5 συνηθισμένα ψέματα...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

1. Μιλάνε αυτοί που επέβαλαν 11 μειώσεις συντάξεων. Ένας κυβερνητικός βουλευτής το λέει πιο κυνικά από τον αρχηγό του: εδώ δέχτηκαν 11 μειώσεις συντάξεων, στη 12η θα κολλήσουν; Είναι όμως έτσι τα πράγματα, είναι οι 11 των προηγούμενων και η δωδέκατη μείωση των τωρινών; Μα αν δεν έπρεπε να γίνουν, όπως τόσα χρόνια έλεγε το αντιμνημονιακό μπλοκ, γιατί δεν τις κατάργησαν μόλις έγιναν κυβέρνηση; Γιατί δεν επαναφέρουν τις συντάξεις όπως υπόσχονταν; Ποιος τους εμποδίζει; Όχι μόνο δεν ακυρώνουν τις μειώσεις συντάξεων, αλλά πρώτα το καλοκαίρι με την αύξηση εισφοράς υγείας και έπειτα τώρα με το ασφαλιστικό, τις μειώνουν κι άλλο. Οι νέες «αντιμνημονιακές» μειώσεις δεν αντικαθιστούν τις παλιές, προστίθενται στις παλιές. Άρα η κυβέρνηση που επιβάλλει τη 12η μείωση, είναι σαν να έχει η ίδια επιβάλλει και τις 11 προηγούμενες.

2. Το τρίτο μνημόνιο, το αριστερό, είναι καλύτερο. Δεν είναι. Και όχι μόνο γιατί η αρχιτεκτονική του είναι χειρότερη, αφού στηρίζεται ακόμα περισσότερο στην αφαίμαξη της οικονομίας μέσω των φόρων και όχι στη μείωση των δαπανών του κράτους. Αλλά και γιατί ισχύει ό,τι και στις μειώσεις συντάξεων. Το τρίτο μνημόνιο δεν αντικαθιστά τα προηγούμενα, προστίθεται στα προηγούμενα, όσοι το ψήφισαν είναι σαν να έχουν ψηφίσει όλα τα μνημόνια από το 2010.

3. Αφού ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο γιατί κάνουν τώρα αντιπολίτευση; «Οι υποστηρικτές του Ναι δεν έλεγαν να υπογράψουμε τη συμφωνία με ό,τι όρους να ’ναι;» Σ’ αυτή τη φράση συμπυκνώνεται ολόκληρη η απάτη όχι μόνο του αντιμνημονιακού μπλοκ αλλά όλου του πολιτικού συστήματος. Ότι δήθεν τα μέτρα τα επιβάλλει η Ευρώπη, οι δανειστές, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτοί που κατηγορούσαν το «ΤΙΝΑ», το «there is no alternative», ήταν οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές του. Δημιούργησαν στη χώρα μια αρρωστημένη, παραπλανητική ατμόσφαιρα, ότι δήθεν το δίλημμα ήταν αν θα δεχόμαστε ή όχι τα μνημόνια. Και όχι με τι τρόπο, με ποιες πολιτικές, θα ισοσκελίσουμε τους προϋπολογισμούς του κράτους, όπως συμφωνήσαμε με τα μνημόνια. Για αυτό μετά τα ψήφιζαν όλοι. Η απάντηση, λοιπόν, είναι όχι, όσοι υποστήριξαν το «Μένουμε Ευρώπη» δεν υποστήριξαν τα μέτρα της κυβέρνησης αλλά τη συμφωνία που μας διατηρεί μέσα στην πιο δημοκρατική και ισχυρή ένωση του κόσμου. Τα μνημόνια απλώς μετράνε τους αριθμούς και βάζουν τις δεσμεύσεις, με ποιο τρόπο επιτυγχάνεται έπειτα η μείωση των ελλειμμάτων είναι δικιά μας δουλειά, είναι πολιτική επιλογή. Αυτό προσπαθούσαν να κρύψουν τόσο καιρό όλοι, ότι αυτή η πολιτική επιλογή είναι υπέρ κάποιων και εναντίον κάποιων άλλων. Ότι ήταν μια επιλογή λάθος, ότι συνεχίζεται λάθος. Παράδειγμα: Αν οι συνταξιοδοτικές δαπάνες έχουν εκτροχιαστεί, οι επιλογές να αυξήσεις τις εισφορές ή να μειώσεις οριζόντια όλες τις συντάξεις, να διατηρήσεις ή να καταργήσεις τις πρόωρες, να διατηρήσεις τους φόρους υπέρ τρίτων, τα προνόμια προνομιούχων ομάδων, να αυξήσεις το όριο συνταξιοδότησης, είναι όλα διαφορετικές πολιτικές επιλογές. Το θέμα είναι ποιες επιλέγεις. Αν προσλαμβάνεις νοσηλευτές για να μην πεθαίνουν καρκινοπαθείς έξω από τις κλειστές εντατικές ή δημοσιογράφους δημόσιους υπάλληλους για να κάνεις προπαγάνδα, είναι πολιτική επιλογή. Δεν σ' την επιβάλλει κανένα μνημόνιο. Αλλιώς τι διαπραγματεύεται ο Αλέξης Τσίπρας με τους αγρότες στο Μαξίμου;

4. Πρέπει και οι δανειστές, Μάρα, Μαρία, Όλγα, να καταλάβουν ότι αυτός ο λαός έχει υποφέρει, δεν μπορεί πια άλλα μέτρα. Η ευθύνη των ΜΜΕ στην εθνική παραπλάνηση είναι τεράστια, είμαστε στον έβδομο χρόνο και ακόμα χρησιμοποιούμε χωρίς σκέψη τα ίδια λαϊκίστικα κλισέ. Τα media που στην αμέσως προηγούμενη είδηση λένε ότι η ύφεση επέστρεψε, δεν λένε, επιστρέψαμε στην ύφεση, άρα λιγότερα έσοδα του κράτους, άρα ελλείμματα που πρέπει να καλυφθούν γιατί δεν μας δανείζει πια κανείς, άρα νέα μέτρα. Λένε οι «απαιτήσεις των δανειστών». Γιατί μια φορά οι «καλοί συνάδελφοι» δεν προχωράνε την πρότασή τους, δεν λένε τι ζητάνε δηλαδή; Αφού θέλουν οι «δανειστές» να μην «απαιτούν» μέτρα, τι προτείνουν; Δεν το κάνουν γιατί η απάντηση είναι ότι οι δανειστές δεν πρέπει να ζητάνε «μέτρα», δηλαδή ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς του κράτους. Πρέπει απλώς να μας δίνουν κάθε χρόνο λεφτά, για να διορίζουμε τις οικογένειές μας στο δημόσιο, τους συντρόφους μας διοικητές των ΔΕΚΟ και να φτιάχνουμε κρατικά κανάλια τηλεόρασης.

5. Η τρόικα έκλεισε τις τράπεζες. Και μας επέβαλε έλεγχο κεφαλαίων. Ναι, ήρθε ο Τόμσεν κι άρχισε να κλείνει τα υποκαταστήματα στο Παγκράτι, έβαζε λουκέτο στις πόρτες. Οι πολίτες φοβισμένοι από τη λαμπρή επτάμηνη διαπραγμάτευση που μας έφερνε κάθε μέρα πιο κοντά στην έξοδο από την Ευρώπη, σήκωναν τις καταθέσεις τους, 40 δις έφυγαν από τις τράπεζες εκείνους τους μήνες. Η μαζική απόσυρση των καταθέσεων που εντεινόταν μέρα με τη μέρα, άδειαζε τις τράπεζες, σε λίγο δεν θα είχαν καθόλου ρευστό στα ταμεία τους. Το κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls επιβλήθηκαν από την πολιτεία για να εμποδιστούν οι πολίτες να πάρουν τα λεφτά τους και να διατηρηθούν ανοιχτές οι τράπεζες. Τι εννοούν τότε αυτοί οι άνθρωποι που δεν ντρέπονται να λένε ότι δεν είναι δικιά τους ευθύνη ο έλεγχος κεφαλαίων και η επακόλουθη ζημιά της οικονομίας; Εννοούν ότι η Ευρωπαϊκή Τράπεζα θα έπρεπε να βάζει συνέχεια λεφτά στις ελληνικές τράπεζες όσο εμείς σηκώναμε τις καταθέσεις μας. Θα ’πρεπε δηλαδή οι καταθέσεις των άλλων ευρωπαϊκών χωρών να έρχονται στην Ελλάδα για να τις σηκώνουμε εμείς. Όσο αστείο κι αν ακούγεται, αυτό ακριβώς γινόταν. Όσο βέβαια ίσχυε το πρόγραμμα, η συμφωνία μας με τις υπόλοιπες χώρες. Η Ελλάδα όμως δεν ανανέωσε το πρόγραμμα, δεν πλήρωσε τις οφειλές της δημιουργώντας πιστωτικό γεγονός και ψήφισε Όχι στη συνέχιση της συμφωνίας. Ζητούσαμε δηλαδή να μην τηρούμε τις συμφωνίες μας αλλά να μας χρηματοδοτούν για να το κάνουμε. Είναι η βαρουφάκεια αντίληψη για τη δημοκρατία. Εμείς ψηφίζουμε εσείς να μας πληρώνετε.

Και μερικά γεγονότα. Μετά από μια δειλή ανάπτυξη το 2014, η ύφεση επέστρεψε το 2015, η χρονιά έκλεισε με μείον 0,7. Το χειρότερο είναι ότι η ύφεση ήταν μεγαλύτερη τα τελευταία τρίμηνα, επακόλουθο του κλεισίματος των τραπεζών και του ελέγχου κεφαλαίων. Το μείον 1,7 του τελευταίου τριμήνου προαναγγέλλει και τη συνέχιση της ύφεσης στο 2016. Μιλάμε πια για «δεύτερο πάτο», η οικονομία μας ξανακύλησε. Όχι απλώς ξαναμπήκαμε στην ύφεση αλλά το λογαριασμό τον πληρώνουν τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας. Παρά την αύξηση όλων των φόρων το 2015, τα φορολογικά έσοδα δεν αυξήθηκαν. Εκτός από τους φόρους μισθωτών, οι οποίοι ήταν οι μόνοι που αυξήθηκαν. Πληρώνουν, δηλαδή, πάλι οι ίδιοι. Έτσι, ενώ το 2014 το ποσοστό των νοικοκυριών στο κατώφλι της φτώχειας είχε μειωθεί κατά 7,1%, το 2015 το ποσοστό φτώχειας αυξήθηκε κατά 8%. Ακόμα, ενώ το 2014 ήταν η πρώτη χρονιά της κρίσης με αύξηση εισοδήματος 1,2%, το 2015 είχαμε μείωση εισοδήματος 0,3%. Η αλήθεια είναι ότι βλέπουμε μια περίεργη «ταξική πολιτική» υπέρ των φτωχών. Πράγματι, τους κάνουμε περισσότερους.

ΠΗΓΗ athensvoice.gr

«Παλεύοντας» για να φύγουν οι Βάσεις και το Μνημόνιο...

Γελοιογραφία του ΚΥΡ (1984!)

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Όσοι γνωρίζουν το καθεστώς (και την τραγελαφική ιστορία) των αμερικανικών Βάσεων στην Ελλάδα, αλλά και όσοι γνωρίζουν με ποιον τρόπο «συμμετέχει» η χώρα μας στις διάφορες αποστολές σε φλεγόμενες περιοχές του πλανήτη, δυσκολεύονται να αντιληφθούν τι ακριβώς θέλει να κάνουμε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα, η Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε (προχθές) ψήφισμα (προφανώς για να ικανοποιηθεί και η Αριστερή Πλατφόρμα που ψήφισε λευκό μετά τη συνεδρίαση), όπου – μετά τους γνωστούς βερμπαλισμούς περί ιμπεριαλιστών και γερακιών του πολέμου – η μεν κυβέρνηση καλείται να εκφράσει την αντίθεσή της σε κάθε επέμβαση, ο δε λαός να διατρανώσει την αντίθεσή του με συγκεντρώσεις στις περιοχές όπου υπάρχουν νατοϊκές βάσεις.

Κι’ εκεί που διερωτάται κανείς αν θα κάνει τίποτε και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενημερωνόμαστε πως… έχει ζητήσει σύγκληση της Ολομέλειας της Βουλής και πως (αυτό είναι το καλύτερο) «μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα παλέψει για το οριστικό κλείσιμο των Νατοϊκών βάσεων και την απομάκρυνση – απεμπλοκή της χώρας μας από το ΝΑΤΟ».

Σας θυμίζουν τίποτε όλα αυτά;

Μήπως τον Α. Παπανδρέου που… πάλεψε κι’ αυτός για να φύγουν οι βάσεις (οι οποίες παρεμπιπτόντως είναι αμερικανικές, ενώ στην περίπτωση της Συρίας το ΝΑΤΟ έχει δηλώσει ότι δεν θα λάβει μέρος);

Τον Α. Παπανδρέου που «πάλεψε» τόσο πολύ, με αποτέλεσμα οι βάσεις να μην φύγουν ποτέ;

Οι ομοιότητες σε (προπαγανδιστικές) συμπεριφορές προκαλούν πλέον θυμηδία.

Και γεννάται το ερώτημα:

Τι θα πει «μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα παλέψει θα για το οριστικό κλείσιμο των βάσεων»;

Με ποιους θα παλέψει και γιατί θα χρειασθεί να παλέψει;

Αρκεί να φέρει νόμο στη Βουλή με τον οποίο θα καταργεί τη συμφωνία – η οποία, άλλωστε, ανανεώνεται ανά χρόνο.

Επομένως, δεν θα χρειαστεί να περιμένει και πολύ «μια κυβέρνηση της Αριστεράς»!

Μπορεί να το πράξει αμέσως μετά την άνοδό της στην εξουσία.

Και μάλιστα, μπορεί να το κάνει και τώρα.

Αντί δηλαδή να ζητά σύγκληση της Ολομέλειας για να κουβεντιάσουμε, να φέρει μια πρόταση νόμου, που θα προβλέπει ότι με τη λήξη της συμφωνίας οι Βάσεις καταργούνται!

Ως γνωστόν, η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 και η πρώτη διμερής συμφωνία με τις ΗΠΑ ανάγεται στο 1953, όταν δόθηκε το δικαίωμα στις ΗΠΑ να εγκαταστήσουν στρατιωτικές Βάσεις επί ελληνικού εδάφους.

Το 1981, υπήρχαν οι Βάσεις του Ελληνικού, Σούδας, Γουρνών Ηρακλείου, Νέας Μάκρης, Κάτω Σουλίου, Ελευσίνας, Σύρου, Σκύρου, Αράξου και άλλες, κυρίως τηλεπικοινωνιών, ενώ ήδη από το 1977 είχε μονογραφηθεί το σχέδιο της νέας ελληνοαμερικανικής συμφωνίας και είχαν ξεκινήσει οι διαπραγματεύσεις, με την τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να απορρίπτει το σχέδιο που είχε υποβάλει η αμερικανική πλευρά.

Έφυγαν… μένοντας!
Ο Α. Παπανδρέου, όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση κατήγγελλε την παρουσία αμερικανικών Βάσεων στην Ελλάδα και υποσχόταν την απομάκρυνσή τους.

Όλοι θυμούνται τα συνθήματα εκείνης της «επαναστατικής περιόδου»: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο», «Έξω οι Βάσεις του θανάτου», «Αργυρούπολη, αποπυρηνικοποιημένη ζώνη» και τα λοιπά.

Αλλά μετά την άνοδό του στην εξουσία αποφάσισε να… παλέψει (όρα ΣΥΡΙΖΑ) για μεγάλο διάστημα όσον αφορά στην απομάκρυνση των Βάσεων.

Η «πάλη» ξεκίνησε από τη φάση της… στεγανοποίησης, όπως την είχε αποκαλέσει τότε ο Ανδρέας.
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά:

Ο Ανδρέας έδωσε μια παράσταση διαπραγματεύσεων, που (το 1982) κράτησε εννέα μήνες, με την προπαγάνδα να ανακοινώνει κάθε τόσο ότι διακόπτονταν ή ναυαγούσαν.

Και στις 15 Ιουλίου 1983, οι Βάσεις έφυγαν… μένοντας.

Η συμφωνία προέβλεπε παραμονή των Βάσεων για άλλα πέντε χρόνια – δηλαδή ω ς το 1988, οπότε αυτές μπορούσαν να καταργηθούν (βάσει της συμφωνίας απομάκρυνσης-παραμονής) με πεντάμηνη έγγραφη προειδοποίηση μιας από τις δύο πλευρές.

Καθώς ο καιρός περνούσε και το 1988 πλησίαζε, ο Ανδρέας άρχισε νέο κύκλο «απομάκρυνσης».

Τον Ιανουάριο του 1987 ανακοίνωσε ότι θα (ξανα)ξεκινούσαν διαπραγματεύσεις «από μηδενική βάση».

Λίγο αργότερα, ανακοίνωνε πως η νέα συμφωνία θα έμπαινε σε δημοψήφισμα.

Αυτό, βέβαια, δεν έγινε ποτέ, ο Παπανδρέου έπεσε και η συμφωνία με τις ΗΠΑ υπεγράφη το 1990 από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Το 2001 ανανεώθηκε, συμπληρώθηκε και αναβαθμίστηκε και σήμερα, στο πλαίσιο της συγκεκριμένης συμφωνίας, υπάρχει μόνο η Βάση της Σούδας, η λειτουργία της οποίας ανανεώνεται ανά έτος και τελεί υπό ελληνική διοίκηση, ενώ το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό διατηρεί τη διοίκηση του δικού του προσωπικού.

Αυτά για την Ιστορία.

Στην ουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα χρειαστεί να «παλέψει».

Όπως είπαμε, μια Βάση έχει απομείνει και η συμφωνία για τη λειτουργία της ανανεώνεται κάθε χρόνο.

Προς το παρόν, η συμφωνία ισχύει και επομένως, δεν αρκεί να μας λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ότι ΘΑ παλέψει, ούτε «καμία διευκόλυνση».

Όσο ισχύει η συμφωνία, θα τηρείται.

Για να ισχύσει το «καμία διευκόλυνση» πρέπει να πάψει να ισχύει η συμφωνία.

Και για να πάψει να ισχύει η συμφωνία, πρέπει να καταγγελθεί (με πεντάμηνη προειδοποίηση).

Αλλά πουθενά στα κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπουμε να ζητά καταγγελία της συμφωνίας.

Ούτε λέει (ο ΣΥΡΙΖΑ) πως το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι να την καταγγείλει, ώστε να αρχίσει να «τρέχει» το πεντάμηνο.

Ακούμε γενικά και αόριστα το «καμία διευκόλυνση» - όπως γενικά και αόριστα ακούμε το «θα επαναδιαπραγματευτούμε τις δανειακές συμβάσεις».

Ακούμε επίσης το σύνθημα «καμία συμμετοχή στον πόλεμο».

Μα, ως γνωστόν, η Ελλάδα δεν συμμετέχει σε πολέμους.

Μετέχουμε σε ειρηνευτικές αποστολές (Κόσσοβο, Αφγανιστάν), κυρίως με αξιωματικούς του μηχανικού και με ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας (στο αεροδρόμιο της Καμπούλ).

Και μάλιστα, προκειμένου να απέχουμε από πολεμικές ζώνες και να μην εμπλέκονται οι στρατιώτες μας σε πολεμικά μέτωπα, καταβάλλουμε οικονομικά ανταλλάγματα.

Για παράδειγμα, στην περίπτωση του Αφγανιστάν, η Ελλάδα κατέβαλε το ποσό των 13 εκ ευρώ στο Ταμείο Ανασυγκρότησης του Αφγανικού Στρατού.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά έτσι όπως μας τα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να πιστέψει ο κόσμος πως… θα στείλουμε χερσαίες δυνάμεις στη Συρία!

Συμπέρασμα: Όσο θα παλέψει ο ΣΥΡΙΖΑ για να φύγουν οι Βάσεις, άλλο τόσο θα παλέψει για να φύγει το Μνημόνιο…

 

ΠΗΓΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

ΖΩΝΤΑΣ ΜΕ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ...

Ψευδαίσθηση είναι μία λειτουργική δυσλειτουργία της αίσθησης που προκαλείται από διάφορες φυσικές ή νοητικές διαταραχές ή ως αντίδραση σε τοξικές ουσίες και, κατ’ επέκταση, κάθε λανθασμένη αντίληψη ή εκτίμηση, άλλως, κάθε αυταπάτη.

Του Κώστα Χριστίδη

Η πρόσφατη κρίση στην Κύπρο μας υπενθυμίζει τον κίνδυνο του να ζει κανείς με ψευδαισθήσεις, αγνοώντας τις προσαρμογές που νομοτελειακά, επιφέρει σταδιακά ή βίαια, η λειτουργία των οικονομικών νόμων, αυτό που, με κάποια υποτιμητική διάθεση ορισμένων, αποκαλείται ‘’η λειτουργία της αγοράς’’.

Η διόγκωση, κατά την τελευταία δεκαπενταετία, ενός υπερμεγέθους τραπεζικού συστήματος στην Μεγαλόνησο προκαλούσε κάποιους προφανείς κινδύνους: υπερβολική εξάρτηση της οικονομίας από έναν τομέα (και, μάλιστα, υπηρεσιών, που μπορεί πιο εύκολα να προσβληθεί, σε οικονομικό, λειτουργικό ή νομικό επίπεδο από ανταγωνιστές), εφησυχασμό ότι τα πράγματα θα εξακολουθήσουν να λειτουργούν με τις σημερινές συνθήκες, αντίληψη ότι –εάν οι προβλεπόμενες εξελίξεις δεν επιβεβαιωθούν- θα υπάρξει στήριξη από υποχρεωμένους σε αλληλεγγύη εταίρους ή ομόθρησκους (‘’το ξανθό γένος’’) ή απόμακρους ασιάτες ή, τέλος πάντων, από κάποιον από μηχανής θεό.

Τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα ανέδειξαν τον ουτοπικό χαρακτήρα αυτών των αντιλήψεων. Αποδείχθηκε με επώδυνο τρόπο ότι η Ρωσία (όπως, παλαιότερα, η Σοβιετική Ένωση) στηρίζουν ρηματικά την Κύπρο στον βαθμό που δεν προκαλείται σύγκρουση με τις ΗΠΑ ή την Τουρκία. Αυτή η σταθερή παράμετρος δεν θα μπορούσε, άραγε, να προβλεφθεί είτε από την μελέτη του ιστορικού παρελθόντος είτε από τις πρόσφατες κινήσεις στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα;

Δυστυχώς και στην χώρα μας οι ψευδαισθήσεις βασιλεύουν. Η αντίληψη ότι ‘’θα βάλουμε το πιστόλι στο τραπέζι’’ και ότι αυτό αρκεί για να μας βοηθήσουν άνευ όρων οι Ευρωπαίοι εταίροι μας αποδεικνύεται απολύτως αβάσιμη. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην περίπτωση της Ελλάδας έχει ήδη εκδηλωθεί με την παροχή χρηματοδοτικής υποστήριξης εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, το ‘’κούρεμα’’ μέρους των δανείων, την μείωση επιτοκίων, την παροχή τεχνικής βοήθειας, αλλά και με την πίεση για αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που ένα ψοφοδεές ενώπιον του δήθεν ‘’πολιτικού κόστους’’ κομματικό κατεστημένο διστάζει να υλοποιήσει. Η αλληλεγγύη δεν προέρχεται από την αγαθή προαίρεση των εταίρων μας, οι οποίοι είναι πλήρως σε θέση να αντιληφθούν ότι, κατ’ αρχήν αυτή λειτουργεί και υπέρ των ιδίων. Εμείς, δηλ. μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος αλλά και του εκλογικού σώματος, είμαστε εκείνοι που αδυνατούμε να κατανοήσουμε ότι η αλληλεγγύη αυτή θα εξακολουθεί να υφίσταται μόνο στον βαθμό κατά τον οποίο τα συμφέροντα των εταίρων μας θα εξυπηρετούνται, σε μεσο-μακροπρόθεσμο επίπεδο, από την παραμονή και την στήριξη της Ελλάδας εντός της Ευρωζώνης.

Στην χώρα μας έχουμε πληθώρα από ψευδo-ηρωϊκές αλλά στην ουσία άκρως μικροπολιτικές και λαϊκιστικές αντιλήψεις που εκφράζει σύμπασα η αντιπολίτευση αλλά ενίοτε και εκπρόσωποι του κυβερνητικού συνασπισμού. Είναι, πραγματικά, απογοητευτικό να διαβάζει κανείς (στην ‘’Κυριακάτικη Αυγή’’) δήλωση του επικεφαλής της ‘’Αριστερής Πλατφόρμας’’ και κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Π.Λαφαζάνη ότι ‘’ασφαλώς η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρωζώνη, αλλά και την Ε.Ε., χρειάζεται επανεξέταση’’ ή ότι (σύμφωνα με το μέλος της Π.Γ. του κόμματος κ. Γ.Σαπουνά) ‘’η θέση ότι το ευρώ είναι το εθνικό μας νόμισμα εκφωνήθηκε μεν δημόσια αλλά δεν υπάρχει σε κανένα κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να ξεχαστεί το συντομότερο’’! Ο ηλικιακά νεαρός αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα υποστηρίζοντας την θέση ‘’εντός ευρώ, εκτός τρόϊκας’’. Θυμίζει, κατά κάποιον τρόπο, στο σημείο αυτό τις θέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου (και ανομολόγητου προτύπου του) ότι ‘’φεύγουν οι βάσεις που μένουν και μένουν οι βάσεις που φεύγουν’’!

Προς τις αντιφατικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ συγκλίνουν οι πατριωτικές κορώνες των Ανεξάρτητων Ελλήνων, οι κατά των ‘’Ευρωπαίων τοκογλύφων’’ αιτιάσεις της Χρυσής Αυγής και οι μόνιμες εναντίον των Ευρωπαίων και του ‘’καπιταλιστικού συστήματος’’ θέσεις του ΚΚΕ. Το πρόβλημα, όμως, δεν λύνεται με στρουθοκαμηλικές, αντιευρωπαϊκές, ψευδο-πατριωτικές κραυγές. Δεν λύνεται με κλείσιμο δρόμων, μουσείων, λιμανιών, αεροδρομίων. Δεν λύνεται με παρεμπόδιση επενδύσεων, διατήρηση κλειστών επαγγελμάτων, ματαίωση ιδιωτικοποιήσεων, ούτε με την διατήρηση ενός υπερτροφικού δημόσιου τομέα, την μισθοδοσία ‘’αέργων’’ δημοσίων υπαλλήλων και την αναβολή –ισοδύναμη με ματαίωση- εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, αλλά και από την ελληνική εμπειρία των τελευταίων ετών είναι αναγκαίο να αντλήσουμε μερικά χρήσιμα διδάγματα. Η ελληνική κοινωνία επί δεκαετίες δέχεται λανθασμένα υποδείγματα από την πολιτική και από τις λοιπές ηγεσίες (συνδικαλιστική, ακαδημαϊκή, επιχειρηματική), με αποτέλεσμα να έχει καταστεί εντελώς προβληματική σε όλες της τις εκφάνσεις. Η τακτική του ‘’άρπαξε ό,τι μπορείς, από οποιονδήποτε μπορείς’’ (από το κράτος, από τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, από καθένα με τον οποίο συναλλασσόμαστε, γενικά), αγνοώντας κάθε άλλη συνέπεια εκτός από την άμεση ικανοποίηση του παρόντος, οδήγησε την χώρα σε οικονομικό μαρασμό και διεθνή ανυποληψία. Ψευδαισθήσεις του τύπου ότι κάποιοι άλλοι -ποιοί;- είναι υποχρεωμένοι να μας διασώσουν, άλλως ‘’αποθανέτω η ψυχή μας μετά των αλλοφύλων’’ αποδεικνύονται εκ των πραγμάτων καταστροφικές. Καιρός να παύσουμε να ζούμε με αυτές.

ΠΗΓΗ  European Business Review (EBR)

Γλυκά ψέματα και πικρές αλήθειες...

του Ν.Γ. Δρόσου

Από δύο ξεχωριστά μετερίζια, δύο άνθρωποι, ο καθένας με το δικό του ειδικό βάρος, μας είπαν χθες μια αλήθεια:

Κάποτε τα δανεικά τελειώνουν, όπως και τα ψέματα.

Πρόκειται για μια αλήθεια περίπου αυτονόητη, η οποία όμως για μακρύ χρονικό διάστημα αγνοήθηκε στην πατρίδα μας.

Ακόμη και σήμερα, μετά από 5 χρόνια οδυνηρής καθημερινής υπενθύμισής της από την κρίση και την ύφεση, είναι πολλοί εκείνοι που επιλέγουν να την αγνοούν.

Είναι γλυκό το ψέμα, ίσως, αλλά δεν παύει να είναι ψέμα, όπως η αλήθεια είναι συχνά σκληρή, αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια.

Αυτό μας είπαν χθες, ο καθένας με δικά του λόγια και τρόπο, ο Γ. Προβόπουλος, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, και ο Κ. Μητσοτάκης, πρώην πρωθυπουργός.

Είναι ψέμα ότι μπορείς να ζεις με δανεικά. Όπως ψέμα είναι ότι μπορείς να ζεις με περισσότερα από όσα κερδίζεις ή από όσα έχει ήδη η τσέπη σου.

Αυτήν την αλήθεια επί 30 χρόνια επιλέξαμε να τη θάψουμε στη χώρα μας. Δεν μας συνέφερε και βεβαίως δεν μας βόλευε να τη θυμόμαστε.

Ακόμη και σήμερα, ο πολιτικός κόσμος της χώρας μιλά αενάως για ανάπτυξη και για το πόσο ανάγκη την έχει ο τόπος, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που δέχονται ότι ανάπτυξη σημαίνει δραστικό περιορισμό του κράτους και απελευθέρωση της οικονομίας από τον ασφυκτικό του εναγκαλισμό.

Αν δεν ανοίξουν οι αγορές, εάν δεν απελευθερωθούν πραγματικά τα επαγγέλματα και εάν δεν μπει βαθύ νυστέρι στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί αυτό το κράτος, ώστε να μειωθούν η γραφειοκρατία, η αδιαφάνεια, η φοροδιαφυγή και όλες οι άλλες αμαρτίες που το συνοδεύουν, γιατί να έρθει η ανάπτυξη;

Ποιος θα φέρει τα λεφτά του για να κάνει δουλειές σε μια χώρα στην οποία γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δύσκολα θα βρει το δίκιο του και ότι κουμάντο στην επιχείρησή του είναι πολύ πιθανόν να κάνουν το κράτος, μέσω της φορολογικής του πολιτικής, οι συντεχνίες και τα συνδικάτα, μέσω της επιρροής τους στο πολιτικό σύστημα;

Αντίστοιχα, ό,τι και αν λένε οι συνδικαλιστές του χώρου, επικαλούμενοι μελέτες του ΟΟΣΑ ή άλλων διεθνών οργανισμών, σχετικά με τον αριθμό των υπαλλήλων στον στενό και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αν δεν υπάρχουν λεφτά να πληρωθούν αυτοί οι άνθρωποι, πώς είναι δυνατόν να συνεχίζουμε να τους έχουμε στη δούλεψή μας;

Αν σήμερα η Ελλάδα και ο κάθε κάτοικός της στενάζει υπό το βάρος της υπερφορολόγησης, τούτο οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην απροθυμία όσων κράτησαν και όσων εξακολουθούν να κρατούν τα ηνία του τόπου να μειώσουν τον αριθμό όσων απασχολούνται στο Δημόσιο.

Αν σήμερα η ακρίβεια εξακολουθεί να κατατρώει την αγοραστική δύναμη του κάθε καταναλωτή και οι τιμές να μην υποχωρούν πραγματικά, τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι θεμελιώδη μεγέθη κόστους, όπως η ενέργεια και οι μεταφορές, παραμένουν το αντικείμενο είτε μονοπωλίων, είτε συντεχνιών.

Από το 2008 έως και εφέτος η χώρα μας μετρά αθροιστικές απώλειες 24,6% στον πλούτο που παράγει. Μετρά σχεδόν 2 εκατ. ανέργους και χιλιάδες λουκέτα.

Πάνω από όλα, όμως, μετρά πόνο. Του καθενός από εμάς και όλων συνολικά ως λαού.

Πόνο που έχει φέρει πολλούς στα όρια της αξιοπρέπειας.

Εδώ, όμως, ήρθαμε με τα ψέματα. Η αλήθεια δεν βόλευε πάντα και σήμερα συχνά εξακολουθεί να μην βολεύει.

Όσο, όμως, δεν υπάρχει στήριξη σε ανθρώπους που επιμένουν να λένε την αλήθεια, όσο σκληρή ή πικρή και εάν είναι αυτή, τότε θα είμαστε πάντα αντιμέτωποι με τα επίχειρα των επιλογών μας…

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

«Λυπάμαι, δεν ξέρω»...

Tου Παντελη Μπουκαλα 

 

Θα μπορούσε να είναι μια τυχαία δημοσκόπηση.

 

Περπατάει στον δρόμο ο κ. Γ.Π., μεταξύ Ιπποκράτους και Βουλής, και δύο ευγενικοί νεαροί τον παρακαλούν να τους χαρίσει δύο λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο του για να τους βοηθήσει με τις απαντήσεις του σε κάποιο γκάλοπ.

 

Απαντάει λοιπόν με το ναι ή το όχι του σε όλες τις ερωτήσεις, σε μία όμως, ας πούμε «πότε θα γίνουν οι επόμενες εκλογές;», αποκρίνεται «λυπάμαι, δεν ξέρω». Δίκιο δεν θα ’χε; Πώς να ξέρει; Μήπως ξέρει ο πρωθυπουργός;

 

Αλλά και σε τηλεοπτικό παιχνίδι γνώσεων αν συμμετείχε ο κ. Γ.Π., και πάλι θα είχε δίκιο αν απαντούσε «λυπάμαι, δεν ξέρω», στην ερώτηση, π.χ., «ποιος ήταν ο τελευταίος ηγεμών των Κουτριγούρων;»

 

Αλλά ο κ. Γ.Π. δεν είναι κάνας τυχαίος.

Δεν ανήκει στη χορεία των «απλών ανθρώπων» ή των «μέσων πολιτών».

 

Είναι επώνυμος. Νοματαίος.

Εχει χρηματίσει υπουργός.

Και τι υπουργός. Οικονομικών.

 

Για δύο χρόνια κρεμόμασταν από τα χείλη του.

Δίναμε βάρος και στο τελευταίο φωνήεν του.

Είχαμε γίνει φυσιογνωμιστές προσπαθώντας να εντοπίσουμε κάποια λάμψη μες στη συνήθη σκοτεινιά του βλέμματός του. Ωστε να πιστέψουμε ότι ναι, «υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ», ότι «αυτά είναι τα τελευταία μέτρα», ότι «η χώρα σώθηκε με τη δανειακή σύμβαση διευκόλυνσης» (τι ωραίο όνομα) των 80 δισ. που αυτός υπέγραψε ως εκπρόσωπος της Ελλάδας. Ως η Ελλάδα δηλαδή.

 

Δεν συμμετείχε λοιπόν σε κάποιο τηλεπαιχνίδι γνώσεων ο κ. Γ.Π., ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, όταν απαντούσε «λυπάμαι, δεν ξέρω». Ούτε σε γκάλοπ.

 

Στη Βουλή ήταν. Ως μάρτυρας. Εξεταζόταν.

Κι όταν έπρεπε να πει πού βρίσκεται το αρχικό σιντί, της κ. Λαγκάρντ, απάντησε: «Λυπάμαι, δεν ξέρω».

 

Το εμπιστεύτηκε λέει «στο γραφείο του» προς φύλαξη.

Είχε φτιάξει πρώτα το γιουεσμπί του, να βρίσκεται, για τα απομνημονεύματά του, και το αυθεντικό υλικό, το απείραχτο, το επίσημο, το έδωσε «στο γραφείο».

 

Δεν εννοούσε προφανώς το ξύλινο έπιπλο που ονομάζουμε συνήθως γραφείο ούτε τον χώρο ο οποίος περιέχει το εν λόγω ξύλινο έπιπλο μαζί με μια πολυθρόνα, έναν καναπέ σαφώς χαμηλότερου ύψους για τους επισκέπτες, έναν καλόγερο και ένα κρυφό ψυγειάκι με ευφραντικά υγρά. Οπότε; Τι ήθελε να (μην) πει μ’ αυτό το «το έδωσα στο γραφείο», που είναι εξίσου σαφές με το δημοσιογραφικό κλισέ «το ρεπορτάζ λέει»;

Το Γραφείο και το Ρεπορτάζ. Οι μοντέρνες θεότητες...

 

Πώς να αισθάνεται τώρα ο καθένας μας, σαν «απλός πολίτης» και «μέσος άνθρωπος», είτε ψήφισε κάποτε τον κ. Γ.Π. είτε όχι;

 

Μπορεί να νιώθει στοιχειωδώς ήσυχος όταν καθηγητής πανεπιστημίου, σύμβουλος δύο πρωθυπουργών, επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ, επιβάτης δύο υπουργικών θώκων κ.τ.λ., απαντά «λυπάμαι, δεν ξέρω», λες και τον ρώτησαν πού πέφτει το Δουργούτι;

 

Κι αν κάποιος κακοήθης μάς θέσει την ερώτηση «Ποιος φέρθηκε πιο υπεύθυνα με το σιντί: ο κ. Παπακωνσταντίνου ή ο κ. Βενιζέλος;», μπορούμε τάχα να απαντήσουμε όλοι μαζί «λυπόμαστε, δεν ξέρουμε»;

ΠΗΓΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Κι εγώ λυπάμαι γιατί δεν ξέρω...

Δεν ξέρω γιατί δεν έκλεισαν τις πόρτες να του δώσουν μερικές ψιλές...

Δεν ξέρω γιατί δεν βρέθηκε μέχρι σήμερα ένας δικαστικός να ζητήσει εξηγήσεις...

Δεν ξέρω γιατί ανεχόμαστε τέτοια κοροϊδία από έναν πρώην "τσάρο"...

Και στο κάτω-κάτω, αν είχε χάσει την λίστα με τα ψώνια θα τον συγχωρούσαμε και θα γράφαμε μία καινούργια...  τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, Καμπά... εύκολο!

Αλλά ο "κύριος" αυτός έχασε πολύ περισσότερα.

Έχασε, στο όνομα της χώρας, αξιοπρέπεια και υπόληψη.

Μπορεί να γλίτωσε κάποιους φίλους τους από την τσιμπίδα της εφορίας (πρόσκαιρα ελπίζω) αλλά αυτή η συμπεριφορά ΟΛΩΝ όσων ενεπλάκησαν στην ιστορία της λίστας Λαγκάρντ πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά!

Ίσως να κερδίσουμε ένα μέρος από την χαμένη μας αξιοπρέπεια και να μπουν και κάποια μετρητά στα ταμεία μας όπως έγινε και στις υπόλοιπες χώρες.

Αλήθειες και ψέματα για …Μνημονιακές επιταγές...

Γράφει ο γιατρός Γιώργος Νεοφώτιστος.

    Και όμως  πολλά από τα μέτρα που  είμαστε …τώρα αναγκασμένοι να πάρουμε,  είχαμε  για πολλά χρόνια  τη ευκαιρία να ..τα δούμε εμείς  πρώτα.

   Και  για να γίνω πιο συγκεκριμένος.

   Όταν ο Κώστας  ο Καραμανλής  μιλούσε για επανασύσταση ..του κράτους  δεν εννοούσε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό ακριβώς.  Κάτι που δυστυχώς  δεν ..μπόρεσε να πετύχει..έχοντας φυσικά απέναντί του τόσο τους  οπαδούς του κρατισμού   σοσιαλοαριστερούς , όσο και ..δυστυχώς δικούς του,  οπαδούς του «..άσε να διαιωνίζεται η κατάσταση.. συμφέρει..»

   Γιατί ποιος άραγε συνετός  και σκεπτόμενος πολίτης αυτής  της χώρας δεν θα βρίσκει  λογικές  ΔΥΟ τουλάχιστον  από τις ΕΝΤΟΛΕΣ της τρόικας :

  1ον. Να αλλάξει η δομή της κρατικής μηχανής.:

   Δηλαδή να   πάψει το δημόσιο να είναι ¨αδηφάγο τέρας¨ που απομυζά  ένα   τεράστιο μέρος του κρατικού ταμείου και να γίνει  μια καλοστημένη ,και λειτουργική κρατική μηχανή που θα εργάζεται για τη εξυπηρέτηση των πολιτών.

     Δεν είναι τυχαίο που   από τη εποχή που τελείωσα το Λύκειο , η ευχή της κάθε  μάνας ήταν «μια θέση ..  στο δημόσιο..»  για το παιδί της. Γιατί  έτσι  αυτόματα εξασφάλιζε την  μονιμότητα   , την  άνεση  την  ¨σιγουράτζα¨  λαϊκιστεί !!

     Είναι  το   ευνοημένο ¨κράτος¨  ,  ένα μόρφωμα που αναδείχτηκε  με τη…στήριξη ΟΛΩΝ των    πολιτικών  και ..γιγαντώθηκε με την ανοχή την δική μας.

    Είναι το ¨κράτος-  ιερή αγελάδα¨ την οποία όταν κάποιος  προσπαθούσε να αρθρώσει λόγο  για την αναδιάρθρωση σου ,  , έβρισκε απέναντί του  μια ενορχηστρωμένη  αντίδραση  από δεκάδες , άσχετες  από πρώτη άποψη  μεταξύ τους , επαγγελματικές ομάδες..  . πολιτικούς  , δικαστικούς δημοσιογράφους  , εκδότες , εργολάβους  , σύμβουλους  , μεσάζοντες, αλλά κυρίως τους  ¨συνδικαλιστικοπατέρες¨  που εξέθρεψαν  οι  ίδιοι οι πολιτικοί ανεξαρτήτως κόμματος. 

   Ένα κράτος που το έμαθαν να  γνωρίζει να λέει  μόνο «φέρε…»  ενώ αγνοεί  την λέξη « προσφέρω.,..»

  2ον  Να αλλάξει  η  νοοτροπία του πολίτη  σχετικά με τις υποχρεώσεις του οικονομικές αλλά και  ηθικές, απέναντι στη πολιτεία.

   Τα έσοδα του κράτους , με τα οποία θα γεμίσουν τα δημόσια ταμεία προέρχονται κυρίως από εμάς  τους πολίτες.

  Όταν λοιπόν εμείς  με κάθε τρόπο ¨ κλέβουμε¨ το κράτος , χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε δικαιολογία αλλά και ¨μηχανή¨ για να είμαστε  ασυνεπείς, σημαίνει πως δεν έχουμε καταλάβει  πως έτσι κλέβουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας.

   Πως  είναι δυνατόν να ¨ζήσει¨  ένα κράτος όταν  το 60% των πολιτών του... φοροδιαφεύγει;  Να  πληρώσει ο ¨άλλος¨  είναι η λογική μας μέχρι σήμερα. Ποιος όμως  είναι ο άλλος;  Ο συγγενής μας , ο γείτονάς μας , ο φίλος μας ο συμπολίτης μας.., αρκεί να μη είμαστε εμείς.

   Η ηθική  δεν είναι …πτυσσόμενη για να περιλαμβάνει ότι  μας συμφέρει .

Και μόνο αν  νοιώσουμε το ¨κράτος¨ σαν το σπίτι μας…τότε και μόνο τότε θα έχουμε απαιτήσεις από αυτό.

   Λέμε ναι  στη διασφάλιση     παροχών  υγείας ,  και  για τις  παροχές παιδείας,  ναι στην   εξασφάλιση της ακεραιότητας της χώρας  , ναι στις διευκολύνσεις ..( μέσα κυκλοφορίας  – καθαριότητα -   πολιτισμός κλπ..). Αλλά απαιτούμαι μόνο  όταν και εμείς   είμαστε  συνεπείς.

  ΘΑ μου πουν κάποιοι , πως δεν  μπορούμε να είμαστε συνεπείς  εμείς οι πολίτες και το κράτος να είναι ασυνεπές. Φοβάμαι όμως πως η ασυνέπεια του κράτους είναι ..δευτεροπαθής  και υποβολιμαία. Γιατί σε  κάποιους αρέσει να διαιωνίζεται η κλεψιά προς το κράτος, για να δικαιολογούν τις δικές τους ¨ρεμούλες¨  . 

   Γιατί κράτος είμαι εγώ και εσύ και  όχι οι …¨διευθύνοντες σύμβουλοι ΄ που κατά καιρούς ΕΜΕΙΣ επιλέγουμε να διαχειριστούν τις υποθέσεις του..

   Αν αυτό το καταλάβουμε τότε ναι υπάρχει ακόμα ελπίδα… και χωρίς τη βοήθεια της ..όποιας τρόικας.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΗΡΘΕ...

Ακόμα και σήμερα, εν μέσω οικονομικής κρίσης και ενώ υποτίθεται ότι βάλαμε μυαλό, αποδεικνύουμε για άλλη μία φορά πόσο “κολλημένοι” είμαστε με τον παλιό... χειρότερο εαυτό μας!

Πολιτικοί, δημοσιογράφοι και απλοί πολίτες αναφέρονται στην σημερινή ημέρα ο καθένας από την σκοπιά του και βάσει των πολιτικών του πεποιθήσεων.

Για κάποιους...
Σαν σήμερα ήρθε ο Εθνάρχης Καραμανλής, εδραιώθηκε η δημοκρατία και ξεκίνησε η μεταπολίτευση.

Για άλλους...
Σαν σήμερα ήρθε ο Καραμανλής, εδραιώθηκε η δημοκρατία της διαφθοράς και των σκανδάλων και ξεκίνησε η μεταπολίτευση του Άκη, του χρηματιστηρίου, των κουμπάρων, των κηπουρών, κλπ, κλπ, κλπ.

Τελικά δεν έχουμε καταλάβει τίποτα και δεν έχουμε αλλάξει καθόλου!

Σαν σήμερα ούτε “ήρθε” κανείς, ούτε “εδραιώθηκε” ή “ξεκίνησε” κάτι.

Σαν σήμερα ΦΕΡΑΜΕ τον Καραμανλή και τον ΑΝΑΔΕΙΞΑΜΕ ηγέτη.

Σαν σήμερα ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ και ΕΔΡΑΙΩΣΑΜΕ  την δημοκρατία στην χώρα.

Σαν σήμερα ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ την περίοδο της μεταπολίτευσης.

Πολλοί θα πουν ότι είμαστε μικρή χώρα, άλλοι αποφασίζουν για εμάς, οι Αμερικανοί μας έστειλαν τον Καραμανλή και αργότερα τον Ανδρέα Παπανδρέου και ακόμα και σήμερα οι αποφάσεις για την χώρα και το μέλλον της λαμβάνονται στο εξωτερικό.

Βολικό...
Ο Έλληνας δεν φταίει ποτέ και για τίποτα!

Μήπως να το ξανασκεφτούμε;...

Εμείς ψηφίσαμε τον Καραμανλή τον οποίο υποδεχθήκαμε μετά Βαΐων και κλάδων και εμείς ψηφίσαμε και όλους όσους τον διαδέχθηκαν.

Εμείς ψηφίζαμε κατ' επανάληψη “μορφές” όπως ο Τσοχατζόπουλος ή ο Πάγκαλος του οποίου τις ύβρεις δεχόμασταν ανενόχλητοι.

Εμείς εκλέξαμε την κυβέρνηση Σημίτη αμέσως μετά την προδοσία των Ιμίων και εμείς επιλέξαμε το “λεφτά υπάρχουν” εθελοτυφλώντας ενώ γνωρίζαμε πολύ καλά τι συμβαίνει με την οικονομία της χώρας.

Χρόνια τώρα...

Εμείς είχαμε επιλέξει την μη-παραγωγική καλοπέραση.

Εμείς είχαμε επιλέξει την πονηριά (για να μην πω την κουτοπονηριά!) από την εργατικότητα και την παραγωγικότητα.

Εμείς είχαμε επιλέξει να ζούμε σε μία εικονική πραγματικότητα ευμάρειας απολαμβάνοντας “οφέλη” τα οποία όμως ουδέποτε κερδίσαμε με τον κόπο μας.

Πότε επιτέλους θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας για τα καλά αλλά και για τα κακά που συμβαίνουν στον τόπο μας;

Η αλήθεια είναι ότι η μεταπολίτευση μας βρήκε απροετοίμαστους.

Εδραιώσαμε την δημοκρατία αλλά με τον καιρό χάσαμε τις αρχές και τις αξίες μας.

Φερθήκαμε σαν κακομαθημένα κ@@παιδα που θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα στα πάντα, όλος ο κόσμος κάτι τους χρωστάει και μπορούν να κάνουν ότι θέλουν χωρίς επιπτώσεις.

Ήμασταν ανέτοιμοι για τόση ελευθερία και είχαμε όπως φαίνεται πολλά απωθημένα τα οποία μας κατέστρεφαν σιγά-σιγά.

Τώρα όμως ήρθε ο λογαριασμός.

Μετά και την παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησης ΓΑΠ η οποία μας οδήγησε στην τρόικα, επιτρέψαμε στους ξένους να έρθουν για να μας συνεφέρουν.

Ξέραμε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνουμε αλλά εθελοτυφλούσαμε γιατί δεν μας βόλευε και μας χαλούσε την καλοπέραση.

Εδώ που φτάσαμε τώρα πρέπει επιτέλους να συνέλθουμε.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε και να αναλάβουμε και τις δικές μας ευθύνες!

Δεν μας φταίνε πάντα οι άλλοι!

Ας συμμαζευτούμε λοιπόν και ας βάλουμε τα δυνατά μας να βγούμε από το λάκκο στον οποίο μας έριξαν οι δικές μας επιλογές!

Διαφορετικά το μέλλον μας είναι αβέβαιο... και τότε ουδεμία σημασία θα έχει εάν η μεταπολίτευση συνεχίζεται ή τελείωσε, ποιος θα ηγείται και ποιος θα τον αντιπολιτεύεται σε μία κατεστραμμένη χώρα!

Απλή κοινή λογική...

Όταν τα στερνά σε δικαιώνουν…μετά τι ;...

Γράφει ο γιατρός Γιώργος Νεοφώτιστος

 Δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστες μέρες από τις εκλογές και ένα -  ένα από τα  επιχειρήματα εκείνων που πολέμησαν με λύσσα τη πολιτική   του Σαμαρά, αρχίζουν να  καταρρίπτονται.

   Είναι  το πιο φυσικό πράγμα στο κόσμο να μη αρέσει σε κανέναν Έλληνα  το  κάθε είδους  μνημόνιο, η κάθε διακρατική συμφωνία που τον κάνει πιο φτωχό από τα χθες... Ε αυτό  δεν είναι κάτι που  ανακαλύφτηκε ...σήμερα. Είναι  το πιο απλός κανόνας που διέπει  τη ψυχολογία του πολίτη.

    Και εδώ μπαίνει το ερώτημα.

  Μπορώ να εμπιστεύομαι κάποιον πολιτικό που  ...εγνωσμένα προσπάθησε να με παραπλανήσει προεκλογικά;

   Πόσες κορώνες αντιΣαμαρικές  εκτόξευαν  οι λεγόμενοι… Ανεξάρτητοι  Έλληνες του Καμμένου, αποδίδοντας  του χαρακτηρισμούς   που παραπέμπουν σε εμφυλιοπολεμικές   ...περιόδους.

   Ο  ¨προδότης¨ …που παρέδωσε  την πατρίδα του στη Τρόικα..!!!

   Να οι Κύπριοι αδελφοί μας ..που βρήκαν αλλού χρήματα χωρίς να καταφύγουν σε μισητά μνημόνια…!

   Να οι Ισπανοί που πήραν χρήματα ...χωρίς …καμιά υποχρέωση...!

   Και αίφνης …λίγο μετά τις εκλογές ...  η ...αχλή διαλύθηκε...

  «Μνημόνιο με σκληρούς όρους» είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος της  Κυπριακής εφημερίδας  «Αλήθεια».

   Τρόικα  και στην  Ισπανία …

  Μήπως  κάποιοι  σε αυτή τη χώρα  θα πρέπει να εγκαλέσουν ...τους πολιτικούς εκείνους που ψεύδονται προεκλογικά και να τους καθίσουν στο σκαμνί  με τη κατηγορία πως ενώ ¨γνώριζαν¨ εν τούτοις… είπαν  συνειδητά ψέματα;

  Και μήπως  κάποιοι που ψήφισαν  τους ¨ψεύτες¨ αυτούς πολιτικούς  θα έπρεπε να ζητήσουν ¨πίσω¨  τη ψήφο τους...;

   Ίσως θα ήταν μια καλή αρχή ώστε να σταματήσει   η πολιτικάντικη πολιτική τύπου  του Δελαπατρίδη  που βασανίζει χρόνια  τώρα τη χώρα...

Και η παράσταση (Τσιπραντρέου) συνεχίζεται…

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Υποθέτω ότι μέχρι την Παρασκευή το βράδυ – οπότε και θα δώσει την τελευταία του συνέντευξη στην ΕΤ-3 και στον «Λαβύρινθο» του Αλέξανδρου Τριανταφυλλίδη – έχουμε να ακούσουμε κι’ άλλα από τον Αλέξη Τσίπρα.

Είναι δε πολύ πιθανόν να μην προλάβουμε να απαντήσουμε σε όλα με τρόπο που να αφομοιωθεί από τους υπό πίεση εν δυνάμει ψηφοφόρους του.

Ό,τι προλάβουμε, λοιπόν:

Στη συνέντευξή του στην «Αυγή της Κυριακής», ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε περικοπή στο μισό των υπουργικών μισθών.

Η αλήθεια, όμως, είναι πως ο υπουργικός μισθός είναι πολύ χαμηλός – αν δεν απατώμαι γύρω στα 1.500 ευρώ, που προστίθενται στη βουλευτική αποζημίωση ως έξοδα παραστάσεως – οπότε έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα πυροτέχνημα που ηχεί ωραία στα αυτιά του υπό διαρκή παραπλάνηση λαού.

Υποσχέθηκε επίσης κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Η αλήθεια είναι πως ο νόμος είναι απότοκος του άρθρου 86 του Συντάγματος, οπότε θα αλλάξει μετά την συνταγματική αναθεώρηση, κάτι για το οποίο, έτσι κι’ αλλιώς έχουν δεσμευθεί όλοι. Οπότε και πάλι άνθρακας ο θησαυρός.

Μίλησε επίσης για απόδοση ευθυνών για περιπτώσεις πολιτικής διαφθοράς.

Η αλήθεια είναι πως αυτό είναι εντελώς γενικόλογο και συμφωνούν όλοι – πάντα συμφωνούσαν όλοι! Και επομένως, μπορούν να συνεχίσουν να… συμφωνούν, αυτή τη φορά με την συμμετοχή του κ. Τσίπρα, το κόμμα του οποίου δεν είχε καμιά σχετική πρόταση στην προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση.

Δεσμεύθηκε επίσης για συγκρότηση ευέλικτου κυβερνητικού σχήματος.

Αλήθεια, πόσες φορές το έχετε ακούσει αυτό;

Επανέλαβε, επίσης, ότι θα μειωθούν στο ελάχιστο δυνατό οι σπατάλες του κρατικού μηχανισμού εξουσίας.

Αυτό πάλι, πόσες φορές το έχετε ακούσει;

Τα περισσότερα – σχεδόν όλα – από τα παραπάνω, τα έχουμε ακούσει από τον Γ. Παπανδρέου, πριν και μετά από τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009.

Και αυτός μας είχε προεκλογικά υποσχεθεί λιγότερα υπουργεία – λες και αυτό είναι το πρόβλημα και όχι τι κάνουν τα υπουργεία – και αυτός είχε δηλώσει (τον Σεπτέμβριο του 2012 από το Όσλο) πως αν ήταν πολίτης θα βρισκόταν ανάμεσα στους διαδηλωτές και αυτός μας είχε διαβεβαιώσει (ΔΕΘ, Σεπτέμβριος 2010) για τα «τρία ΔΕΝ» - δεν θα επιβληθούν νέα μέτρα, δεν θα γίνουν περικοπές μισθών δημοσίων υπαλλήλων, δεν θα αυξηθεί η τιμή του πετρελαίου.

Και αυτός (ο Παπανδρέου) οργάνωνε ξανά και ξανά συσκέψεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τη διαφθορά και το πολιτικό χρήμα (μάλιστα σ’ αυτήν του Μαΐου 2010 ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε λάβει μέρος).

Τι να του πρωτοθυμηθούμε, δηλαδή – για να κάνουμε την αντιπαραβολή με τον άξιο μιμητή του Τσίπρα!

«Θα μας πάρουν με τις πέτρες αν δεν βάλουμε τάξη», είχε πει (ο ΓΑΠ) στη Βουλή, τον Ιούνιο του 2010. Τάξη δηλώνει ότι θα βάλει και ο κ. Τσίπρας.

Και τον ίδιο μήνα, στη Βιέννη, στο Παγκόσμιο Συνέδριο Τραπεζών, ο Παπανδρέου είχε δηλώσει:

«Δεν φταίει το κοινωνικό κράτος για το δημοσιονομικό χάος. Φταίνε οι σπάταλες κυβερνήσεις και η διαφθορά».

Αυτά θα πολεμούσε ο κ. Παπανδρέου, αυτά υπόσχεται τώρα ότι θα πολεμήσει και ο κ. Τσίπρας.

Και επειδή το ίνδαλμα του κ. Τσίπρα έχει δηλώσει (Ιανουάριος και Φεβρουάριος του 2010) πως «θα πληρώσουν οι έχοντες, δεν μπορεί να πέσουν τα βάρη στον απλό κόσμο», καθώς και «δεν θα γίνω εκκαθαριστής της πτώχευσης», μπορούμε να φανταστούμε ποια θα ήταν η κατάληξη και των ανάλογων υποσχέσεων και διακηρύξεων Τσίπρα…

ΠΗΓΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

“ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ” ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ...

Έχω βαρεθεί να ακούω πόσο “δημοκρατικό”, “προοδευτικό” και “πολιτισμένο” είναι να δημιουργηθεί μία κυβέρνηση συνεργασίας δύο ή περισσοτέρων κομμάτων βάσει των εκλογικών αποτελεσμάτων της ερχόμενης Κυριακής.

Έχω εντελώς διαφορετική άποψη!

Ας πάρουμε για παράδειγμα την πλέον πολυσυζητημένη (και εμφανώς παράλογη!) “πιθανή” συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ+Ανεξάρτητοι Έλληνες...

Αν και πολυσυζητημένη, την θεωρώ εντελώς απίθανη για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχουν μόνο 3 διερευνητικές εντολές οι οποίες θα δοθούν μόνο στα 3 πρώτα κόμματα.

Δεν νομίζω ότι κάποιο από αυτά τα δύο κόμματα θα είναι μέσα στην πρώτη τριάδα σύμφωνα με το αποτέλεσμα των εκλογών οπότε, όσο κι αν το επιθυμούν, δεν πρόκειται να κληθούν να συνεργαστούν για να κυβερνήσουν.

Ας δεχτούμε όμως ότι υπάρχει αυτή η πιθανότητα και όντως κάποιο από αυτά τα κόμματα λαμβάνει διερευνητική εντολή άρα σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ+ΑΕ...

Η αντιμνημονιακή τους πολιτική ομοιάζει οπότε στην οικονομία θεωρητικά δεν θα δυσκολευτούν να βρουν κοινό δρόμο.

Στα υπόλοιπα όμως;

Τι κοινό έχουν αυτά τα δύο κόμματα στην παιδεία, στην άμυνα, στην εξωτερική πολιτική, στην αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, κλπ;

Για να κυβερνήσουν μαζί θα πρέπει να βρεθεί κοινή γραμμή σε ΟΛΑ τα θέματα άρα το ένα ή και τα δύο κόμματα θα πρέπει να κάνουν “εκπτώσεις” από το πρόγραμμά τους και πολιτικές “μετατοπίσεις” ώστε να μπορέσει να υπάρξει προγραμματική σύγκλιση.

Πόσο “δημοκρατικό” είναι αυτό;

Είναι “πρόοδος” και “πολιτισμός” να ψηφίζεις ένα κόμμα βάσει ενός συγκεκριμένου κυβερνητικού προγράμματος και μέσα σε 3-9 ημέρες αυτό να αλλάζει εντελώς έτσι ώστε να πάρουν τις κυβερνητικές καρέκλες;

Ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσει πχ για την μείωση των αμυντικών δαπανών, την ελεύθερη είσοδο λαθρομεταναστών και την κατάργηση των ΚΚΦ (Κέντρων Κλειστής Φιλοξενίας), την ελεύθερη χρήση του ονόματος “Μακεδονία” από τους Σκοπιανούς, την επιπλέον φορολόγηση των εφοπλιστών, κλπ

Ο ψηφοφόρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων θα έχει ψηφίσει ακριβώς τα αντίθετα!

Αυτοί οι ψηφοφόροι θα είναι ικανοποιημένοι όταν στην προγραμματική σύγκλιση αποφασιστεί η μείωση των αμυντικών δαπανών, η άρνηση χρήσης του ονόματος “Μακεδονία” από τους Σκοπιανούς, η κατάργηση των ΚΚΦ και η ελεύθερη είσοδος των λαθρομεταναστών, η μείωση της φορολόγησης των εφοπλιστών, κλπ;

Δεν θα αισθάνονται προδομένοι;

Δεν θα αισθάνονται ότι τους “έκλεψαν” την ψήφο για να κερδίσουν τις... καρέκλες;

Λυπάμαι αλλά εγώ το βρίσκω άκρως αντι-δημοκρατικό, καιροσκοπικό, ευκαιριακό και οπορτουνιστικό!

Προσωπικά, σε περίπτωση που αλλάξει άρδην το κυβερνητικό πρόγραμμα βάσει του οποίου ψηφίζω, θα ήθελα να ξανα-ερωτηθώ αν συμφωνώ!

Όταν λοιπόν τα κόμματα τα οποία λαμβάνουν μέρος στις εκλογές έχουν διαφορές στα προγράμματά τους μία “μετατόπιση” θέσεως για την... καρέκλα (από οποιοδήποτε κόμμα!) είναι καθαρή κοροϊδία!

Απλή κοινή λογική...

«Σας καλωσορίζουμε αλλά πότε θα φύγετε;»

«Ελάτε! Εδώ μπορείτε να κερδίσετε καλά χρήματα».

Αυτόν τον τίτλο είχε η επιστολή-κάλεσμα του Γερμανού καθηγητή Ερνστ Ελιτζ προς τους Ελληνες που θέλουν να εργαστούν στη χώρα του, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Bild».

Ο κ. Ελιτζ, ο οποίος μάλιστα υπήρξε ο πρώτος διευθυντής της Γερμανικής Ραδιοφωνίας, προσπαθεί να μας διαβεβαιώσει ότι είμαστε ευπρόσδεκτοι στη Γερμανία, ενώ παράλληλα καλεί τους συμπατριώτες του να δώσουν χείραν βοηθείας προς τις υπερχρεωμένες χώρες.

«Η Γερμανία είναι η μηχανή δημιουργίας θέσεων εργασίας της Ευρώπης» γράφει ο καθηγητής. «Δεν το βάζουμε κάτω με την κρίση της ευρωζώνης. Βοηθάμε! Αυτό είναι το καλό παράδειγμα για τις υπερχρεωμένες χώρες. Οποιος θέλει μπορεί. Το ίδιο ισχύει και για τους νέους, που δεν βρίσκουν εργασία στην Ελλάδα και την Ισπανία και θέλουν να δημιουργήσουν κάτι. Είναι προσκεκλημένοι. Είναι ευπρόσδεκτοι στη Γερμανία» τονίζει ο κ. Ελιτζ.

Η πεποίθηση του Γερμανού καθηγητή, όμως, ότι η Γερμανία αποτελεί ένα φιλικό, εργασιακό περιβάλλον για τους Ελληνες δεν φαίνεται να έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, όπως τουλάχιστον διαπιστώνει το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel».

Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε ρεπορτάζ του περιοδικού, «οι υποσχέσεις της Ανγκελα Μέρκελ για αλληλεγγύη στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου με δημοσιονομικά προβλήματα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα».

Το «Spiegel» παρουσίασε το παράδειγμα της Θάλειας, μιας Ελληνίδας γραφίστριας, που ονειρεύτηκε να βρει την τύχη της στη χώρα όπου οι παππούδες της έφτιαξαν τη ζωή τους στη δεκαετία του '60 και έτσι πήγε στο Βερολίνο τον περασμένο Νοέμβριο.

Ομως με την άφιξή της εκεί ξεκίνησαν και τα προβλήματα: δυσκολεύτηκε να βρει σπίτι, γιατί κανείς δεν ενοικιάζει σε Ελληνες, χρήματα για τη μάθηση της γλώσσα δεν είχε και τελικά αποδείχτηκε ότι η ιδέα της ελεύθερης διακίνησης στην ενιαία Ευρώπη δεν είναι και τόσο... ελεύθερη στην πράξη.

«Στο παράδειγμα των Ελλήνων ακαδημαϊκών φαίνεται πολύ καθαρά πόσο μακριά είναι η Γερμανία από το να είναι το σύγχρονο κράτος υποδοχής μεταναστών που θα ήθελε να είναι. Αντί να παίρνει υπό μάλης τους μετανάστες και να τους βοηθάει να ενσωματωθούν, όπως έκανε χρόνια πριν με τους μουσουλμάνους μετανάστες, χτίζει τα σύνορά της ακόμη πιο ψηλά. Δεν εκμεταλλεύεται το δυναμικό ξένων μεταναστών υψηλής μόρφωσης» σημειώνει το περιοδικό.

Μαρία Παναγιώτου

ΠΗΓΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η χρήση της απελπισίας...

Tου Πασχου Μανδραβελη  Αν δεν υπήρχε η υπογραφή θα πίστευε κανείς ότι είναι αστείο της «πρωινής εφημερίδας της Αριστεράς». Αν πάλι δεν υπήρχαν οι αριθμοί των λογαριασμών θα πιστεύαμε ότι κάποιος κάνει πλάκα στην εφημερίδα και προφανώς από αβλεψία δημοσιεύτηκε αυτό που η «Αυγή» χαρακτηρίζει «κραυγή απελπισίας -προαναγγελία αυτοχειρίας- υπό μορφή ανοιχτής επιστολής». Ο 59χρονος συνταξιούχος δηλώνει, σύμφωνα με τον πρωτοσέλιδο τίτλο της εφημερίδας «Είμαι λίγο πριν από την αυτοχειρία». Απευθύνεται δε τους κ. Βενιζέλο και Σαμαρά, τους οποίους θεωρεί «επικίνδυνους ηθικούς αυτουργούς που με τη θανατική ποινή των Μνημονίων που μου επιβάλλατε με εξαθλιώνετε πλήρως, με οδηγείτε στην “αυτοχειρία”». Η εξαθλίωσή του συνίσταται, όπως την περιγράφει ο ίδιος, έγκειται στο εξής: «η σύνταξή μου μειωμένη κατά 35% με δική σας ευθύνη σήμερα είναι συνολικά 1.870 ευρώ ανά μήνα». Σύμφωνα με τον επιστολογράφο «πληρώνω πια δάνεια ατομικά, προσωπικά που πήρα από τράπεζες για σοβαρά προβλήματα υγείας και για άλλες άμεσες ανάγκες τα εξής ποσά: α) Alpha Bank: 840,00 ευρώ ανά μήνα. Υπόλοιπη οφειλή: 44.520 ευρώ. β) Eurobank: 220,00 ευρώ ανά μήνα. Υπόλοιπη οφειλή: 16.940 ευρώ. γ) ΟΕΚ/Εμπορική Τράπεζα: 100,00 ευρώ ανά μήνα. Υπόλοιπη οφειλή: 2.000 ευρώ. δ) Τράπεζα Πειραιώς: 280,00 ευρώ ανά μήνα. Υπόλοιπη οφειλή: 11.200 ευρώ. Και για την αγορά ενός μεταχειρισμένου αυτοκινήτου 10ετίας: 240,00 ευρώ ανά μήνα. Συνολικά πληρώνω 1.680 ευρώ ανά μήνα». Ο επιστολογράφος -ο οποίος κατά δήλωσή του ήταν εργαζόμενος επί 24ετία στην Κομισιόν- δεν αναφέρει τους λόγους υγείας (προφανώς λόγω προσωπικών δεδομένων), ούτε πόσα από αυτά τα μεγάλα δάνεια εξυπηρετούσαν «άλλες άμεσες ανάγκες». Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η κρίση ανέτρεψε τους σχεδιασμούς πολλών. Υπάρχουν οικογένειες που αδυνατούν να αποπληρώσουν μικρότερα δάνεια από τις οφειλές του εν λόγω συνταξιούχου (περί τα 75.000 ευρώ) και ζουν με μισθό 600 και ουχί 1.870 ευρώ. Υπάρχουν επίσης συνταξιούχοι των 400 και 500 ευρώ, που με δυσκολία τα φέρνουν βόλτα. Κάποιοι από αυτούς θα είναι αναγνώστες της «Αυγής» και πιθανώς να εξοργιστούν με την πετσοκομμένη σύνταξη των 1.870 ευρώ μηνιαίως. Αλλά το θέμα δεν είναι εκεί. Ο εν λόγω 59χρονος συνταξιούχος δεν προκρίνει τη συλλογική δράση, έτσι ώστε να υπάρξει η πολιτική πίεση για να ελαφρυνθούν χιλιάδες νοικοκυριά που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Αντιθέτως καλεί και ζητεί από τους κ. Βενιζέλο και Σαμαρά «να αποπληρώσετε άμεσα τα δάνειά μου των περιπτώσεων α, β, γ, δ που παραπάνω σας αναφέρω με λογαριασμούς και ποσά... γιατί εσείς έχετε την απόλυτη ευθύνη της πτώχευσής μου». Και η επιστολή καταλήγει με ευθεία όσο κι ανατριχιαστική απειλή: «σας βεβαιώ ότι σ’ αυτό το αδιέξοδο ταξίδι μου αν δεν ικανοποιήσετε το δίκαιο αίτημά μου θα με “ακολουθήσετε” χωρίς επιστροφή... Να συμφωνήσουμε ότι κάποιος που είναι ή δηλώνει απελπισμένος δεν έχει επιλογές ούτε έλλογη σκέψη. Το ερώτημα είναι άλλο: επίσημο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ εγκρίνει και υιοθετεί ατομικές πρακτικές (πληρώστε μου τα δάνεια) μαζί με απειλές βίας, και τις προβάλλει στην πρώτη σελίδα; Ή απλώς περισσεύει το αντιμνημονιακό μένος; ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ : Στην σελίδα της Καθημερινής το παραπάνω άρθρο ακολουθείται από δεκάδες σχόλια αναγνωστών. Ξεχωρίζω ένα, της Δέσποινας, και σας το παραθέτω ως έχει... Κύριε Μανδραβέλη και όλοι όσοι διαβάζετε το σχόλιο μου. Ως πρώην υπάλληλος της ΕΕ, με 42 συντάξιμα χρόνια, νομίζω ότι μπορώ να απαντήσω καλύτερα στο κείμενο του κυρίου. Είμαι σχεδόν 70% σίγουρη ότι ο κύριος αυτός δεν υπάρχει. Προσπαθώ να εξακριβώσω από τό όνομα αν πράγματι ο κύριος αυτός ήταν υπάλληλος της ΕΕ. Θα σας ενημερώσω μόλις έχω σίγουρη απάντηση. Αν ο κύριος αυτός ήταν πράγματι σε τόση απόγνωση θα μπορούσε (ειδικά για λόγους υγείας) να αποτανθεί στην κεντρική υπηρεσία της ΕΕ και να ζητήσει βοήθεια. Δεύτερον, εάν ο κ Βενιζέλος και ο κ Σαμαράς τον οδηγούν σε "αυτοχειρία" γιατί του "πετσοκόψανε την συνταξή του" σίγουρα θα μιλάει για την δεύτερη σύνταξη, κατά πάσα πιθανότητα παράνομη, που θα πρέπει να πέρνει από το ελληνικό κράτος. Από την Κοινότητα δεν μπορεί να πέρνει παρά μόνον σύνταξη αναπηρίας γιατί είναι 59 ετών και έχει μόνον 24 εργάσιμα χρόνια. Εξηγούμαι : Στην ΕΕ πέρνεις σύνταξη τώρα πιά μετά τα 65 και αφού έχεις κλείσει 35, το λιγότερο, εργάσιμα χρόνια και μη εξαγοράσιμα. Άρα σαν πρώην κοινοτικός υπάλληλος δεν μπορεί να έχει σύνταξη από ΒΡΧΛ παρά μόνον αναπηρική, και την αντίστοιχη ιατρική κάλυψη που αναλογεί στην αναπηρία του και πιστέψτε με είναι κάλυψη που δεν δημιουργεί χρέη. Αν συμβαίνει αυτό τότε η ελληνική σύνταξη, είναι παράνομη, γιατί δεν έχει το δικαίωμα να έργάζεται όταν έχει αναπηρία. Έτσι δεν είναι? Εκτός και αν μετέφερε τα δικαιώματά του στο Ελληνικό Κράτος για να πάρει από εδώ σύνταξη. Αλλά αυτό είναι κάπως "τραβηγμένο από τα μαλλιά". Δεν νομίζετε? Θεωρώ λοιπόν ότι αυτό το άρθρο είναι στημένο. Ειδάλλως ο κύριος αυτός να μας πει σε ποιά υπηρεσία εργάσθηκε και τις αντίστοιχες ημερομηνίες. Υπάρχει απλός κόσμος σε πολλή χειρότερη κατάσταση και όμως δεν ακούγεται Φιλικά Το όλο θέμα με κάνει να αναρωτιέμαι... στον βωμό της "αγανάκτησης", της "εξέγερσης" και της "αντιμνημονιακής ψήφου"... όλα επιτρέπονται;... ακόμα και οι κατασκευασμένες "ειδήσεις";

Αμετανόητοι για το παρελθόν, αόριστοι για το μέλλον...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση και αυτήν την τακτική ακολούθησαν χθες τόσο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, όσο και ο πρώην «τσάρος» Γ. Παπακωνσταντίνου.

Ο τελευταίος, μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ εμφανίστηκε αμετανόητος όσον αφορά στην είσοδο της χώρας στο Μνημόνιο, λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Δεν μετάνιωσα που μπήκαμε στο μνημόνιο. Το μνημόνιο ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει για να συνεχίσει η χώρα να συνεχίσει να στέκεται όρθια στα πόδια της», καθώς, όπως είπε, «προδοσία θα ήταν να πτώχευε η χώρα»! (Η οποία… πτώχευσε)!

Δεν δίστασε μάλιστα να πει πως ακόμη και ο επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδας κ. Προβόπουλος… έπεσε έξω!

«Γιατί να φουσκώσω το έλλειμμα;», διερωτήθηκε με το πιο αθώο ύφος. «Ακόμα και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είπε πριν τις εκλογές ότι το έλλειμμα θα φτάσει το 10% και μετεκλογικά ότι θα φτάσει το 12% και έφτασε το 16%, ακόμη και ο κ. Προβόπουλος το υποεκτίμησε τελικά»!
Επιπλέον, διαμαρτυρήθηκε και για το… «τεράστιο προσωπικό και πολιτικό κόστος», καθώς, όπως είπε, «δεν μπορώ να κυκλοφορήσω στον κόσμο να βγω έξω να πιω έναν καφέ με τη γυναίκα μου»!

Είναι προφανές πως το γεγονός ότι όλοι οι Έλληνες δεν μπορούν να βγουν για έναν καφέ (αλλά για διαφορετικούς λόγους), όπως και το γεγονός ότι η βενζίνη βρίσκεται στα ύψη και δεν μπορούν να βγουν ούτε για μια πασχαλινή εκδρομή, δεν φαίνεται να τον απασχολεί ιδιαίτερα.

Την οδό της επίθεσης επέλεξε και ο κ. Βενιζέλος, που χθες επιτέθηκε από το βήμα της Βουλής τόσο στη Ν.Δ., όσο και στον Α. Σαμαρά και στον Κ. Καραμανλή προσωπικά, υποστηρίζοντας πως δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους για το παρελθόν, σε αντίθεση με τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ που… τις αναλαμβάνουν!

Απευθύνοντας την τελευταία του ομιλία πριν κλείσει η Βουλή – σήμερα το απόγευμα ο κ. Παπαδήμος επισκέπτεται τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας – ο κ. Βενιζέλος εμφάνισε και πάλι το ΠΑΣΟΚ και την Κοινοβουλευτική του Ομάδα ως… αμνό που ήρε τις αμαρτίες των τελευταίων χρόνων.

Επιπλέον, ο κ. Βενιζέλος παραδέχθηκε ότι πολλές από τις αποφάσεις που ελήφθησαν αδίκησαν τους πολίτες, προκαλώντας την οργή της κοινωνίας, ήταν επιβεβλημένες έξωθεν, γιατί η χώρα έπρεπε να βρει λεφτά.

Φυσικά, για άλλη μια φορά υποσχέθηκε πρωτογενή πλεονάσματα – υποστηρίζοντας πως «έχουμε διανύσει τα δύο τρίτα του δύσκολου δρόμου» και εμφάνισε την εαυτό του ως μέγα διαπραγματευτή του PSI.

Αλλά επειδή... εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, ο κ. Βενιζέλος εμφανίστηκε με νέες προτάσεις – πέντε σημεία που, όπως είπε, θα κάνουν… πιο αναπτυξιακό το περιβάλλον του Ιουνίου:

1. Επέκταση της εφαρμογής του προγράμματος μέχρι το τέλος του 2015 και όχι του 2014.

2. Αξιοποίηση της επιτυχίας του PSI. Ήδη, είπε, έχουμε ξεπεράσει το 97% σε συμμετοχή ιδιωτών και πάμε στο 100%.

3. Περιορισμός των τελικών αναγκών ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.

4. Οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής οι πόροι του ΕΣΠΑ και οι ιδιωτικοποιήσεις να γίνουν μοχλός ιδιωτικών επενδύσεων ανάπτυξης αρκεί να μην παρεμποδίζονται οι ενέργειες μας για νομικούς λόγους. Όπως είπε, αποστέλλεται επιστολή σχετική στον κ. Μπαρόζο γιατί τα κονδύλια και οι δυνατότητες της ΕΚΤ υπάρχουν και το θέμα είναι να παραχθεί η γραφειοκρατία ώστε να πέσει χρήμα στην αγορά.

5. Απόλυτη και καθαρή προστασία χαμηλοσυνταξιούχων και χαμηλόμισθων.

Πρόκειται για την απόλυτη επιστροφή στην αοριστία, καθώς ουδείς είναι σε θέση να εξηγήσει τι εννοεί ο κ. Βενιζέλος όταν μιλά για «απόλυτη και καθαρή προστασία χαμηλοσυνταξιούχων και χαμηλόμισθων», πώς θα αξιοποιήσει την «επιτυχία» του PSI, γιατί δεν έχει παταχθεί η γραφειοκρατία ώστε να έλθουν οι πολυπόθητες επενδύσεις και πώς θα περιοριστούν οι ανάγκες των τραπεζών.

Το μόνο που προκύπτει είναι πως ο κ. Βενιζέλος – αφού τα κάνει όλα αυτά τον… Ιούνιο – θα επεκτείνει και το πρόγραμμα που έχει βυθίσει τη χώρα στην ύφεση ως το 2015.

Και στο μεταξύ μια ολόκληρη χώρα περνά τη ζωή της στα συσσίτια…

ΠΗΓΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Ψέματα Παπανδρέου με την κάλυψη της ΕΕ...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Το γνωρίζαμε, αλλά πλέον υπάρχει και η χειροπιαστή απόδειξη:

Όσο εύκολο είναι να κατηγορηθεί ένας ολόκληρος λαός ως ψεύτης, απατεώνας, κλέφτης, τεμπέλης και διεφθαρμένος, άλλο τόσο δύσκολο είναι να αποδώσεις τις ίδιες κατηγορίες στους ηγέτες του.

Εδώ και δέκα μέρες η ΕΕ παρουσιάζει πανηγυρικά την περίφημη «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών», που τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Απριλίου, με συνεντεύξεις Τύπου στις Βρυξέλλες και στις πρωτεύουσες των χωρών-μελών.

Πρόκειται για την εφαρμογή πρόνοιας της Συνθήκης της Λισαβόνας, σύμφωνα με την οποία ένα εκατομμύριο πολίτες της ΕΕ μπορούν – με μια συγκεκριμένη διαδικασία - να συγκεντρώνουν υπογραφές, ζητώντας από την Κομισιόν να προβεί σε νομοθετική ρύθμιση επί του θέματος για το οποίο συγκεντρώνονται οι υπογραφές.

Η Κομισιόν δεν υποχρεούται να αποδεχθεί τη βούληση των πολιτών που υπογράφουν, πλην όμως υποχρεούται να καλέσει τους έχοντες την πρωτοβουλία σε ακρόαση και οπωσδήποτε η δημοψηφισματική αυτή διαδικασία μπορεί να αποτελέσει μέσο πίεσης και να φέρει στην επιφάνεια ένα θέμα που απασχολεί μερίδα των Ευρωπαίων πολιτών.

Ως εδώ καλά και ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο οποίος έχει οριστεί υπεύθυνος από τον Πρόεδρο Μάρτιν Σουλτς για το σημαντικό αυτό εγχείρημα, ο καθηγητής Γιώργος Παπαστάμκος, ανέλαβε να παρουσιάσει την Πρωτοβουλία με πάσα λεπτομέρεια, σε συνέντευξη Τύπου στο Γραφείο Ενημέρωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα, παρουσία του επίσης ευρωβουλευτή Ν. Σαλαβράκου.

«Η συγκεκριμένη διαδικασία εφαρμόζεται για πρώτη φορά τώρα, δηλαδή υπογραφές μπορούν να συγκεντρώνονται από την 1η Απριλίου του 2012, έτσι δεν είναι;», ρώτησα στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου τον κ. Παπαστάμκο και τους επικεφαλής του Γραφείου.

«Ναι», συμφώνησαν όλοι.

«Επομένως», συνέχισα, «όταν ο κ. Παπανδρέου ανακοίνωνε τον Δεκέμβριο του 2010 ότι ξεκινά την συγκέντρωση ενός εκατομμυρίου υπογραφών για τα ευρωομόλογα και δημιουργούσε επιτροπή με επικεφαλής την κ. Βάσω Παπανδρέου και μας έφαγε έξι μήνες μιλώντας για τις περίφημες υπογραφές που συγκέντρωνε, έλεγε ψέματα!»

Σιωπή.

«Έλεγε ψέματα ο κ. Παπανδρέου, ναι ή όχι;», επέμεινα.

Σιωπή και πάλι.

Ως γνωστόν, η σιωπή είναι κατάφαση, αλλά συνέχισα να επιμένω να λάβω κάποιαν απάντηση.

Το έργο ανέλαβε ο κ. Παπαστάμκος, ο οποίος, επιστρατεύοντας ειλικρίνεια και πολιτική ορθότητα, απάντησε:

«Δεν ήταν θεσμικά και πολιτικά ώριμος ο χρόνος κατά τον οποίο εκδηλώθηκε, σε επίπεδο ρητορικής, αυτή η πρωτοβουλία»!

Προφανώς, έγινε αντιληπτό πως ο κ. Παπανδρέου έλεγε ψέματα!

Από την πλευρά του, ο κ. Λεωνίδας Αντωνακόπουλος, επικεφαλής του Γραφείου, ανέλαβε να εξηγήσει:

«Πώς θα μπορούσαμε να το κάνουμε; Ποια θα ήταν η θέση μας αν βγαίναμε να πούμε πως ο πρωθυπουργός είναι ψεύτης. Δεν νομιμοποιούμεθα να πράξουμε κάτι τέτοιο, δεν είναι αυτός ο ρόλος μας».

«Δεν ήταν ανάγκη να τον αποκαλέσετε ψεύτη», επέμεινα και πάλι. «Μπορούσατε να εκδώσετε μια ανακοίνωση, όπου θα λέγατε πως ναι μεν η Συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπει την συγκεκριμένη διαδικασία, αλλά αυτή δεν έχει ακόμη εξειδικευτεί και θεσμοθετηθεί, κάτι που αναμένεται να συμβεί τον Απρίλιο του 2012. Μετά την έκδοση της ανακοίνωσης, θα αναλαμβάναμε εμείς να αποκαλύψουμε το ψεύδος».

Σιωπή.

«Επομένως», συμπέρανα, «δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει τρόπος να προστατευτούμε από τους ψεύτες. Μπορεί στην ΕΕ να αποκαλούν ψεύτη ολόκληρο τον ελληνικό λαό, αλλά όχι τον ηγέτη του».

Η ωραία αυτή συζήτηση σταμάτησε εκεί και όλοι έβγαλαν τα συμπεράσματά τους.

Βέβαια, κάποιοι από εμάς δεν χρειάζονταν την ανακοίνωση. Εντόπισαν αμέσως το ψέμα και έσπευσαν να εξηγήσουν τι ακριβώς συμβαίνει.

Φυσικά, δεν μου έδωσε κανείς την παραμικρή σημασία. Εγώ τα είπα, εγώ (και οι εκλεκτοί αναγνώστες μου, βέβαια) τα άκουσα. (Εδώ)

Ο κ. Παπανδρέου συνέχιζε να… μαζεύει υπογραφές - τρόπος του λέγειν δηλαδή, διότι η διαδικασία (τον Δεκέμβριο του 2012) δεν υπήρχε και επομένως δεν συγκέντρωσε ούτε μία!

Τα περί ενός εκατομμυρίου υπογραφών ήταν άλλο ένα προπαγανδιστικό τρυκ για να περνάει τον καιρό του υποδυόμενος τον πρωθυπουργό.

Όταν δηλαδή ο κ. Παπανδρέου κορόιδευε την κοινωνία για πολλοστή φορά – χωρίς να του απαντά κανείς από την Κομισιόν – δεν είχε καν οριστεί η διαδικασία της Πρωτοβουλίας των Ευρωπαίων Πολιτών.

Αυτή προσδιορίστηκε μετά 1,5 χρόνο.

Δεν γνώριζε δηλαδή ο κ. Παπανδρέου – ούτε κανείς άλλος επί εδάφους ΕΕ – ότι το ένα εκατομμύριο των υπογραφών συγκεντρώνονται από 7 πολίτες που διαβιούν σε 7 διαφορετικά κράτη-μέλη της ΕΕ (χωρίς υποχρεωτικά να είναι υπήκοοι επτά διαφορετικών κρατών – μελών, ενώ αυτοί που υπογράφουν πρέπει να είναι υπήκοοι των συγκεκριμένων επτά κρατών).

Δεν γνώριζε τίποτε για τις προθεσμίες, για τον τρόπο με τον οποίο η διαδικασία μπορεί να γίνει online με λογισμικό το οποίο ανταποκρίνεται σε προκαθορισμένες τεχνικές προδιαγραφές, την πιστοποίηση των οποίων αναλαμβάνουν οι εθνικές αρχές εντός ενός μηνός από την κατάθεση του σχετικού αιτήματος.

Δεν γνώριζε τις προδιαγραφές των εντύπων δηλώσεων, ούτε ότι οι δηλώσεις υποστήριξης της Πρωτοβουλίας πρέπει να συγκεντρωθούν εντός δώδεκα μηνών, ενώ ακολουθεί τρίμηνη διαδικασία πιστοποίησης των εγκύρων δηλώσεων από τις εθνικές αρχές των κρατών, μετά από δειγματοληπτικό έλεγχο.

Δεν γνώριζε ότι το αίτημα υποβάλλεται στην Κομισιόν μαζί με τα πιστοποιητικά, αλλά και τα σχετικά στοιχεία για τη στήριξη και τη χρηματοδότηση της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας – σκεφθείτε ότι μιλούσε για έκδοση ευρωομολόγων!

Και βέβαια, δεν γνώριζε (ή γνώριζε και προσποιείτο ότι δεν γνώριζε) πως η Κομισιόν δεν υποχρεούται να κάνει αποδεκτό το αίτημα, απλώς πρέπει να αιτιολογήσει τους λόγους για τους οποίους το απορρίπτει (δεν θέλει η Μέρκελ, φωνάζει ο Σόιμπλε, σιγοντάρει ο Σαρκοζί και τα λοιπά)…

Και οπωσδήποτε δεν γνώριζε (αυτό σίγουρα, διότι δεν είχε καν προσδιοριστεί από την ΕΕ) πόσες υπογραφές αναλογούν σε κάθε χώρα (με πληθυσμιακά προφανώς κριτήρια).

Έτσι, η Αυστρία πρέπει να συγκεντρώσει 12.750 υπογραφές, η Λετονία 6.000, το Βέλγιο 16.500, η Λιθουανία 9.000, η Βουλγαρία 12.750, το Λουξεμβούργο 4.500, η Κύπρος 4.500, η Μάλτα 3.750, η Τσεχία 16.500, η Ολλανδία 18.750, η Δανία 9.750, η Πολωνία 37.500, η Εσθονία 4.500, η Πορτογαλία 16.500, η Φινλανδία 9.750, η Ρουμανία 24.750, η Γαλλία 54.000, η Σλοβακία 9.750, η Γερμανία 74.250, η Σλοβενία 5.250, η Ελλάδα 16.500, η Ισπανία 37.500, η Ουγγαρία 16.500, η Σουηδία 13.500, η Ιρλανδία 9.000, η Βρετανία 54.000 και η Ιταλία 54.000.

Όλα αυτά προσδιορίστηκαν ΤΩΡΑ και όχι τον Δεκέμβριο του 2010, όταν ξεκινούσε την εκστρατεία του ο κ. Παπανδρέου – άλλη μια εκστρατεία του ψεύδους!

Επομένως, ούτε ο ίδιος, ούτε η Βάσω, ούτε τα άλλα μέλη της περίφημης «επιτροπής» (οι βουλευτές Πέτρος Ευθυμίου, Ντίνος Βρεττός, Νάσος Αλευράς, Παντελής Οικονόμου, ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλίας Μόσιαλος, η ευρωβουλευτής Άννυ Ποδηματά και ο πρώην Πρόεδρος της ΓΣΕΕ και Πρόεδρος της ΟΚΕ Χρήστο Πολυζωγόπουλος), γνώριζαν σε πόσες χώρες έπρεπε να αναζητήσουν υποστηρικτές και πόσες υπογραφές έπρεπε να συγκεντρωθούν από κάθε χώρα.

Δεν γνώριζαν, αλλά δέχθηκαν να λάβουν μέρος σε μια επιτροπή, λαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο μέρος στην προπαγάνδα και στην παραπλάνηση του ελληνικού λαού.

Η ΕΕ πληροφορήθηκε το ψεύδος, αλλά δεν αντέδρασε. Άφησε τον κ. Παπανδρέου να εξαπατά τον ελληνικό λαό με την άνεσή του – όπως ακριβώς η Eurostat δέχθηκε (αν όχι επέβαλε) τα φουσκωμένα στοιχεία του ελλείμματος του 2009…

ΠΗΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Θεωρώ ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τελειώσει πολιτικά και πιθανότατα δεν θα τον ξαναδούμε στην πολιτική ζωή του τόπου οπότε ίσως να μου πουν πολλοί ότι δεν θα έπρεπε να ασχολούμαστε πια με το άτομό του.

Διαφωνώ, ειδικά σε αυτήν την περίπτωση.

Τέτοιες πληροφορίες μας κάνουν να καταλάβουμε καλύτερα τον τρόπο που λειτουργεί ο λαϊκισμός και η παραπληροφόρηση.

Τέτοιες αποκαλύψεις και αποδείξεις άκρατου λαϊκισμού ελπίζω να μας κάνουν σοφότερους και να σκεφτούμε καλύτερα πριν φτάσουμε στην κάλπη... "αρματωμένοι" και έτοιμοι για "επανάσταση" και "ανατροπή".

Καλή η "επαναστατική" ρητορεία αλλά αξεπέραστη η απλή κοινή λογική...