Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Παξιμαδόμαγκες και λυρικοί βουκόλοι...

Γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης

Εξ όσων βλέπω (όσο βλέπω, λόγω μυωπίας...), οι εθνικές δυνάμεις συσπειρώνονται να δώσουν τη μάχη του φρέσκου γάλακτος στην ψηφοφορία στη Βουλή. Φαντάζει σαν αναπαράσταση της εθνεγερσίας (βλ.φωτογραφία :
«Οπλαρχηγοί με τις σημαίες του αγώνα μπαίνουν στην Καλαμάτα την Κυριακή 23 Μαρτίου» αναφέρει η λεζάντα του πρακτορείου. Ε, αφού συμβαίνει εις τας Καλάμας!...).

«Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες», για τον Δάνη Τζαμτζή τον παξιμαδόμαγκα, τον άνθρωπο που έσπασε τον κοινωνικό αποκλεισμό και το αρχέγονο ταμπού, για να μας γνωρίσει το πατροπαράδοτο σκωρ ως παξιμάδι. Επίσης, ο Μάξιμος Χαρακόπουλος, πηγαίος εκφραστής του βουκολικού λυρισμού στην πολιτική, αναμενόταν (την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές) να συναντηθεί με τον Τάκη Μπαλτάκο για να συζητήσουν τις αντιρρήσεις του Λαρισαίου «ανυπαγανάτ» (αναπληρωτή υπουργού αγροτικής ανάπτυξης & τροφίμων) γύρω από τη ρύθμιση που εισηγείται η κυβέρνηση για το γάλα. Θα βρουν πολλά να πουν, είμαι βέβαιος· διότι να θυμίσω ότι ο περήφανος «ανυπαγανάτ» έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή παρά τω αειμνήστω Νεοκλεί Σαρρή.

Γύρω από τις δύο αυτές ηγετικές μορφές, συντάσσονται οι ήσσονες οπλαρχηγοί: ο Γ. Βλάχος, του οποίου το ύφος όταν μιλάει ποτέ δεν μου επιτρέπει να καταλάβω αμέσως αν σοβαρολογεί ή αν αστειεύεται, ο Γ. Καρασμάνης (βουλευτής και αυτός της Ν.Δ., εκλεγόμενος στην Πέλλα - μόλις πληροφορήθηκα την ύπαρξή του)· αλλά και πασόκοι, όπως ο ιδιόρρυθμος Μ. ο Κασσής (που νομίζω ότι ξέρει καλύτερα από κοτόπουλα παρά από γελάδες, αλλά τέλος πάντων...), ο αφ’ υψηλού ακκιζόμενος Θάνος ο Μωραΐτης με το πάντα προσεγμένο μαλλί του και ο φουκαράς Ν. ο Σηφουνάκης, ο οποίος χωρίς τους Παπανδρέου, για να αναπνέει στο περιβάλλον τους, κινείται σπασμωδικά σαν αποκεφαλισμένο κοτόπουλο.

Μπορεί ο καθένας μας να έχει γνώμη για τα πρόσωπα αυτά, όπως έχω και εγώ. Κανείς μας, όμως, δεν μπορεί να τους εμποδίσει το δικαίωμα να εκφράζουν είτε τοπικά συμφέροντα των εκλογικών περιφερειών τους είτε όποια άλλη προσωπική πολιτική σκοπιμότητα. Μπορούμε, ωστόσο, να κρίνουμε την ουσία αυτού που υπερασπίζονται, δηλαδή την ισχύουσα νομοθεσία για το φρέσκο γάλα στην Ελλάδα, την οποία η κυβέρνηση προτίθεται να εναρμονίσει με τα ισχύοντα στις ευρωπαϊκές χώρες. (Πήγα προς στιγμή να γράψω: «στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες», αλλά δεν αντέχω την ανακρίβεια...).

Η ρύθμιση που υπερασπίζονται οι πρόμαχοι του Ελληνα κτηνοτρόφου και της εξελληνισμένης αγελάδας του (αφού τρέφεται με ελληνικές ζωοτροφές και χορτάρι της ελληνικής γης...) δεν κάνει το γάλα φρεσκότερο από όσο είναι. Απλώς, επιβάλλει την ταχύτερη κατανάλωσή του. Ούτε, επίσης, προφυλάσσει την υγεία του καταναλωτή, αφού όσοι έχουν έστω και δυο ή τρεις φορές στη ζωή τους μεταχειριστεί ένα κουτί με φρέσκο γάλα γνωρίζουν ότι διατηρείται πολύ περισσότερο από όσο αναγράφεται στη χαρτονένια συσκευασία. Η ρύθμιση υφίσταται, με σκοπό να εξασφαλίζεται η σταθερή απορρόφηση της ελλιπούς ελληνικής παραγωγής γάλακτος - ελλιπούς, αφού καταναλώνουμε 1,2 εκατομμύρια τόνους γάλακτος και γαλακτοκομικών, ενώ παράγουμε μόνο τη μισή ποσότητα.

Αν δεν εξασφαλίζεται η απορρόφηση, θα υποχωρήσει η ελληνική παραγωγή, καθώς αρκετοί από τους κτηνοτρόφους θα εγκαταλείψουν την παραγωγή γάλακτος για να στραφούν σε άλλες δραστηριότητες. Φυσικά, το κενό θα καλυφθεί με περισσότερες εισαγωγές, χάρη στις οποίες όμως η τελική τιμή του γάλακτος για τον καταναλωτή θα μειωθεί. Αν οι πρόμαχοι του φρέσκου γάλακτος υπερασπίζονταν κάτι που παράγουμε εμείς και το εξάγουμε, διότι από εκεί έξω μας το ζητούν σαν τρελοί, θα καταλάβαινα το νόημα της προστασίας των όρων της παραγωγής του. Αυτοί, όμως, θέλουν να συντηρήσουν ένα σύστημα σπάταλο (δεδομένου ότι ένα μέρος του γάλακτος το πετάμε, λόγω της μικρής διάρκειας ζωής που το κάνει -υποτίθεται- φρέσκο)· επίσης, ένα σύστημα που παράγει ακριβά και πουλά ακριβότερα. Και όλο αυτό, γιατί αξίζει να συντηρείται; Για να μην ξεβολευτούν όσοι ήδη ασχολούνται με την κτηνοτροφία και οι οποίοι ούτως ή άλλως έχουν ήδη πληγεί από την κρίση.

Διαλέγετε και παίρνετε, αγαπητοί αναγνώστες. Ή με τον λυρικό βουκόλο, τον παξιμαδόμαγκα και τα άλλα τα παιδιά, για να συντηρήσουμε τις ισορροπίες ενός αντιπαραγωγικού συστήματος ή την εναρμόνιση που εισηγείται η κυβέρνηση και πτώση των τιμών. Με άλλα λόγια, Ελλάδα όπως Αυστροουγγαρία ή ξεκινάμε ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης, όπως είπε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Ενα είναι βέβαιο: ότι προϋπόθεση για εθνικό σχέδιο ανάπτυξης είναι η προσαρμογή στην πραγματικότητα.
 
 
 
ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Έχω ξαναγράψει και βαρέθηκα να φωνάζω υπέρ του δικαιώματος της επιλογής από τους καταναλωτές των ειδών που θέλουν να καταναλώσουν!
Προσωπικά θεωρώ ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει η Ελληνική παραγωγή γάλακτος γιατί πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα προτιμούν το Ελληνικό γάλα και που δεν θα έχουν πρόβλημα να πληρώσουν κάτι παραπάνω.
Αλλά, σε καμία περίπτωση δεν δέχομαι, να επιλέγουν άλλοι για εμένα!
ΑΠΑΙΤΩ να υπάρχουν όλων των ειδών τα γάλατα και ΑΠΑΙΤΩ να έχω το δικαίωμα επιλογής μεταξύ πολλών!
Στο κάτω-κάτω, εάν όλοι όσοι αντιδρούν για τις νέες ρυθμίσεις, συνεχίσουν να επιλέγουν Ελληνικό γάλα οι κτηνοτρόφοι μας -αναγκαστικά- θα αυξηθούν. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: