ΕΠΡΕΠΕ;... ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ!... ΑΛΛΑ...

Βρίσκω μπροστά μου, σε διάφορες ιστοσελίδες, ηλεκτρονικές δημοσκοπήσεις με το ερώτημα “έπρεπε να εκδοθεί το βιβλίο του Κουφοντίνα; Ναι ή Όχι”.

Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή...

ΕΠΡΕΠΕ ο Κουφοντίνας να γράψει βιβλίο;
Όχι, δεν ΕΠΡΕΠΕ!
Αλλά είναι αναφαίρετο δικαίωμά του εάν το επιθυμεί να το πράξει!

ΕΠΡΕΠΕ να εκδοθεί το βιβλίο του;
Όχι, δεν ΕΠΡΕΠΕ!
Αλλά είναι αναφέρετο δικαίωμα του οποιουδήποτε εκδοτικού οίκου εάν το επιθυμεί να το πράξει!

ΕΠΡΕΠΕ να το προλογίσει ένα πολιτικό/κομματικό στέλεχος;
Όχι, δεν ΕΠΡΕΠΕ!
Αλλά είναι αναφαίρετο δικαίωμά του εάν το επιθυμεί να το πράξει!

ΠΡΕΠΕΙ οι καταναλωτές να το αγοράσουν και να το διαβάσουν;
Όχι, δεν ΠΡΕΠΕΙ!
Αλλά είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους εάν το επιθυμούν να το πράξουν!

Όλοι οι παραπάνω όμως, είναι λογικό ότι θα υποστούν και την οποιαδήποτε κριτική για τις πράξεις τους, γιατί η κριτική είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων μας!

Προσωπικά, μου είναι εντελώς αδιάφορο εάν ο Κουφοντίνας αποφάσισε να γράψει την αυτοβιογραφία του, να τραγουδήσει ή να χορέψει γυμνός στην βροχή.
Είμαι ευτυχής που βρίσκεται πίσω από τα σίδερα της φυλακής και απαλλαχθήκαμε από την παρουσία του ανάμεσά μας!

Με εντυπωσιάζει ότι το βιβλίο αυτό εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη.
Όχι γιατί  ο Λιβάνης ήταν “δημοκράτης” και φίλος του Αντρέα,  αλλά γιατί θεωρούσα ότι ως εκδοτικός οίκος θα ήταν πιο επιλεκτικός στις εκδόσεις του.
Θα προτιμούσα να ακούσω κάποια στιγμή ότι ο Κουφοντίνας έγραψε ένα βιβλίο το οποίο όμως απέρριψαν όλοι οι μεγάλοι και γνωστοί οίκοι και, είτε ουδέποτε εκδόθηκε, είτε εκδόθηκε από κάποιο περιθωριακό και παρακμιακό “εκδοτικό οίκο”.

Λυπάμαι που το εξέδωσε και φαντάζομαι ότι το έκανε με μοναδικό κριτήριο το κέρδος, πράγμα που σημαίνει ότι αναμένει μεγάλες πωλήσεις.
Αναρωτιέμαι λοιπόν ποιος θα το αγοράσει.

Άκουσα δημοσιογράφους να σχολιάζουν ότι το βιβλίο έχει “μεγάλο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον”.
Ίσως...  Ίσως εάν ήμουν δημοσιογράφος να με ενδιέφερε, από καθαρά δημοσιογραφική διαστροφή, να μάθω κάποιες παραπάνω λεπτομέρειες για την δράση της 17Ν...  αλλά και τότε μάλλον θα περίμενα είτε το δωρεάν αντίτυπο που είθισται να δίνεται δωρεάν στα μεγάλα ΜΜΕ, είτε να το δανειστώ από κάποιον άλλον.

Φαντάζομαι επίσης ότι θα ήθελα να το διαβάσω και εάν ήμουν αναλυτής κάποιας μυστικής υπηρεσίας που ασχολείται με την τρομοκρατία, για καθαρά επαγγελματικούς λόγους.

Αλλά ως εκεί!

Δυστυχώς όμως, κάποιοι συμπολίτες μου θα το αγοράσουν, θα το “μοστράρουν” στην βιβλιοθήκη τους, ίσως μάλιστα και να το διαβάσουν(!), από καθαρή ευχαρίστηση ή γιατί είναι “must” και “μαγκιά”.

Συγκρίσεις με το βιβλίο του Χίτλερ θεωρώ ότι είναι εντελώς ανιστόρητες και γελοίες.
Άλλο είναι τα βιβλία ιστορικών προσωπικοτήτων, προσώπων που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας και της ανθρωπότητας και άλλο είναι τα βιβλία τρομοκρατών, κοινών εγκληματιών του ποινικού δικαίου!

Όσο για το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ (που δεν είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά έχει λάβει μέρος ακόμα και σε συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ!), ο οποίος ονειρεύεται “πολιτικούς κρατούμενους”...  θα προτιμούσα να λάβει την απάντησή του από τον Τατσόπουλο που διεγράφει από τον ΣΥΡΙΖΑ  γιατί τόλμησε να πει πως  «υπάρχουν άνθρωποι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι μπορεί να βλέπουν με συμπάθεια τις ιδέες αυτών των ανθρώπων (σ.σ των μελών της 17Ν και άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων)»!

Αντί για επίλογο, παραθέτω ένα τμήμα του σημερινού άρθρου του Κώστα Γιαννακίδη με τίτλο “οι φόνοι στην βιτρίνα”...

Μάζεψα μερικές αντιδράσεις που τις βρήκα ενδιαφέρουσες, με πρώτη του Κώστα Μπακογιάννη, που έχασε τον πατέρα του επειδή ο Κουφοντίνας νόμιζε ότι κάνει επανάσταση: «Ματωμένο βιβλίο, ματωμένα χρήματα».

Ο Αύγουστος Κορτώ: «Βέβαια, αν όλοι οι εκδοτικοί οίκοι γύριζαν την πλάτη στον Κουφοντίνα και απέρριπταν το βιβλίο του αναφανδόν, δεν θα επρόκειτο για στέρηση ελευθερίας του λόγου, αλλά για αξιοπρέπεια του εκδοτικού κόσμου. Φευ, η ξετσιπωσιά και η φιλαργυρία έχουν τον πρώτο λόγο.»

Ο Πέτρος Τατσόπουλος: «Ενας δολοφόνος, που πυροβολούσε τα ανύποπτα θύματά του πισώπλατα, κυκλοφορεί την "αυτοβιογραφία" του με φωτογραφία στο εξώφυλλο... αντάρτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ντροπή για τις εκδόσεις Λιβάνη. ΝΤΡΟΠΗ. Αυτή δεν είναι καπηλεία. Είναι ΑΝΑΓΟΥΛΑ».
Ο επικοινωνιολόγος Ευτύχης Βαρδουλάκης: «Οι εκδόσεις Λιβάνη έχουν δικαίωμα να εκδώσουν το βιβλίο όποιου δολοφόνου θέλουν και όλοι εμείς κάθε δικαίωμα να τις κράξουμε. Όπως φυσικά και να μποϊκοτάρουμε τα βιβλία τους. Προσωπικώς αυτό θα κάνω, για μεγάλο διάστημα. Μία παράκληση μόνο: Αφήστε τον Βολταίρο ήσυχο. Το δικαίωμα έκφρασης ασφαλώς είναι αδιαπραγμάτευτο. Όμως η έκδοση του βιβλίου ενός τρομοκράτη-δολοφόνου, ο οποίος είναι απολύτως αμετανόητος και ακόμα και σήμερα στις (συχνές) παρεμβάσεις του παρακινεί νεοεμφανιζόμενες ομάδες σε ανάλογες εγκληματικές δράσεις, ξεφεύγει από το πλαίσιο της "ελεύθερης διακίνησης απόψεων" και κρίνεται ως πολιτική πράξη, η οποία ειδικά στη σημερινή συγκυρία όπου υπάρχει σαφής αναζωπύρωση του συγκεκριμένου χώρου, είναι τουλάχιστον ανεύθυνη.»

Ο επιχειρηματίας Γρηγόρης Φαρμάκης: «Είμαι πολύ σκεπτικιστής με τα «μποϊκοτάζ» των καταναλωτών σε επιχειρήσεις που με την στάση τους μας προσβάλλουν. Business is business, αλλά βέβαια και από την άλλη, στον καπιταλισμό ψηφίζουμε με τα ευρώ μας, και με τα δικά μας κριτήρια. Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω ότι ενώ κάθε φορά που μια εταιρεία κάνει πχ απολύσεις, ή φεύγει από την Ελλάδα, ή με κάποιο τρόπο προσβάλλει το δημόσιο αίσθημα, ακόμα και όταν μια διαφήμισή της ενοχλεί, ακούω οργισμένες εκκλήσεις για μποϊκοτάζ στα προϊόντα της. Στην περίπτωση όμως του δολοφόνου αυτού, δεν άκουσα τίποτα τέτοιο. Ο Κώστας Μπακογιάννης έγραψε: «Ματωμένο βιβλίο - ματωμένα χρήματα». Και εγώ δεν θα ξαναγοράσω από τις Εκδόσεις Λιβάνη ποτέ και τίποτα.»

Και συμπληρώνω...  ούτε εγώ θα μπω σε βιβλιοπωλείο που διαθέτει προς πώληση αυτό το βιβλίο και προφανώς θα συμμετέχω στο μποϊκοτάζ των εκδόσεων Λιβάνη!

Άλλωστε η αντίδραση και η κριτική είναι αναφαίρετο δικαίωμά μου!

Απλή κοινή λογική...

Οι Άρχοντες των Μυγών...

Του ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Το μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Γκόλντιγκ “Ο άρχοντας των μυγών”, που εκδόθηκε το 1954, είναι μια αλληγορία για την ανθρώπινη φύση και την αντιπαράθεση ατομικού και κοινού συμφέροντος. Το ακατοίκητο νησί που περιγράφει ο Γκόλντιγκ μοιάζει με την Ελλάδα των τελευταίων 35 χρόνων: τα παιδιά έχουν εγκαταλειφθεί χωρίς ενήλικες και προσπαθούν να κυβερνηθούν – με καταστροφικά αποτελέσματα. Το βιβλίο περιγράφει τη βύθιση στη βαρβαρότητα: παιδιά “καλών” οικογενειών (ποιες είναι άραγε οι “κακές” οικογένειες;), με σχολική μόρφωση και μουσικές αναζητήσεις, παλινδρομούν σε πρωτόγονη κατάσταση.

Το κεντρικό θέμα του “Άρχοντα των μυγών” είναι η σύγκρουση ανάμεσα στα ανθρώπινα έκστικτα και στον πολιτισμό, ανάμεσα στον πειρασμό της αγριότητας και στην έννομη ζωή της κοινότητας, ανάμεσα στην επιθυμία της απόλυτης εξουσίας και τη δημοκρατία. Ο Γουίλιαμ Γκόλντιγκ μιλάει για μας, γι’ αυτή τη διαλυμένη χώρα όπου ο ορθολογισμός και η ηθική παραμερίζονται βιαίως και όπου γονείς νεαρών τρομοκρατών δεν αναλαμβάνουν ευθύνες για την ανατροφή των παιδιών τους. Μεγάλοι και μικροί επιδεικνύουν τις ίδιες ψυχικές διαταραχές, την ίδια κοινωνική απαιδευσία – είμαστε ένα έρημο νησί, παραδομένο σε παιδιά και σε παιδαριώδεις ηλικιωμένους.

Τα “παιδιά” του Γουίλιαμ Γκόλντιγκ συγκροτούν μια ξεχωριστή κοινότητα στο έρημο νησί: αναδεικνύουν τυραννικούς ηγέτες -επαναλαμβάνοντας και προεκτείνοντας τα πρότυπα της επίσημης κοινωνίας των ενηλίκων- προβαίνουν σε καταμερισμό εργασίας και τοποθετούν στόχους επιβίωσης. Όπως σε όλες τις ιεραρχημένες κοινότητες, υπάρχει ένας κύκλος εξουσίας, λυσσαλέοι συσχετισμοί δυνάμεων, απόβλητοι και εχθροί. Και καθώς λείπει παντελώς η καθοδήγηση εκ μέρους των ενηλίκων, τα παιδιά ολισθαίνουν σε μορφές συμπεριφοράς που εναρμονίζονται με το φυσικό –όχι με το πολιτισμένο– περιβάλλον· παρατηρείται επιστροφή στη “φυλή”, στα έθιμα και στις τελετουργίες των πρωτόγονων της ζούγκλας. Σύντομα, τα παιδιά βάφουν τα πρόσωπά τους με αλλόκοτα χρώματα και κάνουν θυσίες σε κάποιο υποτιθέμενο τέρας που κατοικεί στο δάσος. Αναπόφευκτα, η ομάδα διασπάται, πολλά από τα παιδιά καταλαμβάνονται από νοσηρές φαντασιώσεις, θανατολαγνεία, δίψα για αίμα· μερικά νιώθουν ενοχή για τη φονική τους φρενίτιδα, για τα βάναυσα παιχνίδια και την αιματοχυσία.

Η ελληνική κοινωνία έχει δείξει ανοχή και συμπάθεια στη βία. Τα επιχειρήματα βασίζονται κυρίως στην άγνοια, σε μια πρόχειρη συναισθηματική αντίδραση (“Βία στη βία της εξουσίας!”) ή σε μια εκδήλωση λαϊκισμού, στο γνώριμο argumentum ad populum: «Αφού το κράτος μάς φέρεται αδίκως, έχουμε κάθε δικαίωμα βίαιης απόκρισης». Ο λαός έχει πάντα δίκιο – πλην όμως, στον «λαό» αναφέρονταν ανέκαθεν οι φασίστες• στον λαό αναφέρονται ακόμα όλοι όσοι πράττουν κάτι ανήθικο. Η Ελλάδα εκτρέφει τρομοκρατία για μια σειρά λόγους: είναι, όπως το νησί του «Άρχοντα των μυγών», μια κοινωνία ουσιαστικά απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, με νοοτροπία «νησιού», με σύμπλεγμα ανωτερότητας/κατωτερότητας και με την ιδέα ότι αποτελεί παγκόσμια εξαίρεση. Είναι μια χώρα που διεκδικεί πολιτισμική, ηθική και ιδεολογική ιδιαιτερότητα. Στην πραγματικότητα, όπως συμβαίνει στα μεταφορικά «νησιά», πρόκειται για στενοκεφαλιά, άγνοια και εχθρότητα προς οτιδήποτε απειλεί τον τοπικό τρόπο ζωής – πρόκειται για φόβο και μοναξιά.

Όπως οι νεαροί ήρωες του Γουίλιαμ Γκόλντιγκ, είμαστε επιρρεπείς στην επινόηση εχθρών, στην επανάληψη πρωταρχικών μορφών συμπεριφοράς (εκδίκηση, τιμωρία) – είμαστε ικανοί για κανιβαλισμό. Η οικογένεια και το σχολείο δεν φαίνονται ούτε να θέλουν, ούτε να μπορούν, να τιθασεύσουν αυτές τις αιμοβόρες ροπές – αντιθέτως, σε πλείστες περιπτώσεις, οι κληρονομημένες ιδέες (οι ιδέες που έχουν υιοθετηθεί χωρίς σκέψη από γενιά σε γενιά) και τα ψυχικά ελαττώματα (μοχθηρία, μνησικακία, φθόνος, εμμονική παραβίαση του νόμου) αναβαθμίζονται σε επανασταστική στάση, σε ηρωισμό. Τα ποινικά αδικήματα συγχέονται είτε με μια νεφελώδη ιδέα περί κοινωνικής επανάστασης, είτε με μια νεανική έκρηξη που εκλαμβάνεται ως «φυσική» και η οποία συχνά επιβραβεύεται. Οι νόμοι καταργούνται – και επειδή καταργούνται, όταν εφαρμόζονται, παραμορφώνονται: το κράτος εκδικείται για την ίδια του την ανημπόρια και απουσία.

Έτσι, ενώ επί 35 χρόνια, αναρχοφασίστες, ληστοφασίστες και χούλιγκανς ήταν, περιέργως, οι συνηθισμένοι γνωστοί-άγνωστοι, ξαφνικά, το κράτος αποφάσισε να τους τσακίσει. Η αδράνεια, η ένοχη ανεκτικότητα, η χρόνια μη εφαρμογή του νόμου έχει δύο βασικές συνέπειες: πρώτη είναι η επικράτηση ανομίας, αναρχίας και χάους· η δεύτερη είναι η όψιμη επίδειξη δύναμης που, όχι σπάνια, εκτυλίσσεται με υπέρβαση του νόμου ο οποίος, επιτέλους, υποτίθεται ότι εφαρμόζεται.

Στην Ελλάδα έχουμε σοβαρό πρόβλημα παιδαγωγικής: την αυταρχική εκπαίδευση διαδέχτηκε η αριστερο-αναρχική κατά την οποία το παιδί αντιμετωπίζεται ως θύμα του «σάπιου» κόσμου. Αυτή η κυρίαρχη παιδαγωγική δημιουργεί σύγχυση: ενώ από τη μία πλευρά προτρέπει στην αναγκαστική συμφιλίωση (μέσω της πολιτικής ορθότητας), παραλλήλως δεν αποκλείει την αναγκαιότητα της καταστροφής. Απορώ πώς οι άνθρωποι που πιστεύουν σ’ αυτή τη σαπίλα φέρνουν παιδιά στον κόσμο. Τα φέρνουν άραγε για να γίνουν δυστυχισμένα σαν τους ίδιους; Τα φέρνουν για να βάλουν τη φωτιά που δεν έβαλαν εκείνοι; Έτσι κι αλλιώς, το να μεγαλώνεις και να εκπαιδεύεις παιδιά εμφυσώντας τους το μίσος για την κοινωνία, μου φαίνεται διαστροφή: ο ανθρωπος είναι ον που, όταν γεννιέται, δεν είναι έτοιμο να ζήσει αυτόνομο – για πολλά χρόνια χρειάζεται τη βοήθεια των ενηλίκων· χρειάζεται γονείς, δασκάλους, διάφορους ανθρώπους που να παίζουν διαφορετικούς ρόλους – όχι να απουσιάζουν ή να ταυτίζονται με τους άρχοντες των μυγών.

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ...

Την περίοδο των Χριστουγέννων είχα παρουσιάσει το βιβλίο “Στα βήματα του Ασκληπιού” του γιατρού και φίλου Γιώργου Νεοφώτιστου και είχα υποσχεθεί ότι θα επανέλθω με την προσωπική μου κριτική αφού το διαβάσω.

Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα ιστορικά μυθιστορήματα και δει σε αυτά που αναφέρονται στην αρχαία Ελλάδα οπότε αυτό το βιβλίο ήταν ακριβώς στα μέτρα μου!

Κάνει τον αναγνώστη, όπως και τον βασικό ήρωα του μυθιστορήματος, να μεταφερθούν με έναν μυστηριώδη τρόπο σε μία εποχή που την γνωρίζουμε μόνο από τα βιβλία της ιστορίας.

Μέσα από τις σελίδες του ταξιδεύουμε στην Επίδαυρο και στο Ασκληπιείο με “ξεναγό” τον Θεαγένη αλλά και στην Αθήνα του Περικλή το 430 π.Χ..

Ζούμε την καθημερινότητα της εποχής, ανακαλύπτουμε τις συνήθειες των Ελλήνων της αρχαιότητας και τον τρόπο σκέψης τους.

Πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο ιστορικό μυθιστόρημα, με ροή που σε συνεπαίρνει και με μεγάλη άνεση μετατρέπει την ευχαρίστηση της ανάγνωσης ενός μυθιστορήματος σε  εγκυκλοπαιδική ιστορική γνώση.

Ένα μυθιστόρημα όπου μπλέκονται το σήμερα με το χθες και η φαντασία με την ιστορία.

Είναι προφανές ότι ο συγγραφέας έχει μελετήσει πάρα πολύ την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο και έχει περπατήσει κυριολεκτικά και... ιστορικά τα μέρη στα οποία με τόσες λεπτομέρειες αναφέρεται.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα ως ανάγνωσμα ακόμα και σε αυτούς που δεν έχουν ασχοληθεί με τα ιστορικά μυθιστορήματα.

Είμαι σίγουρη ότι όποιος το διαβάσει θα το λατρέψει.

Άλλωστε, δεν νομίζω να υπάρχει καλύτερο σχόλιο για ένα βιβλίο από το να το τελειώνεις και να μελαγχολείς σκεπτόμενος... “δυστυχώς τελείωσε”...

Στα βήματα του Ασκληπιού (μυθιστόρημα)...

Το ιστορικό μυθιστόρημα του γιατρού Γιώργου Νεοφώτιστου
(εκδόσεις  mystis)

  Ο Νικόλας , ένας  διάσημος γιατρός  είναι το κεντρικό πρόσωπο του μύθου. Ανήσυχος , όπως  και κάθε ένας επιστήμων που ασχολήθηκε με το θέμα ζωή – αρρώστια-  θάνατος,  δεν αρκείται  στο να γνωρίζει καλά το σήμερα. Είναι πεπεισμένος πως οφείλει να γνωρίζει καλά το παρελθόν για να μπορέσει έτσι να ερμηνεύσει το παρόν και αν αυτό είναι δυνατόν να προκαθορίσει το μέλλον.

  Ένα τυχαίο γεγονός τον οδηγεί  σε ένα  κόσμο που πάντοτε  ονειρευότανε να βρεθεί και τότε η …μοίρα αναλαμβάνει να  τον φέρνει αντιμέτωπο με μια σειρά από  καθοριστικές για τις ιατρικές του γνώσεις , προκλήσεις.

  Είναι η εποχή του μεγάλου πολέμου που καθόρισε τελικά και τη τύχη των Αθηνών αλλά και της Αρχαίας Ελλάδας. Διανύεται το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου  , 430 π.Χ.

   Το πέρασμά του από το πιο ονομαστό Ασκληπιείο του αρχαίου κόσμου, αυτό της Επιδαύρου, έχει ήδη σημαδευτεί  από απρόσμενα πραγματικά γεγονότα .

   Μέσα σ’ αυτή  την  μαγευτική όαση της Πελοποννήσου , με το καθαρό νερό, τον λαμπρό ήλιο και τον πλούσιο σε οξυγόνο αέρα, ο θεός  Ασκληπιός  επιλέγει να στήσει το σπίτι και ιερό του.

   Εκεί συρρέουν χιλιάδες άρρωστοι κάθε χρόνο από κάθε γωνιά του γνωστού τότε κόσμου  εναποθέτοντας τις  ελπίδες τους στο θεό-γιατρό. 

   Είναι η  εποχή που κάνει τη εμφάνιση του  ο Ιπποκρατικός Γιατρός και συντελείται η  τεράστια μεταβολή στο χώρο της Ιατρικής , καθώς  ο Ιπποκράτης έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με  την  θεοκρατική , ως τότε , ιατρική βάζοντας τα θεμέλια της Ιατρικής τέχνης , όπως εκείνος  ονόμασε .

    Ο Νικόλας  μαζί με τη βοηθό του στο Πανεπιστήμιο τη Όλγα, ζουν την μυσταγωγία του ιερού χώρου  και η μια έκπληξη διαδέχεται  τη άλλη…

   Χωρίς  να θέλουν βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες του πολέμου αλλά κυρίως με ένα απρόσμενο κίνδυνο που ξεσπά για να δοκιμάζει τις αντοχές μιας παντοδύναμης πόλης της αρχαίας Ελλάδας, τη κραταιά πόλη των Αθηνών.

ΠΗΓΗ  ΕΛΠΙΔΑ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ :

Έχω υποσχεθεί στον καλό φίλο Γιώργο Νεοφώτιστο ότι θα το διαβάσω μέσα στις γιορτές αν και είμαι σίγουρη ότι πρόκειται για ακόμα μία συγγραφική του επιτυχία!

Υπόσχομαι πάντως να επανέλθω στο θέμα και με την προσωπική μου άποψη για το βιβλίο.

Και μην ξεχνάμε... το καλύτερο δώρο και γι' αυτές τις γιορτές είναι ένα βιβλίο!

ΓΙΑΓΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΒΥΗ...

Πρόσφατα έχασα την γιαγιά μου η οποία ήταν γεννημένη στην Λιβύη.

Καταγόταν από εύπορη οικογένεια εργοστασιάρχη της Λιβύης ο οποίος επαναπατρίσθηκε οικογενειακώς λίγο πριν τον πόλεμο.

Η γιαγιά, που όταν γύρισε στην Ελλάδα ήταν έφηβη, μίλαγε πάντα με καλά λόγια για την...”αραπιά”.

Ο αδερφός της την δεκαετία του '50 γύρισε στην Λιβύη και έφτιαξε και πάλι εργοστάσιο κονσερβοποιίας.

Το καθεστώς Καντάφι, πολύ αργότερα, επίταξε το εργοστάσιο και τον έδιωξε από την Λιβύη.
Χρόνια ολόκληρα τον θυμάμαι να τρέχει σε πρεσβείες και υπουργεία για την αποζημίωση.
Κάποια στιγμή κατάφερε να πάρει κάποιο ποσό, πολύ μικρότερο βέβαια από την πραγματική αξία της εκεί περιουσίας του.

Εν τω μεταξύ στην Ελλάδα, λίγο έξω από την Καλαμάτα είχε φτιάξει νέο εργοστάσιο κονσερβοποιίας (με δάνειο πια) αλλά δυστυχώς, λίγα χρόνια μετά έπεσε στο καθεστώς... Παπανδρέου του '80!
Αυτό όμως είναι ιστορία για άλλη ανάρτηση...

Παρόλο που η οικογένεια υπέστει πολλά από τον Καντάφι η γιαγιά πάντα έλεγε ότι οι Λίβυοι τον αγαπούσαν και πραγματικά “τους είχε κάνει ανθρώπους” με την έννοια της οικονομικής και κοινωνικής αλλαγής που έφερε στην χώρα.

Αδειάζοντας πριν 2-3 μήνες το σπίτι της βρήκα πολύ υλικό για την Λιβύη αλλά και “το πράσινο βιβλίο” του Μουαμάρ αλ Καντάφι!
Είπα λοιπόν να το διαβάσω μήπως και καταλάβω περισσότερα για τα όσα γίνονται στη χώρα.... μέγα σφάλμα!

Το να γράψω περίληψη αυτού του “αριστουργήματος” μου είναι παντελώς αδύνατο οπότε παραθέτω κάποια αποσπάσματα  στην κρίση σας... (κλικ ΕΔΩ)

Αυτό που κατάλαβα πάντως είναι ότι ο “σοσιαλιστικός” τρόπος σκέψης του απέχει από τον “σοσιαλιστικό” (;) τρόπο σκέψης του ΓΑΠ.
Θεωρώ σίγουρο ότι, για την εποχή του, είχε φέρει την επανάσταση στην Λιβύη.

Επίσης μου έκανε εντύπωση η άποψη του για τις γυναίκες.
Καμία σχέση με τους υπόλοιπους  μουσουλμάνους!
Σύμφωνα με “το πράσινο βιβλίο” η γυναίκα έχει ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τον άνδρα!  Για την ακρίβεια :
“...Στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ άνδρα και γυναίκας, μεγάλου ή μικρού. Και υπάρχει απόλυτη ισότητα μεταξύ τους, σε ότι αφορά τα καθήκοντα που οφείλουν να επιτελέσουν.”

 Αναφέρεται εκτενώς (14 σελίδες!) στην σημαντικότητα της γυναίκας και στο μεγαλείο της μητρότητας λέγοντας ότι η γυναίκα και ο άνδρας έχουν μεν διαφορές αλλά...

“...η κοινωνία οφείλει να εξασφαλίσει εργασία για όλα τα ικανά και έχοντα ανάγκη να εργαστούν μέλη της, άνδρες και γυναίκες. Αλλά να εργασθεί ο καθένας στον τομέα που του αρμόζει, και να μην εξαναγκάζεται κάτω από καταπίεση, να εκτελεί μίαν εργασία που δεν του ταιριάζει.”

Δεν έχω καταλήξει στο ποιος υποκινεί αυτήν την “εξέγερση”, ποιοι είναι αυτοί που έχουν εξεγερθεί και γιατί.
Με έχουν μπερδέψει πολύ τα όσα έχω ακούσει, ζήσει  και διαβάσει όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν μπορεί ξαφνικά να βράζει όλη η περιοχή χωρίς λόγο και αναρωτιέμαι αν οι φανατικοί μουσουλμάνοι έχουν βάλει το χεράκι τους ή μάλλον πόσο πολύ έχουν βάλει το χεράκι τους!

Ελπίζω οι Λίβυοι να αφεθούν ανεπηρέαστοι να αποφασίσουν ότι είναι καλύτερο για το μέλλον της χώρας τους και το δικό τους.

Απλή κοινή λογική...

ΚΡΕΤΙΝΟΙ, ΑΝΟΗΤΟΙ, ΒΛΑΚΕΣ Ή ΤΡΕΛΟΙ;...

“Ο κρετίνος δεν μιλάει καν, σαλιαρίζει, είναι σπαστικός. Κοπανάει το παγωτό στο κούτελό του από έλλειψη συντονισμού. Μπαίνει στην περιστροφική πόρτα από την αντίθετη πλευρά. Τον αναγνωρίζουμε αμέσως.”
...
“Το να είσαι ανόητος είναι πιο περίπλοκο. Είναι κοινωνική συμπεριφορά. Ανόητος είναι αυτός που δεν πετυχαίνει ποτέ το ποτήρι. ... Σκοπεύει να μιλήσει γι'αυτό που υπάρχει μέσα στο ποτήρι αλλά πέφτει έξω. Είναι αυτός που κάνει γκάφες, που ρωτάει τι κάνει η ωραία σας κυρία στον τύπο που μόλις τον εγκατέλειψε η γυναίκα του.
Ο ανόητος είναι περιζήτητος, ιδίως στις κοσμικές συγκεντρώσεις. Φέρνει τους πάντες σε αμηχανία, μα προσφέρει ευκαιρίες για σχόλια. Στη θετική μορφή του είναι διπλωματικός. Μιλάει εκτός θέματος ακόμη και για τις γκάφες των άλλων, στρέφοντας αλλού τη συζήτηση. Δεν είναι ποτέ δημιουργικός, μηρυκάζει. Ο ανόητος δεν λέει ότι η γάτα γαβγίζει, μιλάει για την γάτα όταν οι άλλοι μιλούν για το σκύλο. Λαθεύει τους κανόνες της συζήτησης, κι όταν λαθεύει ωραία είναι υπέροχος. Πρόκειται για απειλούμενο είδος, είναι φορέας αστικών αρετών.”
...
“Ο βλάκας δεν κάνει λάθη συμπεριφοράς. Κάνει λάθος συλλογισμούς. Είναι αυτός που λέει ότι όλοι οι σκύλοι είναι κατοικίδια ζώα και όλοι οι σκύλοι γαβγίζουν, όμως και οι γάτοι είναι κατοικίδια ζώα, επομένως γαβγίζουν. Ή ότι οι Αθηναίοι είναι θνητοί, όλοι οι κάτοικοι του Πειραιά είναι θνητοί, επομένως όλοι οι κάτοικοι του Πειραιά είναι Αθηναίοι. Ο βλάκας μπορεί να πει και κάτι σωστό, όμως για λανθασμένους λόγους. ... Ο βλάκας είναι παμπόνηρος. Τον ανόητο τον αναγνωρίζουμε αμέσως (κι ας μη μιλήσουμε για τον κρετίνο), ενώ ο βλάκας κάνει συλλογισμούς περίπου σαν τους δικούς μας, εκτός από κάτι απειροελάχιστο. Είναι δεξιοτέχνης των παραλογισμών. ... Ο βλάκας δύσκολα εντοπίζεται.  Ένας βλάκας μπορεί να πάρει ακόμα και το βραβείο Νόμπελ.”
...
“Τον τρελό τον αναγνωρίζεις αμέσως. Είναι ένας βλάκας που δεν ξέρει τα κόλπα. Ο βλάκας προσπαθεί να αποδείξει τη θέση του, έχει λογική αλλήθωρη, ωστόσο έχει λογική. Ο τρελός, αντίθετα, δεν νοιάζεται για την λογική, προχωρεί με βραχυκυκλώματα. Γι'αυτόν, το καθετί αποδεικνύει τα πάντα. Ο τρελός έχει έμμονη ιδέα, και οτιδήποτε βρει του κάνει για να την υποστηρίξει. Τον τρελό τον αναγνωρίζεις από τις ελευθερίες που παίρνει μπροστά στο καθήκον της απόδειξης, από την ευκολία με την οποία δέχεται επιφοιτήσεις.”

Όλα αυτά τα αναφέρει ο Ουμπέρτο Έκο στο βιβλίο του “Το εκκρεμές του Φουκώ” ήδη από το τέλος της δεκαετίας του '80.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με την σημερινή μας κυβέρνηση, τους χειρισμούς της ή τις σημερινές δημοσκοπήσεις είναι καθαρά... ηθελημένη!
Κατατάξτε, κυβέρνηση και λαό,  όπου νομίζετε με κριτήριο την κοινή λογική...

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ...

"Σκιές από την Αμερική" | ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

«Ο σκοπός του ανά χείρας βιβλίου δεν είναι να μεταπείσει ή να παραπλανήσει τους αναγνώστες του, αλλά να τους κάνει να σκεφτούν. Για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει να παίξει κανείς το χαρτί της ετεροδοξίας, έχοντας πλήρη επίγνωση του κινδύνου ότι αυτή ίσως δεν μεταβληθεί ποτέ σε μια νέα ορθοδοξία, αλλά θα καταδικαστεί σαν αιρετική σκέψη. Είμαι διατεθειμένος να αναλάβω αυτόν τον κίνδυνο, και αν επιτύχω, έστω και εν μέρει, θα αισθανθώ ότι επιτέλεσα το καθήκον μου ως σκεπτόμενου ανθρώπου. Πρέπει κανείς να λέει αυτό που πιστεύει και να πιστεύει αυτό που λέει».

Πρόκειται για ένα βιβλίο με άρθρα και δοκίμια πάνω στον σύγχρονο αμερικανικό επεκτατισμό.
Ένα βιβλίο που όλοι πρέπει να διαβάσουν.
Ένα βιβλίο γραμμένο μετά από παρατήρηση των τεκταινομένων, σκέψη και απλή κοινή λογική...