Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!...



Καλά Χριστούγεννα
και
Ευτυχισμένο το 2014!


Και επειδή το 2013 έκανε ότι μπορούσε για να μας κάνει όλους προληπτικούς...
το 2014 να μην χρειαστεί να πούμε ούτε γι' αστείο 
"κάθε πέρυσι και καλύτερα"!
Καλή χρονιά! 

*επιστρέφουμε "στις επάλξεις" μετά τα Θεοφάνεια... 

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Μαϊμούδες στον Ήλιο...

Γράφει ο Ν. Γ. Δρόσος

Η προσπάθεια πάταξης της διαφθοράς στη χώρα μας, πλέον, είναι ταυτόσημη με τη μάχη για την επικράτηση του αυτονόητου.

Δεν είναι αυτονόητο να παίρνουν οι νεκροί συντάξεις ή να δίνονται μαϊμού επιδόματα σε ανθρώπους με μηνιαίο εισόδημα πάνω από 5.000 ευρώ.

Μετά από έξι χρόνια ύφεσης και πρωτοφανούς ανεργίας, το ερώτημα που τίθεται δεν αφορά στο γιατί θα ανασταλεί από τον άλλο μήνα η χορήγηση 11.000 προνοιακών επιδομάτων προς ισάριθμους δικαιούχους, όπως εξήγγειλε χθες ο φίλτατος κ .Γ. Βρούτσης, αλλά γιατί δεν είχε γίνει αυτό έως τώρα;

Γιατί, ενώ έχουν περικοπεί κατά τρόπο οριζόντιο οι μισθοί και οι συντάξεις από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, δεν υπήρξε φροντίδα να εντοπιστούν όσοι παράνομα λάμβαναν χρήματα από τον κρατικό κορβανά;

Οι στρατιές των μαϊμού τυφλών, κωφών και αναπήρων, οι νεκροί με σύνταξη και οι εύποροι με προνοιακά επιδόματα αντιβαίνουν σε οποιαδήποτε λογική, όταν δίπλα τους υπάρχουν άνθρωποι που στερούνται τα χρήματα αυτά, μολονότι είναι βουτηγμένοι στην ένδεια.

Όπως αντιβαίνει και σε κάθε έννοια κοινής λογικής το να μην γνωρίζουμε ακόμη τι απέγινε με τα χρήματα που τόσα χρόνια έπαιρναν παρανόμως αυτές οι στρατιές των «μαϊμούδων».

Οι αρμόδιοι του υπουργείου Εργασίας μπορεί να ανέστειλαν την καταβολή των συντάξεων ή των επιδομάτων που παρανόμως χορηγούνται και να κινήθηκαν δικαστικά εναντίον τους, όμως με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα η διαδικασία απονομής δικαιοσύνης στη χώρα μας, ελάχιστες ελπίδες υπάρχουν για την ανάκτηση έστω ενός μικρού τμήματος των χρημάτων αυτών.

Το πληροφορικό σύστημα Ήλιος, που χρησιμοποιεί πλέον το υπουργείο Εργασίας στο πλαίσιο των ηλεκτρονικών διασταυρώσεων στοιχείων, μπορεί να βγάλει κι άλλες «μαϊμούδες» στη φόρα.

Αυτό που δεν μπορεί να κάνει, όμως, είναι να αποκαταστήσει την αδικία.

Ούτε τη συμμορία που κατέκλεψε το υποκατάστημα Καλλιθέας μπορεί να τιμωρήσει, ούτε να ανακτήσει τα χρήματα που με θυσίες δίνει ο κάθε ασφαλισμένος με τη μορφή εισφορών ή ο κάθε φορολογούμενος και καταλήγουν στα χέρια απατεώνων.

Αυτό μπορεί να το κάνει μόνον η Δικαιοσύνη, αλλά και αυτή εμφανίζεται σήμερα, εκτός από τυφλή, που έτσι κι αλλιώς είναι, και ανάπηρη.

Για τον λόγο αυτό οφείλουν οι δύο άλλες εξουσίες, η νομοθετική και η εκτελεστική, να βρεθούν στο πλευρό της και να τη συνδράμουν.

Οφείλουμε επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε σε αυτήν τη χώρα ότι δεν υπάρχει δημόσιο χρήμα.

Υπάρχει το χρήμα του φορολογούμενου πολίτη, ο οποίος το δίνει πλέον προς το κράτος, με ιδιαίτερο κόπο και θυσίες, για την εκπλήρωση των υποχρεώσεών του.

Είναι αδιανόητο το κράτος να βάζει χέρι σε τραπεζικούς λογαριασμούς ή να προχωρά σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων όσων έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές απέναντί του και να μην πράττει ακριβώς το ίδιο και για όσους το έκλεψαν λαμβάνοντας συντάξεις μαϊμού, επιδόματα ή οποιοδήποτε άλλο χρηματικό ποσό χωρίς να το δικαιούνται νομίμως.

Είναι χρήσιμο και θεάρεστο να ανακοινώνονται μετά από κάθε απογραφή δικαιούχων, ή μετά την ενεργοποίηση κάποιου πληροφορικού συστήματος αυτόματων διασταυρώσεων, ότι εντοπίστηκε ο τάδε ή ο δείνα αριθμός «μαϊμούδων», αλλά θα πρέπει να υπάρχει και ένα «διά ταύτα», το οποίο προφανώς δεν θα αφορά μόνον στην αναστολή χορήγησης των όποιων συντάξεων ή επιδομάτων…

Πάρτε το χαμπάρι, φίλτατοι της εξουσίας, μας βλέπουν…
 
ΠΗΓΗ  euro2day.gr

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Εφοδος προς τον ουρανό με επενδύσεις στην BlackRock...

Του Στέφανου Κασιμάτη

Ελάχιστα και μάλλον ήσσονος σημασίας είναι αυτά που μάθαμε από τη δημοσίευση των δηλώσεων «πόθεν έσχες» των βουλευτών. Κυρίως, ότι στην Ελλάδα το ακίνητο θεωρείται –ή, τέλος πάντων, εθεωρείτο– η καλύτερη επένδυση. Αλλά, θα μου πείτε, αυτό δεν το γνωρίζαμε ανέκαθεν; Σωστά, είναι πολιτισμικό. Το σχεδόν καινούργιο που προέκυψε είναι ότι, πέραν του αδιαμφισβήτητου και αξιέπαινου ενδιαφέροντος για τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους, πολλοί βουλευτές έχουν και ίδιο συμφέρον (απολύτως θεμιτό) ώστε να αντιδρούν τόσο έντονα στην υπερφορολόγηση των ακινήτων. Αλλά και αυτό το υποψιαζόμασταν· τώρα, απλώς διαθέτουμε και κάποιες ενδείξεις.

Από εκεί και πέρα, στις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης των βουλευτών βρίσκουμε λίγο απ’ όλα για τον καθένα. Μάθαμε, λ.χ., γιατί η φλογερή βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Τζένη Βαμβακά δεν έχει δεκάρα – πού ξόδεψε τα λεφτά γίνεται αμέσως φανερό από τη φωτογραφία της. Μάθαμε ακόμη (και μας εξέπληξε) ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και διαπρεπής πρώην συνδικαλιστής τραπεζοϋπάλληλος Δημήτρης Τσουκαλάς πήρε εφάπαξ περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ. Αλλά προς τι η κατάπληξη; ΠΑΣΟΚ ήταν ο άνθρωπος και παραμένει πάντα – και μάλιστα εκπρόσωπος του αυθεντικού, του καθαρόαιμου ΠΑΣΟΚ, αυτού που μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα φρόντιζε το μέλλον του; Μάθαμε, επίσης, από την επεξηγηματική δήλωση που έκανε η ίδια σχετικά με το ύψος του τραπεζικού λογαριασμού της, ότι η αυστηρή Νάντια Βαλαβάνη, που την κάνεις από την όψη και τη φωνή τουλάχιστον 60, είναι στην πραγματικότητα μόλις 53 ετών! Το ότι διαθέτει στην τράπεζα οκτακόσιες χιλιάδες δεν προξενεί έκπληξη: για τον σώφρονα, τον γνωστικό άνθρωπο, η οικογενειακή περιουσία ή το γερό κομπόδεμα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αφοσιωθείς, κατά δήλωση της ιδίας, «στην πάλη για έναν καλύτερο κόσμο» και, εκ παραλλήλου, στην ποίηση.

Ισως τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα είναι αυτά που αφορούν τους δύο περιφανείς οικονομολόγους του ΣΥΡΙΖΑ: τον Γιώργο Σταθάκη και τον μικρανιψιό του διοικητή της ηρωικής Ορεινής Ταξιαρχίας Θρασύβουλου Τσακαλώτου, ονόματι Ευκλείδη. Αμφότεροι επενδύουν τις οικονομίες τους σε ξένες εταιρείες από αυτές που κατακεραυνώνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως υποδείγματα του ληστρικού καπιταλισμού, όπως η J.P. Morgan και η BlackRock. Εδώ αξίζει να σταθούμε. Το γεγονός έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς μας υποχρεώνει να θυμηθούμε ξανά ένα μάθημα πολύ παλιό –τόσο παλιό όσο και ο σοσιαλισμός–, το οποίο όμως εμείς επιμένουμε να ξεχνάμε· ότι, δηλαδή, το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι αριστεροί δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι είναι και κορόιδα. Τα κορόιδα, εν προκειμένω, δεν αποκλείεται μάλιστα να είναι όσοι τους ψηφίζουν, πειθόμενοι από τη θλιβερή ατημελησία της όψης και τη φιλολαϊκή ρητορική των βουλευτών ότι ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τους ψηφοφόρους τους...

Στο μυθιστόρημα «Vanity Fair» (ο Ευκλείδης θα το έχει διαβάσει στο πρωτότυπο, είμαι σίγουρος...), ο μεγάλος Thackeray πλάθει τον απολαυστικό χαρακτήρα της γηραιάς και πλουσίας θείας Ματίλντα, η οποία προκειμένου να διασκεδάζει εις βάρος των συγγενών της, που περιμένουν πότε θα πεθάνει για να την κληρονομήσουν, τους προκαλεί με κάθε ευκαιρία επιδεικνύοντας τις προοδευτικές απόψεις της για τα κοινωνικά θέματα. Φυσικά, η πραγματικότητα της ζωής έρχεται κάποτε να αποδείξει ότι η θεία «μιλάει σαν τον Ολιβερ Κρόμγουελ και σκέπτεται σαν τον Κάρολο Α΄», όπως το θέτει έξοχα ο αγαπημένος της ανιψιός.

Αυτό δεν σημαίνει, προς Θεού, ότι είναι υποκριτές ο Σταθάκης και ο Ευκλείδης! (Συγγνώμη, αλλά μου είναι αδύνατον να συνδέσω αυτόν τον άνθρωπο με το τιμημένο επώνυμό του, έστω και αν είναι δικό του...) Αλλωστε, ούτε η θεία Ματίλντα είναι. Αυτό που μάλλον συμβαίνει είναι ότι, όπως ο μυθιστορηματικός χαρακτήρας του Thackeray έτσι κι αυτοί αποφασίζουν με άλλα μέτρα τις υποθέσεις της ζωής τους από εκείνα που χρησιμοποιούν για τις ζωές των άλλων. Δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό σε αυτό – το λέω ειλικρινά. Η επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος είναι κανόνας της ανθρώπινης φύσης. Το πρόβλημα είναι μάλλον της Αριστεράς εν γένει, που δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με αυτήν την απλή πραγματικότητα της ζωής και επιμένει να ονειρεύεται ότι μπορεί να την αλλάξει ριζικά.

Γιατί οι άνθρωποι γίνονται αριστεροί είναι μεγάλο θέμα. Οι απλοϊκοί και οι τεμπέληδες επειδή έτσι εξασφαλίζουν την ηθική και πνευματική ασφάλεια: ασπάζονται μια πίστη, η οποία τους θέτει αυτομάτως στη μεριά των «καλών» και, συγχρόνως, τους προσφέρει απαντήσεις για όλα. Αν οι ίδιοι δεν τις ξέρουν, δεν πειράζει· γι’ αυτό υπάρχει η καθοδήγηση του κόμματος, όπως για κάποιους άλλους υπάρχει ο παπάς. Με τους σκεπτόμενους ανθρώπους όμως, όπως ο Σταθάκης και ο Ευκλείδης, το ζήτημα είναι πολύ πιο σύνθετο. Υποθέτω ότι παίζει κάποιο ρόλο η γοητεία της μάταιης αναζήτησης ενός συνολικού συστήματος ιδεών για την τέλεια κοινωνία. Ισως, επίσης, να ευθύνεται η ψυχολογική τάση, που αποδίδεται θαυμάσια με τον μπακαλιάρο για «την έφοδο προς τον ουρανό». Με άλλα λόγια, επειδή εντέλει «το ανθρώπινο είδος δεν μπορεί να αντέξει πάρα πολλή πραγματικότητα», όπως λέει και ο ποιητής, τον οποίο (και αυτόν) ο Ευκλείδης έχει οπωσδήποτε διαβάσει στο πρωτότυπο...



ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Σήμερα το πρωί, πολύ πριν διαβάσω το παραπάνω κείμενο, βρέθηκα σε μία αίθουσα αναμονής με μία παλιά γνωστή αριστερών πεποιθήσεων.
Φυσικά, αφού εξαντλήσαμε τα γνωστά οικογενειακά θέματα (παιδιά, γονείς, σύζυγοι, κλπ) πιάσαμε την πολιτική.
Όπως γίνεται με οποιαδήποτε "πολιτική" συζήτηση οποιασδήποτε παρέας εδώ και μέρες, φτάσαμε και στο πόθεν έσχες των αριστερών βουλευτών και προς μεγάλη μου έκπληξη άκουσα την "αριστερόστροφη" φίλη μου να μου λέει...
"Αριστερός είσαι όταν δεν έχεις στον ήλιο μοίρα και θέλεις να χάσουν οι πλούσιοι τις περιουσίες τους για να τις πάρεις εσύ! Να συνεχίζεις να είσαι αριστερός ενώ έχεις αποκτήσει ζηλευτή περιουσία δεν είναι λογικό, πόσο μάλλον να είσαι και 'αγωνιστής' της αριστεράς ενώ είσαι εκατομμυριούχος! Φαντάζεσαι πόσο γελοίο θα ακουγόταν να δηλώσω εγώ αριστερή; Με τέτοιο εισόδημα, τέτοιο σπίτι, τέτοιο αυτοκίνητο και παιδιά σε τέτοια πανεπιστήμια του εξωτερικού; Θα με βάραγαν και οι πέτρες!"
Εγώ έμεινα με ανοιχτό το στόμα... αλλά αυτή είχε απόλυτο δίκιο!!!

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ “ΠΛΑΣΤΩΝ”!...

Ζούμε στην εποχή των... “πλαστών”!
Πλαστές πινακίδες, πλαστά τιμολόγια, πλαστά πιστοποιητικά, “πλαστές” συντάξεις, “πλαστοί” αριστεροί... όλα πλαστά!

Είναι δυνατόν πρώην υπουργός μεταφορών να κυκλοφορεί με πολυτελές ανασφάλιστο αυτοκίνητο με πλαστές πινακίδες;
Κι όμως είναι!

Πως όμως να υπάρξει παραδειγματικά σκληρή τιμωρία του αφού ο καημένος ο νομοθέτης ούτε που τόλμησε να φανταστεί μία τέτοια περίπτωση;
Πως να φανταστεί ότι κάποιος που εκλεγόταν επί σειρά ετών με την ψήφο του σοφού λαού θα μπορούσε να φτάσει σε αυτό το σημείο ανηθικότητας, ανεντιμότητας και υπέρμετρης ηλιθιότητας;
Κι όμως έφτασε!

Είναι δυνατόν αριστεροί βουλευτές (αριστεροί... όχι απλά σοσιαλιστές!) να αποδεικνύεται ότι κατέχουν περιουσίες που θα τις ζήλευε ο κάθε δεξιός καπιταλιστής κεφαλαιοκράτης και με την ρητορική τους να κατακεραυνώνουν τον πλούτο;
Κι όμως είναι!

Είναι δυνατόν αριστεροί βουλευτές (επιμένω... αριστεροί!) να κατέχουν μετοχές εταιρειών για τις οποίες -υποτίθεται- ότι κάνουν αγώνα ώστε να τις διώξουν από τη χώρα και οι επενδύσεις τους -όλως τυχαίως- να ακολουθούν τις συμβουλές, αναλύσεις και προτροπές του Τζ. Σόρος τον οποίο -υποτίθεται- ότι απεχθάνονται;
Κι όμως είναι!

Είναι δυνατόν στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης να υπάρχουν επιχειρηματίες που με εικονικές εταιρείες και πλαστά τιμολόγια έκαναν περιουσίες και τώρα καλούνται να πληρώσουν πρόστιμα άνω των 100εκ ευρώ;
Και όλα αυτά από -μέχρι τώρα- ευυπόληπτους μεγαλοπαράγοντες τις τοπικής τους κοινωνίας;
Κι όμως είναι!

Είναι δυνατόν στην Ελλάδα του 2013 να συνεχίζουμε να ανακαλύπτουμε πλαστές συντάξεις, δημοσίους υπαλλήλους με πλαστές υπερωρίες, πλαστά πιστοποιητικά και πλαστά πτυχία, ακόμα και πλαστές ταυτότητες συγγενών βουλευτών;
Κι όμως είναι!

Η Ελλάδα των “πλαστών” όλων των ειδών!

Ή αλλιώς...

Η Ελλάδα που έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και μυαλό δεν έβαλε!

Ομολογουμένως είναι παρήγορο ότι πλέον μαθαίνουμε όλα αυτά τα “πλαστά” που υπάρχουν γύρω μας.
Εκτός εάν κάποιος θεωρεί ότι τα “πλαστά” είναι καινούργιο φρούτο και δεν υπήρχαν τα προηγούμενα χρόνια, οπότε λόγω των ημερών φαντάζομαι ότι θα πιστεύει και στον Άγιο Βασίλη!

Δυστυχώς όμως τα “πλαστά” υπάρχουν ακόμα και οι “πλαστοί” συνεχίζουν να έχουν απερίγραπτο θράσος, να παραμυθιάζουν τον κόσμο ή να θεωρούν ότι πιάνει ακόμα το γνωστό “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”.

Άραγε θα βάλουμε ποτέ μυαλό;

Άραγε θα ξανασκεφτούμε ποτέ με την...

απλή κοινή λογική;...


ΥΓ : Μπορεί να μην είναι δυνατή η παραδειγματική τιμωρία του Λιάπη αλλά...
θεωρώ πολύ θετική την κίνηση του πρωθυπουργού ο οποίος έδωσε εντολή στον υπουργό δικαιοσύνης να επεξεργαστεί διάταξη ώστε βουλευτές (εν ενεργεία ή σε σύνταξη)  που θα υποπίπτουν σε συγκεκριμένα αδικήματα μείζονος κοινωνικής απαξίας να στερούνται όλων των προβλεπομένων ατελειών και προνομίων τους που συνδέονται με τη βουλευτική τους ιδιότητα. 
Κάλλιο αργά παρά ποτέ!

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

ΟΙ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ...

Εχθές είδαν το φως της δημοσιότητας τα “πόθεν έσχες” των αντιπροσώπων μας στην βουλή.
Η αλήθεια είναι ότι το “πόθεν” δεν το μαθαίνουμε, αλλά τουλάχιστον μαθαίνουμε το “έσχες” (έστω και με καθυστέρηση) και μετά ο κάθε βουλευτής τρέχει στα ΜΜΕ για να εξηγήσει τα ανεξήγητα.

Θα ήθελα εξ αρχής να ξεκαθαρίσω την θέση μου.
Δεν θέλω φτωχούς βουλευτές!

Θεωρώ υπέρτατο λαϊκισμό την -κλασική πια- ατάκα “να ζουν και οι βουλευτές με τον κατώτατο μισθό για να καταλαβαίνουν την κοινωνία” όπως και το αφοριστικό “είναι όλοι κλέφτες”.

Θέλω τους αντιπροσώπους μου στην βουλή τίμιους, ικανούς, αξιόλογους, ηθικούς και... καλοπληρωμένους!

Αυτό που δεν ανέχομαι είναι ο αδικαιολόγητος προκλητικός πλουτισμός κατά την διάρκεια της θητείας τους στην βουλή, έχοντας κάνει χρήση του αξιώματός τους ή έχοντας βάλει το χέρι στο μέλι.

Έτσι λοιπόν, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ύψος των βουλευτικών αποζημιώσεων και, όσο τουλάχιστον μπορούμε να καταλάβουμε, δεν παρουσιάζεται και κάτι εντυπωσιακό από την άποψη του παράνομου και προκλητικού πλουτισμού.

Παρόλα αυτά, πρόκειται για πολύ εντυπωσιακά στοιχεία!

Δεν θεωρώ ότι πρέπει να είσαι φτωχός για να υπερασπίζεσαι τους φτωχούς, ούτε πλούσιος για να υπερασπίζεσαι τους πλούσιους, αλλά...

Δεν γίνεται να παρουσιάζεσαι ως “παιδί του λαού” και να κατακεραυνώνεις τον πλούτο από το πρωί μέχρι το βράδυ όταν έχεις εκατομμύρια στην τράπεζα!

Δεν γίνεται να είσαι κρατιστής, να θέλεις να ρίξεις στην πυρά τον ιδιωτικό “σάπιο” τομέα και να κρατικοποιήσεις τις τράπεζες όταν έχεις πλουτίσει ως εργαζόμενος σε αυτόν!

Δεν γίνεται, ολημερίς και ολονυχτίς, να κατηγορείς διεθνείς οίκους και εταιρείες όταν είσαι κάτοχος μετοχών τους!

Δεν γίνεται να μέμφεσαι τους κυβερνητικούς βουλευτές ότι “λόγω του πλούτου τους δεν μπορούν να κατανοήσουν το πρόβλημα του φτωχού και πεινασμένου λαού που ζει στην ανέχεια” όταν η δική σου περιουσιακή κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από το μεγαλύτερο ποσοστό των κυβερνητικών βουλευτών!

Ναι, δεν είναι παράνομο.
Αλλά σίγουρα είναι ανήθικο και υποκριτικό!

Ειδικά για τα κόμματα της αριστεράς υπάρχουν και ιδεολογικά κολλήματα τα οποία καθιστούν ηθικά και ιδεολογικά επιτρεπτές τις δηλώσεις του ΚΚΕ.
Με τον ΣΥΡΙΖΑ όμως αλλάζουν τα πράγματα.
Εκεί έχουν εφεύρει τον “αριστερό καπιταλισμό”!

Όταν οι εκατομμυριούχοι βουλευτές της αριστεράς υπερηφανεύονται ότι τα χρήματά τους τα έχουν κρατήσει στην Ελλάδα, προσθέτοντας μάλιστα με στόμφο ότι δεν προέρχονται από το δημόσιο, δεν ακούγεται και πολύ παρήγορο ούτε βελτιώνει την κατάστασή τους.

Ανέκαθεν ξέραμε ότι υπήρχαν “αριστεροί με δεξιές τσέπες” αλλά συνήθως αναφερόμασταν σε απλού καθημερινούς ανθρώπους της διπλανής μας πόρτας που έπαιρναν την πανάκριβη αμαξάρα τους για να πεταχτούν στο περίπτερο και να αγοράσουν την Αυγή ή ακόμα και τον Ριζοσπάστη.

Δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ να θεωρήσουμε “αριστερούς με δεξιές τσέπες” αυτούς που έχουν κάνει την αριστεροσύνη τους επάγγελμα και δηλώνουν εκπρόσωποι της εγχώριας αριστεράς συναρπάζοντας τα πλήθη με τους πύρινους λόγους τους!

Όταν βλέπεις εκατομμυριούχους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς αν έχει πραγματικά σκοπό να φορολογήσει τον πλούτο.

Όταν αυτοί οι βουλευτές έχουν πλουτίσει στον ιδιωτικό τομέα, αναρωτιέσαι εάν έχει πραγματικά σκοπό πχ να κρατικοποιήσει τις τράπεζες.

Όταν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι μέτοχοι εταιρειών όπως η Black Rock ή η JP Morgan, αναρωτιέσαι εάν έχουν πραγματικά σκοπό να εναντιωθούν σε τέτοιου είδους εταιρείες και συμφέροντα.

Με λίγα λόγια...

Το “πόθεν έσχες” πολλών βουλευτών, μας έκανε για μία ακόμα φορά να αναρωτηθούμε εάν το νόμιμο είναι και ηθικό.

Δημιουργεί επίσης αμφιβολίες για τις πραγματικές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και για την αληθινή ή υποκριτική αριστεροσύνη του.

Εκτός εάν το εκατομμύριο στην τράπεζα βοηθάει στην καλύτερη κατανόηση του πόνου του άλλου.

Και στο κάτω-κάτω ο οποιοσδήποτε δεξιός, καπιταλιστής και κεφαλαιοκράτης -εάν δεν τα έχει κλέψει- είναι λογικό να έχει μεγάλη περιουσία.

Αλλά ο “αριστερός καπιταλισμός” αντιτίθεται στους “νόμους της φύσης” και δεν δικαιολογείται από καμία ιδεολογία!

Απλή κοινή λογική...

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Άδωνις Γεωργιάδης... ας μείνει μεταξύ μας...

Γράφει η Ρέα Βιτάλη

Αν μερικά χρόνια πριν, ρωτούσες τη γνώμη μου για τον Άδωνη Γεωργιάδη, θα σου απαντούσα, «κάποιος που γαβγίζει, νυμφευμένος με κάποια που νιαουρίζει». Η πολιτική μας σκηνή έχει όμως χοντρές ανατροπές. Καθώς ο Άδωνις Γεωργιάδης, από τις 25 Ιουνίου 2013, έχει καταλάβει υπουργική καρέκλα. Το Υπουργείο Υγείας. Στα χρόνια μας την ονομάζεις και σάκο του μποξ, για να εξασκούν οι πολίτες πάνω του όλα τα «και εσείς τι κάνατε;», «Να πάτε να γ... όλοι οι πολιτικοί». Ωστόσο ο Άδωνις, αυτόματα με την ανάληψη της υπουργικής «τιμής», έδειξε στοιχεία αξιοπερίεργα και αξιοσημείωτα. Αρχικά παρενέβη στον ήχο του. Μείωσε τα ντεσιμπέλ. Πιάσαμε εξαιρετικό τόνο. Και δεν είναι μόνο αυτό.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, μοιάζει να μας έβαλε τα γυαλιά στα μάτια, στα 41 του χρόνια. Έχοντας προφανώς άλλα στοιχεία να διατυμπανίσει πλην της νεαρής του ηλικίας. Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Σε πέρασμα 3 μηνών από το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, επί κυβέρνησης Παπαδήμου, ως Υφυπουργός τότε, κατάφερε την άρση του καμποτάζ. Με έργο σε 90 μέρες. Δηλαδή επέτρεψε στα κρουαζιερόπλοια με σημαίες τρίτων χωρών, εκτός ευρωπαϊκής ένωσης, να παραλαμβάνουν και να αποβιβάζουν επιβάτες-τουρίστες σε λιμάνια εντός ελληνικής επικράτειας. Έρμη χώρα για πόσα «εξυπακούεται» έπρεπε να χύσεις αίμα! Τη σημασία αυτής της άρσης και της οικονομικής «αιμοδοσίας» της, τη ζήσαμε το καλοκαίρι που μας πέρασε. Εργασιομανής, μεθοδικός, αποτελεσματικός, πρακτικός, επικοινωνιακό υπερόπλο της ΝΔ, με άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας (άλλωστε το 1994 ίδρυσε το κέντρο ελευθέρων σπουδών «Ελληνική αγωγή» με σκοπό τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών) ενημερωμένος πάντα, διαβασμένος εις βάθος, με τσαγανό και τσαμπουκά. Απ΄ όσα έχει κατά καιρούς δηλώσει θα ξεχωρίσω τη φράση-στίγμα «Δεν θ΄ αφήσω την τρόικα να μου πάρει τη δόξα. Θα πράξω ό,τι χρειάζεται και όσες αλλαγές έπρεπε να είχαν γίνει προ πολλού σε τούτον τον τόπο». Έπιασε εν ολίγοις το κάστανο που οι άλλοι ή πετάνε μακριά ή κάνουν ότι δεν το βλέπουν. Κατεύθυνση σαφής. Πάντα είναι σαφής. Έκτοτε ξεσκεπάζει παθογένειες με παροιμιώδες πείσμα να τις ανατρέψει.

Συχνά στις παρέες ψιθυρίζουμε ότι ο Άδωνις είναι από τους ελάχιστους που έχουν κολλήσει ένσημα επαγγελματικής εργασίας στη ζωή τους. Έχει δουλέψει. Γνωρίζει στο πετσί του, την πράξη. Συχνά στις παρέες λέμε... Μεταξύ μας λέμε... Συνωμοτικά συμφωνούμε… Στα μουλωχτά επιβραβεύουμε... Πλάκα έχει! Αυτό είναι στα μάτια μου, το πλέον ενδιαφέρον, για τον Άδωνι Γεωργιάδη. Μιλάμε για εκείνον «μεταξύ μας». Λες και αγωνιούμε μη ξεφύγει η άποψή μας παραέξω, λες και μπορεί να εκτεθούμε υπερασπίζοντάς τον αν δεν είμαστε οπαδοί του κόμματός της ΝΔ. Λες και μας έχουν στοιχειώσει, με φαντάσματα μιας«Δεξιάς», που τα χρεώθηκε στο διηνεκές, αποκλείοντας ακόμα και την ιδέα κάτι καλού στους κόλπους της. Νταντεύοντας, αντιθέτως, με εξαιρετική επιείκεια και ανοχή όσους μας συστήνονται ως και καλά «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις».

Προτιμούμε να το χειριστούμε ως κοινό μυστικό, ότι ο Άδωνις έχει τα φόντα και τα στοιχεία του πολιτικού, όπως θα έπρεπε να είναι. Ότι μπορεί τα περισσότερα απ΄αυτα τα στοιχεία να’ναι απαραίτητα γι΄αυτο που ορίζουμε ως "νέα μέρα" και "νέα γενιά". Φαντάσου πόσα κιλά παρεξηγήσεων έχουμε απορροφήσει. Πόσους τόνους κατευθυνόμενης κρίσης για το πρόσωπό του είχαμε μασήσει. Φαντάσου τι κόμπλεξ κουβαλάει στην πλάτη του ο καθένας μας «κομματικής» πειθαρχίας, ενώ τα σύνορα των κομμάτων ευτυχώς καταρρέουν. Φαντάσου πόσα ξέρουμε και συγχρόνως δεν ξέρουμε για τους ανθρώπους που κατεβαίνουν στης πολιτικής τον στίβο. Πόσους μπορεί να αδικούμε αλλά και πόσους τιμούμε ενώ θα έπρεπε με κλωτσιές να τους «τιμούμε»... Φαντάσου! Τι ζόρικο, τελικά, να είσαι ψηφοφόρος!

ΥΓ: Τελικά μπορείς να επεμβείς στον ήχο σου αλλά δεν θα καταφέρεις να επεμβείς εξίσου εύκολα στην πρώτη εντύπωση που έκανες. Και η πρώτη εντύπωση για τον Άδωνη Γεωργιάδη ήταν.....Άστα, βράστα! Θα έχει "δουλίτσα"....
ΠΗΓΗ  protagon.gr


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Προσωπικά, δηλώνω ανοιχτά την υποστήριξή μου στον Άδωνη Γεωργιάδη εδώ και καιρό, κι ας με φέρνει σε αντιπαράθεση με φίλους μου γιατρούς.
Έχω πει πολλές φορές ότι δεν με ενδιαφέρει η προσωπική του ζωή, το παρελθόν ή το μέλλον του... με ενδιαφέρει το τώρα και το πόσο κατάλληλος, άξιος και ικανός αποδεικνύεται καθημερινά στα υπουργικά του καθήκοντα!
Όσο κι αν φωνάζουν οι γιατροί του ΕΟΠΥΥ...  λυπάμαι αλλά ουδέποτε κατάλαβα γιατί το ΙΚΑ έπρεπε να έχει τα δικά του ιατρεία και συνεχίζω να μην κατανοώ την αναγκαιότητα ύπαρξης ιατρείων του ΕΟΠΥΥ!
Δεν ξέρω εάν σε επιμέρους λεπτομέρειες ο υπουργός κάνει λάθη... και δεν με ενδιαφέρει.
Λάθη δεν κάνει μόνο αυτός που δεν κάνει τίποτα, πράγμα που κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί για τον εργατικότατο Άδωνη.
Φαίνεται ότι ο δρόμος που έχει πάρει είναι σωστός. Ας τον αφήσουμε λοιπόν να κάνει ότι έπρεπε να είχε γίνει εδώ και δεκαετίες!
Μετά, μπορεί να πάει και σε άλλα προβληματικά υπουργεία να βάλει μία τάξη, γιατί -δυστυχώς!- δεν έχουμε πολλούς σαν κι αυτόν!

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...


Manowar - Heart Of Steel

ΕΚΕΙ ΟΠΩΣ ΚΙ ΕΔΩ... Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;...

Έχω την τύχη  να έχω περάσει κάποια χρόνια της ζωής μου στο εξωτερικό, όχι μόνο ως φοιτήτρια αλλά και ως εργαζόμενη.

Μόνο έτσι μπορεί κάποιος να καταλάβει τι σημαίνει πραγματική εργασία σε ένα οργανωμένο κράτος.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, αυτή η ανεκτίμητη εμπειρία μου, με έχει κάνει να παρακολουθώ με άλλο μάτι όλα τα ρεπορτάζ για την νέα μετανάστευση των Ελλήνων.

Ομολογώ μάλιστα ότι πολλές φορές ακούω διάφορους, γνωστούς και φίλους, με περισσή ευκολία να δηλώνουν -ενίοτε “απειλητικά”- ότι θα φύγουν στο εξωτερικό και...  γελάω χαιρέκακα!

Προ ημερών παρακολουθούσα την εκπομπή “σε πρώτο πλάνο” όπου η δημοσιογράφος Κατερίνα Αντωνοπούλου είχε μεταβεί στο Βερολίνο και έκανε ένα εκτεταμένο και λεπτομερές ρεπορτάζ για τους Έλληνες που αναζήτησαν εκεί την τύχη τους.

Παρατηρούσα λοιπόν την άνεση με την οποία κάποιοι εγκλιματίστηκαν στο εντελώς διαφορετικό κοινωνικό και εργασιακό καθεστώς της Γερμανίας και δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ πως θα ήταν η χώρα μας εάν δεχόμασταν να ζούμε και να εργαζόμαστε εδώ όπως το κάνουμε και όταν φεύγουμε στο εξωτερικό...

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρεται σε κάποιο σημείο της εκπομπής, ότι δηλαδή ρωτούν οι Έλληνες αν μπορούν να πάνε κι αυτοί στην Γερμανία και όταν τους απαντούν ότι χωρίς γνώσεις Γερμανικών είναι δύσκολο η αυθόρμητη ερώτηση είναι “καλά, δεν θα πάρω επίδομα;”!

Άντε τώρα να εξηγήσεις σε μερικούς ότι όταν μιλάμε για μετανάστευση δεν εννοούμε “θα παίρνω επίδομα από άλλο κράτος για να κάθομαι” αλλά εννοούμε “θα πάω σε ένα άλλο κράτος και θα πρέπει να εργαστώ πολύ σκληρά για να αποδείξω την αξία μου και να αμειφθώ ανάλογα”!

Άντε να τους εξηγήσεις ότι σε ένα οργανωμένο κράτος, εσύ ο μετανάστης, χωρίς να έχεις συμβόλαιο εργασίας δεν μπορείς ούτε να νοικιάσεις σπίτι και όταν με το καλό βρεις δουλειά και σπίτι θα έρθει το κράτος να ελέγξει πόσοι μένουν μέσα!

Άντε να τους εξηγήσεις ότι ένα ξένο κράτος δεν θα σου ανοίξει την αγκαλιά του για να σε καλοδεχθεί μόνο και μόνο επειδή είσαι Έλληνας αλλά θα πρέπει να ξεκινήσεις από χαμηλά και να εργαστείς σκληρά για να αποδείξεις την αξία σου!

Άντε να τους εξηγήσεις ότι ακόμα και ο ηλεκτροσυγκολλητής από την ναυπηγοεπισκευαστική του Περάματος θα αναγκαστεί να περάσει εξετάσεις Γερμανικών (γλώσσας, ιστορίας, πολιτικής αγωγής) καθώς και να πάρει πιστοποίηση στο κάθε είδος της οξυγονοκόλλησης που θα κληθεί να κάνει!

Άντε να τους εξηγήσεις ότι ο γιατρός, μπορεί να μην έχει λίστα αναμονής για ειδικότητα, να πληρώνεται πολύ περισσότερα από όσα θα έπαιρνε στην Ελλάδα και να έχει διάφορες ευκολίες στην εύρεση εργασίας αλλά θα κάνει και 24ωρες (ή και περισσότερο!)  βάρδιες χωρίς ανάσα και χωρίς διαμαρτυρίες!

Άντε να τους εξηγήσεις ότι...  αν όλα αυτά τα έκαναν και στην Ελλάδα θα ήταν μία άλλη χώρα!

Όλοι όσοι φεύγουν στο εξωτερικό, εάν θεωρούν ότι θα “δουλεύουν” όπως στην Ελλάδα, απογοητεύονται και είτε αναγκάζονται να εγκλιματιστούν είτε επιστρέφουν βρίζοντας την “άτιμη κοινωνία”, την “άτιμη ξενιτιά” και -στην συγκεκριμένη περίπτωση τουλάχιστον- την Μέρκελ.

Και επειδή πολλοί θα μου πείτε ότι στην Γερμανία είναι όλα οργανωμένα και πληρώνεσαι πάρα πολύ καλά, απλά σκεφτείτε...
πως θα ήταν η Ελλάδα σήμερα αν είχαμε αυτή την νοοτροπία και αυτόν τον τρόπο ζωής και εργασίας που δεχόμαστε να έχουμε στο εξωτερικό;
μήπως θα ήμασταν κι εμείς μία πιο οργανωμένη χώρα, χωρίς οικονομικά προβλήματα και φυσικά με καλύτερους μισθούς;

Οι Έλληνες είναι γνωστό ότι όταν φύγουν στο εξωτερικό, διαπρέπουν!
Αυτό, για το δικό μου φτωχό μυαλουδάκι, αποδεικνύει ότι και μυαλό έχουμε και εργατικοί είμαστε αλλά χρειαζόμαστε αλλαγή νοοτροπίας και οργάνωση.

Ας προσπαθήσουν λοιπόν, όλοι αυτοί που σκέφτονται να φύγουν, να εργαστούν στην Ελλάδα με τον τρόπο που θα το έκαναν στο εξωτερικό.

Ας προσπαθήσουμε όλοι να καταλάβουμε ότι με την σημερινή νοοτροπία μας δεν θα βγάλουμε ποτέ άκρη.

Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε
και πάλι στην ζωή μας την...

απλή κοινή λογική


ΥΓ : πραγματικά αξίζει να παρακολουθήσετε την εκπομπή ΕΔΩ

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

ΤΑ ΔΙΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΒΡΟΧΗ....

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Χθες βράδυ, όπως κάνω συνήθως πριν γράψω αυτό το κείμενο, είδα τις πολιτικές συζητήσεις. Μία από αυτές μού άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα.

Οι καλεσμένοι ήταν στο πάνελ και συζητούσαν, ενώ στις εξέδρες πολίτες έπαιρναν το λόγο, έκαναν ερωτήσεις στους πολιτικούς και έλεγαν τις απόψεις τους.

Ο αριστερός από τους καλεσμένους δήλωσε ότι λεφτά υπάρχουν, 190 δισεκατομμύρια ΑΕΠ παράγει κάθε χρόνο ο ελληνικός λαός με τον τίμιο ιδρώτα του, το πρόβλημα είναι ότι από αυτά τα 74 είναι δεσμευμένα για τόκους και χρεολύσια. Ομολογώ ότι αυτό δεν το ήξερα. Αν είναι αλήθεια, τότε όλα όσα γράφω εδώ και τόσο καιρό δεν είναι σωστά. Ελπίζω να μου καταλογιστεί μόνο άγνοια και όχι καθ’ υπόδειξη ξένων συμφερόντων αρθρογραφία. Και να μην γεμίσουν ΨΟΦΑ τα σχόλια στο site γιατί πέφτει ο server.

Ένας άλλος καλεσμένος, αριστερός νομίζω κι αυτός, αλλά δεν είμαι εντελώς σίγουρος γιατί πια οι αριστεροί μιλάνε ίδια με τους πατριώτες, είπε ότι 240 δις που έδωσαν οι Ευρωπαίοι για να αγοράσουν από τους ιδιώτες τα δάνεια και 160 που μας κούρεψαν, 400. Αφού χρωστάγαμε 300, όχι μόνο δεν χρωστάμε, αλλά έχουμε και περίσσευμα 100. Ομολογώ ότι ούτε αυτά τα μαθηματικά τα ήξερα.

Μετά πήρε το λόγο η πατριώτισσα από τους καλεσμένους. Αυτή είπε ότι το κόμμα της έχει προτάσεις για την ανάπτυξη, αλλά δεν εισακούεται. Αφού θα σκίσουν και αυτοί το μνημόνιο, θα κάνουνε μια τράπεζα που θα χρηματοδοτεί την ανάπτυξη. Έμεινα κι εδώ άναυδος με τη μεγαλοφυή απλότητα της ιδέας. Η αλήθεια είναι ότι είχα ακούσει και από τον κύριο Στρατούλη την πρόταση να κρατικοποιήσουν τις τράπεζες και με τα λεφτά που λιμνάζουν στα θησαυροφυλάκια των τραπεζιτών να χρηματοδοτήσουν την παραγωγή. Αλλά δεν μου είχε φανεί πολύ ελκυστική, ίσως γιατί δεν είχα πειστεί για τις επενδυτικές του ικανότητες. Κυρίως, γιατί τα λεφτά που αυτοί θα επενδύσουν είναι τα δικά μας λεφτά. Αυτή όμως η καινούργια πρόταση της πατριωτικής τράπεζας ξεπερνάει όλες τις αμφιβολίες μου, γιατί αφού θα «κάνουνε» τράπεζα πάει να πει ότι έχουν ήδη και τα λεφτά που θα ρίξουν στην παραγωγή. Οπότε, μαζί με τα 74 αριστερά δισεκατομμύρια που θα γλιτώσουμε από τα τοκοχρεολύσια, έχουμε άφθονα χρήματα για την ανάπτυξη.

Μετά ήρθε η ώρα των απλών πολιτών, οι οποίοι επειδή ήταν όλοι αγανακτισμένοι, ξεκίνησαν θυμωμένα κατηγορώντας τους πολιτικούς. Έλεγαν τη γνώμη τους, η οποία όμως πάντα «εκφράζει όλους τους Έλληνες, πιστεύω». Εν συνεχεία κατήγγειλαν την κυβέρνηση, μερικοί δε όλα τα κόμματα συλλήβδην. Τα οποία κάποιοι άλλοι λαοί προφανώς τα ψηφίζουν και τα εκλέγουν στη Βουλή, αφού όλοι οι Έλληνες χωρίς αμφιβολία τα λοιδορούν. Όμως το αλάνθαστο λαϊκό κριτήριο, ακόμα και όταν αγανακτεί, ξέρει να βρίσκει το δρόμο και να προτείνει λύσεις τις οποίες οι πασιφανώς πουλημένοι πολιτικοί κρύβουν από το λαό.

Έτσι ένας κύριος πρότεινε να βάλουμε όλη την Ελλάδα στο σχέδιο πόλης, μικρή είναι έτσι κι αλλιώς, να την κάνουμε ένα οικόπεδο και να τη χτίσουμε. Ένας άλλος κύριος πρότεινε να πάρουμε τα 600 δισεκατομμύρια που είναι κατατεθειμένα από τον εθνικό ευεργέτη Σώρα για να σωθεί η Ελλάδα από την οικονομική κρίση. Να δώσουμε τα 300 για το χρέος και να μας μείνουν άλλα 300 δις για την ανάπτυξη.

600 δις και 74 αριστερά δις τα προσθέτουμε στα Ανεξάρτητα, τα βάζουμε στην πατριωτική τράπεζα και χτίζουμε το οικόπεδο Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη. Με σεβασμό πάντα προς το περιβάλλον.

Ένας άλλος κύριος που έχει 13 παιδιά και 50 εγγόνια, ευτυχής γιατί μιλάει με έναν «ελληνόψυχο» δημοσιογράφο που είναι επίσης πολύτεκνος, πρότεινε να επιδοτεί το κράτος τους πολύτεκνους περισσότερο, γιατί η ανάπτυξη χωρίς νέους είναι αδύνατη, σε λίγο δεν θα υπάρχουμε. Όλοι τον χειροκρότησαν. Να παράγουμε παιδιά. Μόνο με παιδιά θα αντιμετωπίσουμε την κρίση, πρέπει να γεννάμε περισσότερο. Γιατί, άλλωστε, ποιος θα διαχειριστεί τόσα δισεκατομμύρια που βρήκαμε απόψε;

Τούτων δοθέντων, δεν έχει νόημα να γράψω τίποτε σήμερα. Όχι απλώς δεν έχω τίποτα να προσθέσω, αλλά ζητώ και να με συγχωρέσετε για όλα αυτά που έγραφα και σας κούραζα τόσα χρόνια. Οι λύσεις είναι μπροστά στα μάτια μας. Δεν έχω να πω τίποτε άλλο, παρά να σας ευχηθώ καλές γιορτές. Και η θεία φώτιση να είναι μαζί σας. Και με την Ελλάδα. Γιατί θα τη χρειαστεί.
 
ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...


Loreena McKennitt - The old ways

Πες τον πόνο σου σε έναν εκατομμυριούχο...

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Τι είναι αυτό άραγε που μας κάνει να είμαστε τόσο ανεκτικοί στο δημόσιο εξευτελισμό της ανθρώπινης επικοινωνίας; Γιατί επιτρέπουμε σε μικρές ομάδες παραγωγών κουλτούρας να εμπορεύονται τον ανθρώπινο πόνο, αποθεώνοντας το λαϊκισμό και την αναξιοπρέπεια; Πως καταντήσαμε έτσι και μας φαίνεται φυσιολογικό άνθρωποι που αμείβονται – ή τουλάχιστον αμείβονταν μέχρι πρότινος– προκλητικά, να αναδεικνύουν τη δυστυχία κάποιων συμπολιτών μας, σε θέαμα προς κατανάλωση;

Δεν ξέρω αλλά όλες αυτές οι συνθήκες παραλογισμού μου θυμίζουν κάτι παραμύθια στα οποία ο φτωχός υπήκοος ζητά ακρόαση από τον άρχοντα για να πει τον καημό του, περιμένοντας ταπεινά τη λύτρωση. Βέβαια, εδώ το πράγμα έχει περισσότερο δραματοποιημένο ρεαλισμό, δεδομένου πως μετά από τις «αποκαλύψεις» και το θόρυβο στο γυαλί η πολιτεία σπεύδει να πάρει τα μέτρα της, με ουσιαστικές παρεμβάσεις. Με λίγα λόγια, οι θεσμοί, οι νόμοι, οι υπηρεσίες του δημοσίου και ένα σωρό άλλοι παράγοντες της δημοκρατίας «ξυπνούν» όταν ακουστεί η τσιριχτή φωνή του Αυτιά ή η «αγανακτισμένη» έκρηξη του Παπαδάκη. Έτσι, νομιμοποιείται απόλυτα η μαγική «μεσολάβηση» μεταξύ λαού και εξουσίας που δίνει ακόμα μεγαλύτερη δύναμη σε «μεσίτες» και «ξεματιάστρες».

Δεν άλλαξαν λοιπόν και πολλά από τότε που οι δομές του φεουδαρχικού συστήματος ήταν φτιαγμένες για να εξυπηρετούν τα δίκτυα των αρχόντων μιας αγροτικής περιοχής. Αυτοί δέχονταν πάντα τους χωρικούς για μεσολάβηση και ρουσφέτια. Η αστικοποίηση και η μετάβαση στην αστική δημοκρατία δεν μπόρεσαν να μεταβάλουν το σκηνικό διαχείρισης της εξουσίας ούτε και να διορθώσουν στην ουσία, τις σχέσεις εξάρτησης. Αλλά μήπως και οι ίδιοι οι αιρετοί διαχειριστές δεν υποτάσσονται πλήρως στις επιταγές της «τηλεοπτικής» δημοκρατίας; O Άδωνις, αεικίνητος «σταρ» ξημεροβραδιάζεται σε εκπομπές και ο «άπαιχτος» Ταμήλος δηλώνει πως βαριόταν να πάει στη Βουλή γιατί το έδειχνε η τηλεόραση...

Το χειρότερο όμως απ΄όλα είναι η αφόρητη πια και εξοντωτική για την αισθητική αξιοπρέπεια, υποκρισία. Πρόκειται για μία κουλτούρα «θεάτρου» που υποδεικνύει τον τρόπο διεκδίκησης δικαίου, σε μια κοινωνία, όπου η εξουσία παραδίδεται μόνο σ΄αυτόν που κραυγάζει περισσότερο από τους άλλους. Επιπλέον, είναι τραγελαφικό να βλέπει κανείς εκατομμυριούχους δημοσιογράφους και πολιτικούς να «συμπονούν» τον απλό άνθρωπο και να επικαλούνται τις λαϊκές τους ρίζες. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα, τον εκχυδαϊσμό της δημοκρατίας και την ολοκληρωτική πλέον, απώλεια κύρους για θεσμούς και κανόνες της πολιτείας. Γιατί δεν έχει πια ενδιαφέρον να περιμένει κανείς να συναλλαγεί ή να πιστέψει σε ένα κράτος που αντιδρά μόνο με τσιρίδες, ικεσίες και οδυρμούς.

Πραγματικά, δεν ξέρω πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι κάποιος όταν διακρίνει τη γεωμετρική πρόοδο της δημόσιας απάτης και του εξευτελισμού. Στο τέλος, έτσι όπως πάμε, δεν θα έχει πια νόημα να ορίζεις την πολιτική αντίδραση μέσα από σχέδια, λογική και επιχειρήματα. Θα αρκείται κανείς μόνο, στην αισθητική απόλαυση του καλύτερου ψεύτη ή της πιο εντυπωσιακής παράστασης για να πετύχει το στόχο του και να κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Είπαμε ότι ζούμε στη χώρα που γεννήθηκε το θέατρο και ευδοκίμησε ο καραγκιόζης αλλά όχι κι έτσι. Πόσο πια να «πονέσουν» κι αυτοί οι «καλοί» και «ευαίσθητοι» δημοσιογράφοι; «Άνθρωποι» είναι...

ΠΗΓΗ  capital.gr


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Βέβαια πρέπει κανείς να λάβει υπ' όψιν του και την αντίδραση των δημοσιογράφων σε περίπτωση που δεν καταφέρουν να λύσουν το πρόβλημα κάθε πολίτη που απευθύνεται σε αυτούς.
Γιατί, όταν εμείς οι πολίτες δίνουμε τόση σημασία στα λεγόμενά τους, ο κάθε πολιτικός αναγκαστικά σκέφτεται και το πολιτικό κόστος που θα έχει από το καθημερινό "κράξιμο" που θα δεχθεί από τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο.
Η "τέταρτη εξουσία" λοιπόν, ειδικά σε περίοδο κρίσης όπου τα προβλήματα όλων μας βαίνουν αυξανόμενα... καλά κρατεί και διαπρέπει!!!

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΟΧΙΣΤΕΣ... ΤΕΛΟΣ!...

Είμαστε μαζοχιστές!
Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί αλλιώς η συμπεριφορά μας!

Ξεκινήσαμε να φανερώνουμε τις μαζοχιστικές μας τάσεις με το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Η ΕΡΤ που βρίζαμε, αυτή που παρακολουθούσε μετά βίας το 3-4% των Ελλήνων, αυτή που όλοι ξέραμε ότι ήταν άνδρο σπατάλης και ρεμούλας έγινε ξαφνικά η καλύτερη, η πιο ενημερωτική, η πιο έγκυρη και η μεγάλη μας αγάπη!
Οπότε δύο εξηγήσεις υπάρχουν...
Είτε την θέλουμε για να την βρίζουμε και να ξεσπάμε, είτε είμαστε μαζοχιστές και μας αρέσει να παρακολουθούμε την “κυβερνητική προπαγάνδα” που, εν γνώσει μας, σπαταλά αδιαφανώς τα δικά μας χρήματα!

Έκτοτε πήραμε φόρα και ο μαζοχισμός μας πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις!

Όλοι ξέραμε (εδώ και δεκαετίες!) τις σπατάλες και την οικογενειοκρατία που επικρατούσε και επικρατεί στα ΑΕΙ της χώρας μας.
Εκτός από τα οικονομικά σκάνδαλα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας (πόσα μένουν ακόμα κρυφά άραγε...), πολλά έχουν ακουστεί και για ακαδημαϊκούς που στο ΑΕΙ στο οποίο διδάσκουν “τυγχάνει” να εργάζονται και άλλα μέλη της οικογενείας τους πχ σύζυγοι, παιδιά, γαμπροί και νύφες, ξαδέρφια και ανίψια, κλπ.
Ξαφνικά όμως, οι διοικητικοί υπάλληλοι των ΑΕΙ, έγιναν η προσωποποίηση της νομιμότητας, της αξιοκρατίας, οι απολύτως απαραίτητοι και αναντικατάστατοι και γενικά, οι καλύτεροι υπάλληλοι που έχουν υπάρξει ποτέ!
Κι εδώ λοιπόν, δύο εξηγήσεις υπάρχουν...
Είτε θέλουμε να παραμείνει το ίδιο ρουσφετολογικό, οικογενειοκρατικό και σπάταλο καθεστώς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, είτε είμαστε μαζοχιστές και μας αρέσει ο οποιοσδήποτε να σπαταλά, όπως θέλει και χωρίς επιπτώσεις, τα ωραία μας ευρουλάκια!

Εσχάτως, αγαπήσαμε και τον ΕΟΠΥΥ!
Δεν έχω συναντήσει ποτέ στην μέχρι σήμερα ζωή μου, ικανοποιημένο ασφαλισμένο του ΙΚΑ... μα ποτέ!
Όλοι διαμαρτύρονταν για τις ουρές του ΙΚΑ, τα ραντεβού μετά από μήνες στο ΙΚΑ, μέχρι και ατάκα είχε βγει από την εποχή που ήμασταν παιδιά “στο ΙΚΑ κουρεύτηκες και έγινες έτσι;”.
Στην “μεταρρύθμιση” Λοβέρδου τα ιατρεία του ΙΚΑ μετονομάστηκαν σε ιατρεία του ΕΟΠΥΥ και το τόσο επιτυχημένο “σύστημα ΙΚΑ” θεωρήθηκε ότι πρέπει να ισχύσει και για άλλους ασφαλισμένους.
Ξαφνικά λοιπόν, τα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ, έγιναν τα καλύτερα, τα πιο εξυπηρετικά και γενικά τα πιο απαραίτητα στον πλανήτη.
Άρα...  δύο εξηγήσεις υπάρχουν...
Είτε οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ δεν μπορούν να λειτουργήσουν με το σύστημα που ανέκαθεν είχε πχ το ΤΕΒΕ, δηλαδή με επισκέψεις σε ιδιώτες συμβεβλημένους ιατρούς, ή -ακόμα καλύτερα- πχ το ΤΣΜΕΔΕ, δηλαδή με επισκέψεις σε οποιονδήποτε ιδιώτη ιατρό επί πληρωμή και εξόφληση του ποσού από το ταμείο, αλλά προτιμούν το “σύστημα ΙΚΑ” για να το βρίζουν και να εκτονώνονται, είτε είμαστε μαζοχιστές και μας αρέσει να ζητάμε ιατρό σήμερα και να τον έχουμε μετά από μήνες πληρώνοντας και ένα κάρο ευρώ για τα κτήρια, τα ιατρεία και τους ιατρούς του ΕΟΠΥΥ!

Βέβαια, κανένα από τα παραπάνω παραδείγματα δεν φτάνει τον υπέρτατο μαζοχισμό του...  πες μου κι άλλα ψέματα, μ' αρέσει!

Κάποιοι πίστεψαν στο “λεφτά υπάρχουν” και είναι έτοιμοι να πιστέψουν και στο “λεφτά θα υπάρξουν”.
Δηλαδή...  παραμύθιασέ με κι άλλο, το θέλω!

Και φυσικά, ονειρεύονται όλα να ξαναγίνουν όπως πριν με την ίδια ΕΡΤ, τα ίδια ΑΕΙ, τον ίδιο ΕΟΠΥΥ...  και γενικά όλα όπως ήταν τότε που ζούσαμε όλοι ευτυχισμένοι και δεν γκρινιάζαμε για τίποτα γιατί δεν είχαμε κανένα πρόβλημα!

Α...  και μην ξεχνάμε... υπήρχε και η δραχμή εκείνη την εποχή της απόλυτης ευημερίας. 
Καιρός να την φέρουμε πίσω και όλα να ξαναγίνουν ρόδινα και ειδυλλιακά!

Με λίγα λόγια...

Η πιο ρεαλιστική περιγραφή του σημερινού Έλληνα είναι...
μ' αρέσει να πληρώνω, μ' αρέσει να παραμυθιάζομαι... είμαι μαζοχιστής... ΤΕΛΟΣ!

Και η...

απλή κοινή λογική...

αυτοκτονεί!

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Τα στημένα ρεπορτάζ της κρίσης...

Γράφει η Χριστίνα Ταχιάου

Το ότι η αξιοπιστία της δημοσιογραφίας είναι στον πάτο, δε χωρεί αμφιβολία. Σιχαίνομαι, όμως, τα μισά λόγια, τις μισές δουλειές και τις υποψίες που εκτοξεύονται ως βεβαιότητες. Προτιμώ τις βεβαιότητες. Απ’ το να μιλάμε, λοιπόν, γενικώς κι αορίστως για «αυτά που μας σερβίρουν», προτιμώ να δώσω ένα παράδειγμα με ονόματα και στοιχεία.

Χαζεύω στο Mega. Ακούω αναγγελία για ρεπορτάζ σχετικά με «ένα πρόσωπο που είχε συγκλονίσει κάποτε το πανελλήνιο και τώρα τον βλέπουμε σε έναν άλλο ρόλο». Επρόκειτο για τον Βασίλη Δοσούλα, ο οποίος το 1994, σε ηλικία 10 ετών, είχε χτυπηθεί από ιπτάμενο δελφίνι στο Τολό, με αποτέλεσμα να χάσει τα δυο του πόδια. Η είδηση είναι ότι ο Βασίλης σήμερα άλλαξε επαγγελματικό προσανατολισμό κι ενώ σπούδασε μηχανικός άνοιξε εστιατόριο με φίλους του. Το νόημα ήταν «Η κρίση με έκανε από μηχανικό, εστιάτορα». Κι ας βλέπαμε στην εικόνα ένα πανέμορφο, ακριβό, trendy εστιατόριο, που σε καμιά περίπτωση δεν έδειχνε προϊόν ανάγκης ή φτώχιας.

Βέβαια, από τα λεγόμενα του Βασίλη, το ρεπορτάζ δεν επιβεβαιωνόταν. Πουθενά δεν είπε ότι «Η κρίση με έκανε να εγκαταλείψω τις σπουδές μου, το επάγγελμα που ονειρεύτηκα και να στραφώ σε κάτι από ανάγκη». Αντίθετα, αυτό που έλεγε ήταν: «Πάντα ήμουν ανήσυχος άνθρωπος. Αν και σπούδασα μηχανικός, ήθελα να δοκιμάζω καινούργια πράγματα. Πριν λίγα χρόνια ασχολήθηκα με μια άλλη δουλειά (σημ.: δε θυμάμαι ποια ακριβώς) και τώρα με τους φίλους μου ανοίξαμε αυτή την επιχείρηση στην οποία μπλα μπλα».

Δεν πα να έλεγε, όμως, ο ίδιος ο Βασίλης, ότι γουστάρει αυτό που κάνει; Το ρεπορτάζ επέμενε: «Η κρίση τον έκανε από μηχανικό, εστιάτορα». Είπα να πάρω τηλέφωνο να διαμαρτυρηθώ, μετά λέω «άσε καλύτερα». Αλλά «το ρεπορτάζ της κρίσης» δε μ’ άφησε.

Καπάκι βλέπω μια πασίγνωστη φιγούρα από τη Θεσσαλονίκη: τον Δημήτρη Εικοσιδυό, ως Δημήτρη Δημητριάδη, τον οποίο «Η κρίση έκανε από μηχανικό, σουβλατζή». Με ανοιχτό το στόμα έβλεπα τον Δημήτρη, ο οποίος κάποτε, όντως, υπήρξε εξαιρετικός μηχανικός αυτοκινήτων αλλά έκτοτε έχουν περάσει καμιά 15αριά χρόνια μέσα στα οποία ασχολήθηκε με επιχειρήσεις εστίασης και διασκέδασης ενώ υπήρξε συνεργάτης στους ΑΜΑΝ, να προβάλλεται ως θύμα της κρίσης! Ποιος; Ο Εικοσιδυός! Ο άνθρωπος που εδώ και τουλάχιστον 7 χρόνια ξέρεις ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μη δεις, εάν περάσεις από το εξαιρετικό σουβλατζίδικο της οδού Κούσκουρα. Βέβαια, ο ίδιος δεν έλεγε ευθέως «ξέρετε, εμένα η κρίση με έκανε σουβλατζή» γιατί ήξερε ότι θα τις φάει, (η Θεσσαλονίκη είναι μικρό χωριό και γνωριζόμαστε μεταξύ μας), αλλά το έλεγε το ρεπορτάζ.
Εκνευρίστηκα άσχημα, μετά το ξέχασα.

Πριν δυο μέρες, όμως, πέρασα από την Κούσκουρα και -μαντέψτε!- έπεσα πάνω στον «μηχανικό που η κρίση έκανε σουβλατζή». «Καλά, ρε» του είπα, «είναι δυνατόν να σε βλέπουμε σε ρεπορτάζ ως θύμα της κρίσης;». «Είχε γυριστεί το καλοκαίρι» μου είπε «και ήταν γενικά για το μαγαζί, δεν ήξερα ακριβώς πώς θα βγει». Είπαμε ακόμη καναδυό κουβέντες, του είπα ότι θα γράψω σχετικά, χαιρετιστήκαμε, έφυγα.

Μιλώντας δεξιά κι αριστερά, άκουσα μια άλλη περίπτωση «μηχανικού που έγινε μάγειρας λόγω της κρίσης» για τις ανάγκες ενός «ρεπορτάζ της κρίσης». Επειδή, όμως ο «μηχανικός» δεν είχε σπουδάσει μηχανικός αλλά μάγειρας στο Τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων στη Νέα Μηχανιώνα έξω από τη Θεσσαλονίκη, κάτι που γνώριζε πολύς κόσμος, ο «μηχανικός που έγινε μάγειρας» έφαγε χοντρό κράξιμο από φίλους και γνωστούς. Μάλιστα, έπαιρναν κι οι καθηγητές του τηλέφωνο κι έλεγαν «Καλά τι είναι αυτά που έλεγες; Τι μηχανικός και πράσινα άλογα;».

Έλα, όμως, που ο «μηχανικός που έγινε μάγειρας λόγω κρίσης» άρεσε στα κανάλια κι έγινε χαμός από τηλεφωνήματα που τον ζητούσαν! «Μας έπαιρναν από παντού, εκπομπές και δελτία. Κι απ’ τη Στάη μας είχαν πάρει» λένε συνάδερφοί του γελώντας. Βεβαίως, μετά από τόσο κράξιμο κι έχοντας ένα στοιχειώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης, ο άνθρωπος δεν τόλμησε να ξαναβγεί να πει ότι σπούδασε μηχανικός.

Πολλοί θα βγουν τώρα και θα πουν «τα βάζεις με τα παιδιά που κάνουν ρεπορτάζ, τι φταίνε αυτά που παίρνουν έναν βασικό, οι διευθυντάδες με τις μισθάρες τους τα ζητάν». Ναι, κατανοητό ως επιχείρημα. Αφήνω κατά μέρος ζητήματα δημοσιογραφικής δεοντολογίας, διότι οι υπέρμαχοι του επιχειρήματος μπροστά στο «πρώτα ο άνθρωπος και μετά οι αριθμοί» το ξεχνούν. Αν, όμως, ο καθένας μας δεν αντισταθεί με τις δικές του, μικρές δυνάμεις, προκοπή δε θα γίνει. Πιο πιθανό θεωρώ να γίνει αντιστροφή των στραβών από εμάς «τους μικρούς» παρά από τους μεγάλους από πάνω.

Και πολύ πιο εύκολο.
 
ΠΗΓΗ  protagon.gr

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Ο κ. Τσίπρας, παγκόσμιος thinker!...

Γράφει ο Λευτέρης Κουσούλης

Η είδηση έχει κατά κόρον γραφτεί. Και προκαλεί θυμηδία. Θυμηδία και ιλαρότητα. Ο κ. Τσίπρας κατατάσσεται στους “100 παγκόσμιους διανοητές” του Foreign Policy.

Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς πώς οι αναγνώστες του περιοδικού, με ποια κριτήρια και ποιες σκέψεις, ανακηρύσσουν τον κ. Τσίπρα παγκόσμιο διανοητή. Ίσως αυτοί να ξέρουν κάτι περισσότερο από εμάς τους γηγενείς. Ίσως, πάλι, να μη γνωρίζουν τον εν Ελλάδι κ. Τσίπρα και τις δεξιότητές του, αυτού και του κόμματός του, στον πολιτικό αρνητισμό και τη νεοδημαγωγική εξουσιαστικότητα.

Παρακολουθώντας κανείς εδώ στην Ελλάδα τον πολιτικό λόγο, την πολιτική στάση και το δημόσιο ήθος του κ. Τσίπρα, μόνο διανοητή δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει. Αποτελεί την ίδια την άρνηση της κριτικής σκέψης. Είναι φανερή η αδυναμία κατανόησης του σύγχρονου κόσμου, που τον χαρακτηρίζει. Είναι βαθιά η απαιδευσία που φαίνεται να καθορίζει την πολιτική του συνείδηση.

Οι κατάλογοι αυτού του είδους, με ηγέτες διανοητές, όπου συνυπάρχουν τα πλέον ετερόκλητα πρόσωπα – φυσικά δεν θα μπορούσε να απουσιάζει στο παρελθόν ο Γιώργος Παπανδρέου – είναι κατασκευές δημοσίων σχέσεων, ευκαιρίες προβολής και δημοσιότητας, όπου το νόημα και το περιεχόμενο υποβαθμίζονται και όπου το διάσημο και το προβεβλημένο κερδίζει εις βάρος του ουσιαστικού. Συνήθως, σε παρόμοιες λίστες απεγνωσμένοι ψευδοδιανοούμενοι μάχονται για μια θέση στον ήλιο, στο πρωτοσέλιδο του Foreign Policy ή σε άλλα πρωτοσέλιδα.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Ο κ. Τσίπρας, διαβάζουμε στο Διαδίκτυο, με πηγή το left.gr ανήκει στην ομάδα των αμφισβητιών. Δεν είναι, δηλαδή, ένας απλός διανοούμενος. Ανακηρύσσεται και σε ανατροπέα του σύγχρονου κόσμου!

Οι αναγνώστες του Foreign Policy συγχέουν, φαίνεται, τον άγονο εξουσιαστικό ακτιβισμό με την ουσιαστική αμφισβήτηση των δομών και σχέσεων της εποχής μας. Γιατί είναι παράδοξο ένας λάτρης του κρατισμού, ένας οπαδός της νομοτελειακότητας της ιστορίας, να χαρακτηρίζεται διανοούμενος της αμφισβήτησης, υπό την έννοια μάλιστα ότι ασκεί ως «ηγέτης» παγκόσμια καθοδήγηση.

Ως Έλληνας, συγκινούμαι απεριόριστα διαβάζοντας το απόσπασμα από την Αυγή: “Είμαστε αισιόδοξοι πως η ανάδειξη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη λίστα των κορυφαίων δημόσιων διανοούμενων του Foreign Policy, θα αποτελέσει και ένα είδος ορόσημου: θα είναι ο ηγέτης της Aριστεράς που θα βγάλει την Ελλάδα από τη μέγγενη της λιτότητας που ο προηγούμενος διακριθείς Έλληνας μας είχε καταδικάσει…»

Θυμηδία και ιλαρότητα. Ας ευχηθούμε, όχι και τραγωδία.

ΠΗΓΗ  aixmi.gr


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Οι συγκρίσεις...  αναπόφευκτες!
Αλήθεια...  θυμάστε;...
Όχι, δεν είναι αστείο, οι Γερμανοί βραβεύσαν τον ΓΑΠ
... με  το βραβείο Quadriga για τη δύναμη και την ειλικρίνεια που επέδειξε ώστε να αλλάξει την οικονομία της χώρας και να την γλιτώσει από τη χρεοκοπία!!! 
Και εις ανώτερα! 

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...

Η ζωή είναι σκληρή και χρειάζεται δουλειά...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Ό,τι και να πουν από δω και πέρα, η αλήθεια είναι ότι το εξάμηνο στα πανεπιστήμια έχει ήδη χαθεί. Εντωμεταξύ ο υπουργός ψάχνει να βρει ευφάνταστους τρόπους για να επαναφέρει όσους έβγαλε σε διαθεσιμότητα, πίσω με νέους διορισμούς «εργαστηριακών» υπαλλήλων, οι διοικητικοί υπάλληλοι ικανοποιημένοι λένε να επιστρέψουν στις δουλειές τους αλλά δεν τους αφήνουν συνελεύσεις που αποφασίζουν «διά βοής» συνέχιση του αγώνα και ο πρύτανης δίνει παράσταση στο Παρίσι με έργο που έγραψε, σκηνοθέτησε και παίζει ο ίδιος ενώπιον 54 θεατών στο Ελληνικό Σπίτι.

Συγνώμη, οι φοιτητές πού βρίσκονται όλο αυτό τον καιρό; Έφτιαξαν σελίδα στο Facebook «Ανοιχτά Πανεπιστήμια» και έκαναν 29.000 like. Μετά, φαντάζομαι, θα έκαναν like και σε μια χαριτωμένη γατούλα που είχαμε ανεβάσει εμείς στο site και μετά, πιο ήσυχοι πια, θα τράβηξαν και μια πόζα «selfie» να ποστάρουν στο instagram.

Πού είναι εκείνες οι «μεγαλειώδεις διαδηλώσεις και καταλήψεις του ηρωικού φοιτητικού κινήματος»; Γιατί, αν 78.000 άνθρωποι ξυπνούσαν μια μέρα, πήγαιναν όλοι στο πανεπιστήμιό τους, έμπαιναν στις αίθουσες και έλεγαν κόψτε την πλάκα, εμείς θέλουμε να σπουδάσουμε, τότε κανείς δεν θα ’κανε τον ηθοποιό στο Παρίσι. Αλλά οι φοιτητές δυσκολεύονται να αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα. Όπως δυσκολεύεται όλη η κοινωνία μας. Μέχρι τώρα έκαναν διαδηλώσεις και καταλήψεις για να κλείσουν οι σχολές, πού να φανταστούν τώρα ότι το αίτημα που τους συμφέρει είναι να ανοίξουν; Έκλειναν τις σχολές για να μη χάνουν το χρόνο τους, έπαιρναν πτυχία χωρίς αντίκρισμα, τους ήταν αδιάφορο αφού με αυτά μοριοδοτούνταν για να μπουν στο Δημόσιο. Έκαναν «ηρωικούς αγώνες» για να περνάνε γρήγορα οι ανιαρές διαδικασίες μέχρι τη μοριοδότηση και για να εξοστρακίζουν τον πιθανό ανταγωνισμό από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Και, ξαφνικά, το έργο τελείωσε. Πρώτη φορά πρέπει να σκεφτούν τι στ’ αλήθεια είναι οι σπουδές και πώς πρέπει να γίνονται για το δικό τους συμφέρον.

Πάντα, από την αρχή αυτής της κρίσης, σε κάθε διαδήλωση, βλέποντας τα φλογερά νεανικά πρόσωπα που φώναζαν τα ίδια συνθήματα με τους υπόλοιπους, απορούσα. Μα, καλά, δεν καταλάβαιναν ότι διαδηλώνουν εναντίον των εαυτών τους; Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να αντιληφθείς απλά πράγματα. Όχι στο ξεπούλημα του δημοσίου φώναζαν, για να μην κλείσει μια χρεοκοπημένη κρατική επιχείρηση. Ώστε να κλείσουν δεκάδες ιδιωτικές επιχειρήσεις και να μη βρουν οι ίδιοι ποτέ δουλειά. Κάτω τα χέρια από τις πρόωρες συντάξεις, ώστε όταν έρθει η ώρα να μην υπάρχουν καν ταμεία για να πάρουν οι ίδιοι σύνταξη. Όχι στην αξιολόγηση, ώστε να χάσουν οι ίδιοι το πλεονέκτημα της πιο μορφωμένης γενιάς, υπέρ των κομματικών πελατών που καταλαμβάνουν τις θέσεις χωρίς προσόντα και μάχονται φυσικά κατά της οποιασδήποτε αξιολόγησης. Όχι στις περικοπές των συντάξεων, ώστε να πληρώνουν αυτοί με τις ασφαλιστικές εισφορές τους των 511 ευρώ μισθών τις συντάξεις των 3.000 στις ΔΕΚΟ.

Σ’ όλο τον κόσμο συμβαίνει αυτό, η γενιά των baby boomers που απόλαυσε τα μεταπολεμικά χρόνια της δυτικής ευδαιμονίας, τώρα που τα πράγματα στράβωσαν, αρνείται να αλλάξει τον τρόπο ζωής της και μεταφέρει το λογαριασμό στα παιδιά της. Όμως στην Ελλάδα το φαινόμενο έχει πάρει βρικολακικές διαστάσεις. Οι νέοι, παραδόξως, δεν φαίνονται να το καταλαβαίνουν. Ζαλισμένοι από την κυρίαρχη ρητορική, πειστική επειδή εκφέρεται από τα δεξιά ως τα αριστερά ίδια κι απαράλλαχτη, επαναλαμβάνουν και μάλιστα με μεγαλύτερη ορμή όσα στρέφονται εναντίον τους. Οι νέοι, οι νέοι αν είναι δυνατόν, καταφεύγουν πρώτοι σε ιδεολογικά ρεύματα των αρχών του προηγούμενου αιώνα, στο νεοφασισμό και το νεοσταλινισμό. Έπειτα, κάνουν like στο Facebook.

Κάποτε είχα γράψει μια πρόταση, που μόνο όταν την είδα τυπωμένη κατάλαβα τη σκληρότητά της: Μια κοινωνία φαίνεται αν είναι γερασμένη, όχι από τους γέρους της, αλλά από τους νέους της. Μια χρονιά, το έτος που έκανα μάθημα ήταν πιο ξύπνιο, με περισσότερη αυτοπεποίθηση από τα συνηθισμένα, κι έτσι είχαμε αναπτύξει μεγαλύτερη οικειότητα. Με κορόιδευαν όταν τους έλεγα τι μουσική ακούω, αυτό λέγεται παλιμπαιδισμός, κύριε. Κι εγώ τους πείραζα, ακούτε την ίδια μουσική με τους πατεράδες σας, πάτε στα ίδια μέρη με τους πατεράδες σας, έχετε τις ίδιες αξίες στη ζωή. Μια φορά είχαν απεργίες και διαδηλώσεις, με περίμεναν περήφανα να μου πουν πόσο άδικο είχα που τους υποτιμώ. Εγώ, εντωμεταξύ, είχα δει τα πανό στο προαύλιο, τα συνθήματα στις σκάλες ανεβαίνοντας, μπήκα μέσα γελώντας. Δεν είσαστε στα καλά σας, λέγανε. Με τίποτα δεν είσαι ευχαριστημένος, πριν μας έλεγες συμβιβασμένους, τώρα πάλι δεν σ’ αρέσει που αντιστεκόμαστε. Πώς να τους εξηγήσω ότι το φαινόμενο ήταν τρομακτικό, ότι νόμιζα πως ζω ταινία επιστημονικής φαντασίας, ότι όλα όσα έλεγαν ήταν λάθος γιατί τα ήξερα; Γιατί τα συνθήματα ήταν σαν να τα είχα γράψει εγώ πριν 30 χρόνια, στους ίδιους τοίχους, με τα ίδια λόγια στο μακρινό παρελθόν;

Η κυνική αλήθεια βέβαια είναι ότι οι νέοι ήξεραν τι έκαναν. Η εποχή της δανεικής ευδαιμονίας, για τους περισσότερους, ήταν πολύ βολική. Έμεναν με τη μαμά τους μέχρι τα 40, η ιδιοκατοίκηση ήταν η μεγαλύτερη της Ευρώπης, δεν πλήρωναν νοίκι, οι μισές οικογένειες είχαν ένα εξοχικό, άντε ένα ή δυο σπίτια στο χωριό, κάθε νοικοκυριό δυο αυτοκίνητα, τα βασικά ήταν λυμένα. Σπούδαζαν. Καλές Τέχνες. Ηθοποιοί, σκηνοθεσία, χορό, πολιτικές επιστήμες, Επικοινωνία. Η προηγούμενη γενιά του life style σπούδαζε μάρκετινγκ και διοίκηση επιχειρήσεων χωρίς επιχειρήσεις, αυτοί προχώρησαν ακόμα τη θεωρία, ασχολήθηκαν με την τέχνη. Που μια χαρά είναι, αρκεί να ξέρεις ότι ένας στους 100 ζει απ’ αυτό.

Όλες οι αυτάρεσκες θεωρίες της Δύσης, που νόμιζε ότι μια για πάντα ξεμπέρδεψε με τις υποχρεώσεις της αναγκαιότητας και πέρασε από την κοινωνία της εργασίας στην κοινωνία της ψυχαγωγίας, στην Ελλάδα έγιναν πραγματικότητα. Η φούσκα επέτρεπε τις ψευδαισθήσεις. Υπήρχαν νοικοκυριά που έπαιρναν μια σύνταξη της γιαγιάς, μια της μαμάς στα 42 ως μητέρα ανήλικου τέκνου, σε λίγο και μια σύνταξη του μπαμπά στα 55 από τη ΔΕΚΟ, ξαφνικά στο σπίτι μπορεί να έμπαιναν κάθε μήνα 4-5 χιλιάδες ευρώ. Ποιο σπίτι το ’80 είχε τέτοια άκοπα εισοδήματα; Τα παιδιά σπούδαζαν. Και σπούδαζαν. Τώρα με τις αναταράξεις πάλι στα πανεπιστήμια, που δημοσιεύτηκαν μερικά νούμερα, είδα έκπληκτος σχολές να δηλώνουν όσους προπτυχιακούς φοιτητές, άλλους τόσους σχεδόν μεταπτυχιακούς. Απίθανα πράγματα, κάποτε μεταπτυχιακό έκανε ένας στους 100, αυτός που ήθελε να κάνει πανεπιστημιακή καριέρα, να εξειδικευθεί σε έναν τομέα της επιστήμης. Πήγαινε στο καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου, αφιερωνόταν. Τώρα έγιναν απλώς παράταση των σπουδών, καμουφλάζ της ανεργίας. Στη χώρα χωρίς επιχειρήσεις, χωρίς δουλειές, οι άνθρωποι έκαναν σπουδές για εργασίες που δεν υπάρχουν. Έπειτα ήρθε το απότομο ξύπνημα.

Λένε τώρα για την κρίση που έφερε την ανεργία των νέων. Ψέματα λένε. Γιατί και πριν την κρίση, η ανεργία των νέων ήταν 40%. Και αυτό δεν ήταν το χειρότερο, το χειρότερο ήταν ότι, από τους άλλους 60, οι 50 προσλαμβάνονταν στο Δημόσιο. Τα προβλήματα ήταν φανερά όλη τη δεκαετία του 2000, αλλά κανείς δεν ήθελε να τα δει. Όλα τα κάλυπτε η αγία ελληνική οικογένεια, το κουκούλι που φρόντιζε όλα τα μέλη του. Αλλά και τα ευνούχιζε. Γι’ αυτό, ξαφνικά, όλες οι ταινίες του νέου ελληνικού σινεμά δεν μιλάνε για την οικονομική κρίση αλλά για τη weird ελληνική οικογένεια. Κάποια σοβαρά προβλήματα είχε ο παράδεισος κάτω από τη δανεική ευδαιμονία.

Αυτό τον ιδεολογικό ευνουχισμό πρέπει να γκρεμίσουν τώρα οι φοιτητές, οι σημερινοί νέοι, και δεν είναι εύκολο. Κάποιες έρευνες κοινωνικών τάσεων λένε ότι ενώ οι μεγαλύτεροι έχουμε απομυθοποιήσει και ξεπεράσει σιγά-σιγά το μοντέλο του easy living των προηγούμενων χρόνων, οι νέοι όχι μόνο δεν έχουν γυρίσει την πλάτη στα «περνάτε καλααά; Μύκονοοοος», αλλά νιώθουν και οργή, νιώθουν θύματα μιας συνωμοσίας εναντίον τους, γιατί το πάρτι τελείωσε πριν καλά καλά το απολαύσουν. Είμαι σίγουρος ότι αυτό θα αλλάξει και θα αλλάξει όταν μεγαλώσουν οι σημερινοί 15ρηδες. Αυτοί που μεγαλώνουν μέσα στην κρίση και μαθαίνουν αυτά που ήξεραν οι πατεράδες τους, αλλά τα έχουν ξεχάσει: ότι η ζωή είναι σκληρή, ότι κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα, ότι χρειάζεται δουλειά, σωστές επιλογές και προσπάθεια για να επιτύχεις οτιδήποτε.

Αλλά πρέπει αναγκαστικά η κοινωνία μας να περιμένει αυτή τη γενιά; Να χάσει, δηλαδή, μια δεκαετία; Οι σημερινοί 20άρηδες, 30άρηδες, από ποιον περιμένουν να προτείνει τις νέες ιδέες; Ως πότε θα επαναλαμβάνουν τα συνθήματα των γονιών τους;

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ...


Krokus- Ride into the sun

Τον λογαριασμό των πλειστηριασμών please!...


Οι πολιτικοί έχουν την έφεση να ξοδεύουν λεφτά που δεν τους ανήκουν, επικαλούμενοι το κοινωνικό καλό με στόχο το πολιτικό όφελος. 

Το ελάχιστο που μπορούν να κάνουν με τον λογαριασμό της απόφασης για τους πλειστηριασμούς είναι να μην τον κρύψουν κάτω από το χαλί.



Γράφει ο Dr. Money.

Πρώτα μερικοί αριθμοί:

Το μισό περίπου του ελληνικού πληθυσμού δεν έχει λάβει ποτέ δάνειο, σύμφωνα με παλαιότερα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος.

Οι υπόλοιποι έχουν λάβει κατά καιρούς διάφορα δάνεια, π.χ. στεγαστικά, καταναλωτικά κ.τ.λ.

Στα τέλη Οκτωβρίου, το υπόλοιπο των στεγαστικών δανείων ανερχόταν σε 71,7 δισ. ευρώ.

Από αυτό το ποσό το 22% περίπου ή 16 δισ. ευρώ περίπου δεν εξυπηρετείται υπό την έννοια ότι οι υπόχρεοι έχουν σταματήσει να πληρώνουν τις δόσεις για πάνω από 90 μέρες.

Θεωρητικά, το 78% των δανειοληπτών είναι συνεπές με τις υποχρεώσεις του, αν και ένα μέρος έχει προχωρήσει σε ρύθμιση, π.χ. επιμηκύνοντας τον χρόνο αποπληρωμής κ.λπ.

Θεωρητικά, λοιπόν, η συζήτηση για το καθεστώς προστασίας από τους πλειστηριασμούς αφορά το 22% που θα μπορούσε να αυξηθεί περαιτέρω τα επόμενα τρίμηνα.

Ένα μέρος του 22% αποτελείται από μπαταχτσήδες ή «στρατηγικούς κακοπληρωτές».

Οι γνώμες των ειδικών ως προς το ποσοστό των μπαταχτσήδων διίστανται. Άλλοι εκτιμούν ότι ανέρχεται στο 10% του συνόλου των κακοπληρωτών-δανειοληπτών, ενώ άλλοι στο 30% με 35%.

Ουσιαστικά, κανείς δεν ξέρει το σωστό νούμερο.
Εκεί που συμφωνούν είναι ότι οι μπαταχτσήδες έχουν λάβει μεγαλύτερο ποσό δανείου κατά μέσο όρο σε σχέση με τους πραγματικά αδύνατους.

Έχοντας κατά νου τα πολιτικά οφέλη ή τουλάχιστον την αποφυγή του πολιτικού κόστους από τη μια πλευρά και την ύπαρξη κοινωνικού προβλήματος από την άλλη, η κυβέρνηση και τα κόμματα έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα εντυπώσεων και πλειοδοσίας με αφορμή το καθεστώς προστασίας της πρώτης κατοικίας.

Όταν το σχετικό νομοσχέδιο είναι έτοιμο θα μπορέσουμε να το αξιολογήσουμε. Προς το παρόν, μπορούμε να πούμε κάτι άλλο για το οποίο το πολιτικό προσωπικό της χώρας συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα.

Όποια κι αν είναι η τελική απόφαση, το σίγουρο είναι ότι θα έχει οικονομικό κόστος. Πιθανόν υψηλό.

Ένα κόστος που θα κληθούν να αναλάβουν όσοι δεν πήραν ποτέ στη ζωή τους δάνειο, αλλά μπορεί να έχτισαν ή να αγόρασαν σπίτι, και οι συνεπείς δανειολήπτες.

Το πολιτικό σύστημα οφείλει να σεβαστεί αυτούς τους ανθρώπους με τα ξένα κόλλυβα των οποίων επιθυμεί να ασκήσει κοινωνική πολιτική στο ζήτημα των πλειστηριασμών.


Κατ' ελάχιστον λοιπόν θα έπρεπε να προσδιορίσει και να ανακοινώσει το κόστος άσκησης της συγκεκριμένης κοινωνικής πολιτικής και να μην προσπαθήσει να το κρύψει κάτω από το χαλί των τραπεζικών ισολογισμών.

Δυστυχώς, ούτε δανεικά ούτε δωρεάν γεύμα υπάρχει πλέον.

ΠΗΓΗ  euro2day.gr


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Μας αρέσει να αποστασιοπιούμαστε από ότι δεν μας βολεύει και κάνουμε δύο (ή και περισσότερα) πολύ βασικά λάθη...
1)  Το κράτος ΔΕΝ έχει δικά του χρήματα! 
Τα χρήματα που έχει είναι δικά μας και προέρχονται από τους φόρους μας!
Είναι γελοίο λοιπόν να λέμε χαλαρά και άνετα "ας πληρώσει το κράτος" χωρίς να σκεφτόμαστε ότι, βασικά και στην πράξη, εμείς πληρώνουμε!
2)  Οι τράπεζες ΔΕΝ έχουν δικά τους χρήματα!
Τα χρήματα που έχουν στα ταμεία τους και δανείζουν στους δανειολήπτες είναι δικά μας και προέρχονται από τις καταθέσεις μας!
Όταν λοιπόν, με τόση άνεση, προτρέπουμε την κυβέρνηση και τις τράπεζες να χαρίζουν κάποια δανεικά ή να δίνουν παρατάσεις στην εξόφληση δανείων, έχουμε καταλάβει τις συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει για όλους εμάς;...