Το χρέος, τα μνημόνια και ο… ΣΥΡΙΖΑ!...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Άκουγα προ ημερών τον προβεβλημένο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Στρατούλη να μιλά -ξανά- για τη διαγραφή του ελληνικού χρέους, κι ομολογουμένως εντυπωσιάστηκα.

Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε αν θα θεωρούσε ένα είδος έμμεσης διαγραφής και την επιμήκυνση που θέλει να διαπραγματευτεί η ελληνική κυβέρνηση, κι εκείνος απάντησε ότι η λύση της επιμήκυνσης δεν είναι θεμιτή, διότι το χρέος θα το πληρώσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Πέρα από την άγνοια που υποδηλώνει η απάντηση σε ό,τι αφορά τη μείωση της πραγματικής αξίας ενός δανείου που επιφέρει η μεγάλη επιμήκυνση όταν συνοδεύεται από χαμηλά επιτόκια, ο κ. Στρατούλης εντυπωσίασε και με την ιδιότυπη «ηθική» αντιμετώπιση του θέματος.

Δεν είναι ηθικό να έχουν το βάρος του χρέους τα παιδιά μας, είναι όμως ηθικό να το επωμιστούν οι φορολογούμενοι των υπόλοιπων κρατών της ευρωζώνης, μεταξύ δε αυτών και οι «αδελφοί» Κύπριοι!

Πολύ φοβάμαι ότι την άποψη αυτή του κ. Στρατούλη δεν τη συμμερίζονται ούτε τα κοινοβούλια (που θα πρέπει να ψηφίσουν υπέρ της διαγραφής), αλλά ούτε και η κοινή γνώμη των περισσοτέρων από αυτά τα κράτη, αν όχι και όλων!

Κάποιοι βεβαίως θα σπεύσουν να αναφέρουν την περίπτωση της Γερμανίας, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, προκειμένου να δικαιολογήσουν την προσμονή χαριστικών ρυθμίσεων. Μάλλον ηθελημένα, όμως, λησμονούν τις εντελώς διαφορετικές συνθήκες μεταξύ των δύο περιπτώσεων.

Η Γερμανία ήταν ο ηττημένος του μεγάλου πολέμου, ένα ισχυρό κράτος στα σύνορα της Δυτικής με την Ανατολική Ευρώπη, ένα κράτος που είχε διαμελιστεί και οι σύμμαχοι ήθελαν πάση θυσία να αποφύγουν τις συνθήκες που επικράτησαν εκεί μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και οδήγησαν τελικά στην άνοδο του Χίτλερ.

Τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει στην ελληνική περίπτωση. Η Ελλάδα χρεοκόπησε πρωτίστως εξαιτίας της ανεύθυνης και καθαρά ψηφοθηρικής πολιτικής που ακολούθησαν εγχώριοι ηγέτες -και οι σύμβουλοί τους-, με κύριες αίτιες τη δημοσιονομική πολιτική (βλέπε δάνεια και δαπάνες) αλλά και την εγκατάλειψη της «παραγωγής» προς όφελος μιας καταναλωτικής οικονομίας με χαρακτηριστικά φούσκας.

Δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα των ανισορροπιών μεταξύ Βορρά και Νότου, που όντως προκάλεσε ο σχηματισμός της ευρωζώνης, με τον τρόπο που έγινε. Γι' αυτό άλλωστε και η περίπτωσή της ήταν πολύ βαρύτερη σε σχέση με τον υπόλοιπο Νότο.

Όσο κράτησε βέβαια το «πάρτι» ήταν ωραίο. Διότι τότε το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε αλματωδώς, κι αυτό βεβαίως δεν διέφυγε της προσοχής των ξένων εταίρων μας, η κοινή γνώμη των οποίων γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ελλάδα έζησε αρκετά χρόνια επίπλαστης ευμάρειας, πριν οδεύσει προς την κατάρρευση.

Κι όπως εύκολα αντιλαμβάνεται οποιοσδήποτε, σε τέτοιες περιπτώσεις, η αλληλεγγύη δεν προσφέρεται απλόχερα.

Ουδείς, εν κατακλείδι, αμφιβάλλει ότι το ελληνικό χρέος είναι δυσβάστακτο και δύσκολα θα μπορούσε να αποπληρωθεί ως έχει. Πολιτικά όμως, υπό τις τρέχουσες συνθήκες, είναι πολύ πιο ρεαλιστικό να περάσει μια λύση «επιμήκυνσής» του (που αφήνει περιθώρια για μελλοντικούς περαιτέρω χειρισμούς), παρά μια λύση μερικής έστω διαγραφής.

Κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, μόνο και μόνο διότι θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και «θα διαπραγματευτεί πολύ σκληρά», όπως διατείνονται ο κ. Στρατούλης και άλλα στελέχη του.

Όπως δεν θα αλλάξει και η οπτική των ξένων για την επιτήρηση που θα πρέπει να έχει η Ελλάδα, ενόσω χρωστά αυτά τα ποσά, απλώς και μόνο διότι θα υπάρξει αλλαγή κυβέρνησης!

Όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο, όσοι πιστεύουν γενικώς ότι «θα έρθει ο Τσίπρας (ή οποιοσδήποτε άλλος) και θα «γλιτώσουμε από τα μνημόνια», με τον τρόπο που το εννοούν, ότι δεν θα έχουμε δηλαδή κάποια μορφή αυστηρής -αν και πολιτικά ίσως περισσότερο διακριτικής- επιτήρησης, απλώς εθελοτυφλούν!

Άλλωστε, για να είμαστε και ρεαλιστές, η σκληρή διαπραγμάτευση προϋποθέτει και μια σειρά όπλα. Ποια είναι ακριβώς αυτά τα όπλα, που δεν γνωρίζει η κυβέρνηση, αλλά τα ξέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μας τα έχει πει το επιτελείο του.

Διότι, ας μη γελιόμαστε, στη σημερινή συγκυρία, τυχόν απειλές για «οικειοθελή» έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη (μια… καραμέλα που είχε πέραση παλαιότερα) θα είχαν πολύ μεγαλύτερη επίπτωση στην ίδια τη χώρα, απ' ό,τι στους εταίρους της.

Σε κάθε περίπτωση άλλωστε, η αυτοκαταστροφή ούτε αποτελούσε, ούτε και αποτελεί λύση, για μια κοινωνία που αγωνιά να αυξήσει το βιοτικό της επίπεδο, κι όχι «να πέσει ηρωικά» υπέρ κάποιου απροσδιόριστου ιδεώδους.

Υπό αυτήν την έννοια, οι δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα ότι η κυβέρνηση δεν δικαιούται να διαπραγματεύεται, κι ότι δεν δεσμεύεται από το όποιο αποτέλεσμά τους (παρότι μόλις την Παρασκευή υπήρξε η λεγόμενη δεδηλωμένη) πέρα από αντισυνταγματικές είναι και άνευ ουσιαστικού αντικειμένου.

Αν βρεθεί στην εξουσία, περίπου τα ίδια θα αναγκαστεί να κάνει, εκτός κι αν θέλει να γίνουμε… Κούγκι.

 

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Για μένα, το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην τελευταία φράση του παραπάνω κειμένου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μαζεύει ψηφοφόρους οι οποίοι είτε πιστεύουν αυτά που λέει και υπόσχεται, είτε καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά είναι αερολογίες και τον ψηφίζουν επειδή ακριβώς δεν θα τα κάνει!

Με λίγα λόγια, προσπαθεί να μαζέψει ψηφοφόρους που όμως ο καθένας σκέφτεται να τον ψηφίσει για διαφορετικούς λόγους και μάλιστα ο καθένας σκέφτεται να τον ψηφίσει γι' αυτό που αυτός -ατομικά- νομίζει ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ!

Και τον τέλειο χαρακτηρισμό για τον ΣΥΡΙΖΑ τον έδωσε ο πρωθυπουργός στην βουλή...  "αυτό δεν είναι κόμμα, είναι λίστα γάμου"!

Αυτό τα λέει όλα.  

ΓΕΡΑΣΑΜΕ;...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Γιατί η σοσιαλδημοκρατία έχει πρόβλημα; Γιατί η Ευρώπη έχει πρόβλημα. Στην πραγματικότητα και οι δυο μεγάλες πολιτικές οικογένειες, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά, έχουν πρόβλημα. Αν η Λεπέν είναι πρώτη δύναμη στη Γαλλία, δεν είναι ήττα του Ολάντ αλλά της κεντροδεξιάς. Η Ευρώπη έχει μεγάλο πρόβλημα. Η «γηραιά ήπειρος» είναι πια πραγματικά γερασμένη, όλο και λιγότεροι άνθρωποι δουλεύουν, όλο και περισσότεροι ανήκουν στην τρίτη ηλικία. Η Ευρώπη αυτή την εποχή, μπερδεμένη, ζαλισμένη, δείχνει να μην έχει το δυναμισμό να αντιδράσει. Επειδή ζούμε τώρα τις πρώτες δεκαετίες μιας νέας ιστορικής περιόδου είναι δύσκολο να δούμε όλη την εικόνα, να αντιληφθούμε τι συμβαίνει, όμως οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, η θριαμβεύτρια της βιομηχανικής επανάστασης Δύση χάνει συνεχώς έδαφος. Κάποτε η Ευρώπη δημιουργούσε το μεγαλύτερο όγκο της παγκόσμιας παραγωγής, σήμερα βλέπει το ποσοστό της να πέφτει συνεχώς, σε λίγα μόλις χρόνια θα φτάσει στο 17%. Μια νησίδα, το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού, συγχρόνως, καταναλώνει το 50% των παγκόσμιων κοινωνικών δαπανών. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, η ευρωπαϊκή παραγωγή δεν μπορεί πια να υποστηρίξει το ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνικής πρόνοιας και δικαιωμάτων που ξέρουμε. Η επανάσταση της πληροφορικής και η παγκοσμιοποίηση τα άλλαξε όλα. Ο πλούτος μεταφέρεται ανατολικά.

Η Ευρώπη, αν δεν θέλει να αποσυρθεί στο περιθώριο και να παρακμάσει ήσυχα στην καλύτερη περίπτωση ή βίαια και ανορθολογικά στη χειρότερη, πρέπει να αντιδράσει. Να κάνει ό,τι κάνει κάθε οικονομική μονάδα, νοικοκυριό ή επιχείρηση. Να μειώσει τα έξοδα, τα κόστη και να αυξήσει τα έσοδα, την παραγωγή. Μπορούν να περικοπούν οι καταναλωτικές σπατάλες αλλά να διατηρηθεί το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος; Μπορεί να δοθεί πάλι προτεραιότητα στην εργασία, σε μια καινούργια παραγωγή, και όχι στα μέχρι τώρα έσοδα και προνόμια; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί κάθε ηλικιωμένος οργανισμός είναι στραμμένος στο παρελθόν, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, προσπαθεί τυφλά να προστατεύσει τα κεκτημένα έστω κι αν αυτό είναι αδύνατο.

Όπως σε κάθε γερασμένο οργανισμό, όλα σιγά-σιγά εκφυλίζονται και από θετικά μετατρέπονται στο αρνητικό τους. Η ελεύθερη οικονομία οδηγήθηκε στην απορρύθμιση της αγοράς. Από την άλλη, το κράτος της κοινωνικής πρόνοιας συχνά καταλήγει κρατική γραφειοκρατία. Η εργασία υποχώρησε έναντι των προσόδων. Η Ευρώπη έχει να αντιμετωπίσει «δεξιά» και «αριστερά» προβλήματα και ίσως η δικαιοσύνη επιβάλλει η κάθε πολιτική οικογένεια να λύσει τα «δικά της». Η Ευρώπη δείχνει ότι σιγά-σιγά αντιλαμβάνεται το πρόβλημα, κυρίως η Γερμανία. Προσπαθεί να καταργήσει την αδιαφάνεια των παγκόσμιων θησαυροφυλακίων, τους λογαριασμούς της Ελβετίας. Να ελέγχει τους φορολογικούς παραδείσους, Κύπρους και Λουξεμβούργα. Προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη φοροαποφυγή των διαφόρων Google, των οικονομικών γιγάντων που φοροαποφεύγουν αλλάζοντας συνεχώς έδρα. Κυρίως όμως να στρέψει το εκκρεμές από την οικονομία-καζίνο των άυλων τίτλων, των περίπλοκων ομολόγων, των προϊόντων που αποφέρουν χρήμα στο χρήμα, στην οικονομία της παραγωγής, στη βιομηχανία, τα προϊόντα. Η Αμερική αφήνει τη Λίμαν Μπράδερς να χρεοκοπήσει και σώζει με κάθε θυσία την αυτοκινητοβιομηχανία. Το έργο είναι δύσκολο, τα συμφέροντα τεράστια, τα βήματα είναι αργά, ένα μπρος δυο πίσω. Αλλά η Δύση δεν μπορεί να ορθοποδήσει αν ο πραγματικά μεγάλος πλούτος μείνει στο απυρόβλητο.

Η σοσιαλδημοκρατία ήταν ο μεγάλος νικητής του 20ού αιώνα, αυτός που, εν πολλοίς, δημιούργησε τη μεταπολεμική Ευρώπη των κοινωνικών δαπανών και του κράτους πρόνοιας. Αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι το μοντέλο της κρατικής οικονομίας που διευθύνεται από κομματικά στελέχη δεν είναι μόνο αντιπαραγωγικό, αλλά και πιο διεφθαρμένο, άδικο, ταξικό και εντέλει ανελεύθερο. Όμως η Ευρώπη της σοσιαλδημοκρατίας γέρασε. Οι κοινωνικές δομές έγιναν κρατική γραφειοκρατία. Η ισότητα των ευκαιριών μετατράπηκε στην κυριαρχία της μετριοκρατίας. Οι αμοιβές έγιναν πρόσοδοι εγγυημένες από τα κρατικά ταμεία. Κοινωνικές ομάδες μετατράπηκαν σε εισοδηματίες του δημοσίου. Συνδικαλιστές και πολιτικοί αυτονομήθηκαν, μετατράπηκαν σε αυτό που απέρριψαν, σε κομισάριους επάνω στη δημόσια περιουσία. Οι σοσιαλδημοκράτες είναι αντιμέτωποι με το δικό τους «λίπος», πρέπει να μειώσουν το κρατικό κόστος, την κομματική και κρατική γραφειοκρατία, την εμπλοκή της πολιτικής στην επιχειρηματικότητα. Δεν είναι τυχαίο που ένας σοσιαλδημοκράτης, ο Σρέντερ, πριν 20 χρόνια, όταν η Γερμανία είχε καταφύγει στο ΔΝΤ, ήταν αυτός που έβαλε μπρος ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, σκληρό αλλά σωτήριο, που έφερε τη χώρα του στην κορυφή της Ευρώπης.

Και δεν είναι τυχαίο που ο Ρέντσι σήμερα ζητάει μερικές δεκάδες δις για επενδύσεις αλλά υπόσχεται να τα βρει από αντίστοιχες μειώσεις στην κρατική γραφειοκρατία. Δεν γίνεται αλλιώς. Ότι μπορούν να διατηρηθούν τα πράγματα όπως ήταν, χωρίς να χάσει κανένας τίποτα, ότι οι ευνοημένοι της προηγούμενης περιόδου δεν θα πληρώσουν το λογαριασμό και συγχρόνως η Ευρώπη θα διατηρήσει το επίπεδο που είχε, είναι παραμύθια που λένε όσοι απλώς προσπαθούν να διατηρήσουν τη θέση τους αλώβητη. Η Ευρώπη χρειάζεται σκληρές και δίκαιες πολιτικές για να επιζήσει.

Είναι μισή αλήθεια ότι οι σημερινοί Ευρωπαίοι πολιτικοί είναι λίγοι, κατώτεροι των περιστάσεων. Δεν λένε την αλήθεια, αλλά και το ακροατήριό τους δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια. Οι γερασμένες κοινωνίες δεν έχουν το δυναμισμό να αναλάβουν νέα ρίσκα, προτιμάνε να μάχονται για τα «κεκτημένα». Έστω κι αν αυτά είναι ανέφικτα. Γι’ αυτό γίνονται ξανά ελκυστικά τα δεξιά και αριστερά άκρα που το καθένα με τον τρόπο του υπόσχονται μια αδύνατη επιστροφή στον 20ό αιώνα. Όμως προοδευτική πολιτική στην Ελλάδα, στην Ευρώπη σήμερα, μπορεί να είναι μόνο η υπεράσπιση της εργασίας, όχι της αργομισθίας των κομματικών πελατών. Η υπεράσπιση της αξιοκρατίας, όχι της μετριοκρατίας που απεχθάνεται την αξιολόγηση. Η υπεράσπιση της δίκαιης φορολόγησης για όλους, όχι της φοροαπαλλαγής σε όσα κοινωνικά στρώματα έχουν μεγαλύτερη δύναμη. Η υπεράσπιση της γνώσης, όχι των κλειστών πανεπιστημίων. Οι δημόσιες επενδύσεις, όχι η περικοπή τους για να χρηματοδοτηθούν οι κομματικά ελεγχόμενες κρατικές επιχειρήσεις. Οι αξιοπρεπείς συντάξεις, όχι οι περικοπές τους για να χρηματοδοτηθούν οι 50ρηδες συνταξιούχοι. Η δουλειά στα χωράφια, τις βιομηχανίες, τις επιχειρήσεις, όχι η μεταφορά του δημόσιου πλούτου μέσω προγραμμάτων και επιδοτήσεων στους κομματικούς συνεταιρισμούς και τις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ενώσεις.

Γιατί όλα αυτά οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Και την Ελλάδα της χρεοκοπίας την υπερασπίζεται ήδη το παρδαλό «αντιμνημονιακό μέτωπο» της Καθυστέρησης. Οι πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας, που ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης οφείλουν να μιλήσουν με ειλικρίνεια για την επόμενη Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο που ο μεγάλος ασθενής είναι τώρα η Γαλλία, μια πανίσχυρη αλλά στάσιμη τις τελευταίες δεκαετίες χώρα.

Το εγχείρημα δεν είναι καθόλου εύκολο, είναι δύσκολο και αντιδημοφιλές αντικειμενικά. Οι γερασμένες κοινωνίες δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον. Κοιτάνε τα αμέσως επόμενα χρόνια και μετά ό,τι θέλει ας γίνει. Το ’χουν αυτό οι γέροι. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Κάποιος πρέπει σ’ αυτή τη χώρα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, να μιλήσει για το μέλλον.

 

ΠΗΓΗ   athensvoice.gr

ΤΙ “ΠΑΙΧΝΙΔΙ” ΠΑΙΖΑΜΕ;

Ξεκινάμε από τα βασικά :

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς γνώσεις μαθηματικών για να δει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος, η ΝΔ δεύτερη και -όσο κι αν αυτό ενοχλεί κάποιους- η Χρυσή Αυγή τρίτη!

Άλλο όμως “πρώτος” (δεύτερος, τρίτος, κλπ) και άλλο “νικητής”!

Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει “νικητής” οπότε είναι λογικό να αναρωτιόμαστε σε ποιο “παιχνίδι” κέρδισε...

Στο “25 ψηφίζουμε – 26 φεύγουν”...  έχασε, καθώς οι μόνοι που αναμένεται να φύγουν είναι οι Ευρωβουλευτές για τις Βρυξέλλες αλλά κι αυτοί δεν θα φύγουν σήμερα!

Στο “κάνω δημοψήφισμα και κερδίζω”... έχασε, καθώς τα κόμματα της κυβέρνησης έχουν σαφώς μεγαλύτερο ποσοστό!

Στο “σκίζω-σκίζω το μνημόνιο”...  έχασε, καθώς οι “μνημονιακές δυνάμεις” τα πήγαν μια χαρά!
Άλλωστε όλα δείχνουν ότι “μνημόνιο τέλος” οπότε θα χρειαστεί να περιμένει το επόμενο (αφού είναι τόσο σίγουρος ότι είναι ήδη έτοιμο και περιμένει σε κάποιο συρτάρι) για να το σκίσει.

Στο “ξεκινάμε επανάσταση”...  η επανάσταση αναβάλλεται!
Στο “παίζουμε -εμφύλιο- πόλεμο”...  τελείωσε πριν αρχίσει!

Με λίγα λόγια...
Μπορεί να είναι “πρώτος” αλλά σίγουρα δεν είναι “νικητής”!

Η πρωτιά του (για κάποιο λόγο τον οποίο αδυνατώ να καταλάβω!) του δημιούργησε λίγη παραπάνω επιθετικότητα με αποτέλεσμα να απειλεί την κυβέρνηση “να μην διανοηθεί” να διαπραγματευτεί το χρέος γιατί “δεν έχει την απαραίτητη νομιμοποίηση”, να μην τοποθετήσει νέο διοικητή της ΤΕ, κλπ.

Λυπάμαι αλλά, όπως και να δει κανείς το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών, δεν δικαιολογείται ο “τσαμπουκάς”.

Για την ακρίβεια, την πρωτιά με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα...  την λες και ΗΤΤΑ!

Με όσα έχει κάνει η κυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια (φορολογικά, μισθολογικά, κλπ) η διαφορά των 4 μόλις μονάδων και μάλιστα χωρίς άνοδο των ποσοστών της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ έχει τάξει τα πάντα στους πάντες...  την λες ΜΕΓΑΛΗ ΗΤΤΑ!
Και το βέβαιο είναι ότι αφού δεν κατάφερε -με τις σημερινές συνθήκες- να ανεβάσει τα ποσοστά της, μάλλον δεν θα το κάνει και στο μέλλον.
Έπιασε ταβάνι!

Η ΝΔ...  μπορεί να ήρθε δεύτερη αλλά δεν την λες και “ηττημένη” με πολιτικούς πάντα όρους!

Με τον Ολάντ τρίτο, σε μία χώρα χωρίς τραγικά προβλήματα, ο Σαμαράς κανονικά θα έπρεπε να ψάχνει την ψήφο του!
Φαίνεται όμως ότι η πόλωση και η απειλή των βουλευτικών εκλογών του ΣΥΡΙΖΑ έπιασε -έως έναν βαθμό- και στους πολίτες που επιθυμούν σταθερότητα.

Είναι αποδεδειγμένο γεγονός πάντως ότι ανέκαθεν τα κυβερνώντα κόμματα καταποντίζονται στις Ευρωεκλογές οπότε δεν θα είχα εντυπωσιαστεί και με χαμηλότερο ποσοστό, ακόμα και με κάτω του 20%.

Φυσικά η Χρυσή Αυγή θεωρείται ο μεγάλος “νικητής” και δικαίως!
Αφού συνεχίζουμε να κλείνουμε τα μάτια στα προβλήματα πάνω στα οποία πατάει είναι λογική η άνοδος της.
Μάλιστα, όταν η κυβέρνηση προσπαθεί να αγγίξει κάποια από αυτά και η αντιπολίτευση (ακόμα και το ΠΑΣΟΚ) την κατηγορούν για “χρυσαυγίτικη πολιτική ατζέντα”, η έκπληξη ορισμένων για τα ποσοστά της είναι εντελώς αδικαιολόγητη... εκτός αν θεωρούν ότι η Ελλάδα έχει πάνω από 9% ναζιστές!
Αν με ρωτήσετε πάντως... και λίγο πήρε!

Ο Βενιζέλος πανηγυρίζει για τα ποσοστά της Ελιάς.
Μάλιστα.
Τώρα γιατί ο Βενιζέλος πανηγυρίζει με 8% αλλά πχ ο Μπερλουσκόνι “καταποντίστηκε” με σχεδόν 15%, κανένας δεν ξέρει.
Πάντως είναι βέβαιο ότι το ΠΑΣΟΚ είναι -ακόμα- εδώ και είναι πολύ σκληρό για να πεθάνει ότι κι αν λένε οι δημοσκοπήσεις!

Το ΚΚΕ...  είναι το ΚΚΕ!

Το Ποτάμι...  θα δείξει!

Αλλά οι αδιαμφισβήτητα μεγάλοι ηττημένοι είναι η ΔΗΜΑΡ και οι ΑΝΕΛ.

Η κατάσταση στην ΔΗΜΑΡ είναι μάλλον εκρηκτική καθώς αρκετοί μιλούν πλέον ανοιχτά για ατυχή έξοδο από την κυβέρνηση, θέτουν θέμα αρχηγού και πιθανολογείται ακόμη και προσχώρηση βουλευτών της στο κυβερνητικό σχήμα.

Δεν αποκλείεται μάλιστα να ακολουθήσουν τα ίδια και στους ΑΝΕΛ αν και κατάφεραν να εκλέξουν έναν Ευρωβουλευτή.

Ίδωμεν...

Με όλα τα παραπάνω όμως, ένα είναι βέβαιο...
Δεν “παίξαμε” το “παιχνίδι” των Ευρωεκλογών!

Ουδείς ασχολήθηκε με την Ευρώπη και τα Ευρωπαϊκά ζητήματα, ελάχιστοι επέλεξαν υποψηφίους με βάση την ικανότητά τους να αντεπεξέλθουν στα καθήκοντα του Ευρωβουλευτή, απειροελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν να μάθουν ποιες σημαντικές αποφάσεις θα κληθεί να λάβει το νέο Ευρωκοινοβούλιο!

Ας ελπίσουμε ότι το αποτέλεσμα των χθεσινών Ευρωεκλογών θα αποδειχθεί θετικό για την χώρα και ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα είναι μία άλλη ημέρα.

Απλή κοινή λογική...


ΥΓ 1 :Τα όσα είδαμε κι ακούσαμε εχθές δεν περιγράφονται...
Ο Ψωμιάδης “ψάρευε” ψήφους με “δόλωμα”... σοκολατάκια!
Η Κουντουρά δήλωσε ότι "οι ΑΝΕΛ έπεσαν και η Χρυσή Αυγή ανέβηκε γιατί η Χρυσή Αυγή είχε... υπερβολική προβολή στα ΜΜΕ"!
Ο Ξυδάκης μας ενημέρωσε ότι “η ψήφος σε αριστερό κόμμα παύει να είναι ταμπού”...  κι εγώ η άσχετη νόμιζα ότι στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης ίσχυε το αντίθετο!

ΥΓ 2 : Όσο για τον Σαμαρά...
Προσωπικά, εάν ήμουν στην θέση του, θα έστελνα λουλούδια και σοκολατάκια στον ΣΥΡΙΖΑ και στην Χρυσή Αυγή!
Ευρισκόμενος στην μέση όπου ο ένας θεωρείται  εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς (του 6% για να μην ξεχνιόμαστε!) και ο άλλος το φόβητρο της υπερ-συντηρητικής ακροδεξιάς στροφής στην ΕΕ, η διαπραγμάτευση παίρνει άλλες διαστάσεις!
   

ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΕΥΡΩΠΗ…!

Την Κυριακή 25 Μαΐου οι Έλληνες πολίτες θα κληθούν να αναδείξουν τους Έλληνες ευρωβουλευτές που για την προσεχή πενταετία θα εκπροσωπήσουν την χώρα στο κορυφαίο ευρωπαϊκό κοινοβουλευτικό όργανο.

 

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Με 21 εκπροσώπους της, η Ελλάδα θα αντιπροσωπεύει το 2,8% του συνόλου των ευρωβουλευτών –ποσοστό αισθητά μικρότερο από το αντίστοιχο του 1981, όταν η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση είχε δέκα μέλη. Εξάλλου, μετά τις αλλεπάλληλες διευρύνσεις της ΕΕ, ο αριθμός των Ελλήνων ευρωβουλευτών από τους 24 έχει πέσει στους 21. 

Η μείωση αυτή, από την μια πλευρά, αποδυναμώνει την ελληνική παρουσία συνολικά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όμως, από την άλλη, κάνει επιτακτική την ανάγκη της ποιοτικής αναβαθμίσεως της εθνικής εκπροσωπήσεως. Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό ζητούμενο και δεν γνωρίζουμε κατά πόσον η ανάγκη αυτή έχει γίνει αντιληπτή από το εκλογικό σώμα. Πολύ φοβούμεθα πως αυτό δεν συμβαίνει και, ακόμα χειρότερα έχουμε την αίσθηση ότι οι ψηφοφόροι της προσεχούς Κυριακής αγνοούν –ή και δεν θέλουν να γνωρίζουν– πολλές αλήθειες για την θέση της χώρας μας στην Ένωση. Γι αυτό, θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε κάποιες πραγματικότητες, έστω και αν αυτές καθόλου δεν θα επηρεάσουν ειλημμένες αποφάσεις.

Υπενθυμίζουμε ότι τον Μάϊο του 2010, πάντα κατά το ρεπορτάζ των Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς και τα βιβλία πρώην Αμερικανών αξιωματούχων, αν η Ελλάδα δεν είχε την στήριξη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως θα κατέληγε να δηλώσει άτακτη χρεοκοπία. Στην περίπτωση δε αυτή η κατάσταση του ελληνικού λαού θα ήταν τρεις φορές χειρότερη απ’ ό,τι σήμερα. Αν το 2012 η ΕΕ δεν είχε στηρίξει την χώρα με χαμηλότοκα δάνεια, κουρέματα και άλλες στα όρια της νομιμότητος ενισχύσεις, η χώρα θα είχε αποχωρήσει από την ευρωζώνη και σήμερα θα βίωνε μία εθνική τραγωδία, χειρότερη από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Ωστόσο, προϋπόθεση για να αποφύγει η χώρα τα χειρότερα ήταν η αποχώρηση του κ.Γ.Α.Παπανδρέου από την πρωθυπουργία, δεδομένου ότι στα μάτια των αγορών και της διεθνούς κοινής γνώμης αυτός ήταν ο πρωτεργάτης και ο βασικός υπεύθυνος της ελληνικής άτυπης χρεοκοπίας. Υπό αυτή την έννοια, οι πρόσφατες παρατηρήσεις του ανελλήνιστου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ προς τον κ. Γιούνκερ και την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι υποκριτικές και αστείες ταυτοχρόνως. Όπως κωμικόν είναι να υπεραμύνεται ο κ. Αλ. Τσίπρας και του Ιταλού πρώην πρωθυπουργού κ. Σίλβιο Μπερλουσκόνι, καταδικασμένου από την δικαιοσύνη της χώρας του να προσφέρει υπηρεσίες σε ηλικιωμένους!

Τούτων λεχθέντων, σήμερα, τρία έτη μετά την καταστροφή, αν η Ελλάδα έχει κάποιες ενδείξεις για να αισιοδοξεί, αυτές πάλι από την Ευρώπη εκπηγάζουν. Οι επενδυτικοί πόροι που προσφέρονται στην χώρα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και τα λοιπά κοινοτικά Ταμεία είναι κεφάλαια αμιγώς ευρωπαϊκά, εξαιρετικά δε πολύτιμα σε μία εποχή όπου το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα αντιμετωπίζει σοβαρή κρίση ρευστότητος. Υπό αυτή την έννοια, οι διάφοροι «ειδικοί» και «σύμβουλοι» που θέλουν να οδηγήσουν την χώρα στην δραχμή και στην «φιλόξενη» ρωσική αγκαλιά είναι –λίαν επιεικώς– επικίνδυνα αφελείς. Η θέση της χώρας είναι στην ευρωπαϊκή οντότητα που έχει ήδη πίσω της 57 έτη ζωής, και μέλημά της θα πρέπει να είναι η ισχυροποίηση του σπιτιού της και όχι η διάλυσή του.

Βέβαια, υπάρχουν δυνάμεις στην Ευρώπη που επιδιώκουν την διάλυσή της, πλην όμως δεν είναι ικανές να πετύχουν τους στόχους τους. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, με όλα τα λάθη που γίνονται στην πορεία της, προχωρά και εξ εμπειρίας μπορούμε να πούμε ότι οι ρυθμοί της είναι ασυγκρίτως ταχύτεροι από τους αντίστοιχους του παρελθόντος. Το δε θεσμικό πλαίσιο πάνω στο οποίο εδράζεται η κοινοτική οντότητα, επιδέχεται μεν βελτιώσεων και προσθηκών, όμως οι βασικές του αρχές –που είναι η δημοκρατία, η κοινωνική οικονομία της αγοράς, η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και η ελευθερία στην κυκλοφορία προσώπων και κεφαλαίων– δεν αλλάζει. Κατά συνέπεια, οι εξαγγελίες του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως και του αρπακτικού τριτοκοσμικού ΠΑΣΟΚ που τον στηρίζει για αλλαγές και αναδιαπραγματεύσεις αποτελούν λόγια του αέρος. 

Σε πανευρωπαϊκό δε επίπεδο, οι δυνάμεις που αντιπροσωπεύει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και που τον πρότειναν για το αξίωμα του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα πρέπει να κάνουν μεγάλη εορτή αν καταφέρουν να ξεπεράσουν το 5% και να εκλέξουν πάνω από 50 ευρωβουλευτές στους 751 που θα έχει το προσεχές Ευρωκοινοβούλιο. Η κομμουνιστογενής αριστερά είναι ένα από τα πολιτικά απολιθώματα της Ευρώπης και η ρητορική της, στην Γαλλία για παράδειγμα, συνταυτίζεται με την αντίστοιχη του Εθνικού Μετώπου της κυρίας Μαρίν Λεπέν.

Υπό αυτή την έννοια, οι διακηρύξεις στην Ελλάδα του κ.Τσίπρα και των αντιμνημονιακών συνοδοιπόρων του δεν είναι τίποτε περισσότερο από άναρθρες κραυγές όλων αυτών που τα τριάντα τελευταία χρόνια το μόνο που κατάφεραν ήταν να φέρουν την Ελλάδα στο χείλος της άτακτης χρεοκοπίας. Αν ο ελληνικός λαός αποφασίσει αν τους ανοίξει εκ νέου την πόρτα της εξουσίας, τότε θα είναι και άξιος της μοίρας του.

 

ΠΗΓΗ  EBR

Η μπλόφα του δημοψηφίσματος "αλά ΣΥΡΙΖΑ"...

Του Γιώργου Κράλογλου

Όταν μπορείς και πείθεις τους ψηφοφόρους σου να στείλουν στη Βουλή και στην Ευρωβουλή ακόμη και εκείνους που δεν εμπιστεύεσαι ούτε για συζήτηση καφενείου... τι σε εμποδίζει να δώσεις στις εκλογές της Κυριακής χαρακτήρα «δημοψηφίσματος». Και ας πρόκειται για τις σοβαρότερες ευρωεκλογές. Δεν χάνεις τίποτε ως ΣΥΡΙΖΑ και ως Τσίπρας. Η ανταπόκριση των οπαδών είναι δεδομένη. Το αποτέλεσμα όμως;

Ας δούμε που κατέληξαν δύο παρόμοιες μπλόφες «δημοψηφισμάτων» (αλά ΠΑΣΟΚ αυτή την φορά) στα χρόνια της μεταπολίτευσης μιας και η «αλά ΣΥΡΙΖΑ» σημερινή μπλόφα αποτελεί πιστό αντίγραφο.

Το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου κάλεσε το λαό να δώσει, με την ψήφο του, το μήνυμα «Έξω από ΕΟΚ και ΝΑΤΟ».

Το κάλεσμα του Παπανδρέου ήταν η «απάντηση» στον Καραμανλή «της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ» και στο σύνθημά του «Ανήκουμε εις την Δύση».

Το ΠΑΣΟΚ ανταποκρίθηκε σύσσωμο ζητώντας επιπλέον και «Έξω από την χώρα οι βάσεις του θανάτου».

Με τον τρόπο αυτό ο Παπανδρέου απέσπασε την νίκη που ήθελε από τον Καραμανλή με την απρόσμενη αυτοδυναμία του 48%.

Η νίκη όμως ήταν προσωπική του Ανδρέα Παπανδρέου καθώς όσοι ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ (εκτός των κομματικών, των στενών συντρόφων, των ινστρουχτόρων και των επικεφαλής των κλαδικών των πρασινοφρουρών) ούτε από πράσινο βιβλίο ήξεραν, ούτε τι ήταν το ΠΑΣΟΚ είχαν καταλάβει, ούτε που τους ενδιέφερε τι μπορεί να σημαίνουν στην πράξη τα συνθήματα «Έξω από ΕΟΚ και ΝΑΤΟ».

Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν να γίνουν κρατικοί υπάλληλοι (καθώς όποτε άλλαζε και αλλάζει κυβέρνηση στην Ελλάδα βολεύονται πάντα τα δικά μας παιδιά). Τους ενδιέφεραν οι συνταξιοδοτήσεις ως αντιστασιακών... Και οι αρπαχτές από τα λεφτά της ΕΟΚ.

Τα αποτελέσματα του «δημοψηφίσματος» Ανδρέα Παπανδρέου είναι γνωστά.

Ο Παπανδρέου προσωπικά εξασφάλισε την θέση του πρωθυπουργού για την υπόλοιπη ζωή του.

Αλλά η Βουλή δέχθηκε την «εισβολή» Τσοχατζόπουλων και ομοίων του με τις γνωστές συνέπειες.

Βεβαίως το κάλεσμα για έξοδο από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ ξεχάσθηκε γιατί ήταν τόσο μεγάλη η αρπαχτή που ποιος κάθεται τώρα να σκοτίζεται...
 

Έτσι η Ελλάδα του Καραμανλή 1974-1981 με όλα τα σοσιαλιστικά της στοιχεία αλλά και με το «Ανήκουμε εις την Δύση» παρέμεινε ακριβώς όπως και πριν τις εκλογές του 1981.

Μοναδική διαφορά η περισσότερη αρπαχτή...

Στο τέλος της εικοσαετίας το 2000, επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο διατηρεί την Ελλάδα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά την εντάσσει και στην ΟΝΕ με τους οπαδούς να λιποθυμάνε από χαρά όταν ο κ. Σημίτης έβγαλε από τα ΑΤΜ τα ευρώ και τα έδειχνε στον κόσμο...

Ποιο ήταν το τελικό αποτέλεσμα στο «δημοψήφισμα» «Έξω από την ΕΟΚ του καπιταλισμού»; Η μετατροπή του (από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ) σε σύνθημα « Ναι στην ΟΝΕ»!!

Μέσα σε μια δεκαετία, τον Ιούνιο του 2009, ο υιός Παπανδρέου καλεί το ΠΑΣΟΚ να θεωρήσει ως «δημοψήφισμα» τις Ευρωεκλογές και να κατεβάσει από την εξουσία τον ανεψιό Κ. Καραμανλή δίδοντας ανάλογο μήνυμα και στην Ευρώπη.

Οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ αλλά και των δυσαρεστημένων της Ν.Δ. ανταποκρίθηκαν στο «κάλεσμα» και έδωσαν την απάντησή τους που την χρησιμοποίησε ο Γ. Παπανδρέου για να πάρει την κυβέρνηση στις βουλευτικές εκλογές.

Όμως ούτε οι εποχές ήταν ίδιες ούτε ο Γ. Παπανδρέου είχε την παραμικρή σχέση με τον, πολιτικό, Ανδρέα Παπανδρέου.

Και το αποτέλεσμα ήταν τόσο καταστροφικό που δεν πρόκειται να το ξεχάσουν τουλάχιστον δύο σημερινές γενιές.

Κορυφαίο δε στοιχείο του αποτελέσματος της κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου ήταν το σχέδιο για Grexit... Και μάλιστα χωρίς συνθήματα και χωρίς δημοψήφισμα.

Αυτή είναι η κατάληξη άλλων δύο δημοψηφισμάτων της ίδιας μορφής με αυτό που επικαλείται τώρα ο Α. Τσίπρας, καλώντας οπαδούς και δυσαρεστημένους της κυβέρνησης να ψηφίσουν έξοδο από τα μνημόνια των δανειστών. Και αν δεν γίνεται αλλιώς (λέει) έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση και επιστροφή στην δραχμή.

Γιατί επαναλαμβάνεται ένα σύνθημα που ιστορικά έχει αποδειχθεί μπλόφα και κοροϊδία στον έλληνα ψηφοφόρο;

Η απλοϊκή ερμηνεία μπορεί να είναι το σύνδρομο ΠΑΣΟΚ του Αλέξη Τσίπρα και η πιθανή ανάγκη του να ξεπεράσει τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Άλλη ερμηνεία από αυτήν την απλοϊκή δεν υπάρχει προς ώρας.

Άρα μένει να δούμε τι θα γράψει η ιστορία εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Α. Τσίπρα. Αλλά και αν θα λέει τα ίδια ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 που θα γίνουν οι βουλευτικές εκλογές. Γιατί η «ανατροπή» που επιδιώχθηκε πήγε περίπατο από την προηγούμενη Κυριακή.

ΠΗΓΗ  capital.gr

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...

Η κάθε προεκλογική περίοδος ανά τον πλανήτη ανάβει τα αίματα και δημιουργεί εντάσεις.

Πόσο μάλλον όταν έρχονται τριπλές εκλογές (δημοτικές, περιφερειακές και ευρωεκλογές) σε μία χώρα σαν την Ελλάδα!

Λίγο η θερμόαιμη Ελληνική μας φύση...

Λίγο η παράνοια της εποχής...

Λίγο η ανοιξιάτικη ζέστη...

Το τι έχουμε ακούσει όλο αυτό το διάστημα δε λέγεται!

Ο κάθε υποψήφιος, προσπαθώντας να μαζέψει τους ψηφοφόρους του, χαϊδεύει αφτιά λέγοντας (και τάζοντας!) ότι νομίζει ότι θέλουν να ακούσουν.

πχ...

Υπέργηρος νυν αλλά και υποψήφιος δήμαρχος έχει υποσχεθεί τουλάχιστον σε τρεις υποψηφίους του ότι μετά την εκλογή του θα αποχωρήσει και θα τους παραδώσει τα σκήπτρα του δήμου (με την καρέκλα του δημάρχου!) και αυτοί με τη σειρά τους (και οι τρεις!) ζητούν από τους ψηφοφόρους να τους προτιμήσουν για "να δείξουν στον δήμαρχο την δύναμή τους" υποσχόμενοι ότι μετά που θα κάτσουν στην καρέκλα "δεν θα τους ξεχάσουν"!

Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά έδωσε συνέντευξη λέγοντας ότι πρέπει να μειωθούν (ή μήπως να απαγορευτούν!) τα πλοία που μεταφέρουν εμπορεύματα σε κοντέινερ και να προτιμώνται αυτά που έχουν εμπόρευμα χύμα στα αμπάρια γιατί τα κοντέινερ ξεφορτώνονται αμέσως ενώ το χύμα εμπόρευμα παίρνει 3-4 ημέρες και οι ναυτικοί επισκέπτονται το λιμάνι και τα καταστήματά του!

Ευτυχώς που δεν του είπε κανένας να επιστρέψουμε στην παλιά καλή εποχή που άδειαζαν τα αμπάρια με το φτυάρι για να μένουν τα πλοία κανένα μήνα στο λιμάνι γιατί μπορεί και να το σκεφτόταν σοβαρά!

Άκουσα υποψήφιο δήμαρχο να υπόσχεται ότι θα καταπολεμήσει την ανεργία στον δήμο του.

"Κανένας άνεργος στον δήμο ___ μέχρι το τέλος του έτους" φώναζε στο ραδιόφωνο.

Και αναρωτιέμαι...  θα προσλάβει όλους τους ανέργους στον δήμο (με ότι κι αν σημαίνει αυτό για τους δημότες του και τα δημοτικά τέλη)  ή θα τους διώξει από τον δήμο του;

Ως συνήθως, η παράνοια βασιλεύει στην χώρα...

Εγώ όμως δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους υποψηφίους ότι κι αν λένε ή υπόσχονται.

Έχω όμως μεγάλο πρόβλημα με τους ψηφοφόρους!

Αυτούς που -και πάλι- θα ψηφίσουν με βάση το προσωπικό τους συμφέρον, τις φιλίες, τις υποχρεώσεις και οποιονδήποτε άλλο λόγο απέχει από την λογική επεξεργασία και κριτική ικανότητα όλων των προγραμμάτων και όλων των υποψηφίων!

Ζητάμε από τους πολιτικούς μας να σοβαρευτούν αλλά δυσκολευόμαστε, με την σειρά μας,  όλοι εμείς οι ψηφοφόροι να σοβαρευτούμε και να κρίνουμε πριν ψηφίσουμε!

Κι όμως... είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την ψήφο μας και φέρουμε την απόλυτη ευθύνη για την οποιαδήποτε επιλογή μας.

Ας προσέξουμε λοιπόν τι θα ψηφίσουμε!

Η πληθώρα των υποψηφίων σε αυτές τις εκλογές εξασφαλίζει την ύπαρξη και κάποιων ικανών, άξιων και τίμιων που ενδιαφέρονται πραγματικά να τον τόπο τους.

Αρκεί να τους ξεχωρίσουμε και να τους τιμήσουμε με την ψήφο μας!

Το μόνο που χρειάζεται είναι...

απλή κοινή λογική...

Καλό βόλι!!!...

Η απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Έχουν περάσει τόσα χρόνια και το πολιτικό προσωπικό συνεχίζει ακόμα να μας μπλοκάρει. Με χίλιους κόπους και απώλειες καταφέραμε να φτάσουμε κάπου, ο κόσμος δειλά-δειλά προσπαθεί πάλι να ξαναφτιάξει τη ζωή του, να ξεφύγει από την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Προσπαθούμε να ηρεμήσουμε, να αφήσουμε πίσω μας την περίοδο της καταστροφής, της σύγχυσης και της οργής για να συζητήσουμε πιο σοβαρά, να βάλουμε τις βάσεις για μια νέα, καλύτερη κοινωνική και οικονομική οργάνωση. Και το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να παίζει το ίδιο παιχνίδι της πόλωσης, κάθε ευκαιρία είναι ένας πόλεμος εναντίον των αντιπάλων. Ποιος έχει περισσότερη σχέση με τη ΧΑ, ποιος καθοδηγείται από το τουρκικό προξενείο, όλα τα θέματα, ακόμα και τα πιο σοβαρά, όπως οι μειονότητες, το ευρώ, η σχέση μας με την Ευρώπη, μπαίνουν και ξαναμπαίνουν στην ημερήσια διάταξη προκειμένου ο ένας ή ο άλλος να πάρουν μια μονάδα προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις.

Γιατί πρέπει κάθε λίγο και λιγάκι να δημιουργείται αυτή η προεκλογική ατμόσφαιρα του «νυν υπέρ πάντων αγών»; Γιατί πρέπει να πέφτουν οι κυβερνήσεις κάθε 2 χρόνια; Γιατί πουθενά στην Ευρώπη αυτές οι εκλογές δεν έχουν δημιουργήσει τέτοια αβεβαιότητα; Την ώρα που η κοινωνία χρειάζεται ένα διάστημα ηρεμίας για να ανασυγκροτηθεί, να συγκεντρώσει τις δυνάμεις της για να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, ξαναπέφτουμε στην ίδια ατμόσφαιρα της τεχνητής πόλωσης και των ψεύτικων διλημμάτων.

Η ιδέα της συνεργασίας, της αναζήτησης των σωστών λύσεων, η αξιοποίηση των καλύτερων ανθρώπων, η ανάδειξη του καινούργιου, απουσιάζουν από το δημόσιο διάλογο. Όσο μικρότεροι γίνονται οι αντίπαλοι, όσο μειώνεται η εκλογική τους επιρροή, τόσο οξύνονται τα πολωτικά διλήμματα, τόσο πυροδοτείται η εμφυλιοπολεμική ρητορική, τόσο ο αγώνας γίνεται όλοι εναντίον όλων. Στη θέση της συνεργασίας, της ψυχραιμίας, οι κραυγές ξανά, οι μάχες ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στο λαό και τους προδότες, ανάμεσα στο «ανυπότακτο» αυτό έθνος και στους «γκάνγκστερ» της Ευρώπης, τη Μέρκελ, τους κατακτητές. Η πολιτική έτσι χάνει κάθε παιδευτικό χαρακτήρα, γίνεται χουλιγκάνικη, οπαδική σύγκρουση, με έπαθλο αντί για το πρωτάθλημα, το κράτος. Οι συνεχείς διαιρέσεις μειώνουν κι άλλο το πηλίκον, η καθυστέρηση να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, τα χειροτερεύει. Το πολιτικό σύστημα κρατάει καθηλωμένες τις δυνάμεις της κοινωνίας και η συγχυσμένη, φοβισμένη, χαμηλής οικονομικής οργάνωσης κοινωνία αναπαράγει το χαμηλής ποιότητας κομματικό σύστημα που την καθηλώνει σ’ ένα συνεχή φαύλο κύκλο.

Καθώς περνούν τα χρόνια και τα γεγονότα γίνονται ιστορία, όλο και περισσότερο αντιλαμβανόμαστε πόσο κρίσιμα ήταν τα χρόνια που πέρασαν, σε τι δίνη είχε περιέλθει η Ευρώπη και ακόμα μεγαλύτερη η Ελλάδα. Τα πρόσφατα δημοσιεύματα των F.T. μαρτυρούν για άλλη μια φορά τις κρίσιμες ώρες, περιγράφουν πόσο κοντά έφτασε η χώρα μας στην πτώχευση, στην έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση με ανυπολόγιστες πολιτικές και οικονομικές συνέπειες. Την ώρα που το κράτος μας είχε χρεοκοπήσει, εμείς αμέριμνοι κατηγορούσαμε τους «τοκογλύφους». Όλα θα ήταν διαφορετικά, αν εκείνες τις κρίσιμες ώρες σύσσωμο το πολιτικό σύστημα είχε απευθυνθεί στους πολίτες, αν είχε πει την αλήθεια με κάθε ειλικρίνεια και αν ζητούσε τη συνδρομή όλων για να αποφύγουμε την καταστροφή. Οι ευθύνες των πρωταγωνιστών αυτής της κρίσιμης εποχής είναι τεράστιες και ακόμα και σήμερα δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί.

Στην παρατεταμένη σύγχυση δρουν ανενόχλητες οι δυνάμεις που μεταμφιεσμένες με δεξιές και αριστερές στολές προωθούν συνεχώς το σχέδιο της απομόνωσης, της απομάκρυνσης από διεθνείς κανόνες, της εξόδου από την Ευρώπη, αν δεν καταφέρουν να διατηρήσουν τις ολιγαρχικές δομές μέσα στο ευρώ. Τα λόμπι της δραχμής παίζουν συνέχεια τα ρέστα τους ανενόχλητα, τους κρατάνε όλους. Ξέρουμε πόσο κοντά από την καταστροφή πέρασε η Ευρώπη, η Ελλάδα. Κι ακόμα και σήμερα, στην παγκοσμιοποιημένη εποχή, κοροϊδεύουν τον κόσμο ότι μόνοι μας, απομονωμένοι, θα τα καταφέρουμε καλύτερα. Μεγάλα οικονομικά συμφέροντα μεταμφιέζονται σε «πατριωτικά», σε «αντισυστημικά». Οι πιο συντηρητικές και λούμπεν οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις έχουν επιτύχει την απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας. Δεν είναι η δημοκρατική Ευρώπη ο χώρος που, παρά τις όποιες δυσκολίες και προβλήματα, είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο για να ζει κανείς σήμερα, αλλά οι δικοί τους ψεύτικοι παράδεισοι. Δεν είναι παράδοξο που, υπό αυτές τις συνθήκες, πιο «αντισυστημικός» απ’ όλους εμφανίζεται ο Μπέος που από τον Κορυδαλλό φτάνει να διεκδικεί τον Δήμο Βόλου. Η συντηρητική πολιτική, η αντιδραστική πολιτική, αμφισβητεί την πραγματικότητα, εκμεταλλεύεται τη δυσφορία και επενδύει στον ευρωσκεπτικισμό.

Σχεδόν αταβιστικά, οι πιο παρωχημένες πολιτικές δυνάμεις γοητεύονται πάντα από τον οποιονδήποτε φύλαρχο, αρκεί να είναι αντίθετος με την Ευρώπη. Λατρεύουν το πλατύ στέρνο του Πούτιν, τη δύναμη κάθε πράκτορα που ασκείται στις πολιτικές τέχνες. Η δύναμη, ο αυταρχισμός, ασκούν την ίδια γοητεία δεξιά και αριστερά, αρκεί να είναι αντίθετα με τη Δύση. Ο τριτοκοσμισμός μεταμφιέζεται σε «ριζοσπαστικότητα» και σε κινήματα «εθνικής ανεξαρτησίας». Η Ευρώπη είναι δυνάμεις κατοχής, η Γερμανία είναι Άουσβιτς και τα προβλήματα λύνονται με αναγκαστικούς εσωτερικούς δανεισμούς...

Πέρασαν 4 χρόνια και ελάχιστα συνειδητοποιήσαμε τι μας συμβαίνει. Κάθε μέρα ακόμα και σήμερα διαβάζεις στα μέσα ενημέρωσης, ακούς από πολιτικά κόμματα, φράσεις όπως αυτή: «Να καταργηθεί η λιτότητα που φέρνει ύφεση και λουκέτα». Είναι τόσο μέσα στην καθημερινή μας γλώσσα, που κανείς δεν στέκεται ένα λεπτό να σκεφτεί τι λέει αυτή η πρόταση. Να καταργηθεί το ότι δεν έχουμε λεφτά. Να καταργηθεί που δεν μπορούμε να ζούμε όπως θέλουμε. Δηλαδή; Να μας δανείζουν κι άλλο. Δεν μας δανείζουν; Γκάνγκστερ, τοκογλύφοι, δυνάμεις κατοχής, go back. Εδώ ήρθαμε. Το αντιμνημόνιο έγινε ένα αυτόνομο τέρας ανορθολογισμού που εμποδίζει κάθε προσπάθεια συνεννόησης, κάθε σύνθεση απόψεων, κάθε συνεργασία.

Η κοινωνία μας μένει καθηλωμένη γιατί αρνείται να ενηλικιωθεί, να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της. Προτιμά ακόμα να αρνείται την πραγματικότητα. Είναι δύσκολο να αντισταθείς, θέλεις πραγματικά να ουρλιάξεις από τα νεύρα, από την απελπισία. Αλλά πρέπει να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να γίνουμε πολίτες. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Η ελληνική αντιστροφή της πραγματικότητας δεν έχει μέλλον. Δεν προχωράς με αρνήσεις της πραγματικότητας. Μόνο με γνώση, με σχέδιο, με δουλειά. Με την καρδιά και το μυαλό. Αν κάτι ευχάριστο φάνηκε σ’ αυτά τα χρόνια της κρίσης είναι ότι η ελληνική κοινωνία έχει εφεδρείες. Έχουν περάσει 2 χρόνια από την εποχή της παράνοιας που οδήγησε στη Βουλή των τεράτων του 2012. Αντί να αναπαράγουμε την εποχή της κρίσης, οφείλουμε να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας.

 

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

ΕΛΛΑΔΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΤΑ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ...

Μείζον πρόβλημα της χώρας είναι η κυνική και ανεύθυνη προσπάθεια του κ. Αλ. Τσίπρα να αποφύγει την ήττα στις ευρωεκλογές

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι ότι κινδυνεύει από ένα αδίστακτο ανθρωπάκι που πιστεύει ότι μπορεί να γίνει πρωθυπουργός –γεγονός που αφ’ εαυτό θα ήταν ντροπή για την χώρα και την ιστορία της. Και όμως, εκεί έχουμε φτάσει. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι αν στις προσεχείς ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ έλθει δεύτερο κόμμα, ευθύς αμέσως θα αρχίσουν γι αυτόν και την ομάδα του τα προβλήματα.

Κατ’ αρχήν, ένα μέρος του τριτοκοσμικού και καιροσκοπικού ΠΑΣΟΚ (Κατσέλη, Καστανίδης, κ.α.) που στηρίζει τον πρώην καταληψία ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι σίγουρο ότι θα αναζητήσει νέα πολιτική στέγη. Στην συνέχεια, τα σταλινικά και κομμουνιστογενή στελέχη του κόμματος θα αμφισβητήσουν ανοικτά πλέον τις επιλογές του αρχηγού και θα στραφούν προς νέες συμμαχίες και συμπράξεις. Πράγμα που σημαίνει ότι θα υπάρξουν ισχυρές αναταράξεις στον χώρο της αριστεράς, με παράλληλους ανασχηματισμούς και στην κεντροαριστερά. Όλα αυτά θα αποδειχθούν πλέον μοιραία για τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν είναι τίποτε περισσότερο από το τυχαίο υποπροϊόν ενός πολιτικού σωλήνα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, τις ημέρες που έρχονται ο άνθρωπος αυτός θα γίνεται όλο και πιο θρασύς –πλην όμως, είναι θετικό το γεγονός ότι θα δείχνει και το πρόσωπό του. Αυτό της ανεπάρκειας, της ανευθυνότητας και του νεοφασιστικού τύπου λαϊκισμού.

Ο δε πρωθυπουργός κ. Αντ. Σαμαράς έχει δίκιο να δίνει στις ευρωεκλογές χαρακτήρα δημοψηφίσματος. Είναι επίσης σωστή και η άρνησή του να κάνει τηλεοπτική συζήτηση με τον ευκαιριακό αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο οποίος ελέω ανευθυνότητος του Γιώργου Παπανδρέου εκτινάχθηκε από το 4% του 2009 στο 27% του 2012.
Στο πλαίσιο αυτό, αν η Ελιά του κ.Ευάγγελου Βενιζέλου συγκεντρώσει στις ευρωεκλογές ποσοστό πάνω από 7%, με την ΔΗΜΑΡ να μην ξεπερνά το 2%-2,5%, ραγδαίες θα είναι και οι εξελίξεις στον κεντροαριστερό χώρο, ο οποίος, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, μάλλον ενισχύεται.

Αναφορικά με το μέτωπο των δημοσκοπήσεων, όλα δείχνουν ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνουν ποσοστό 48% αυτών που θα ψηφίσουν, με Ποτάμι, Ελιά και ΔΗΜΑΡ να πλησιάζουν το 20%. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα της ευθύνης καλείται να δώσει σκληρή μάχη εναντίον της ανευθυνότητος. Και αν η μάχη αυτή χαθεί, η ιστορική οπισθοδρόμηση θα είναι πλέον η μοιραία κατάληξη.

ΠΗΓΗ EBR 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Θα τολμήσω κι εγώ να κάνω τις προβλέψεις μου για τις επερχόμενες ευρωεκλογές...

ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ σαφώς και θα είναι στις δύο πρώτες θέσεις.

Αν είναι μπροστά η ΝΔ τότε είναι βέβαιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει "μύλος"! Θεωρώ μάλιστα ότι μπορεί να φτάσει και σε διάλυση αλλά αυτό θα είναι το έσχατο σημείο μετά από μεγάλη γκρίνια.

Αν είναι μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιθανό να κάνει τον ικανοποιημένο για την "μεγάλη νίκη", να ανεβάσει τους τόνους και να ξανα-μανα-ζητήσει εκλογές. Το πρόβλημα όμως σε αυτήν την περίπτωση θα είναι η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων η οποία θεωρώ ότι -ούτως ή άλλως- θα είναι μικρή οπότε δεν θα δικαιολογεί θριαμβολογία, εκλογολογία ή "επανάσταση" και φυσικά δεν θα δικαιολογεί ούτε καν απλή ικανοποίηση!

Το Ποτάμι είναι βέβαιο ότι θα πάει καλά αφού -τουλάχιστον για την ώρα- δεν έχει εκφράσει συγκεκριμένες θέσεις σε βασικά ζητήματα οπότε κανένας δεν είναι ιδιαίτερα δυσαρεστημένος από τις "θέσεις" του.

Επίσης είναι πολύ πιθανό να πάει καλά και η ΧΑ γιατί κάποιοι δεν εννοούν να καταλάβουν ότι δεν είναι ναζιστές οι ψηφοφόροι της αλλά αγανακτισμένοι με την αριστερολαγνεία και την αριστεροκουλτούρα που βασιλεύει εδώ και δεκαετίες στην χώρα. Έτσι καταλήγουμε σε ακραίες γελοιότητες μόνο και μόνο γιατί θεωρούνται ο αντίποδας της εξίσου ακραίας αριστερής γελοιότητας που αλωνίζει με την ανοχή πολλών.

Ελιά, ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛ...  ε...  3% χρειάζονται για να εκλέξουν έναν ευρωβουλευτή...  κάποιοι ίσως να τα καταφέρουν.

Εδώ θα είμαστε και μετά τις ευρωεκλογές και θα τα ξαναπούμε... 

Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια...

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο κ. Γλέζος, κάτι σαν τον «φίλο τον παλιό» του σαββοπούλειου άσματος, είπε πως λόγω του καρδιακού του προβλήματος δεν μπορεί να ταξιδεύσει με αεροπλάνο, ως εκ τούτου, αν εκλεγεί στην Ευρωβουλή, που θα εκλεγεί, θα χρησιμοποιεί το πλοίο και τον σιδηρόδρομο. Θα πηγαίνει με πλοίο ώς την Ανκόνα και από εκεί θα παίρνει τον σιδηρόδρομο για να καταλήγει στο Στρασβούργο ή τις Βρυξέλλες. Εκ των βετεράνων των φοιτητών εξωτερικού ων, οφείλω να ομολογήσω πως μου θύμισε τα νιάτα μου. Ή, ακόμη καλύτερα, μου θύμισε τον μακαρίτη πατέρα μου ο οποίος, επειδή φοβόταν το αεροπλάνο, πήγε για να σπουδάσει στο Λονδίνο με το πλοίο από τον Πειραιά ώς τη Μασσαλία και από εκεί σιδηροδρομικώς. Το ταξίδι ήταν σχεδόν μυθικό και το έχει απαθανατίσει με τον τρόπο του ο Βιζυηνός στο αφήγημά του «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως».

Ο κ. Γλέζος, άθελά του ο άνθρωπος, και με όλη τη συμπάθεια στο πρόβλημα της υγείας του, περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίον θα ταξιδεύει για να ασκεί τα καθήκοντά του στην Ευρωβουλή, περιέγραψε την πραγματική απόσταση που χωρίζει την ελληνική πολιτική από την υπόλοιπη Ευρώπη. Πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο έδωσε το στίγμα της πραγματικής του σχέσης με τη σημερινή Ευρώπη, αναχρονιστική όσο αναχρονιστικός είναι ο τρόπος που ο ίδιος θα ταξιδεύει. Αναχρονιστική, όσο αναχρονιστικές είναι οι πολεμικές κραυγές του κ. Τσίπρα, εκείνα τα «γκόου μπακ, κυρία Μέρκελ». Αλήθεια πού να πάει «γκόου μπακ» η κ. Μέρκελ; Και κατά πού πέφτει το «μπακ» που θα πάει ο κ. Σόιμπλε αν τρομάξει από τις φωνές του κ. Τσίπρα; Στην Ευρώπη της και να μας αφήσει ήσυχους εμάς που από την άλλη κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να την πείσουμε πως είμαστε Ευρωπαίοι; Στη Γερμανία της που, λόγω μιας ιστορικής συμπτώσεως, είναι κι αυτή Ευρώπη, σαν και μας δηλαδή; Δυστυχώς οι αναχρονισμοί είναι πολύ εύγλωττοι και αν κάτι σε τρομάζει περισσότερο, είναι ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν να κυβερνήσουν τη χώρα με όρους ρετρό.

Σεβάσμια φυσιογνωμία, κόμη πολιός, και τη σπάνια τύχη του ανθρώπου που έχει ανακηρυχθεί ήρως εν ζωή. Ή, μάλλον, για να είμαι ακριβέστερος, την τύχη του ανθρώπου που έχει ζήσει όλη του τη ζωή ως ο ήρωας που κατέβασε τη σημαία των ναζί από την Ακρόπολη. Ολα αυτά κανείς δεν έχει την πρόθεση να του τα αμφισβητήσει. Ο Μανόλης Γλέζος είναι ένας από τους μύθους της μεταπολεμικής Ελλάδας. Το ουσιαστικό ερώτημα βέβαια είναι ποια είναι η σχέση της δικής του Ελλάδας με τη σημερινή. Ο μικρός ήρωας που σκαρφάλωσε στον ιερό βράχο και κατέβασε τη σημαία των ναζί, την οποία προφανώς τη νύχτα εκείνη η φρουρά είχε ξεχάσει να υποστείλει, έτσι τουλάχιστον πάει η ιστορία, υπηρέτησε ευδοκίμως τη δημοκρατία και έφτασε τα ενενήντα. Σύμβολο μιας ιστορικής Ελλάδας, τώρα διεκδικεί για ακόμη μία φορά ψήφους στο όνομα μιας πολιτικής δύναμης η οποία, όχι μόνον είναι έτοιμη να αλλάξει τη χώρα, αλλά και την Ευρώπη ολόκληρη. Ή μήπως κινδυνεύει να γίνει σύμβολο μιας Ελλάδας που συνεχίζει να ταξιδεύει με τρένα και βαπόρια, τη στιγμή που όλος ο υπόλοιπος κόσμος παίρνει το αεροπλάνο; Δυστυχώς, θα μου πείτε και θα συμφωνήσω μαζί σας. Το ταξίδι με τον σιδηρόδρομο και το πλοίο είναι το ωραιότερο χωρίς αμφιβολία. Και το παρελθόν έχει τις ομορφιές του και τις ιστορίες του και τους μύθους του, γοητευτικούς και απαραίτητους δεν χωράει αμφιβολία, απλώς ελαφρώς δυσλειτουργικούς σε έναν κόσμο αφόρητα πεζό. Αν εκλεγεί, θα θέσει θέμα γερμανικών αποζημιώσεων στο Ευρωκοινοβούλιο. Και καλά θα κάνει ο άνθρωπος. Είναι η δουλειά του να θυμίζει τα χρόνια εκείνα και να ζητάει τα ρέστα. Υποθέτω δε ότι θα ακουστούν οι γνωστές φωνές συμπαράστασης, θα σηκωθούν οι σχετικοί αφροί και μετά η Ευρώπη θα ακολουθήσει τον δρόμο της, ο δε κ. Γλέζος θα επιστρέψει σιδηροδρομικώς και ακτοπλοϊκώς πίσω στη γλυκιά πατρίδα του.

 

ΠΗΓΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Λυπάμαι αλλά προσωπικά, και μέχρι να βρεθεί κάποιος ο οποίος με ΛΟΓΙΚΑ επιχειρήματα να μου εξηγήσει γιατί κυμάτιζε η Γερμανική σημαία μέσα στην μαύρη νύχτα,  θεωρώ το κατέβασμα της σημαίας από την Ακρόπολη...  αστικό μύθο!

Επίσης, δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί ο κ Γλέζος δεν έθεσε το θέμα των Γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων κατά την προηγούμενη θητεία του στην ευρωβουλή  το 1984.

Όπως όμως και να έχουν τα πράγματα, η φράση-κλειδί του παραπάνω άρθρου κατ' εμέ είναι...  "ή μήπως κινδυνεύει να γίνει σύμβολο μιας Ελλάδας που συνεχίζει να ταξιδεύει με τρένα και βαπόρια, τη στιγμή που όλος ο υπόλοιπος κόσμος παίρνει το αεροπλάνο;"!

Τα τελευταία χρόνια γίνονται κάποια βήματα για να μπούμε κι εμείς στο "αεροπλάνο" αλλά ο λαϊκισμός και οι αντιμνημονιακές τσιρίδες προσπαθούν να μας σταματήσουν πριν την επιβίβαση.

Ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα θελήσουμε πραγματικά να γίνουμε όπως τους λοιπούς Ευρωπαίους, τους οποίους θαυμάζουμε για την οργάνωση και την λειτουργία τους ως κράτη, όποτε ταξιδεύουμε στο εξωτερικό...

ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ...

"Στον άνθρωπο με κακή αγωγή, το θάρρος γίνεται θράσος, η σοφία σχολαστικότητα, η ευφυΐα κοροϊδία, η απλότητα βαναυσότητα και η καλοσύνη γίνεται κολακεία..."
( John Locke, 1632-1704, Άγγλος φιλόσοφος)



Θράσος είναι το θάρρος γι’ αυτά που δεν πρέπει να τολμά κανείς
(Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, 327-390 μ.Χ., Άγιος)



Οι άνθρωποι που επιβιώνουν με θράσος φοβούνται τους ανθρώπους με ταλέντο.. Όχι γιατί οι άνθρωποι με ταλέντο κάνουν κάτι εναντίον τους... Αλλα γιατί τους θυμίζουν ποσο πραγματικά κατώτεροι είναι...
(Ιούλιος Καίσαρ)

Τα παραπάνω -αλλά και πολλά άλλα- έχουν ειπωθεί ανά τους αιώνες για το θράσος.

Κι όμως κάποιοι δεν μαθαίνουν ούτε από τις ρήσεις παλαιοτέρων μεγάλων ανδρών αλλά ούτε καν από τα παθήματά τους.

Ποια θα ήταν αλήθεια η εξέλιξη του Ευάγγελου Βενιζέλου εάν, εκείνο το περιβόητο βράδυ, το περίσσιο θράσος και η έπαρσή του δεν είχαν υπερισχύσει της λογικής και είχε αντιδράσει διαφορετικά στον καφέ;

Δεν θα το μάθουμε ποτέ γιατί ο Ε. Βενιζέλος είναι ασυγκράτητος!

Σήμερα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές αλλά ο "δημοκράτης" και "προοδευτικός" Βενιζέλος δείχνει και πάλι τον κακό του εαυτό.

Αντί για να μελετήσει με σοβαρότητα και λογική τα αποτελέσματα όλων των δημοσκοπήσεων, που αν συμφωνούν -όλες!- σε κάτι αυτό είναι η επιθυμία των ψηφοφόρων για σταθερότητα, αποφάσισε να αφήσει και πάλι το "θηρίο" ελεύθερο και να προσπαθήσει να εκβιάσει ένα ευνοϊκό εκλογικό αποτέλεσμα για την "Ελιά".

Προσωπικά, τείνω να συμφωνήσω με τον Πάγκαλο (ασχολίαστο...) ο οποίος μίλησε για "άθλιο και αφελή εκβιασμό και τακτική αυτοκτονίας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ".

Αυτό που πραγματικά δεν καταλαβαίνω είναι το όφελος που επιθυμεί το ΠΑΣΟΚ με δηλώσεις όπως...  "αν καταψηφιστεί η Ελιά η χώρα θα γίνει Ουκρανία το βράδυ των εκλογών" ή "Ελιά ή εθνικές κάλπες".

Είναι δυνατόν να θεωρεί ότι μπορεί να πιάνουν τέτοιοι εκβιασμοί τη σήμερον;

Είναι δυνατόν να θεωρεί ότι όλα αυτά δείχνουν σοβαρότητα και υπευθυνότητα;

Δεν ξέρω εάν ο Βενιζέλος θα κάνει πράξη τον ωμό και θρασύτατο εκβιασμό του αλλά σε περίπτωση που αφήσει το "θηρίο" να αποφασίσει βάζω από τώρα στοίχημα για την δύναμη του ΠΑΣΟΚ ή της Ελιάς ή όπως αλλιώς το ονομάσουν στις βουλευτικές εκλογές που θα έχει προκαλέσει!

Κάποιοι πιο ψύχραιμοι από το περιβάλλον του, μιλούν για αναδίπλωσή του σε περίπτωση που τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι τόσο θετικά όσο τα περιμένουν αλλά ο Βενιζέλος φαίνεται να επιμένει σταθερά και δημόσια.

Ίσως το θράσος του να κρύβει τον πανικό που του προκαλεί άλλο ένα "κακό" εκλογικό αποτέλεσμα καθώς βλέπει την καρέκλα του στο ΠΑΣΟΚ να τρίζει...

Ίσως να ελπίζει πραγματικά ότι μπορεί να εκβιάσει ένα θετικό αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές για να κάνει και πάλι "αρχηγικές" εμφανίσεις "σωτήρα" και "ρυθμιστή" των πάντων...

Ίσως, απλά "αυτός να είναι ο Βαγγέλης" όπως ακούγεται από κάποιους...

Σε κάθε περίπτωση όμως...

"Δύο τα εναντιώτατα ευβουλία είναι, τάχος τε και οργήν."
(δυο πράγματα είναι αντίθετα στη λήψη σωστής απόφασης, 

η βιασύνη και η οργή)

Θουκυδίδης, 460-394 π.Χ., Αθηναίος ιστορικός

Οι ευρωεκλογές είναι κοντά και θα κριθεί εκ του αποτελέσματος η εκβιαστική τακτική του Ευάγγελου Βενιζέλου,  αρκεί όλοι μας να ψηφίσουμε με την...

απλή κοινή λογική...

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΥΓΟΜΑΧΙΑ ΤΣΙΠΡΑ...

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Μέχρι την υστάτη ώρα, οι διοργανωτές του γνωστού ντιμπέϊτ με τους υποψήφιους για το αξίωμα του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έκαναν προσπάθειες να πάρει μέρος στην εκδήλωση και ο κ. Αλέξης Τσίπρας.

Ο τελευταίος, ωστόσο, για λόγους γλωσσικής αδυναμίας και όχι μόνον, αρνήθηκε την συμμετοχή του απαιτώντας να μιλήσει στα ελληνικά. Όμως, οι τέσσερις άλλοι υποψήφιοι απείλησαν με αποχώρηση αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, γιατί απλούστατα τότε θα έπρεπε να μιλήσουν και αυτοί στην μητρική τους γλώσσα οπότε η συζήτηση θα τιναζόταν στον αέρα. Τελικά, λοιπόν, ο κ. Αλ. Τσίπρας φυγομάχησε.

Πριν λίγες ημέρες, όμως, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι θα πάρει μέρος στο ντιμπέϊτ της 15ης Μαΐου, αλλά όπως θα δούμε στην συνέχεια δεν είπε, για λόγους εξαπατήσεως του κοινού, όλη την αλήθεια.
Εγκυρότατες πληροφορίες μας από τις Βρυξέλλες λένε ότι ο κ. Τσίπρας ΔΕΝ θα πάει στην βελγική πρωτεύουσα για να πάρε μέρος στο ντιμπέϊτ. Θα συμμετέχει σε αυτό μέσω κλειστού κυκλώματος και όχι απ’ ευθείας. Επειδή δε η εκδήλωση διοργανώνεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο κ. Τσίπρας θα μιλήσει στα ελληνικά, ενώ οι άλλοι υποψήφιοι θα τού απαντούν στα αγγλικά.

Με το τέχνασμα αυτό, ο κ. Αλ. Τσίπρας, πρώτον, αποφεύγει να πάει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όπου θα υπάρχουν εκατοντάδες δημοσιογράφοι, που σίγουρα θα τού έθεταν ανεπιθύμητα ερωτήματα –πράγμα δυσάρεστο για ακτιβιστές συνηθισμένους στους μονολόγους και στην ξύλινη γλώσσα. Δεύτερον, ο υποψήφιος της οριακής ευρωπαϊκής αριστεράς θα αποφύγει τον άμεσο διάλογο με πολιτικούς που, λόγω κύρους, εμπειρίας και σοβαρότητος, θα μπορούν να αποδείξουν πόσο λίγος και αδαής είναι ο συνομιλητής τους.
Ας δούμε, όμως, ποιοι είναι οι άλλοι συνομιλητές του κ. Τσίπρα και τι αντιπροσωπεύει ο ίδιος σε σχέση με αυτούς.

Η κυρία Σκα Κέλλερ, 33 ετών, υποψήφια των Πρασίνων και της Ελεύθερης Ευρωπαϊκής Συμμαχίας για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι μία συμπαθέστατη και φιλοευρωπαία Γερμανίδα η οποία ομιλεί έξι γλώσσες, έχει σπουδάσει τουρκική και εβραϊκή φιλολογία και συμμετέχει στις επιτροπές του Ευρωκοινοβουλίου για τις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας και το Διεθνές Εμπόριο. Ο δε πολιτικός της σχηματισμός είναι τέταρτος σε δύναμη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με 58 βουλευτές επί 766, εκπροσωπώντας ποσοστό 7,57% του σώματος.

Ο κ. Γκυ Βέρχοφσταντ, Βέλγος πρώην πρωθυπουργός, 59 ετών, γεννημένος στην Φλάνδρα και υπεύθυνος Ευρωπαϊκών Θεμάτων στο κόμμα του από το 1979, ομιλεί άπταιστα τέσσερις γλώσσες, έχει εννεαετή πρωθυπουργική θητεία στην χώρα του και θεωρείται από τους κορυφαίους στην Ευρώπη οπαδούς της πολιτικής ενώσεως της ΕΕ υπό ομοσπονδιακή μορφή. Στο πλαίσιο αυτό, έχει συγγράψει και βιβλίο μαζί με τον κ. Ντανιέλ κον Μπεντίτ, τον πρόεδρο των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και «σκληρό» υπέρμαχο της περισσότερης Ευρώπης.

Ο κ. Μάρτιν Σουλτζ, υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών για το αξίωμα του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι ευρωβουλευτής από το 1994, μέλος του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος από το 1974, και στην χώρα του είναι γνωστός για την αγάπη του για τα βιβλία, καθώς και για τις ξεκάθαρες τοποθετήσεις του υπέρ μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας. Επίσης, ο νυν πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ομιλεί άπταιστα γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά, υπήρξε δε από τους πολιτικούς που στήριζαν ενθέρμως την ευρωπαϊκή βοήθεια προς την Ελλάδα.

Ο Λουξεμβούργιος κ. Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, 60 ετών, πρωθυπουργός της χώρας του επί 18 έτη, δέκα μήνες και δεκατέσσερις ημέρες, πρόεδρος του Eco/Fin για οκτώ έτη και αρχιτέκτων των όρων-κλειδιά στην Συνθήκη του Μάαστριχτ για την οικονομική και νομισματική ένωση της Ευρώπης, σήμερα διεκδικεί την προεδρία της Επιτροπής ως εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Πολιτικός με νομική παιδεία, ο κ. Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ ομιλεί απταίστως γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά, είναι δεδηλωμένος φιλέλληνας και θεωρείται από τους ικανότερους Ευρωπαίους πολιτικούς στα θέματα της οικονομικής ενώσεως της ΕΕ.

Τα τέσσερα αυτά πολιτικά πρόσωπα εκπροσωπούν σήμερα μία δύναμη 606 ευρωβουλευτών επί των 766 που απαρτίζουν την Ευρωβουλή και άρα καλύπτουν ποσοστό άνω του 79% της τελευταίας. Πρόκειται δε για τέσσερις πολιτικές ομάδες με ξεκάθαρο ευρωπαϊκό προσανατολισμό και με μεγάλη προσήλωση στις αρχές του πολιτικού διαλόγου, του κράτους δικαίου και της δημιουργίας μιας Ευρώπης ανοχής και προόδου.

Και το ερώτημα που τίθεται είναι αυτό της παρουσίας του κ. Αλέξη Τσίπρα σε μία συζήτηση με τα προαναφερθέντα πολιτικά πρόσωπα. Ως εκπρόσωπος μιας αυταρχικής και κομμουνιστογενούς ευρωπαϊκής αριστεράς με 34 μόλις μέλη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ήτοι ποσοστό 4,5%, ο άσχετος περί τα ευρωπαϊκά θέματα και την ευρωπαϊκή ιστορία τί θα πει σε αυτούς που θα τον ακούν;

Θα τολμήσει να επαναλάβει στους Ευρωπαίους δημοκράτες τις γελοιότητες που εκστόμισε στην Πράγα, μιλώντας σε σύναξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Βοημίας –Μοραβίας, αγνοώντας προφανώς ότι η χώρα του Β. Χάβελ δεν έχει ξεχάσει τη σοβιετική εισβολή του 1968? Και ούτε βέβαια θα την ξεχάσει, γιατί στην Τσεχία υπάρχουν ακόμη αρκετοί Γιαν Παλαχ έτοιμοι να υπερασπιστούν τη δημοκρατία που καθημερινά ο κ. Τσίπρας πτύει. Παρ’όλα αυτά, ίσως να είναι αποκαλυπτικό για τους Ευρωπαίους να δουν live ποιος τελικά εκπροσωπεί μια κάποια αριστερά. Ασφαλώς δε, το ίδιο ισχύει και για τους εδώ πολίτες.

 

ΠΗΓΗ  EBR