O δεκάλογος του καλού σανοφάγου... (...και μπράβο τους)

Γράφει ο Μάνος Βουλαρίνος

Η σανοφαγία δεν είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών ούτε αποκλειστικά ελληνικό. Είναι μια συνήθεια παλιά όσο η ανθρωπότητα, παγκόσμια όσο η επιτυχία του Πολέμου των Άστρων και ικανοποιεί την ανάγκη να περιοριστεί η χρήση της κάπως επίπονης λογικής για χάρη του αρκετά ξεκούραστου ανακουφιστικού και συναισθήματος.

Επειδή στην ωραία μας χώρα τα τελευταία χρόνια η σανοφαγία ζει μέρες αντίστοιχες του μεγάλου μπουμ των παγωμένων γιαουρτιών σκέφτηκα πως μια κωδικοποίηση των βασικών αρχών της θα είναι εξαιρετικά χρήσιμη σε κάθε συμπατριώτη σανοφάγο.

1. Οι γάιδαροι μπορούν να πετάξουν. Ο μόνος λόγος που δεν τους βλέπουμε στον ουρανό είναι επειδή κάποιοι («αυτοί») τους κρατούν δεμένους στη Γη. Μόλις «αυτοί» γίνουν παρελθόν, οι γάιδαροι θα σκίσουν περήφανα τους αιθέρες.

2. Η επιθυμία είναι αρκετή για να γίνει κάτι πραγματικότητα. Η φράση του Κοέλιο με το σύμπαν που συνωμοτεί όταν θέλεις πολύ κάτι συμπυκνώνει τον τρόπο σκέψης που κάθε καλός σανοφάγος οφείλει να έχει. Ακολούθως, το μόνο που χρειάζεται μια χώρα που κινδυνεύει με οικονομική κατάρρευση είναι η επιθυμία των κατοίκων της για σωτηρία. Οι πράξεις τους, αντιθέτως, δεν έχουν καμία απολύτως σημασία.

3. Η επιλογή μεθόδου λύσης ενός προβλήματος δεν έχει να κάνει με την πιθανή αποτελεσματικότητα της μεθόδου, αλλά με τον βαθμό ευχαρίστησης που αυτή προσφέρει όταν περιγράφεται.

4. Όλα γίνονται επειδή κάποιοι (οι γνωστοί «αυτοί») τα έχουν σχεδιάσει. Τα πάντα είναι ένα αποτέλεσμα των συνωμοσιών τους. Οι συνωμοσίες όμως αποκαλύπτονται χάρη σε κάποιους γενναίους συνανθρώπους και τα σάιτ τους. ΠΡΟΣΟΧΗ! Να αποφεύγεται πάση θυσία το συμπέρασμα σύμφωνα με το οποίο αν όλα γίνονται βάσει σχεδίου τότε ακόμα και η αποκάλυψη του σχεδίου μπορεί να είναι μέρος κάποιου άλλου σχεδίου. ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΒΡΑΧΥΚΥΚΛΩΜΑΤΟΣ!

5. Σε μια οικονομική πίτα που δεν μεγαλώνει (ή και μικραίνει), η εύνοια σε μια επαγγελματική ή κοινωνική ομάδα δεν συνεπάγεται τη ζημία μιας άλλης. Η άποψη αυτή έρχεται ως συμπλήρωμα στην άποψη σύμφωνα με την οποία η οικονομική πίτα μιας χώρας μπορεί να μικραίνει και να μη ζημιώνεται κανείς κάτοικός της. Το ξέρω, μοιάζει μαγικό, αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει.

6. Το επίπεδο των πολιτικών, των βουλευτών και της κυβέρνησης μιας χώρας δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το επίπεδο του εκλογικού σώματος.

7. Οι κάτοικοι των χωρών της Δύσης ζηλεύουν τους Έλληνες. Σε κάποιους αυτό μπορεί να φαίνεται πολύ περίεργο, αλλά όπως όλοι ξέρουμε το φαινόμενο ενός πλουσίου, νέου και υγιούς που ζηλεύει έναν φτωχό, γέρο και άρρωστο είναι εξαιρετικά συχνό.

8. Ο σκοπός μπορεί να αγιάζει τα μέσα αλλά τα σύμβολα αγιάζουν και τα μέσα και τον σκοπό. Με λίγα λόγια μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε, στοχεύοντας οπουδήποτε, αρκεί να κρατάμε μια σημαία. Με ένα σταυρό. Ή με έναν καμουφλαρισμένο σταυρό (π.χ. ένα σφυροδρέπανο). Ή με μια ημισέληνο. Ή ............... (τοποθετήστε σύμβολο της αρεσκείας σας).

9. Ο καλύτερος τρόπος να κερδίσεις κάτι είναι να απειλήσεις πως θα κρατήσεις την αναπνοή σου μέχρι να σκάσεις.

10. Όλοι αυτοί που διατυπώνουν απόψεις αντίθετες από τη δική μας το κάνουν επειδή κάποιος τους πληρώνει για να το κάνουν. Συνήθως είναι πράκτορες αλλά μπορεί να είναι και απλοί μισθοφόροι. Αν μοιάζουν χαζοί ή παλαβοί, το παίζουν. Όπως και να ’χει, το βασικό είναι να θυμόμαστε πως κανείς δεν μπορεί να έχει άποψη διαφορετική από τη δική μας στ’ αλήθεια. Και μπράβο μας.

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Τη σήμερον, είναι δεδομένο και μαθηματικά αποδεδειγμένοι ότι οι "σανοφάγοι" στην χώρα μας έχουν πολλαπλασιαστεί.

Πως αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε ότι, παρά τα όσα πρωτόγνωρα και πρωτοφανή (μας) συμβαίνουν καθημερινά, κάποιοι συνεχίζουν να στηρίζουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ;

Όσο κι αν βρίσκω διασκεδαστικό το παραπάνω σατυρικό κείμενο, δυστυχώς ψυχοπλακώνομαι με την σκέψη ότι όλα αυτά που περιγράφει τα βλέπω γύρω μου καθημερινά...

Περαστικά μας... (και μπράβο τους...)

Όταν η Αριστερά σκορπάει ψευδαισθήσεις...

Γράφει ο Δημήτρης Τσαρδάκης 

(ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών) 

Κάθε άνθρωπος από την φύση του επιδιώκει να βελτιώσει την οικονομική του θέση στην κοινωνία, για τον ίδιο, για την οικογένειά του, για τα παιδιά του. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να επιδιώκει συνειδητά τη ζημία του και την καταστροφή του.

Ωστόσο, όλοι οι άνθρωποι λειτουργούν μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον και επενδύουν όχι μόνον σε υλικά πράγματα, αλλά και σε πνευματικά επιτεύγματα, όπως είναι η τέχνη, η επιστήμη και ο πολιτισμός. Και όλα αυτά πάντοτε μέσα σε ένα κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον ισονομίας, δικαιοσύνης και ασφάλειας. 

Η Αριστερά, ως υπηρέτης των φτωχών και των κατατρεγμένων (που είναι και η πλειοψηφία του λαού), είχε πάντοτε την ηγεμονία του ηθικού πλεονεκτήματος. Ό,τι είναι αριστερό είναι, κατ΄ ομολογίαν πίστεως, και ηθικό. Συγχρόνως, από την άλλη πλευρά, η Αριστερά διακατέχεται από έμμονες ιδέες. Αντιλαμβάνεται την κοινωνία και τις λειτουργίες της μέσα από μία ταξική-διχοτομική διάκριση του καλού και του κακού, του πλούσιου και του φτωχού, του καπιταλιστή και του εργάτη, οι οποίοι βρίσκονται, εξ ορισμού, σε ανελέητη σύγκρουση. 

Αυτή η μανιχαϊστική ανάγνωση της ιστορίας και της λειτουργίας της οικονομίας, εξωθεί την Αριστερά, αντί να ενώνει (όπως θα περίμενε κανείς), να υψώνει τείχη εχθρότητας και αντιπαλότητας ανάμεσα στις διάφορες κοινωνικές τάξεις. "Ολόκληρη η ιστορία, είναι ιστορία των ταξικών αγώνων”, έλεγε ο Μαρξ. Αυτή η ανάγνωση είναι το θλιβερό κατάλοιπο της μαρξιστικής και λενινιστικής ερμηνείας του κόσμου, όπου όλα περιστρέφονται γύρω από το Ίδιο και το Άλλο. 

Σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως η σημερινή, οι άνθρωποι γίνονται πιο ευάλωτοι στην αριστερή προπαγάνδα. Η ριζοσπαστική Αριστερά, εκμεταλλευόμενη την οικονομική συγκυρία, υποσχέθηκε στους πάντες τα πάντα. Υποσχέθηκε πως θα έσχιζε τα μνημόνια, θα καταργούσε τον ΕΝΦΙΑ, θα έδινε 13ο μισθό, θα αποκαθιστούσε τις πετσοκομμένες συντάξεις, θα έφερνε τις πολεμικές αποζημιώσεις, θα χτυπούσε την φοροδιαφυγή και, γενικώς, θα άλλαζε την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Και αφού υπέγραψε το σκληρότερο μνημόνιο, μέσα σε ένα μόλις χρόνο αλλοπρόσαλλης διακυβέρνησης (σκληρής διαπραγμάτευσης το ονόμασε), πέτυχε το αδιανόητο. Να στρέψει όλες τις κοινωνικές ομάδες εναντίον της και, στην προχθεσινή μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση, να κλείσει ακόμη και τα γραφεία τελετών. Μακάβριο, ε, δεν νομίζετε; Να πεθάνεις και να μην υπάρχει κανείς για να σε θάψει. Κι αυτό το πέτυχε μόνον η "πρώτη φορά Αριστερά”. 

Τώρα η κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Μοίρασε με τη σέσουλα ψευδαισθήσεις στους ψηφοφόρους της και εισπράττει με το τσουβάλι αναθέματα. Αφού μπήκε μπροστά σε όλα τα κινήματα της κατσαρόλας, της πλατείας, των διοδίων και του κινήματος "δεν πληρώνω”, τώρα δεν γνωρίζει ποιός είναι ο φίλος και ποιός είναι ο εχθρός. Βλέπει τις κινητοποιήσεις ως διαπραγματευτικό όπλο με τους εταίρους, γι΄ αυτό και χαριεντίζεται με τον αποστεωμένο λαϊκισμό των τελευταίων δεκαετιών του περασμένου αιώνα. Είναι να απορεί κανείς γιατί δεν εννοεί, ή δεν θέλει να καταλάβει το πιο απλό πράγμα: Μία κοινωνία που δεν παράγει ούτε καν οδοντογλυφίδες, παρά μόνον μπλόκα και απεργίες, είναι καταδικασμένη να πεθάνει. Αλλιώς ειπωμένο: Μία κατσαρόλα με το να την κοιτάζεις, δεν βράζει ποτέ. Θέλει και την φωτιά της. 

Μέσα στις διεθνοποιημένες καπιταλιστικές συνθήκες παραγωγής, ο μόνος τρόπος για να υπάρξει η πολυπόθητη ανάπτυξη και καταπολέμηση της ανεργίας είναι η ενίσχυση της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, τουτέστιν η ενίσχυση του επιχειρηματικού κόσμου της εργασίας. Αντί αυτού, η κυβέρνηση με την υπερφορολόγηση του εισοδήματος, διώχνει όλες τις επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Με την ίδια έννοια, διώχνει και όλα τα νέα παιδιά που σπουδάζουν στα πανεπιστήμια και γνωρίζουν, από πρώτο χέρι, ότι στη χώρα μας δεν πρόκειται ποτέ να βρουν δουλειά. Όλες οι άλλες οι κολεκτιβίστικες ιδεοληψίες, για έναν κόσμο της γραμμικής ισότητας και κατανομής των αγαθών, είναι για τους ανιστόρητους και τους αφελείς, οι οποίοι συχνά είναι τα πρώτα θύματα της αριστερής προπαγάνδας. 

ΠΗΓΗ  capital.gr

ΤΑΣΕΙΣ ΦΥΓΗΣ!...

Τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο συχνά αισθάνομαι...  τάσεις φυγής!

Όποτε διαβάζω ειδήσεις...  όποτε βλέπω τηλεόραση...  όποτε ακούω ραδιόφωνο...  αισθάνομαι τάσεις φυγής!

Υποτίθεται ότι εμείς οι Έλληνες είχαμε έναν Αριστοτέλη που πρώτος μίλησε για λογική.

Που είναι σήμερα η καημένη η λογική;

Και δεν αναφέρομαι καν στην λογική ως επιστήμη.

Που είναι σήμερα έστω και αυτή η καημένη η απλή κοινή λογική;

Διαβάζεις, βλέπεις και ακούς όσα συμβαίνουν γύρω σου και πραγματικά τρελαίνεσαι!

Ζούμε στην χώρα όπου το ΤΑΙΠΕΔ κάνει διεθνή διαγωνισμό για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ. τελειώνει και τον δεύτερο κύκλο διαπραγματεύσεων, καταλήγει σε βελτιωμένη προσφορά με την COSCO, γίνεται δεκτή από το ΤΑΙΠΕΔ και ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει...  "η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν σκοπεύει να ξεπουλήσει το λιμάνι"!

Ο Τσίπρας το 2011 κατακεραύνωνε στην βουλή τον ΓΑΠ λέγοντας ότι εάν το εισιτήριο των αστικών συγκοινωνιών πάει στο 1,40 ευρώ "κάποιοι εργαζόμενοι των 700 ευρώ θα χρειάζονται ένα μηνιάτικο για να πάνε στην δουλειά τους".

Σήμερα που ο μισθός των 700 ευρώ είναι άπιαστο όνειρο για τους περισσότερους νέους, το εισιτήριο ανεβαίνει στο 1,40 ευρώ και ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει "επιτέλους ο χρήστης θα πρέπει να πληρώνει"!

Το Εθνικό Θέατρο αποφασίζει με τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων να ανεβάσει "τμήμα έργου" του τρομοκράτη και καταδικασμένου δολοφόνου Ξηρού και όταν οι πολίτες αντιδρούν ξεκινάει μία συζήτηση για "φασισμό", "λογοκρισία", "ιερά εξέταση στην τέχνη" και διάφορα άλλα φαιδρά.

Ούτε που τους πέρασε από το φτωχό τους μυαλουδάκι ότι ο θεατρικός παραγωγός και ο αιθουσάρχης (δηλαδή και στους δύο αυτούς ρόλους, ο Ελληνικός λαός) δικαιούται να έχει άποψη, πόσο μάλλον εάν αυτή η άποψη είναι διαφορετική από την δική τους!

Ζούμε στην χώρα όπου η "εργασία με μπλοκάκι" είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη για πολλούς και διάφορους λόγους. Ο βασικότερος από αυτούς είναι η απασχόληση ενός εργαζομένου χωρίς περαιτέρω επιβαρύνσεις όπως πχ ασφαλιστικές εισφορές.

Περιχαρής λοιπόν ο αρμόδιος υπουργός, ανακοινώνει ότι στα πλαίσια της λύσεις του ασφαλιστικού προβλήματος ο εργαζόμενος με μπλοκάκι θα καταβάλλει το 6,5% των ασφαλιστικών του εισφορών και ο εργοδότης του το υπόλοιπο 13,5%!

Ο υπουργός αγροτικής ανάπτυξης βλέπει "προβοκατόρικες δυνάμεις της δεξιάς και της ακροδεξιάς" στα επεισόδια της AGROTICA, ενώ η Αυγή (και η κυβέρνηση) γράφει για "μπλόκα που υποκινούνται από δεξιούς και ακροδεξιούς κύκλους"!

Στην εποχή του διαδικτύου, ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι μόνο αυτός ξέρει πως μπορεί να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα και η διαφάνεια των τηλεοπτικών σταθμών πανελλαδικής εμβέλειας, οπότε αποφασίζει να δοθούν (από αυτόν!) κάτω από 5 τηλεοπτικές άδειες!

Ο ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζει την γενική πανελλαδική απεργία της Πέμπτης χαρακτηρίζοντάς την "αγωνιστική παρέμβαση" και δηλώνει ότι " οι λύσεις που χρειαζόμαστε δεν μπορούν να προκύψουν από τις δυνάμεις και την λογική της “ελεύθερης αγοράς”, αλλά από τη στήριξη των κοινωνικών αναγκών, την αλληλεγγύη και τη δημοκρατία, από τους αγώνες του κόσμου της εργασίας και του λαού"!

Ο Κουίκ, ωσάν την παρθένα, γονατίζει με το βλέμμα στον ουρανό και τα χέρια σε πόζα προσευχής για την κατάθεση στεφάνου!

Τα παραδείγματα καθημερινής τρέλας στην σημερινή Ελλάδα... ΑΠΕΙΡΑ!

Και όσο βλέπω μερικούς να τα αποδέχονται στωικά τόσο σκέφτομαι ότι εάν ήμουν νεότερη θα είχα ήδη φύγει.

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, γνωστός μου αμετανόητος ΣΥΡΙΖΑίος, μου έλεγε ότι οι αναρχικοί των Εξαρχείων "επιτελούν κοινωνικό έργο" δέρνοντας Χρυσαυγίτες και σπάζοντας τις περιουσίες τους γιατί αυτοί βγαίνουν καθημερινά στα Εξάρχεια και μαχαιρώνουν παιδιά και βρέφη μεταναστών!

Ένας Θεός ξέρει που την διάβασε αυτή την αρχι-μπούρδα, αλλά και μόνο που κάποιος σαν αυτόν την κατάπιε αμάσητη, εμένα μου έκανε ακόμα πιο έντονη την τάση φυγής μου!

Δεν υπάρχει ελπίδα!!!...

ΥΓ  1 : Ανέκαθεν έβρισκα ιδιαιτέρως ευφυή την ατάκα του Σαββόπουλου... 

"...  στο χειρότερο του Ελληνισμού κομμάτι,

στην Ελλάδα ζω..."

ΥΓ 2 : Μη χαίρεστε! Όσο κι αν θα το ήθελα δεν πρόκειται να φύγω.

Όχι για λόγους γραφικούς όπως το "δεν θα διώξουν τα άγρια τα ήμερα" ή "σαν την Ελλάδα πουθενά" αλλά γιατί ανήκω στην γενιά που έχει υποχρέωση να μείνει και να φτιάξει την χώρα που αυτή και -πολύ περισσότερο- οι προηγούμενες την έφεραν σε αυτά τα χάλια! Βέβαια γι' αυτό χρειάζεται να ξαναβρούμε την χαμένη μας απλή κοινή λογική και...  δεν υπάρχει ελπίδα!

Ο φθόνος και η βλακεία είναι ανίκητα!...

Γράφει ο Ανδρέας Βασιλιάς

Έλεος! Εντάξει δεν το εφαρμόζετε εσείς το μνημόνιο που ψηφίσατε αλλά κάποιοι άλλοι. Κάποιοι φαντασιακοί άλλοι, εντάξει. Το δεχόμαστε, παραληρείτε. Οι προηγούμενοι; Αλήτες ταγματασφαλίτες! Εντάξει το δεχόμαστε κι αυτό επειδή εσείς διαρκώς προβάλλετε κι αποβάλλετε από μέσα σας εκείνα που δεν μπορείτε να διαχειριστείτε. Την πραγματικότητα, δηλαδή. Οι Ευρωπαίοι εταίροι; Τοκογλύφοι δανειστές που θέλουν να πιουν το αίμα του λαού! Εντάξει το δεχόμαστε κι αυτό στο όνομα της απάρνησης της πραγματικότητας όπου ο δανειζόμενος δεν είναι υποχρεωμένος να τηρεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στους δανειστές του, αλλά πρέπει να τους επιτίθεται θεωρώντας τους καπιταλιστικά σκουλήκια. Τότε γιατί σώσατε τις τράπεζες, όπως τις σώσατε; Τότε γιατί έχουμε νόμισμα;

Μεταρρυθμίσεις; Εντάξει δεν χρειάζονται άλλες εκτός από αυτές που εσείς αποφασίζετε να τις βαφτίσετε έτσι, γιατί σας αρέσει. Εντάξει το δεχόμαστε κι αυτό γιατί ζείτε σε μια ψευδαισθητική πραγματικότητα που εσείς κατασκευάσατε. Οι διορισμοί των δικών σας παιδιών είναι αλλουνών! Εσείς όμως τελικά πότε θα αποδεχτείτε ότι είστε βαριά «άρρωστοι»; Γιατί με όλα τα παραπάνω και πολυάριθμα άλλα, ων ουκ έστι αριθμός, υπερασπιζόμενοι το φθόνο και τη βλακεία σας πάτε να καταστρέψετε μια ολόκληρη χώρα. 

Ο φθόνος του άλλου προέρχεται από ένα βαθύ αίσθημα κατωτερότητας που νιώθει ένα άτομο απέναντι σε άλλα και αυτό που βασικά επιζητεί είναι η καταστροφή τους, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι με αυτό τον τρόπο συμβάλλει ασυνείδητα και στη δική του καταστροφή. Το απαρνιέται γιατί δεν μπορεί να αποδεχθεί την πραγματικότητα του άλλου, ότι μπορεί να είναι και καλύτερός του, ας πούμε.

Η ψυχογενής βλακεία παραπέμπει στο άγχος ευνουχισμού. Εκείνος που δεν μπορεί να σκεφτεί, πολύ δε περισσότερο να διατυπώσει μια πρόταση. Οπότε αναμασά ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια, καλή ώρα, χιλιοειπωμένες αμπελοφιλοσοφίες και μπουρδολογίες. Είναι αυτός που δεν μπορεί να κάνει ένα βήμα παρά πέρα χωρίς να το ξανασκεφτεί δεκαπέντε φορές και πάλι θα κάνει λάθος γιατί διαρκώς φοβάται ότι θα του «τα κόψουν».

Έλεος πια με την μπουρδολογία, την ανευθυνότητα και την καταστροφή. Γιατί αυτές οι προτάσεις π.χ. ασφαλιστικό είναι προτάσεις κατευθυνόμενες αυτής της άποψης του φθόνου και της βλακείας που επιδιώκει όλα να γίνουν «ίσωμα».

Με άλλα λόγια το σταλινικό, αλλά και το φασιστικό μοντέλο.

Γιατί πάλι π.χ. πώς από την πρόταση για το ασφαλιστικό «εξαφανίστηκε» άξαφνα το σημαντικότερο, ο διαχωρισμός της περίθαλψης από το συνταξιοδοτικό; Μήπως γιατί κάποια συμφέροντα δεν το θέλουν; Πώς από τις προτάσεις για τις αλλαγές στα ΑΕΙ λείπει η κατάργηση του περίφημου συγγράμματος; Πού είναι η περίφημη ελευθερία των ιδεών όταν απαγορεύεται η ελεύθερη μετακίνηση από σχολή σε σχολή. Πού είναι η κατάργηση των εισαγωγικών και η μετάθεση της ευθύνης της επιλογής στις σχολές; Πού είναι το ελεύθερο πρόγραμμα στα σχολειά και η κατάργηση της ιδεολογικής καθοδήγησης μέσω του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που αποτελεί προπαγανδιστικό εργαστήρι κάθε κυβέρνησης; Πού είναι η ριζική αναδιαμόρφωση της δικαιοσύνης, του βασικότερου πυλώνα ενός κράτους που θέλει να λέγεται δημοκρατικό, όπου για να τελεσιδικίσει μια δίκη χρειάζεται να περάσουν κατά μέσο όρο 15 χρόνια;

Όλα αυτά που δεν γίνονται είναι θάνατος και καταστροφή και είναι δικά σας και εκείνων που σας στηρίζουν, αλλά, είπαμε, ο φθόνος και η βλακεία είναι ανίκητα, δυστυχώς. Και δυστυχώς δεν υπάρχει γυρισμός.

ΠΗΓΗ athensvoice.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να απαριθμήσω άπειρα άλλα θέματα "που δεν γίνονται", τα οποία κατά την προσωπική μου άποψη είναι ακόμα πιο σημαντικά, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια...

ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ...

Τον περασμένο Ιούνιο, ο τότε βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Λαπαβίτσας είχε αναφέρει σε συνέντευξή του ότι ο λαός θα συνηθίσει τα capital controls και θα υπάρξει σταθεροποίηση της κατάστασης.

Μεγάλο πράγμα η συνήθεια...

Τους τραπεζικούς ελέγχους τους συνηθίσαμε.

Και τις ουρές στα ΑΤΜ συνηθίσαμε, και να δηλώνουμε στις τράπεζες τι θέλουμε να κάνουμε τα χρήματά μας συνηθίσαμε, ακόμα και να ζούμε χωρίς PayPal και αγορές από το εξωτερικό συνηθίσαμε.

Δυστυχώς όμως συνηθίζουμε κι άλλα πράγματα σιγά-σιγά...

Συνηθίσαμε να κάνουμε "επανάσταση".

Συνηθίσαμε να ρίχνουμε τα βάρη και τις ευθύνες για όσα μας συμβαίνουν σε τρίτους.

Συνηθίσαμε να κατηγορούμε την τρόικα, το κουαρτέτο, την Μέρκελ, τον Σόιμπλε, το ΔΝΤ, κλπ, κλπ, κλπ.

Συνηθίσαμε να πιστεύουμε ότι υπάρχουν πράγματα που συμβαίνουν από μόνα τους, γιατί έτσι.

Λες πχ ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και σου βγαίνει ΝΑΙ καραμπινάτο. Ή λες ΟΧΙ στο μνημόνιο και άμεσα υπογράφεται το τρίτο και καλύτερο.

Έτσι. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς.

Οι προηγούμενοι βέβαια "κινδυνολογούσαν" όταν μιλούσαν πχ για έξοδο από την ΟΝΕ.

Σήμερα που το λένε και οι νέοι...  συνηθίζουμε.

Συνηθίσαμε να ανεχόμαστε ό,τι κι αν μας σερβίρουν είτε γιατί δεν μας ενδιαφέρει, είτε γιατί βαρεθήκαμε να εξηγούμε τα αυτονόητα, είτε γιατί απλά τα καταπίνουμε αμάσητα.

Μας λέει πχ σε συνέντευξή του κάποιος πολιτικός πως δεν μας ενδιαφέρει η Σένγκεν διότι εμείς δεν συνορεύουμε με άλλες χώρες Σένγκεν(!!!) και ουδείς ασχολείται. Γι' αυτό δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι δημοσιογράφος. Θα είχα βάλει τα γέλια (στην καλύτερη περίπτωση!) και δεν θα σταματούσα με τίποτα.

Συνηθίσαμε και τις ισοπεδώσεις.

Το "όλοι ίδιοι είναι" έγινε πλέον καραμέλα.

Πολιτικοί; Ελεύθεροι επαγγελματίες; Δημοσιογράφοι; Δημόσιοι υπάλληλοι; Αγρότες; Επιστήμονες; κλπ, κλπ, κλπ.

Όλοι ίδιοι είναι!

Όλοι οι πολιτικοί είναι ψεύτες και κλέφτες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες φοροφυγάδες, οι δημοσιογράφοι διαπλεκόμενα παπαγαλάκια, οι δημόσιοι υπάλληλοι αργόσχολοι, κλπ.

Και το χειρότερο είναι πως, αφού συνηθίσαμε την ισοπέδωση, καταργήσαμε και την αριστεία και υποσυνείδητα πια αδιαφορούμε για την βελτίωσή μας, προσωπική ή επαγγελματική.

Συνηθίσαμε να πληρώνουμε χωρίς να απαιτούμε αντίκρυσμα.

Συνηθίσαμε εκφράσεις όπως "ταξική συνείδηση" ή "κυβέρνηση με κινηματικό χαρακτήρα".

Συνηθίσαμε τους ταξικούς (κόλλησα κι  εγώ) και επαγγελματικούς διαχωρισμούς έχοντας την πλήρη εφαρμογή του "διαίρει και βασίλευε".

Συνηθίζουμε σιγά-σιγά την διάλυση της υγείας με ανοχή στην έλλειψη φαρμάκων, την διάλυση της παιδείας με την κατάργηση του μόνου νόμου της μεταπολίτευσης που ψηφίστηκε από τα 2/3 της βουλής.

Φαντάζομαι ότι σιγά-σιγά θα συνηθίσουμε και τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου με έργα τρομοκρατών. Γιατί όχι;

Συνηθίσαμε να ανεχόμαστε τα πάντα!

Αυτό που δυστυχώς δεν φαίνεται να κατανοούμε είναι πόσο καταστροφική είναι αυτή η πρακτική μας.

Όσο εμείς "συνηθίζουμε" καταστρέφονται πολύ περισσότερα πράγματα από την οικονομία μας.

Όσο εμείς "συνηθίζουμε" καταστρέφεται η χώρα και το μέλλον μας!

Όσο εμείς "συνηθίζουμε" όλοι οι άλλοι προχωρούν, βελτιώνονται, δημιουργούν!

Όσο εμείς "συνηθίζουμε"...

Μεγάλο πράγμα η συνήθεια... 

H ερώτηση που ΠΡΕΠΕΙ να απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει μονομερείς κινήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει το μνημόνιο, αλλά αυτό δεν είναι μονομερής κίνηση, είναι κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει σκληρή διαπραγμάτευση, θα αυξήσει τους βασικούς μισθούς, θα φτιάξει δίχτυ ασφαλείας για τους φτωχούς, θα σταματήσει τη λιτότητα και θα φέρει με άλλον τρόπο την ανάπτυξη.

Όλα αυτά ακούγονται καθημερινά και επί της ουσίας θεωρούν περίπου δεδομένο ότι η άλλη πλευρά (οι δανειστές μας) θα υποχωρήσει μπροστά στα ατράνταχτα(;) επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ και τη «νωπή» ετυμηγορία του ελληνικού λαού.

Αυτό όμως που θα έπρεπε να απασχολεί τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη, εν όψει πιθανών εκλογών μέσα στο επόμενο δίμηνο, είναι η ύπαρξη Σχεδίου Β. Τι θα κάνει δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση που οι δανειστές αρνηθούν να συμφωνήσουν σε κάποιο αποδεκτό από την κυβέρνησή του πλαίσιο.

Το θέμα το έθεσε πρόσφατα o προσκείμενος στον ΣΥΡΙΖΑ οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας, λέγοντας ότι πρέπει το κόμμα να αποκτήσει Plan B για την περίπτωση που οι δανειστές του βάλουν το μαχαίρι στον λαιμό.

«Καμία προοπτική και κανένα ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποκλείεται από την κυβέρνηση (σ.σ. ΣΥΡΙΖΑ) για το θέμα άλλου νομίσματος», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Λαπαβίτσας.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν προγενέστερα και οι δηλώσεις του προβεβλημένου οικονομολόγου της Αριστεράς Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου διδάσκει πλέον μας είπε ότι αν ο Τσίπρας δεν είναι πρόθυμος να κλείσει το τηλέφωνο στον Ντράγκι της ΕΚΤ (σ.σ. που είναι και ο δανειστής «τελευταίου καταφυγίου» για τις ελληνικές τράπεζες), τότε καλύτερα να μην εκλεγεί!

Είναι έτσι όμως; Είναι τελικά για τον ΣΥΡΙΖΑ ταμπού η παραμονή εντός του ευρώ ή όχι;

Προφανώς η ερώτηση αυτή δεν στερείται νόημα. Κάποιοι ίσως πουν ότι δεν πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να ανοίξει τα χαρτιά του, διότι έτσι θα μειώσει τη διαπραγματευτική του ισχύ. Δεν έχουν ίσως άδικο ως προς το επιχείρημα, πλην όμως το θέμα είναι καίριας σημασίας για όλους τους πολίτες που ενδέχεται να κληθούν να επιλέξουν σύντομα.

Αυτή η ιστορία με ορισμένα στελέχη του να τα λένε έτσι, κάποια να τα λένε αλλιώς και κάποια άλλα να θολώνουν τα νερά (βολικό ίσως για την αλίευση ψήφων από διαφορετικά ακροατήρια), σε ένα τόσο σημαντικό θέμα, πρέπει επιτέλους να τελειώσει.

Με τις συνθήκες που ζούμε και υπό το βάρος των συνεπειών μιας τέτοιας εξέλιξης, αυτό είναι το κυρίαρχο σημείο που ΠΡΕΠΕΙ να ξέρουν οι πολίτες για να επιλέξουν.

Θα πρέπει για παράδειγμα να ξέρουν αν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα θελήσει να πάρει το βάρος μιας τέτοιας απόφασης -άμεσα αλλά και έμμεσα, δηλαδή μέσω ενεργειών της που ίσως θα επιφέρουν αναγκαστική έξοδο- ή εν πάση περιπτώσει αν θα θέσει το θέμα ενώπιον του ελληνικού λαού μέσω δημοψηφίσματος, όπως υπό άλλες συνθήκες και με άλλες αφορμές επιχείρησε ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ή, τέλος, αν δεσμεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ, επίσημα και συνολικά, όπως τα κόμματα των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην προοπτική της ευρωζώνης, κάτι που πράγματι θα μειώσει τα περιθώρια των διαπραγματευτικών του ελιγμών.

Καλώς ή κακώς, όμως, όλα τα υπόλοιπα είναι παρεπόμενα όταν τείνει να αμφισβητηθεί μια στρατηγική επιλογή της χώρας, όπως το νόμισμά της.

Κατά την άποψή μου, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντήσει πειστικά σε αυτήν την πολύ συγκεκριμένη ερώτηση, τι δηλαδή θα κάνει αν τα στυλώσουν οι δανειστές και ζητήσουν την εφαρμογή όσων έχουν συμφωνηθεί, τότε μπορεί παρά ταύτα να κερδίσει τις ενδεχόμενες εκλογές, αλλά δεν μπορεί να διεκδικεί την ψήφο σκεπτόμενων και κατασταλαγμένων ανθρώπων.

Όχι μόνο εκείνων που συντάσσονται με την προοπτική του ευρώ, αλλά και όσων αντιτίθενται σε αυτή.

ΥΓ.: Με βάση τη χρηματιστηριακή νομοθεσία οι εταιρίες είναι πλέον υποχρεωμένες να θεμελιώνουν τις προβλέψεις, τους για λόγους προστασίας του επενδυτικού κοινού, αποκαλύπτοντας έτσι και μέρος από συγκεκριμένα σχέδιά τους.

Ειλικρινά δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς μπορεί να ισχύει κάτι λιγότερο στην πολιτική. Εκτός κι αν η προστασία του επενδυτικού κοινού είναι... πολυτιμότερη από την προστασία του πολίτη που ψηφίζει για το μέλλον του και το μέλλον της χώρας του!

 

ΠΗΓΗ   euro2day.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Αυτή η ιστορία (που κάποιοι μάλιστα έχουν κάνει καραμέλα!) με την επιστροφή στην δραχμή, πραγματικά με ξεπερνάει.

Δηλαδή τι θεωρούν;

Αν είχαμε δραχμές δεν θα είχαμε χρέος;

Δεν θα χρειαζόμασταν δανεικά;

Θα κόβαμε δραχμές αβέρτα και δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα;

Δαιμονοποιούν το ευρώ λες και έχει σημασία το νόμισμα.

Μα και κουρκουμπίνια να είχαμε για νόμισμα πάλι στην ίδια (αν όχι χειρότερη!) κατάσταση θα ήμασταν!

Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι φταίμε -κυρίως- εμείς και το ξερό μας το κεφάλι και όχι το ευρώ, η τρόικα, η Μέρκελ, κλπ, κλπ, κλπ;

Πότε επιτέλους θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας, θα κάνουμε την αυτοκριτική μας και θα ψάξουμε τον τρόπο για να προχωρήσουμε χωρίς να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη;

Πότε επιτέλους θα βάλουμε μυαλό;

Όπως φαίνεται...  μάλλον ποτέ!

Ποιος θα έπρεπε να κυβερνά την Ελλάδα;...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Ανάλογα ποιον θα ρωτήσεις, η απάντηση στο ποιος κυβερνά την Ελλάδα ποικίλλει κι αρκετές από τις απαντήσεις δίνουν τον σοβαρό αυτό ρόλο είτε στους… Γερμανούς, είτε στην τρόικα, είτε σε κάποια νεφελώδη «μεγάλα συμφέροντα».

Κατά τη γνώμη μου, στη σημερινή συγκυρία πρόκειται για λάθος ερώτημα. Το σωστό είναι «ποιος θα έπρεπε να κυβερνά την Ελλάδα;». Προφανώς, θα πείτε, η εκάστοτε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Ωστόσο, αν κρίνουμε από το τι συνέβη πριν ακόμη μπούμε στη σημερινή βαθιά κρίση, η απάντηση αυτή δεν φαίνεται να είναι τόσο λυσιτελής όσο ακούγεται.

Διότι όσα κι αν λένε οι επικριτές της πολιτικής που συχνά επέβαλε η τρόικα (που σε πολλά σημεία της ήταν όντως λανθασμένη), οι βάσεις της κρίσης δεν τέθηκαν από κάποιον μυστηριώδη ξένο παράγοντα.

Τέθηκαν από τις αλληλοδιάδοχες και δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, ενώ σε πολλά θεμελιώδη, όπως αποδείχτηκε, θέματα (όπως π.χ. η αναμόρφωση του τώρα καταρρέοντος συνταξιοδοτικού και ασφαλιστικού συστήματος) οργίλη ήταν και η αντίδραση της αριστερής αντιπολίτευσης.

Κυβερνήσεις που «εμείς» οι πολίτες εκλέξαμε κι αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνάμε.

Ούτε πρόκειται για κάτι «ανεξήγητο». Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης κτίστηκε σταδιακά ένα σύστημα εξουσίας σχεδόν απόλυτα στηριγμένο στον λαϊκισμό, στον οπορτουνισμό και στο διαρκές αλισβερίσι μεταξύ διαφόρων οργανωμένων και ισχυρών συμφέροντα.

Είτε επρόκειτο για ισχυρούς του πλούτου (που σε κάποιες περιπτώσεις «δημιουργήθηκαν» από πολιτικούς μηχανισμούς) είτε για επαγγελματικές τάξεις και συνδικαλιστικές ηγεσίες στο πλαίσιο ενός καθαρά πελατειακού κράτους, είτε και για τον έρμο τον ψηφοφόρο που έμαθε ότι για να πάρουν την ψήφο του πρέπει να του τάξουν παροχές, είτε προσωποποιημένες (τα γνωστά ρουσφέτια) είτε σε συντεχνιακό επίπεδο.

Όμως, παρά την κρίση που μεσολάβησε, στο σύμπλεγμα αυτό δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά, πέρα από το γεγονός ότι το κράτος αρμεγμένο στο έπακρον και υπό τη στενή επίβλεψη της τρόικας δεν έχει τις ίδιες δυνατότητες να «δώσει» στους εκλεκτούς του.

Ο λαϊκισμός συνεχίζει να κυριαρχεί, με τη βοήθεια βεβαίως και των Μέσων Ενημέρωσης, ο πολιτικός οπορτουνισμός δίνει και παίρνει, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρούνται και ακραία, σχεδόν… ανεξήγητα φαινόμενα, όπως η εκλογή του -υπόδικου- ποδοσφαιρικού παράγοντα Μπέου στη Δημαρχία του Βόλου.

Είναι δε θλιβερό, τουλάχιστον κατά την άποψη του υπογράφοντος, ότι μια σειρά μεγάλες αλλαγές πρακτικά επεβλήθησαν από τους δανειστές, ενώ θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια, με πρωτοβουλία των ελληνικών κυβερνήσεων. Κι ότι πολλές ακόμη αλλαγές, ιδίως στον τομέα των κοινώς αποκαλούμενων «μεταρρυθμίσεων», εξακολουθούν να μην έχουν υπάρξει ως σήμερα!

Το χειρότερο είναι ότι η αδυναμία των δύο εκπροσώπων του πάλαι ποτέ δικομματισμού να μετεξελιχθούν, συνδυάζεται με τον παρωχημένο «αριστερό» κομφορμισμό-κρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ , ενώ το Ποτάμι φαίνεται να έχασε την αρχική δυναμική του πριν ακόμη εκτεθεί ουσιαστικά σε ακανθώδη διλήμματα τρέχουσας πολιτικής, δείχνοντας ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για ουσιαστική αλλαγή σελίδας.

Που σημαίνει ότι στο ερώτημα «ποιος θα έπρεπε να κυβερνά αυτήν τη χώρα;» μάλλον δεν υπάρχει προς ώρας εύκολη απάντηση, όσες θεωρητικές περιγραφές προσόντων κι αν κάνουμε! Κι ότι παρά την εμμονή του κ. Τσίπρα, στη «δημοκρατική διέξοδο» των εκλογών, μάλλον θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα καθ' όλα δημοκρατικό… αδιέξοδο, σε σχέση τουλάχιστον με τις πραγματικές ανάγκες της χώρας.

Μια κατάσταση που κατά πάσα πιθανότητα αντικατοπτρίζει τα πραγματικά αδιέξοδα μιας κοινωνίας που αλλιώς «έμαθε» και τώρα σύρεται, σε μεγάλο βαθμό ακουσίως, να ζήσει διαφορετικά.

 

ΠΗΓΗ   euro2day.gr

Καιρός να θυμηθούμε την… Ψωροκώσταινα!...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Παρ' όσα έχει περάσει η χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια, μεγάλο μέρος των πολιτικών, αλλά και της κοινής γνώμης, αρνείται να συνειδητοποιήσει την πιο μεγάλη αλήθεια της κρίσης: Ότι για ένα μεγάλο διάστημα, η Ελλάδα γνώρισε πρωτοφανή ανάπτυξη που τη μετέτρεψε από… Ψωροκώσταινα σε χώρα ευρωπαϊκού (σχεδόν) βιοτικού επιπέδου.

Ότι επρόκειτο όμως για μια «ανάπτυξη» στρεβλή, επίπλαστη, διότι δεν στηρίχθηκε σε κάποιες φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, ή στα διεθνώς ανταγωνιστικά αγαθά, αλλά στον δανεισμό, στις δημόσιες δαπάνες και στην ανεξέλεγκτη εσωτερική κατανάλωση.

Στα χρόνια εκείνα, η Ελλάδα πραγματικά μεταμορφώθηκε, συχνά με τρόπο ανοργάνωτο και «κιτς», ενώ η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού είδε το επίπεδο ζωής του να εκτοξεύεται, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα υλικά αγαθά.

Κι έτσι πολλοί μάλλον «ξέχασαν» (κι αρκετοί νεότεροι απλώς δεν πρόλαβαν) τα παλιά τα χρόνια πριν από τη δεκαετία του '90, όταν οι οικογένειες παραθέριζαν στο παλιό σπίτι στο χωριό, όταν η προσπέραση στη -μόνο κατ' όνομα- Εθνική με το παλιό 1.000αράκι ήταν… άθλος, όταν οι έγχρωμες τηλεοράσεις, τα εξελιγμένα στερεοφωνικά και οι ξένες μάρκες στα ρούχα ήταν δείγμα σημαντικής ευμάρειας, όπως ήταν επίσης το «μπαλέτο» και οι λοιπές συνηθισμένες πλέον πληρωμένες δραστηριότητες για τα παιδιά.

Αυτό που τώρα θυμούνται είναι το πώς περνούσαν πριν από την κρίση και οι αιτίες που τέλειωσε το όνειρο φαίνεται ότι δεν τους αφορούν. Όπως φαίνεται ότι δεν αφορούν και τους πολιτικούς μας ταγούς, οι οποίοι υπόσχονται (ο ένας περισσότερα, ο άλλος λιγότερα), χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν τους την πραγματικότητα.

Η σκληρή πραγματικότητα λέει ότι οι εξαγωγές έχουν κολλήσει, ότι η υποκατάσταση των εισαγωγών από εγχώρια προϊόντα δεν έχει καν ξεκινήσει στους περισσότερους τομείς κι ότι οι ξένες επενδύσεις σε καμία περίπτωση δεν πλησιάζουν τα μεγέθη που θα έπρεπε, ώστε να συμπεράνουμε πως μπορεί να σημειωθεί σοβαρή ανάκαμψη της οικονομίας. Ότι κι ο τουρισμός σύντομα θα πιάσει τα όριά του, αν δεν υπάρξει εθνικό σχέδιο και στρατηγική.

Την ίδια ώρα, παρατηρείται τεράστια ανεργία, όχι μόνο στους νέους, αλλά και στους μεγαλύτερους, ιδίως όταν στα νούμερα των απολυμένων προστεθούν και οι χιλιάδες εργαζόμενοι που δέχονται τις λεγόμενες «εθελούσιες αποχωρήσεις» και γίνονται πρόωρα απόμαχοι της οικονομικής ζωής.

Ζούμε, δυστυχώς, σε μια χώρα που γερνά με ανησυχητικούς ρυθμούς, με ένα ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό σύστημα που βρίσκεται υπό κατάρρευση, με ένα σύστημα παιδείας που παραπαίει. Σε μια χώρα όπου αν τα συνθέσουμε όλα αυτά, γίνεται προφανές ότι βρίσκεται σε συμπληγάδες διαρκείας.

Ουδείς όμως εστιάζει στα προβλήματα αυτά, είτε πρόκειται για την κυβέρνηση, είτε για την αντιπολίτευση, είτε και για την αποκαλούμενη «πνευματική ηγεσία» του τόπου.

Η κυβέρνηση φόρτωσε την ευθύνη όλων των αλλαγών στην καταραμένη τρόικα και στο μνημόνιο, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι μια σειρά μεγάλες αλλαγές (πολλές εκ των οποίων δεν έχουν γίνει ακόμη!) θα έπρεπε να τις κάνουμε μόνοι μας, για να αντεπεξέλθουμε στο νέο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον. Και η αντιπολίτευση είτε υπόσχεται άλλου τύπου «παραδείσους» κομμουνιστικής ή εθνικοσοσιαλιστικής υφής, είτε προβάλλει «ελκυστικά» μοντέλα του παρελθόντος, που όμως έχουν παροπλιστεί από την ίδια τη διεθνή πραγματικότητα.

Απότοκο βεβαίως των παραπάνω είναι και το γεγονός ότι ως σήμερα δεν υπάρχει ούτε κάποιο «εθνικό σχέδιο» για ανάταξη της χώρας, αλλά ούτε και συναίνεση έστω σε ορισμένα στοιχειώδη σημεία.

Μέρος της ευθύνης όμως, στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, δεν μπορεί να μην αφορά και τον λαό, τον κάθε πολίτη που δεν θέλει να αντιληφθεί ότι οι καταστάσεις άλλαξαν κι ότι τα πρότυπα του χθες αποδείχθηκαν στην πράξη αποτυχημένα.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, το γεγονός ότι μέσα σε αυτά τα χρόνια της κρίσης δεν αναδείχθηκαν νέοι πρωταγωνιστές, στην πολιτική, στην κοινωνία, ακόμη και στην οικονομία, αποτελεί τρανή απόδειξη του βαθύτερου προβλήματος που ζούμε, αλλά και της αδυναμίας του ελληνικού «συστήματος» να μετεξελιχθεί για να αντιμετωπίσει τις νέες συνθήκες.

Και κάπως έτσι καταλήγουμε να ονειρευόμαστε ένα μέλλον ίδιο με το πρόσφατο παρελθόν, ενώ στην πράξη καλλιεργούμε τις συνθήκες για μια μόνιμη επιστροφή σε πιο παλιά χρόνια, στην εποχή της «Ψωροκώσταινας».

ΥΓ.: Περισσότερα για την περίφημη «Ψωροκώσταινα» εδώ.

 

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

Ο σοβαρός κίνδυνος του λαϊκού παραλογισμού...

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η μεταπολιτευτική διακυβέρνηση της χώρας υπήρξε καταστροφική και οι λόγοι που συνέβαλαν στο γεγονός αυτό είναι συγκεκριμένοι και ενδεικτικοί της τεράστιας ανευθυνότητας των εγχώριων πολιτικών δυνάμεων. Μετά την πτώση της δικτατορίας και σε μιαν Ευρώπη που βρισκόταν σε φάση μετασχηματισμού, η Ελλάδα, χάρη στις προσπάθειες και το αδιαμφισβήτητο κύρος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχε την τύχη να γίνει πλήρες μέλος της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, με πολιτικά κριτήρια, αλλά με την υπόσχεση των υπευθύνων για την διακυβέρνησή της ότι θα έπρατταν τα δέοντα ώστε η χώρα και οι δομές της να προσαρμοσθούν –στο μέτρο του δυνατού– στην τότε κοινοτική πραγματικότητα.

Το έργο αυτό ήταν τιτάνιο, ωστόσο μπορούσε να επιτευχθεί αν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας επέλεγαν τον δρόμο της ευρωπαϊκής προσαρμογής και της οικονομικής αναδιάρθρωσης. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντίθετα, οι πολιτικές δυνάμεις δημιούργησαν θέμα ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και κατάφεραν να διαιρέσουν τον ελληνικό λαό, όχι χωρίς σοβαρές αρνητικές συνέπειες για την οικονομία και τις δομές της. Πλήρως ανεύθυνος και τραγικός στις συνέπειές του υπήρξε, από το 1981 και μετά, ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, από την στιγμή που ανήλθε στην εξουσία τον Οκτώβριο του 1981, άρχισε να εφαρμόζει μία οικονομική πολιτική αναδιανομής πλούτου με δανεικά, που σταδιακά οδήγησε στα ακόλουθα τέσσερα, δραματικά σήμερα, φαινόμενα:

*η αποβιομηχάνιση, η αποεπένδυση και ο υπερκαταναλωτισμός,

*η ιδιωτική υπερχρέωση, με παράλληλη υποχώρηση των ιδιωτικών και ξένων άμεσων επενδύσεων,

*η απίθανη εξάρτηση από τις εισαγωγές, με παρασιτοποίηση ισχυρού ποσοστού της κοινωνίας,

*η διόγκωση του Δημοσίου, με παράλληλη άνοδο της διαφθοράς και της παραοικονομίας.

Ακόμα χειρότερα, στο πλαίσιο αυτού του μοντέλου, η αναδιανομή πλούτου με δανεικά υπονόμευσε την μεσαία τάξη γιατί, αφ’ ενός, δημιούργησε νέα τζάκια νεόπλουτων κρατικοδίαιτων και αντιπαραγωγικών τάξεων και, αφ’ ετέρου, οδήγησε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού στην πλήρη αδράνεια μέσω δανεικών παρασιτικών εισοδημάτων. Αυτό το τμήμα σήμερα μαστίζεται από την ανεργία, είναι δε ανίκανο να βγει από την κατάσταση αυτή διότι ποτέ δεν εργάστηκε παραγωγικά και στην παρούσα φάση είναι ανεπίδεκτο νέου επαγγελματικού προσανατολισμού.

Από πολιτικής πλευράς, αυτό το τμήμα του πληθυσμού είναι εξαιρετικά επικίνδυνο γιατί εύκολα μετακινείται προς ακραίες πολιτικές παρατάξεις –που σήμερα στην Ελλάδα είναι το αποκαλούμενο φαιοκόκκινο μέτωπο. Το τελευταίο κυριολεκτικά αλωνίζει στην δημόσια διοίκηση και στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα (ΑΕΙ) και αξιοποιεί δύο από τις ωρολογιακές βόμβες που μετά το 1981 τέθηκαν στα θεμέλια της ελληνικής Πολιτείας.

Όπως επισημαίνει ο καθηγητής κ. Γιώργος Πρεβελάκης σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του στην εφημερίδα «Εστία», η χώρα βιώνει, πέρα από την οικονομική κατάρρευση, και την πλήρη ανεπάρκεια της δημόσιας διοίκησής της. Στην τελευταία, η από πλευράς του ΠΑΣΟΚ κατάργηση της ιεραρχίας, η εισβολή των κομματικών μηχανισμών και η κατάλυση της αξιοκρατίας διέβρωσαν τις κρατικές υπηρεσίες. Ο κρατικός μηχανισμός, αντί να προστατεύει το Δημόσιο, διαμόρφωσε ίδια συμφέροντα, τα οποία υπερασπίζεται σθεναρά. Έχει ουσιαστικά αυτονομηθεί. Όχι μόνον δεν συνέδραμε την Πολιτεία για την διαχείριση της κρίσης, όχι μόνον απεδείχθη πλήρως αναποτελεσματικός, αλλά και αντιστάθηκε στις μεταρρυθμίσεις, συχνά με ανυπακοή. Ελλείψει αποτελεσματικού και νομιμόφρονος διοικητικού μηχανισμού, οι προσπάθειες –έσωθεν και έξωθεν– να αντιμετωπισθούν οι συνέπειες από την οικονομική έκρηξη ήταν καταδικασμένες.

Η δεύτερη ωρολογιακή βόμβα είναι η Παιδεία. Υπό την επίδραση αμερικανικών εκπαιδευτικών συρμών και με την υποστήριξη της αριστερής ιδεολογίας, του εκπαιδευτικού συνδικαλισμού και, συχνά, του γονικού νεοπλουτισμού, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχασε ένα σημαντικό κεφάλαιο από την αποτελεσματικότητά του. Η εκπαίδευση εστίασε στην επαγγελματική ένταξη και, κατά συνέπεια, σε ό,τι θεωρείται ότι την προάγει. Καλλιέργησε κατά το δοκούν τις θετικές επιστήμες, αλλά αγνόησε την ανθρωπιστική διάσταση. Η ιστορία, η γεωγραφία, η τέχνη, η καλλιέπεια και ο τελετουργικός λόγος παραμελήθηκαν ή διαστρεβλώθηκαν. Η γλωσσική διδασκαλία υποβίβασε την ελληνική σε «χρηστική γλώσσα», με ισότιμο εταίρο την αγγλική –εξ ού και η «τολμηρή» ιδέα της τότε Επιτρόπου και μετέπειτα υπουργού Παιδείας να αναχθεί και η αγγλική σε επίσημη γλώσσα του Έθνους. Το εκπαιδευτικό σύστημα απαξίωσε την παράδοση –γλωσσική και όχι μόνον. Απέτυχε πλήρως να διαπλάσει μελλοντικούς πολίτες οι οποίοι να συμβάλουν παραγωγικά και ανανεωτικά στον βίο και την πολιτεία της Ελλάδος.

Σήμερα, λοιπόν, τουλάχιστον δύο γενεές έχουν διαπαιδαγωγηθεί ελλειμματικά, χωρίς προετοιμασία για τον ρόλο του υπεύθυνου πολίτη. Η πολιτική και κοινωνική σκέψη των περισσότερων νέων Ελλήνων πάσχει από βαθύτατα κενά σε ιστορική, φιλοσοφική και πολιτισμική παιδεία. Οι παλαιές πατριωτικές αναφορές, αντί να προσαρμοστούν στις νέες πραγματικότητες, έχουν απλώς υπονομευθεί. Οι Έλληνες νέοι καλούνται σήμερα να συμμετάσχουν με την κρίση και την ψήφο τους σε εξαιρετικά δύσκολες και σύνθετες συλλογικές αποφάσεις. Οφείλουν να διακρίνουν ανάμεσα στην πληροφόρηση και την παρα-πληροφόρηση, ανάμεσα στην δημαγωγία και τον πατριωτισμό, ανάμεσα στον λαϊκισμό και την υπεράσπιση των αδυνάτων. Αφοπλισμένοι πνευματικά, πώς να ανταποκριθούν σε τέτοιες προκλήσεις;

Οι πρώτες ενδείξεις είναι ανησυχητικές. Η επιτυχία των ακραίων πολιτικών δυνάμεων στους νέους, κυρίως η κινητικότητα ανάμεσα στα άκρα, αριστερά και δεξιά, δείχνει ότι απουσιάζει το πολιτικό έρμα που μόνον η στέρεη γενική παιδεία μπορεί να προσφέρει. Σήμερα αποκαλύπτεται de facto πόσο καταστροφικά έδρασαν οι παιδαγωγικές θεωρίες που κυριάρχησαν μετά την Μεταπολίτευση. Τί ωφελούν οι «δεξιότητες», όταν απουσιάζουν τα πνευματικά εργαλεία δια των οποίων οι πολίτες ασκούν με σύνεση τα πολιτικά και εκλογικά τους δικαιώματα; Η δημοκρατία και η πολιτική σταθερότητα αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την οικονομία, πολύ περισσότερο από τις πρακτικές γνώσεις –των οποίων, εξάλλου, η διάρκεια έχει ελαχιστοποιηθεί λόγω των ταχύτατων τεχνολογικών και οικονομικών μετασχηματισμών.

Όπως καταλαβαίνει κανείς, αυτές οι καταστάσεις από κάποιους δημιουργήθηκαν και από κάποιους άλλους συντηρήθηκαν. Και το ερώτημα που τίθεται είναι από ποιους μπορούν να αντιμετωπισθούν και να ξεπεραστούν, όταν στην Ελλάδα του 2014 καιροφυλακτεί η έκρηξη του λαϊκού παραλογισμού. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η σύγχυση των νέων, όταν καθημερινά κατακλύζονται από πνευματικά απορρίμματα και από τον ολοκληρωτικού τύπου λαϊκισμό ανεύθυνων πολιτικών;

Το πρόβλημα είναι τεράστιο. Η σημερινή βαθειά οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική κρίση που διέρχεται η χώρα δεν θα είναι αντιμετωπίσιμη αν αμέσως δεν βρεθούν και δεν εφαρμοσθούν λυσιτελείς δράσεις στο πολιτικό αδιέξοδο. Υπό αυτή την έννοια, τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα και οι επικεφαλής τους ενέχουν τεράστιες ιστορικές ευθύνες και μόνον αν σταθούν επάξια απέναντί τους θα μπορέσουν να αλλάξουν το βαρύ και ενίοτε βορβορώδες κλίμα που διέπει την καθημερινή μας ζωή.

 

ΠΗΓΗ  EBR

Οι εξελίξεις ήταν προδιαγεγραμμένες...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Οι δήμαρχοι της αντιπολίτευσης δεν επιτρέπουν στους επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης να κάνουν ελέγχους για παράτυπες προσλήψεις στο Δημόσιο με πλαστά δικαιολογητικά. Ο υπουργός Εσωτερικών διαφωνεί με τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και συμφωνεί με την περιφερειάρχη του Σύριζα. Οι συνδικαλιστές απεργούν και κάνουν καταλήψεις στα δημαρχεία εναντίον των ελέγχων και της αξιολόγησης. Όλη η Ελλάδα σε τρεις γραμμές.

Οι εξελίξεις ήταν προδιαγεγραμμένες. Την επομένη των ευρωεκλογών, ο πρωθυπουργός εμφάνισε ως κυβέρνηση τον γαλάζιο Σύριζα για να αντιπαρατεθεί στον ροζ ο οποίος είχε νικήσει στις εκλογές. Ο ανασχηματισμός σήμανε το τέλος των όποιων λιγοστών προσπαθειών και αυτής της κυβέρνησης να ακολουθήσει το πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Όλα όσα επακολούθησαν, success story, ραντεβού με την τρόικα στο Παρίσι, δανεισμοί από τις αγορές, προαναγγελία του τέλους των μνημονίων, βιασύνη για επιστροφή στις επιλεκτικές αυξήσεις (ενστόλων, δικαστών) και στις επιλεκτικές μειώσεις φόρων (αγροτών) είχαν ένα μόνο στόχο: Τις επόμενες εκλογές που δεν θα αργήσουν.

Οι εκλογές δεν γίνονται επειδή δεν θα αθροιστεί η απαραίτητη πλειοψηφία για Πρόεδρο. Αλλά επειδή και αυτή η κυβέρνηση, όπως οι προηγούμενες, δεν μπορεί να προχωρήσει στις αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Μία-μία εγκαταλείπει και πετάει το μπαλάκι στην επόμενη. Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια νύχτα κρύα, ξαφνικά ο Σύριζα συνειδητοποιεί πως ό,τι ευχόταν μπορεί και να πραγματοποιηθεί. Αν δεν ήταν τόσο δύσκολη η κατάσταση θα ήταν διασκεδαστικό να τους βλέπεις να τρέχουν ο ένας στο Κόμο, ο άλλος στον Ντράγκι, ο τρίτος στο ΔΝΤ. Εκείνος ο έρμος ο Δραγασάκης έχει γίνει Μπαμπινιώτης, κάθε βδομάδα εφευρίσκει ένα νέο όρο, αυτή την εβδομάδα ο Σύριζα θα κάνει «απόσυρση χρέους». Είναι πια αργά. Το πρόβλημα που καταστρέφει κόμματα τώρα φτάνει στον Σύριζα.

Είμαστε καταδικασμένοι ως χώρα να επαναλαμβάνουμε συνεχώς 5 χρόνια τον εαυτό μας. Να εφευρίσκουμε «ισοδύναμα», δηλαδή κι άλλους φόρους, για να μην προχωρήσουμε στις αλλαγές που θα κάνουν βιώσιμη την οικονομία. Να αδημονούμε για να δανειστούμε ξανά με υψηλά επιτόκια από τις αγορές, όπως κάναμε πάντα, αρκεί να απαλλαγούμε από τους ενοχλητικούς που μιλάνε για αναγκαστικές αλλαγές ώστε να πάρει μπρος η οικονομία. Είδατε κανέναν από όλους αυτούς που εξεγείρονται εναντίον του χρέους προς τα ευρωπαϊκά κράτη, να λέει τίποτα για το καινούργιο χρέος που προσθέτουμε με επιτόκια τριπλάσια; 5 χρόνια, μια προσπάθεια κοινή, να διατηρηθεί ο κρατισμός, το πελατειακό κράτος, ο παρασιτισμός.

Γιατί οι προσπάθειες όλων αποτυγχάνουν; Είναι η πραγματικότητα, ηλίθιε. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί και δεν θέλει να διαβάσει την πραγματικότητα. Ότι ο κόσμος μας έχει αλλάξει, έχει πάρει επικίνδυνη τροχιά. Ότι οι σαρωτικές αλλαγές στη νέα οικονομία κάνουν την προσαρμογή ζήτημα ζωής και θανάτου, ότι οι ταχύτητες έχουν αλλάξει. Όλη η Ευρώπη έχει πρόβλημα, η Ελλάδα, ο πιο αδύναμος κρίκος με δομές της δεκαετίας του ’70, δεν κινδυνεύει απλώς να φτωχύνει, αλλά να αλλάξει κατηγορία, να χαθεί.

Το πολιτικό σύστημα πίστευε ότι μπορεί να διαχειριστεί τη χρεοκοπία, τη κρίση, τα μνημόνια, όπως έκανε πάντα. Κάθε δεκαετία το χρέος απειλούσε να μας πνίξει. Και κάθε μέσα της δεκαετίας οι κυβερνήσεις εφάρμοζαν προγράμματα σταθερότητας, μάζευαν την κατάσταση έστω στο παραπέντε. Εκτός από τη λαίλαπα των χρόνων 2004-2009, όταν η κυβέρνηση έκανε ανάποδο τιμόνι, εκτίναξε τα ελλείμματα και τα χρέη και εκτροχίασε τη χώρα. Πίστευαν ότι με μια σκληρή πολιτική λιτότητας, με φόρους, με οριζόντιες μειώσεις, για άλλη μια φορά θα ξεπερνούσαν το πρόβλημα και θα συνέχιζαν ανενόχλητοι στο ίδιο παρασιτικό σύστημα. Για κάθε διαρθρωτική αλλαγή στην οικονομία, για αποκρατικοποιήσεις, για μείωση των δομών της κρατικής γραφειοκρατίας, είχαν έτοιμο ένα «ισοδύναμο», άλλον ένα φόρο. Με συνέπεια, 7ο χρόνο ύφεσης. Οι άλλες χώρες περνάνε ξανά στην ανάπτυξη, οι μισθοί ανεβαίνουν, η οικονομία παίρνει πάλι μπρος, εκτός από την Ελλάδα.

Έκαναν λάθος εκτίμηση, και επειδή έκαναν λάθος, η πολιτική τους ήταν δομημένη πάνω στο λαϊκισμό της καταγγελίας του αντιπάλου και των Ευρωπαίων. Πίστευαν ότι η αντίπαλη κυβέρνηση θα πάρει τα σκληρά μέτρα, θα μειώσει τα ελλείμματα, αυτοί θα είναι οι «φίλοι του λαού» που καταγγέλλουν τους «ανάλγητους» και, μόλις ισορροπήσει το πράγμα, θα ’ρθουν εκείνοι στην εξουσία να ξαναρχίσουν απ’ την αρχή. Ένας ένας βλέπουν τώρα ότι οι ελπίδες ήταν φρούδες. Κανείς δεν θα γλιτώσει από την πραγματικότητα, κανείς δεν θα κάνει το μάγκα πουλώντας φύκια στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Γιατί το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι το χρέος, ούτε τα μνημόνια φυσικά και η Ευρώπη. Το πρόβλημά μας είναι η οικονομία που δεν είναι βιώσιμη. 5 χρόνια παρακολουθούμε επικοινωνιακά παιχνίδια, στήνονται πόλεμοι, ηρωικές μάχες, σκισίματα, διαγραφές, επαναδιαπραγματεύσεις, αποσύρσεις. Μόλις τελειώσουν τα δελτία των 8, τα προβλήματα είναι πάντα εδώ.

Κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει σ’ αυτή τη χώρα που αλλάζει κάθε χρόνο το φόρο ακίνητης περιουσίας και κάθε μήνα τον τροποποιεί. Κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει στη χώρα που τα δικαστήρια καθορίζουν το ωράριο λειτουργίας των μαγαζιών.
Μετά από όλη αυτή τη κρίση και την καταστροφή, το κόστος του κράτους είναι ακόμα 83 δις. Το φανερό κόστος, γιατί το κρυφό που καμουφλάρεται με τη λεηλασία των ΕΣΠΑ και των προγραμμάτων ανεργίας για να πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι ακόμα μεγαλύτερο. Δεν μπορεί αυτή η οικονομία να αντέξει το κόστος αυτού του κράτους. Και οι άλλοι θέλουν να το κάνουν μεγαλύτερο. Όσες αποφάσεις κι αν βγάλει η δικαιοσύνη για τους μισθούς της, τόσο άδικος και υψηλός θα γίνεται ο ΕΝΦΙΑ, τόσο οι φόροι θα μένουν απλήρωτοι και οι πολίτες θα απειλούνται με κατάσχεση καταθέσεων. Μέχρι να εκμηδενιστούν οι καταθέσεις τελείως.

Δεν είναι βιώσιμη μια οικονομία που οι συνταξιούχοι είναι όσοι σχεδόν και αυτοί που δουλεύουν, που όσοι είναι εκτός παραγωγής είναι περισσότεροι από όσους εργάζονται. Και συνεχίζουν να βγαίνουν 100άδες χιλιάδες κάθε χρόνο στη σύνταξη. 57,8 έτη έχει φτάσει ο μέσος όρος εξόδου στη σύνταξη, συνεχώς κατεβαίνει όταν σε όλο τον άλλο κόσμο ανεβαίνει. Αυτό το κράτος δεν είναι βιώσιμο. Αυτή η οικονομία θα αλλάξει ή θα καταστραφεί.

Τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα δεν μπόρεσαν να την αλλάξουν και τώρα φτάνει η σειρά του επόμενου, το οποίο είναι και το λιγότερο προετοιμασμένο για να το επιτύχει. Το πρόβλημα με τον Σύριζα δεν είναι τι θα κάνει με τους Ευρωπαίους, θα εφεύρει μερικές «αποσύρσεις χρέους» ακόμα και θα κάνει τη «ρεαλιστική στροφή» που όλοι διαβλέπουν. Το πρόβλημα είναι πως ολόκληρη η ύπαρξη και μεγέθυνσή του είναι στηριγμένη ακριβώς σ’ αυτό που πρέπει να αλλάξει: τον κρατισμό. Η πρόσκρουση στην πραγματικότητα θα είναι σφοδρότερη απ’ ό,τι των ανταγωνιστών του.

Στους κόλπους του παλιού πολιτικού συστήματος ωριμάζουν τον τελευταίο καιρό πιο κυνικές σκέψεις. Ο καθένας θεωρεί ότι πλήρωσε ό,τι μπορούσε να πληρώσει για να ξεπληρώσει το χρέος του σ’ αυτή την κρίση. Ας πληρώσουν και οι άλλοι. Σταματάνε την προσπάθεια, σηκώνουν τα χέρια, κι εμείς «φίλοι του λαού» είμαστε. Και κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η κοινωνία δεν πρόκειται να ωριμάσει και να αποδεχτεί την πραγματικότητα, πριν περάσουμε τον Γολγοθά, πριν καταρρεύσει κάθε ψεύτικη ελπίδα, κάθε λαϊκισμός, κάθε δημαγωγία. Αυτές οι σκέψεις ενέχουν ένα είδος ιστορικής δικαιοσύνης, δεν αντιλέγω. Μόνο που η ζωή δεν είναι δραματικό μυθιστόρημα, που το τελειώνεις και αρχίζεις ένα άλλο. Η ζωή είναι μία, αυτή, και δεν θα ζήσουμε άλλη. Και όσοι με ψέματα και μισές αλήθειες τυχοδιωκτικά οδηγούν τα πράγματα σε δραματικό φινάλε, δεν θα αθωωθούν από την ιστορία. Ένοχος δεν είναι μόνο ο τελευταίος παραλήπτης της κρίσης.

 

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

Μη συγχέετε τον ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά...

Του Γιώργου Κράλογλου

Το ΚΚΕ δείχνει ότι μπορεί να «συμμαχήσει με τον διάβολο» αλλά όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ. Καθηγητές του ΣΥΡΙΖΑ ωρύονται για την ανάγκη εκσυγχρονισμού του κράτους αλλά η Δούρου προστατεύει και απατεώνες με πλαστά πιστοποιητικά. Ο Τσίπρας κυνήγησε την προεδρία των ευρωαριστερών του ευρώ αλλά ο Λαφαζάνης βλέπει και δραχμή. Μήπως έχουν δίκιο όσοι επιμένουν να μην συγχέουμε τον ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά;

Μου το έγραψε στο χθεσινό μου σημείωμα και ο σχολιαστής yannis-v τα σχόλια του οποίου (όπως και πολλών άλλων) τα προσέχω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί πάντα έχουν κάτι να πουν.

«Μην συγχέεται τον ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά» μου έγραψε και μου έφερε στο νου μια συζήτηση που είχα το 1981 με τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου (της τότε Ν.Δ) για το πόσο κομμουνιστές ή αριστεροί είναι οι «σύντροφοι» του ΠΑΣΟΚ και πόσο απέχουν από το ΚΚΕ.

Δεν κόμπιασε να μου απαντήσει «Το ΠΑΣΟΚ είναι μια πολιτική κατάσταση που θα γονατίσει την χώρα αλλά κάποια στιγμή θα τελειώσει. Αυτό που πρέπει να μας ανησυχεί είναι ο Πασοκισμός. Από τον Πασοκισμό δεν θα γλυτώσουμε ποτέ...» μου είπε ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου.

Εάν έχουμε να κάνουμε λοιπόν μόνο με το φαινόμενο συνέχισης του Πασοκισμού ως νοοτροπία ότι το κράτος είναι πηγή πλουτισμού με οποιονδήποτε τρόπο και οποιοδήποτε μέσο είναι λάθος να παραμερίσουμε την άποψη αυτών που επιμένουν ότι είναι άλλο πράγμα ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλο πράγμα η αριστερά.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ και ο Πασοκισμός του 1981 είχε την άνεση του δώστα όλα αφού λεφτά υπήρχαν όπως υπήρχαν και επιχειρήσεις, επιχειρηματίες και τάξεις που έδιναν λεφτά. Εκτός δε αυτών είχαμε και την ΕΟΚ και τα εύκολα δανεικά.
Σήμερα για να ζήσει αυτό το κράτος και η αριστερή νοοτροπία του Πασοκισμού πρέπει να κλέβει ο ένας τον άλλον. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Και αυτό γίνεται.

Οι κρατικοδίαιτοι σε όλες τις μορφές και σε όλες τις σχέσεις, τις συναλλαγές και τις δράσεις με το κράτος συνεχίζουν να λυμαίνονται αυτά που κυβερνήσεις και κράτος «κλέβουν» από εμάς με μοναδική ληστρική φορολογική μέθοδο.

Οι φυσιολογικοί συνταξιούχοι που δούλεψαν την σύνταξή τους και όχι εκείνοι της «μαχανής» που κατασκεύασε ο δικομματισμός του ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. πληρώνουν τα σπασμένα του κράτους συντηρώντας τα παιδιά τους ενώ παραμένουν στο στόχαστρο αυτών που νομίζουν ότι λεφτά υπάρχουν και δεν έχουν φαγωθεί ακόμη από το κράτος...

Το ίδιο και οι μισθωτοί ,οι νέοι επιστήμονες, οι τεχνίτες και οι μάνατζερ που έχασαν την δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα και βρίσκουν κλειστές τις πόρτες στο κράτος γιατί η Δούρου και οι Δήμαρχοι του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν ότι θα προστατεύσουν το δίκιο ακόμη και του απατεώνα πλαστογράφου που τον πληρώνουν οι φορολογούμενοι και οι Δημότες.

Οι εργαζόμενοι στα ελληνικά καράβια δεν ξέρουν αν θα έχουν αύριο δουλειά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως οι εφοπλιστές κυρίως οφείλουν, ίσως όπως και εκείνοι του 1821…, να προσφέρουν τα καράβια τους στην κυβέρνηση για να ταΐσει τον κομματικό κρατικό στρατό.

Οι 700.000 άνεργοι νέοι από 18 μέχρι 24 ετών που δεν βρίσκουν δουλειά ακούνε τον ΣΥΡΙΖΑ να λέει ότι θα τους εξασφαλίσει μεροκάματο 750 ευρώ αλλά την δουλειά να την βρούνε μόνοι τους γιατί ως κυβέρνηση θα αφήσει τους φορολογικούς συντελεστές σε επίπεδο όμως που οι επιχειρήσεις κλείνουν αντί να ανοίγουν.

Οι εντός και εκτός Ελλάδος καταθέτες που μετράνε και την δραχμολαγνεία του ΣΥΡΙΖΑ ειδοποιούνται έμμεσα να μην φέρουν τα λεφτά τους μέχρι να ξεκαθαρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ποια νομισματική πολιτική θα ακολουθήσει.

Αυτή είναι η αριστερά που θέλει να κυβερνήσει;

Αν όλα αυτά λέγονται αριστερή πολιτική τότε πρέπει να τρίζουν τα κόκκαλα όλων εκείνων των αριστερών που έδωσαν την ζωή τους στην ιδέα και στον αγώνα. Αλλά μόνο εκείνων που δεν είναι ανάμεσα μας.

Γιατί αυτοί που είναι ανάμεσά μας θυμίζουν την γνωστή Πασοκική νοοτροπία του δικομματισμού της μεταπολίτευσης που οι ίδιοι την έχουν χαρακτηρίσει νοοτροπία του τσάμπα μάγκα και της αρπαχτής.

Γι΄ αυτό όσοι όλοι αυτοί που κουβαλάνε ακόμη την ίδια νοοτροπία μετακινούμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πράγματι προς έλεγχο «φρονημάτων» για το τι πιστεύουν και σε τι αριστερό Θεό προσεύχονται.

Αυτοί δεν είναι αριστεροί και βεβαίως ούτε κομμουνιστές και πολύ ορθά τους αγνοεί το ΚΚΕ.

Αλλά εάν όντως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτό που λέμε αριστερά στην Ελλάδα και έχουν δίκιο όσοι επιμένουν ότι άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλο η αριστερά οφείλουμε να το πάρουμε από σήμερα απόφαση. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση θα γνωρίσουμε και άλλα χρώματα και άλλες εκδόσεις… αριστερών . Κοινό τους γνώρισμα όμως θα είναι τα χαρακτηριστικά της γενιάς του πασοκισμού . Επαγγελματίας αριστερός με μεταπτυχιακό στην «επανάσταση».

 

ΠΗΓΗ  capital.gr

Τσιπρανόμικς: ένα επικίνδυνο μείγμα...

Του Κώστα Χριστίδη

Μία ιδιότυπη οικονομική λογική παρουσίασε ο κ.Τσίπρας στην ομιλία του στην ΔΕΘ και στην συνέντευξη που επακολούθησε. Βασικά χαρακτηριστικά της, ο ανόθευτος λαϊκισμός, η αλαζονική άγνοια, η εμβάθυνση και διεύρυνση του κρατισμού. Σταχυολογούμε και σχολιάζουμε μερικά κεντρικά σημεία:

Η απασχόληση, είπε, φέρνει την ανάπτυξη, όχι η ανάπτυξη την απασχόληση’’. Ίσως η άποψη αυτή να είναι σύμφωνη με την μαρξιστική θέση ότι η αξία κάθε πράγματος ισούται με την αξία της εργασίας που απαιτείται για την κατασκευή του. Παραγνωρίζει, πάντως, ότι δεν χρειαζόμαστε οποιαδήποτε μορφής απασχόληση, οποιεσδήποτε θέσεις εργασίας, αλλά παραγωγική απασχόληση και παραγωγικές νέες θέσεις εργασίας, θέσεις δηλ. που να δημιουργούν κάποια προστιθέμενη αξία στην κοινωνία. Αλλιώς, θα αρκούσε να βάζαμε – με δημόσια δαπάνη – τους μισούς ανθρώπους να ανοίγουν τρύπες στους δρόμους και τους άλλους μισούς να τις γεμίζουν.

Έτσι θα είχαμε ‘’απασχόληση’’, όμως, στην ουσία, απλώς θα ξοδεύαμε χρήματα (δικά μας ή δανεικά), που κάποια στιγμή θα τελείωναν. Ανάλογες περιπτώσεις μη παραγωγικών θέσεων εργασίας υπάρχουν όταν προσλαμβάνουμε υπεράριθμους δημόσιους υπαλλήλους, διατηρούμε κλειστά επαγγέλματα, επιβάλλουμε υψηλούς δασμούς σε εισαγόμενα είδη κλπ. Τί αντικείμενο θα έχουν άραγε οι 300.000 θέσεις εργασίας που εξήγγειλε ότι θα δημιουργήσει ο κ.Τσίπρας, διαθέτοντας 5 δις ευρώ (ήτοι, 16.670 ευρώ ανά θέση εργασίας);

Συναφώς, η αύξηση διά νόμου του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, και, περισσότερο, η εξαγγελθείσα άμεση επαναφορά της μετενέργειας, των συλλογικών συμβάσεων και του Οργανισμού Μεσολάβησης Διαιτησίας, προκαλούν αύξηση του κόστους εργασίας. Είναι, επομένως, πιθανόν να οδηγήσουν σε κλείσιμο πολλές επιχειρήσεις που βρίσκονται σε οριακό σημείο και, ασφαλώς, θα αποτρέψουν (άγνωστο σε ποιόν βαθμό) νέες προσλήψεις ανέργων.

Γενικότερα, το κόστος εργασίας δεν είναι το πρωτεύον στις σημερινές συνθήκες, - η πολιτική αβεβαιότητα, η υπερ-φορολόγηση, η γραφειοκρατία, το κόστος ενέργειας, η έλλειψη ρευστότητας έχουν πιθανότατα μεγαλύτερη σημασία – ωστόσο ο μισθός πρέπει να ορίζεται από την σύμπτωση βουλήσεως ενός που προσφέρει μία θέση εργασίας και ενός άλλου διατεθειμένου να την αναλάβει, και όχι με νομοθετικές αποφάσεις (προς τα πάνω ή προς τα κάτω).

Περαιτέρω, ο κ.Τσίπρας εξήγγειλε ‘’μέτρα για την άμεση αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης’’, κοστολογούμενα από τον ίδιο σε 2 δις ευρώ, ποικίλες ‘’σεισάχθειες’’ δύσκολα εκτιμωμένου συνολικού κόστους, ρυθμίσεις οφειλών, άμεση αύξηση προγράμματος δημοσίων επενδύσεων ‘’τουλάχιστον κατά 4 δις ευρώ’’ και πολλά άλλα που θα θεσμοθετήσει άμεσα, μόλις αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας, καταργώντας μονομερώς μνημονιακές υποχρεώσεις.

Εάν οι εξαγγελίες αυτές δεν αποτελούν συνειδητές ψευδολογίες, συνιστούν κλασική περίπτωση wishful thinking. Ο κ.Τσίπρας, βεβαίως, δίνει θάρρος στον εαυτό του, ισχυριζόμενος ότι τις απόψεις του τις έθεσε υπόψη σημαινόντων προσώπων, περιλαμβανομένου του κ.Ντράγκι, και δεν τον διέκοψαν, ‘’δεν του είπαν να φύγει’’(!) Πριν, όμως, παρέλθουν 24 ώρες, από το περιβάλλον του κ.Ντράγκι δηλώθηκε το αυτονόητο, ότι το να ακούει κανείς απόψεις, σε μίαν ιδιωτική συνάντηση, δεν σημαίνει ότι αποδέχεται το περιεχόμενό τους.

Γενικότερα, η αντίληψη ότι σε μία χώρα όπως η Ελλάς, με περιορισμένη εσωτερική αγορά και μικρή παραγωγική βάση, μπορεί να υπάρξει επανεκκίνηση της οικονομίας με τόνωση της ενεργού ζήτησης των χαμηλότερων εισοδηματικά στρωμάτων, ‘’γιατί το επιπλέον εισόδημα αυτών θα κατευθυνθεί σε κατανάλωση’’, είναι καταφανώς εσφαλμένη.

Οι καταναλωτικές ανάγκες θα καλυφθούν εν πολλοίς από εισαγόμενα είδη, όπως ακριβώς συνέβαινε πριν από το 2010, με την δημιουργία δύο δυσθεώρητων ελλειμμάτων, του δημοσιονομικού και του εμπορικού ισοζυγίου. Ανάλογα προβλήματα, αν και σε μικρότερη έκταση, αντιμετωπίζει σήμερα η Γαλλία του Ολλάντ, παλαιότερα του Μιττεράν και η Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου, που όλοι αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν άρδην τις σοσιαλιστικές δοξασίες τους ενώπιον της αδυσώπητης οικονομικής πραγματικότητας.

Ίσως η πιο επικίνδυνη εξαγγελία των Τσιπρανόμικς είναι η περί κρατικού ελέγχου του τραπεζικού συστήματος. Εάν αυτή υλοποιηθεί, οι κομισάριοι θα κατευθύνουν τις χρηματοδοτήσεις στους κομματικά αρεστούς. Είναι η ταχύτερη οδός για την θεμελίωση μίας σοβιετικού τύπου οικονομίας, πράγμα που αποτελεί ανομολόγητο όνειρο κάποιων από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Επομένως, δεν σας αρέσει τίποτε από όσα εξήγγειλε ο κ.Τσίπρας; Ένα σημείο, πράγματι, μας άρεσε. Είναι η μείωση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων κατά 30 – 35%. Κάτι που έπρεπε να έχει υλοποιήσει προ πολλού η κυβέρνηση. Κατά τα λοιπά, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι στην οικονομία, όπως και στο ποινικό δίκαιο, πολλά εγκλήματα τελούνται όχι μόνο διά πράξεων αλλά και διά παραλείψεων. Από την μακρόσυρτη ομιλία του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ απουσιάζουν πλήρως έννοιες όπως, παραγωγή, ανταγωνιστικότητα, ιδιωτικές επενδύσεις, επιχειρηματικότητα, εξωστρέφεια, αξιοκρατία, περιστολή γραφειοκρατίας. Χωρίς μέριμνα για τα θέματα αυτά, κανένα ‘’σχέδιο’’ και καμία ‘’ανθρωπιστική βοήθεια’’ μπορούν να δημιουργήσουν πραγματικό πλούτο, διατηρήσιμη ανάπτυξη.

Ο Χάγιεκ είχε πει ότι ‘’ο περίεργος ρόλος των οικονομικών είναι να δείχνει στους ανθρώπους πόσο λίγα γνωρίζουν για αυτά, τα οποία φαντάζονται ότι μπορούν να σχεδιάσουν’’. Τα Τσιπρανόμικς, με βασικά συστατικά τον λαϊκισμό, την άγνοια και τον κρατισμό, αποτελούν ένα επικίνδυνο μείγμα.

 

ΠΗΓΗ  EBR