφηκαν αυτοί και οι οικογένειές τους όταν έχασαν τις δραχμές τους…

Το κίνημα της δραχμής υπάρχει, υπονομεύει τον τόπο και εμφανίζεται με δύο πλευρές.

Η ορατή πλευρά είναι αυτή των υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ που θεωρούν χρέος τους να δημιουργούν κλίμα θετικό για επιστροφή στη δραχμή ώστε να περιορίζεται το πολιτικό κόστος του ΣΥΡΙΖΑ όταν οι πλατφόρμες και οι συνιστώσες κάνουν αναφορά στην δραχμή παίζοντας…τους επαναστάτες.

Η άλλη πλευρά είναι αόρατη στους πολλούς και κρύβει τις ομάδες των κομπιναδόρων που καλύπτονται πίσω από τους θεωρητικούς της δραχμής.

Τους θεωρητικούς που πάλι χαϊδεύουν τα αυτιά του ΣΥΡΙΖΑ και κάθε αριστερής πλατφόρμας ώστε να τους θυμηθούν όταν κοπιάσουν στην κυβέρνηση είτε με Τσίπρα είτε και μόνοι τους.

Οι κομπιναδόροι αυτοί, δήθεν «νοσταλγοί» της δραχμής, είναι πανέτοιμοι και υπολογίζουν (προς ώρας) σε ένα πιθανό πολιτικό ατύχημα της κυβέρνησης Σαμαρά ώστε πάνω στην αναμπουμπούλα να σηκωθεί σκόνη και θολούρα για να μπορέσει να περάσει η δραχμή από μια νέα κυβέρνηση «εκτάκτων αναγκών».

Διαφορετικά θα περιμένουν και θα στηρίξουν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Στόχοι τους είναι, πάνω απ΄ όλα, αγορές στην χερσαία και νησιώτικη Ελλάδα τουριστική Ελλάδα. Παράλληλα η αγορά χρεών επιχειρήσεων και επιχειρηματιών που διαθέτουν πάγιες εγκαταστάσεις σε περιοχές «φιλέτα» της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Λαμίας-Βόλου (σε τουριστικούς χώρους) και της Πελοποννήσου. Στοχεύουν επίσης στις τελευταίες (βιομηχανικές και τουριστικές) επιχειρήσεις που ακόμη λειτουργούν ώστε να τις αγοράσουν άμεσα με δραχμές και να τις πουλήσουν με ξένο νόμισμα.

Βεβαίως ο υπόκοσμος αυτός δεν πρόκειται να έχει ούτε τον πρώτο ούτε τον τελευταίο λόγο.

Την τελευταία λέξη ασφαλώς και θα την έχει η όποια κυβέρνηση προβληματισθεί για το ενδεχόμενο επιστροφής στην δραχμή.

Η δε αναφορά μου στον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται μόνο για ένα λόγο.

Επειδή τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και οι συνιστώσες του που ακόμη μιλάνε (έστω και έμμεσα) για το ενδεχόμενο επιστροφής στην δραχμή είναι υποχρεωμένοι από τώρα, ως αντιπολίτευση, να πάρουν ξεκάθαρη θέση για την πολιτική που θα εφαρμόσουν (ως πιθανή κυβέρνηση) ώστε να κάνουν τον συγκεκριμένο συρφετό να χάσει τον ύπνο του. Μαζί, βέβαια, και με τα «ξυπνοπούλια» ιδιώτες που δεν θα αρέσουν στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή θα επενδύσουν έστω και σε ζημιογόνους κρατικούς Οργανισμούς.

ΠΗΓΗ  capital.gr

Όσα δεν φτάνει η αλεπού... τα λέει "μονταζιέρα"...

Του Γιώργου Κράλογλου

Ζητείται αριστερό σύνθημα να στέκεται. Το μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί πάλιωσε και δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Με τόσα κόμματα, κομματίδια, πολιτικές παραφυάδες, ανεξάρτητους και εξαρτημένους... δεν ξέρεις ποιος είναι με το ευρώ και άρα με το μνημόνιο και ποιος μένει πιστός στην δραχμή και στον Χότζα. Η αγωνία να γίνει σύνθημα το «μονταζιέρα» σκοντάφτει στην αλήθεια. Οπότε ζητείται νέο σύνθημα που να πιάνει.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και οι φανατικοί οπαδοί, της βάσης του 4%, τα θέλουν όλα δικά τους.

Θέλουν και να λένε αυτά που λένε ως κόμμα, ως συνιστώσες, ως πλατφόρμες και ως στελέχη και να μας πείθουν στην συνέχεια ότι εμείς δεν τα καταλάβαμε και ότι τα ερμηνεύει όπως θέλει η πολιτική ή η δημοσιογραφική «μονταζιέρα».

Δηλαδή είμαστε ηλίθιοι όσοι ακούμε και διαβάζουμε αυτά που λένε και γράφουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή επισήμως το κόμμα και οι πλατφόρμες του στις διακηρύξεις τους επειδή δεν τα ερμηνεύουμε κατά πως τους αρέσει ή όπως είναι γραμμένα στην «κασέτα» που μοιράζει το κόμμα στους συντρόφους του.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα το χθεσινό εγκυρότατο ρεπορτάζ της συναδέλφου κ. Νίκης Ζορμπά στο Capital.gr όπου εστιάζεται στις «θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία»  όπως προκύπτουν από την επεξεργασία της επίσημης διακήρυξής του για τις ευρωεκλογές.

Θα σταθώ (για παράδειγμα και μόνο για παράδειγμα), στο συγκεκριμένο καθαρά δημοσιογραφικό κείμενο που ακολουθεί την δημοσιογραφική διαδικασία όπως χιλιάδες άλλα παρόμοια κείμενα που φωτίζουν την ουσία και όχι τα συνθήματα που την περιβάλλουν καθώς τα συνθήματα αφορούν μόνο τους οπαδούς και όχι αυτούς που τους ενδιαφέρει μόνο το σκέλος της ενημέρωσης.

Αποτυπώνονται λοιπόν στο κείμενο αυτό  (μεταξύ πολλών άλλων) ως θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και τα εξής για την οικονομία:

-Επαναφορά επιδομάτων και δώρων στον Δημόσιο Τομέα

-Απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων, της απελευθέρωσης των αγορών και της εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αγαθών.

-«Δημόσιο» και «κοινωνικά ελεγχόμενο» τραπεζικό σύστημα.

-Αποτροπή της τραπεζικής ενοποίησης, υπό τους όρους που έχουν αποφασιστεί

-ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται να ακυρώσει τις προωθούμενες ιδιωτικοποιήσεις και να επανακτήσει προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος τις επιχειρήσεις ενέργειας που έχουν ιδιωτικοποιηθεί

-Απαγόρευση των μαζικών απολύσεων.

- Πλήρης κάλυψη των ανέργων.

- 35ωρο - 5ήμερο - 7ωρο χωρίς μείωση μισθού.

-Αύξηση των φορολογικών συντελεστών για τα υψηλά κέρδη,

- Έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων

-Κατάργηση των έμμεσων φόρων για τα είδη πρώτης ανάγκης και αλλαγή της αναλογίας μεταξύ άμεσων και έμμεσων φόρων υπέρ των πρώτων,

- Φορολόγηση των κερδών των επιχειρήσεων, των μεγάλων περιουσιών και εισοδημάτων, της πολυτελούς κατανάλωσης

Τι έχουμε λοιπόν με το συγκεκριμένο παράδειγμα.

Έχουμε θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ που προκύπτουν από διακήρυξη του χωρίς τις φιοριτούρες που βάζουν όλα τα κόμματα στις διακηρύξεις και που ποτέ δεν απασχολούν κανένα παρά μόνο όσους είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία...

Οι γνωστοί ινστρούχτορες των κομμάτων είτε είναι αριστεροί είτε είναι δεξιοί.

Αλλά είτε έχουμε διαβάσει είτε όχι την συγκεκριμένη διακήρυξη ποιος από τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αμφισβητήσει ότι πρόθεση της πιθανής κυβέρνηση του κ. Τσίπρα είναι όχι μόνο να μην απολυθεί κανείς κρατικός υπάλληλος αλλά ότι θα τους δώσει πίσω αυτά που έχασαν από τις κυβερνήσεις των μνημονίων.

Αρκεί βέβαια να είναι κρατικός υπάλληλος και να μην δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα.

Εκεί δεν έχει τίποτε.

Όπως δεν υπάρχει και καμία εγγύηση για τους εργαζόμενους σε πρώην κρατικές επιχειρήσεις που προσελήφθησαν από ιδιώτες οι οποίοι τις αγόρασαν.

Εάν για παράδειγμα πωληθεί σήμερα η μικρή ΔΕΗ και ο ιδιώτης προσλάβει τεχνικούς και μηχανολόγους είναι επόμενο να χάσουν την καρέκλα τους αφού δεν θα αναγνωρισθεί από την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα η συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση.

Ποιος από τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αμφισβητήσει ότι δεν είναι στις προθέσεις του , ως πιθανή κυβέρνηση, να αυξήσει την φορολογία με τον δικό του τρόπο και την δική του σκεπτική για τους πλούσιους της οικονομίας και των επιχειρήσεων.

Ζητούμενο βέβαια είναι να καθορίσει και τα δικά του όρια φτώχιας για να καταλάβουμε ποιοι θα είναι οι πλούσιοι και ποιοι οι φτωχοί της εποχής ΣΥΡΙΖΑ.

Ζητούμενο ακόμη είναι πως θα καλυφθεί η ανεργία αν δεν τους βάλει στο κράτος γιατί δεν θα βρει λεφτά.

Ζητούμενο τέλος είναι να βρει κάποιο διαφορετικό σύνθημα ο ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιολογεί τα ασαφή και τα ακαταλαβίστικα που λέει για την οικονομική, την κοινωνική αλλά και την εξωτερική πολιτική γιατί το σύνθημα περί «μονταζιέρας» δεν πιάνει. Ας μην ξεχνούν ότι την «μετάφραση» της σκόπιμα συγκεχυμένης αριστερής γλώσσας την σπουδάσαμε την δεκαετία του 1981 από τον πρύτανη του μαθήματος και μέγα διδάσκαλο Ανδρέα Παπανδρέου.

ΠΗΓΗ   capital.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Και βέβαια, σε όλα τα παραπάνω "ζητούμενα" της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προστεθεί και ένα ακόμα, πολύ βασικό...

"Ζητούμενο είναι να βρεθεί και αυτός που θα πληρώσει όλα αυτά που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ διότι σε περίπτωση εκλογής του φαίνεται στον ορίζοντα -και πάλι-  ο αποκλεισμός μας από τις αγορές, η πάταξη της φοροδιαφυγής είναι κάτι αόριστο και κανένας δεν μπορεί να βασίσει την πολιτική του σε αυτήν και η φορολογική του πολιτική παραμένει ασαφής."

07/04/2010... 10/04/2014...

07/04/2010 : 7ετές ομόλογο 5 δισ. ευρώ με  5,9%  επιτόκιο

10/04/2014 : 5ετές ομόλογο 3 δισ. Ευρώ με 4,95% επιτόκιο

Πολλά έχουμε ζήσει αυτά τα 4 χρόνια που είχαμε αποκλειστεί από τις αγορές και η ζωή όλων μας έχει αλλάξει.
Ακόμα και οι κυβερνητικοί που συχνά αναφέρονται στις “θυσίες του λαού” δεν είμαι βέβαιη ότι κατανοούν απόλυτα το μέγεθος των “θυσιών”.
Αλλά από την απλή αυτή παρατήρηση, έως του σημείου της απόλυτης απαξίωσης και της άρνησης των πάντων, υπάρχει χάος!

Ναι, δεν είμαι οικονομολόγος (όπως άλλωστε και το 99% όσων εκφέρουν άποψη) αλλά και οι οικονομολόγοι, καθηγητές και μη, δεν μπορούν να καταλήξουν σε μία συγκεκριμένη και τεκμηριωμένη άποψη για την έξοδο της χώρας στις αγορές.

Ευτυχώς ή δυστυχώς λοιπόν, είμαι μία απλή πολίτης που προτιμώ να κρίνω τα πάντα με την απλή λογική.

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον, μέρες τώρα, όλες τις αντιδράσεις και τα σχόλια -θετικά και αρνητικά- και προσπαθώ να καταλήξω σε λογικά συμπεράσματα.

Κάποιοι θεωρούν το 4,95% “πολύ υψηλό επιτόκιο” σε σχέση βέβαια με το σημερινό που απολαμβάνουμε από την τρόικα, γιατί στις αγορές έχουμε δει και πολύ υψηλότερα.
Τα επιτόκια της τρόικα όμως συνοδεύονται και από μνημόνια οπότε οι μέχρι σήμερα αντι-μνημονιακοί εμφανίζονται ως οι πλέον ένθερμοι νεο-μνημονιακοί!

Εκτός αυτού, η παραδοχή του χαμηλού επιτοκίου της τρόικα καταρρίπτει και όλη την λαϊκίστικη  συνωμοσιολογία περί ξένων τοκογλύφων που μας πίνουν το αίμα, αλλά αυτό φαίνεται να μην απασχολεί τους νεο-μνημονιακούς.

Υπάρχουν και αυτοί που θεωρούν ότι τώρα δεν ήταν η καταλληλότερη στιγμή για έξοδο στις αγορές “λόγω μη ευνοϊκών συνθηκών” και η κυβέρνηση προχώρησε αποκλειστικά και μόνο για λόγους επικοινωνιακούς/προεκλογικούς (και λόγω Μπαλτάκου βεβαίως-βεβαίως).

Αυτά που δεν λαμβάνουν υπ' όψιν τους είναι ότι...
α) οι “ευνοϊκές συνθήκες” δεν κρίνονται μόνο εντός των τειχών στην μικρή κλειστή καθημερινότητά μας αλλά -κυρίως- σε διεθνές επίπεδο όπου οι σημερινές “συνθήκες” κρίνονται ιδιαιτέρως ευνοϊκές!
Και β) της εξόδου μας στις αγορές προηγήθηκαν αρκετές εβδομάδες προετοιμασίας και εντατικής εργασίας για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα. Δεν το σκέφτηκαν εχθές ούτε γίνεται με το μαγικό ραβδί!

Αρκετοί έκαναν “σημαία” τους όσα έγραψε η Suddeutsche Zeitung που σχολίασε ότι είναι «Ψεύτικοι οι πανηγυρισμοί για την Ελλάδα», αφήνοντας στην άκρη πχ την Morgan Stanley (“μακρινό παρελθόν το Grexit”), την Citigroup (“δεν αποτελεί έκπληξη η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές”), το Business Insider (“το πιο λαμπρό παράδειγμα βελτίωσης κλίματος στην ευρωζώνη”), κλπ, κλπ, κλπ.

Λογικό θα πει κανείς, αφού με κάθε τρόπο προσπαθούν να αντιδράσουν και να ξορκίσουν οποιαδήποτε αλλαγή του οικονομικού κλίματος.
Αν η χώρα δεν προχωρήσει στην υπογραφή νέου μνημονίου καταρρέει όλο το αντιπολιτευτικό οικοδόμημα και γνωρίζουν καλά ότι αυτό ήταν το πρώτο απαραίτητο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Ήταν εύκολο να υπόσχονται “σκίσιμο του μνημονίου”.
Τώρα τι να πουν; “Θα σκίσουμε τις αγορές”;

Από την άλλη όμως -και για να τα λέμε όλα- υπάρχουν και αυτοί που μιλούν για “πρόωρη ανάσταση” και ανοίγουν σαμπάνιες γιορτάζοντας την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές.
Ανατρίχιασα ακούγοντας τον Βενιζέλο να δηλώνει “ξαναγινόμαστε η Ελλάδα που ξέραμε”! Τρανό παράδειγμα πολιτικού και πολίτη που δεν κατάλαβε ΤΙΠΟΤΑ! Ούτε πως φτάσαμε ως εδώ ούτε γιατί χρειαστήκαμε όλες αυτές τις αλλαγές!

Όχι. Δεν λύθηκαν όλα μας τα προβλήματα σήμερα στις 11 το πρωί.
Ούτε πρέπει όλοι να ετοιμάσουμε βαλίτσες για τις διακοπές του Πάσχα με το σούπερ διακοποδάνειο που μας έχει προεγκρίνει η τράπεζά μας...  όπως είχαμε συνηθίσει και αν όλα πάνε καλά δεν θα το ξαναζήσουμε ποτέ!

Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και πολλές αλλαγές (συγνώμη...  “μεταρρυθμίσεις” κατά το επιστημονικότερον) που πρέπει να γίνουν ώστε να λειτουργεί σωστά το κράτος μας.

Αλλά, όσο κι αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχθούν...  το πρώτο θετικό βήμα έγινε!

Απλή κοινή λογική...


ΥΓ : Η πρωινή τρομοκρατική επίθεση στο κέντρο της Αθήνας τελικά κατάφερε να γίνει πρώτο θέμα...  στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου! 

Ασχολίαστη λοιπόν...........

Πώς θα ανέβει ξανά το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Αν ρωτήσουμε τον μέσο Έλληνα τι τον καίει περισσότερο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα απαντήσει με μία ερώτηση: πώς και πότε θα ανέβει ξανά το βιοτικό του επίπεδο, το εισόδημά του, που πιέστηκε πρωτόγνωρα τα τελευταία χρόνια.

Στο ερώτημα αυτό, η απάντηση είναι σχετικά απλή: Με δεδομένο το τεράστιο μέγεθος του χρέους που έχει η χώρα (το οποίο και δεν επιτρέπει περαιτέρω διόγκωση του δανεισμού), άνοδος του βιοτικού επιπέδου μπορεί να έλθει μόνο αν υπάρξει σημαντική αύξηση των εξαγωγών και του τουρισμού.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ένας από τους λόγους που επέφεραν την ελληνική κατάρρευση ήταν το τεράστιο έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο. Με απλά λόγια, η χώρα μας πλήρωνε πολύ μεγαλύτερα ποσά στο εξωτερικό (για να κάνει εισαγωγές) από αυτά που εισέπραττε από το εξωτερικό (κυρίως μέσω του τουρισμού και των εξαγωγών). Τη διαφορά, εν πολλοίς, την κάλυπταν τα… δανεικά.

Το 2013, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, το έλλειμμα αυτό εκμηδενίστηκε. Ωστόσο, αυτό συνέβη κυρίως λόγω της μείωσης των εισαγωγών, εξαιτίας της καταβαράθρωσης που υπέστη η αγοραστική δύναμη του Έλληνα. Που σημαίνει ότι αυτό το «επίτευγμα» θα αποδειχτεί βραχύβιο, ακόμη κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο αυξηθεί το εισόδημα των Ελλήνων, χωρίς να αυξηθεί ο τουρισμός και οι εξαγωγές.

Διότι πολύ απλά θα αρχίσουν πάλι να αυξάνονται οι εισαγωγές, ανατρέποντας την ισορροπία που με τόσες θυσίες επέτυχε η χώρα, κι εξαγριώνοντας τους δανειστές μας.

Αν μάλιστα αναλογιστούμε σε ποιον βαθμό στηρίζεται στις εισαγωγές όχι μόνο η κατανάλωση (ρούχα, τρόφιμα, αυτοκίνητα κ.λπ.) αλλά και η εγχώρια παραγωγή (πρώτες ύλες, εξαρτήματα, εξοπλισμός), τότε είναι εύκολο να αντιληφθούμε πόσο ανελαστική είναι αυτή η «εξάρτηση».

Χωρίς εξαγωγές και τουρισμό, η χώρα είναι καταδικασμένη να παραπαίει μεταξύ στασιμότητας και ύφεσης, εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας.

Κι όμως, αυτή η πραγματικότητα, η αδήριτη πλέον ανάγκη εξωστρέφειας, δεν φαίνεται να έχει γίνει κτήμα ούτε της πολιτικής, ούτε της κοινής γνώμης, ούτε ακόμη κι ενός σημαντικού τμήματος του επιχειρηματικού κόσμου.

Στον χώρο του τουρισμού, χύθηκε πολύ μελάνι για την αύξηση που επιτεύχθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά και για την περαιτέρω άνοδο που αναμένεται εντός του έτους, χωρίς όμως να τονίζεται ένα άλλο γεγονός: ότι ήδη αρχίζουμε να πλησιάζουμε το «ταβάνι» της χωρητικότητάς μας.

Εκπρόσωποι του χώρου έχουν πει ξεκάθαρα ότι πρέπει να δημιουργηθούν τουλάχιστον 250.000 νέες κλίνες -με ποιοτικά χαρακτηριστικά- αλλά και νέες υποδομές, προκειμένου να αυξηθεί αυτή η χωρητικότητα. Ακόμη όμως δεν έχει οριστικοποιηθεί ένα στρατηγικό σχέδιο που θα επιτρέψει τη δημιουργία τους στις σημερινές συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας.

Δυσκολότερη φαίνεται να είναι η κατάσταση στον χώρο των εξαγωγών, καθώς το 2013 ήταν ίσως και χειρότερο από το 2012.

Κάποιοι εξαγωγείς αποδίδουν αυτήν την εξέλιξη σε συγκυριακούς παράγοντες του εξωτερικού, στην επιβάρυνση που προκαλεί το κράτος στην επιχειρηματική δραστηριότητα (ανεξόφλητες οφειλές, φορολογία, υψηλό κόστος ενέργειας) αλλά και στην έλλειψη τραπεζικών χρηματοδοτήσεων και εγγυήσεων.

Εν μέρει ισχύουν τα παραπάνω, όμως υπάρχουν άλλοι παράγοντες που δεν πρέπει να αγνοηθούν: Το ελληνικό εξαγώγιμο προϊόν κατά κανόνα στηρίζεται περισσότερο στην τιμή του και λιγότερο στο «όνομα», στον σχεδιασμό και στην ποιότητά του. Η χώρα μας δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει εξαγωγικό marketing και διεθνή «ταυτότητα», ενώ σημαντικές κατηγορίες προϊόντων εξάγονται πριν καν τυποποιηθούν.

Μεγάλα μειονεκτήματα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των φτηνών εργατικών, ανά τον κόσμο.
Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι ότι ακόμη και σήμερα οι επιχειρηματίες μας είτε στοχεύουν περισσότερο στην εσωτερική κατανάλωση, αποφεύγοντας το «άγνωστο» των εξαγωγών, είτε αρνούνται να συνασπιστούν, ώστε να δημιουργήσουν σχήματα μεγαλύτερου μεγέθους, περισσότερο ικανά να είναι ανταγωνίσιμα στο εξωτερικό.

Τόσο στον τομέα του τουρισμού όσο και σε αυτόν των εξαγωγών, απαιτούνται άμεσα περισσότερες ενέργειες από την πλευρά του κράτους, κυρίως για τη διευκόλυνση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, μέσω κατάλληλων θεσμικών ρυθμίσεων και κινήτρων.

Η κρατική συνδρομή όμως δεν αποτελεί πανάκεια.

Πιο σημαντικό ίσως είναι να γίνει αντιληπτό από όλους μας, ιδίως δε από τους νέους επιχειρηματίες, ότι σε αυτό το δίπολο, του τουρισμού και των εξαγωγών, θα κριθεί εν τέλει το βιοτικό επίπεδο της χώρας για πάρα πολλά χρόνια.

 

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Θεωρώ ότι ο κάθε λογικά σκεπτόμενος πολίτης καταλαβαίνει ότι το παραπάνω άρθρο παρουσιάζει ακριβώς πως πρέπει να γίνουν τα πράγματα.

Θα ήθελα όμως να προσθέσω κάποιες δικές μου παρατηρήσεις...

Ο τουρισμός σαφώς αποτελεί μια πολύ βασική πηγή εσόδων για ένα κράτος αλλά... ο τουρισμός επηρεάζεται από τα πάντα (από ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός έως και την πολιτικο/οικονομικο/κοινωνική κατάσταση της κάθε χώρας) και δεν μπορούμε να βασιζόμαστε σε αυτόν!

Το έτερο πρόβλημα του τουρισμού είναι ότι τα έσοδά του έχουν να κάνουν και με την προσφερόμενη ποιότητα υπηρεσιών αλλά και με την ποιότητα των τουριστών.

Δυστυχώς στην χώρα μας η αύξηση του αριθμού των τουριστών δεν ισοδυναμεί με ανάλογη αύξηση των εσόδων από αυτόν, ακριβώς γιατί -δεκαετίες τώρα- έχουμε εγκαταλείψει τον ποιοτικό και ακριβό τουρισμό.

Τον τουρισμό δηλαδή, που ακόμα και με λιγότερες αφίξεις θα αύξανε κατά πολύ τα έσοδά του!

Από την άλλη έχουμε τις εξαγωγές όπου φαίνεται να έχουμε παραμείνει στην παλαιά "κουτοπονηριά" χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι εάν δεν παράξουμε κάτι καλύτερο ποιοτικά από τους άλλους δεν πρόκειται να αγοράσουν από εμάς.

Ο πλανήτης ολόκληρος δεν αγοράσει πχ Ιταλικά ή Γαλλικά ρούχα ή Ιταλικό λάδι γιατί είναι φτηνότερα. Τα αγοράζει γιατί έχουν πολύ καλή ποιότητα και έχουν καλό όνομα στην αγορά!

Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω σε όλα τα παραπάνω άλλη μία "πηγή" πόρων που θα βοηθήσει στην ευμάρεια των πολιτών...  τις εξωτερικές επενδύσεις στην χώρα μας!

Είδα πχ το σχέδιο της Lamda Develorements για το Ελληνικό υπόσχεται να φέρει στην χώρα 7δις για την επένδυση και 10.000 θέσεις εργασίας!

Μπορεί κάποιοι να φωνάζουν "ξεπούλημα!" λόγω του χαμηλού (κατά την δική τους εκτίμηση!) τιμήματος αλλά προφανώς δεν υπολογίζουν και τα έσοδα από τον ΦΠΑ των 7δις της επένδυσης καθώς και τα έσοδα που θα προκύψουν από τις θέσεις εργασίας.

Με λίγα λόγια...

Το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα μπορεί να ξανα-ανέβει αλλά χρειάζονται κινήσεις από το κράτος (ιδιωτικοποιήσεις, μείωση γραφειοκρατίας, σταθερό φορολογικό τοπίο, κλπ) και -κυρίως- αλλαγή νοοτροπίας των ίδιων των Ελλήνων!

Μια ιστορία δύο πόλεων - Ντιτρόιτ και Ρώμη...

Φωτογραφία από το Ντιτρόιτ σήμερα

Του Γιώργου Καισάριου

Ενδεικτικό της διαφοράς φιλοσοφίας μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, είναι ο τρόπος αντιμετώπισης και χειρισμού σε ένα καθεστώς πτώχευσης. Στην προκειμένη περίπτωση, ας εξετάσουμε την πτώχευση πόλεων.

Ως γνωστό, η πόλη του  Ντιτρόιτ στις ΗΠΑ είναι σε καθεστώς πτώχευσης και τα δικαστήρια έχουν πλέον το πάνω χέρι στο πως θα καταμεριστούν οι ζημιές. Ζημιές να τονίσω θα πάρουν οι πιστωτές της πόλης, αλλά και οι κάτοικοι της πόλης, ειδικά οι συνταξιούχοι.

Επειδή η πληρωμή συντάξεων αποτελεί το 40% του προϋπολογισμού της πόλης, είναι επόμενο ότι θα πρέπει να συμμετάσχουν και αυτοί. Διότι πέραν του ότι οι ίδιοι έχουν ένα βαθμό ευθύνης για την πτώχευση, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να μπορεί η πόλη να βγει από το αδιέξοδο. Η πρόταση ως έχει σήμερα, κάνει λόγο για μείωση των συντάξεων των δικαιούχων της πόλης κατά 30% περίπου. Μειώσεις επίσης θα δουν και οι δημόσιοι λειτουργοί της πόλης.

Στο κάτω κάτω, δεν είναι δίκαιο να πάρουν χασούρα μόνο οι ομολογιούχοι. Η ευθύνη σε μια τέτοια περίπτωση είναι συλλογική, διότι αν μη τι άλλο, οι ίδιοι οι κάτοικοι επέλεξαν τους δημοτικούς άρχοντες που έφεραν την πόλη στην χρεοκοπία.

Πάμε τώρα στην περίπτωση της Ρώμης στην Ιταλία. Για όσους δεν το γνωρίζουν, η πόλη είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και είχε προειδοποιήσει πρόσφατα ότι αν δεν της δοθούν κονδύλια, όχι μόνο θα έκανε στάση πληρωμών στους πιστωτές της, αλλά θα έπρεπε και να μειώσει τις παροχές που προσφέρει στους 2,8 εκατ. πολίτες της πόλης.

Αποτέλεσμα βέβαια ήταν ότι η κεντρική κυβέρνηση της Ιταλίας μεταβίβασε 570 εκατ. ευρώ στην Ρώμη, προκειμένου η πόλη να μην κηρύξει στάση πληρωμών και να συνεχίσει η ζωή ως έχει. Μάλιστα, όπως λέει και το Reuters, η Ρώμη έχει δεχτεί μεταβιβάσεις από την κεντρική κυβέρνηση, προκειμένου να μην κηρύξει στάση πληρωμών, κάθε χρόνο από το 2008.

Στην περίπτωση του  Ντιτρόιτ, ούτε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ούτε η πολιτεία δεν επενέβη προκειμένου να μην πάρουν χασούρα οι πιστωτές. Μάλιστα, είναι αναγκαία η χασούρα των πιστωτών προκειμένου η πόλη να πάρει τα πάνω της (λέω εγώ).

Στην περίπτωση της Ρώμης, οι πιστωτές έμειναν ανέπαφοι, και θα εξακολουθούν να δανείζουν την πόλη (υποθέτω με ένα καλό και κερδοφόρο επιτόκιο) και θα παίρνουν το κεφάλαιό τους και τους τόκους, διότι γνωρίζουν (μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο) ότι η κεντρική κυβέρνηση θα είναι πάντα εκεί να τους πληρώνει, αν κάτι δεν πάει καλά. Αν θέλετε να ανοίξουμε την κουβέντα περί moral hazard αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός.

Στην περίπτωση του  Ντιτρόιτ, η πόλη θα αναγκαστεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε έως τώρα, ενώ η Ρώμη ουσιαστικά δεν θα αλλάξει ούτε στο ελάχιστο (αν και η κυβέρνηση ζήτησε σχέδιο αναδιάρθρωσης από την πόλη, απειλώντας ότι δεν θα την ξελασπώσει άλλη φορά).

Βέβαια δεν είναι μόνο η περίπτωση του  Ντιτρόιτ. Στις ΗΠΑ έχουμε πολλές δημοτικές αρχές να έχουν πτωχεύσει και σε αμέτρητες περιπτώσεις έχουμε δει την αγορά να παίρνει χασούρα.

Στις ΗΠΑ η αποτυχία έχει αποποινικοποιηθεί. Τόσο στις περιπτώσεις που πέφτουν έξω δημοτικές αρχές, όσο και σε περιπτώσεις τύπου General Motors.

Μια πτώχευση βασικά σημαίνει ανακύκλωση πόρων και ανθρωπίνου δυναμικού. Χωρίς αυτή τη διαδικασία, αλλαγές δεν έρχονται και δεν λύνονται τα αρχικά προβλήματα εξαιτίας των οποίων κάποια εταιρεία ή δημοτική  βρέθηκε σε πτώχευση.

Και ενώ το πιο πιθανό είναι ότι μετά από την διαδικασία πτώχευσης το  Ντιτρόιτ θα αναγεννηθεί, η Ρώμη μάλλον θα χρειαστεί ξανά πόρους και πολύ λίγα θα αλλάξουν.

ΠΗΓΗ  capital.gr 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Είναι βέβαιο ότι η Ρώμη δεν θα μπορεί να συνεχίσει για πολύ με τον ίδιο ρυθμό δανεισμού και "ξελασπώματος" από την κεντρική Ιταλική κυβέρνηση και αν δεν αλλάξει τρόπο ζωής και οικονομικής διαχείρισης, η πορεία της είναι προδιαγεγραμμένη.

Δυστυχώς όμως, και για το Ντιτρόιτ τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά αφού και αυτό θα δυσκολευτεί πολύ να ξαναπάρει μπρος, αν μπορέσει ποτέ να ξαναφτάσει στην παλιά του δόξα ως "motor city" και "Παρίσι της δύσης".

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει το κείμενο με τίτλο "Οι πικρές αλήθειες για το θάνατο του Ντιτρόιτ" και θα καταλάβει.  

Ίσως η λύση να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις ιστορίες των δύο αυτών πόλεων, γιατί και οι δύο είναι... παραδείγματα προς αποφυγήν!