Πώς οι φορολογούμενοι επιδοτούν τους... τουρίστες!...

Γράφει ο Μιχάλης Καϊταντζίδης 

Η μεγάλη αύξηση του αριθμού των τουριστών δεν σημαίνει πάντα και αντίστοιχη άνοδο εσόδων για την οικονομία και το δημόσιο. Τα κρυφά κόστη και πώς καλείται να τα καλύψει ο... φορολογούμενος. 

Θα πρέπει να το σκεφτούν πολύ καλά όσοι έχουν σκοπό να πανηγυρίσουν για το ρεκόρ των 20 και πλέον εκατομμυρίων τουριστών του 2014. Δεν είναι μόνο ότι οι κατά κεφαλήν δαπάνες είναι μειωμένες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος. Κατά την άποψή μας θα πρέπει επίσης να προβληματίσει σοβαρά και να ερευνηθεί η περίπτωση ο Έλληνας φορολογούμενος να επιδοτεί τον κάθε τουρίστα, ιδίως στις νησιωτικές περιοχές της χώρας.

Η πιθανότητα αυτή είναι πολύ ισχυρή. Η υπέρβαση ενός ορίου το οποίο μπορούν να αντέξουν οι κάθε είδους υποδομές (μεταφορές, ενέργεια, ύδρευση κ.λπ.) προκαλεί «αιχμές». Η ανάγκη κάλυψης των αιχμών όπως δείχνει η εμπειρία έχει τεράστιο κόστος το οποίο μεταφέρεται είτε εμμέσως στους φορολογούμενους, είτε άμεσα μέσω των τιμολογίων των ΔΕΚΟ.

Στην πρώτη περίπτωση, μέσω του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων και κοινοτικών κονδυλίων. Οι φορολογούμενοι δηλαδή καλούνται να καλύψουν τη χρηματοδότηση έργων υποδομής (λιμάνια, αεροδρόμια κ.λπ.), τα οποία θα πρέπει να ανταποκρίνονται σε μεγάλο αριθμό χρηστών. Μόνο που οι τελευταίοι κάνουν χρήση των υποδομών για μικρό διάστημα, μάξιμουμ δύο ή τρεις μήνες τον χρόνο, ενώ τους υπόλοιπους παραμένει χωρίς έργο το μεγαλύτερο μέρος της δυναμικότητάς τους. Με τον τρόπο αυτό όμως δεσμεύονται κεφάλαια των οποίων η απόδοση είναι μικρή, ενώ θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για άλλους σκοπούς.

Στη δεύτερη περίπτωση, ο φορολογούμενος καταναλωτής επιβαρύνεται με υψηλό κόστος τιμολογίων ΔΕΚΟ για ύδρευση ή ηλεκτρική ενέργεια. Πώς γίνεται αυτό; Είναι απλό. Αν για παράδειγμα σε ένα νησί, για έναν μήνα το χρόνο, ο πληθυσμός τριπλασιάζεται ή τετραπλασιάζεται, οι υποδομές ύδρευσης και ηλεκτροδότησης, δηλαδή αντλιοστάσια και δεξαμενές στην πρώτη περίπτωση, μονάδες ηλεκτροπαραγωγής και δίκτυα στη δεύτερη, θα πρέπει να έχουν ισχύ που να μπορεί να εξυπηρετήσει τον αριθμό των χρηστών όπως αυτός διαμορφώνεται τον έναν και μοναδικό μήνα.

Τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου, η υπερβάλλουσα δυναμικότητα παραμένει αναξιοποίητη. Το κόστος της όμως σε δεσμευμένα κεφάλαια και σε συντήρηση πληρώνεται από τους σταθερούς χρήστες. Στην περίπτωση του ηλεκτρικού, η επιβάρυνση αυτή είναι απόλυτα διακριτή καθώς περιλαμβάνεται στις χρεώσεις για Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ). Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Ακόμη και για κάθε κιλοβατώρα που καταναλίσκει ο τουρίστας στο νησί, επιδοτείται από το σύνολο των καταναλωτών μέσω των ΥΚΩ, αφού το κόστος της κιλοβατώρας είναι πολλαπλάσιο στο νησί λόγω χρήσης πετρελαίου, ενώ το κατάλυμα που τον φιλοξενεί, τιμολογείται με το κανονικό τιμολόγιο.

Αρκεί να αναφέρουμε, για τον ηλεκτρισμό τουλάχιστον, όπου ρυθμιστικά έχει επιβληθεί μεγαλύτερη διαφάνεια, στα περισσότερα νησιά η εγκατεστημένη ισχύς σε μονάδες ηλεκτροπαραγωγής είναι από διπλάσια έως εξαπλάσια της ισχύος που είναι αναγκαία για την κάλυψη της ζήτησης τους 9-10 μήνες του χρόνου. Όλες δηλαδή οι επενδύσεις αξίας πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων (αν υπολογιστούν σε όλα τα νησιά), που αποτελούν την υπερβάλλουσα ισχύ για την κάλυψη αποκλειστικά των αιχμών λόγω τουρισμού, παραμένουν ανεκμετάλλευτες για τους μήνες μη αιχμής. Μόνο που το κόστος αυτής της υπερβάλλουσας ισχύος το επιβαρύνεται το σύνολο των καταναλωτών της χώρας μέσω των ΥΚΩ, ή μέσω των τιμολογίων ύδρευσης.

Το πώς δημιουργούνται οι αιχμές φαίνεται από την πρόοδο του ρυθμού αφίξεων τουριστών, καθώς το μέγιστο ποσοστό αφορά τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, από τα 15,5 εκατομμύρια τουρίστες το 2012 και τα 17,9 εκατομμύρια το 2013, το 69% και το 69,7% αντιστοίχως επισκέφθηκαν τη χώρα τους μήνες Ιούνιο – Σεπτέμβριο. Ενώ τους τρεις θερινούς μήνες Ιούνιο - Αύγουστο, η χώρα υποδέχτηκε πάνω από το 50% του συνολικού αριθμού τουριστών (52,7% και 53,14% αντιστοίχως).

Από τα παραπάνω στοιχεία και μόνο, μπορεί κανείς να κατανοήσει τις επιβαρύνσεις που προκαλεί στο σύνολο η χρονική κατανομή του τουριστικού ρεύματος, αλλά και το πόσο πιο αποδοτικά θα λειτουργούσε για το σύνολο της οικονομίας μια επέκταση της τουριστικής περιόδου κατά 2-3 μήνες.

Παρ' όλα αυτά, τα πράγματα θα μπορούσαν να έρθουν σε μια ισορροπία, αν, για παράδειγμα, το τουριστικό ρεύμα δημιουργούσε έσοδα ανάλογα με τον αριθμό των επισκεπτών της χώρας. Δυστυχώς όμως η εμπειρία δείχνει ότι στις τουριστικές περιοχές η φοροδιαφυγή οργιάζει, το δημόσιο αδυνατεί να εισπράξει τον αναλογούντα ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος, ενώ οι εργαζόμενοι στον τουριστικό τομέα, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους μετά τη λήξη της σεζόν εισπράττουν επιδόματα ανεργίας κ.λπ. Το χειρότερο, πάντως, είναι ότι το 2014 για παράδειγμα που θα καταγραφεί ρεκόρ στην τουριστική κίνηση, το ποσοστό αύξησης στον αριθμό των εισερχόμενων τουριστών δεν αντιστοιχεί σε ποσοστό αύξησης εσόδων.

Σύμφωνα και πάλι με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, το επτάμηνο του 2014, ο αριθμός των τουριστών αυξήθηκε κατά 20,8% σε σχέση με το επτάμηνο του 2013, ενώ μόνο τον Ιούλιο η αύξηση έφτασε το 29,4%. Ωστόσο οι εισπράξεις αυξήθηκαν κατά 13,8%, ενώ τον Ιούλιο που έχουμε και την τεράστια άνοδο στον εισερχόμενο τουρισμό, οι εισπράξεις είναι αυξημένες μόλις 14,4%. Αντιστοίχως το επτάμηνο καταγράφεται και μείωση της τάξης του 5,6% στις κατά κεφαλήν δαπάνες τουριστών ανά ταξίδι, που ανέρχονται σε 616,8 ευρώ.

Καταληκτικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι τουριστικό ρεύμα με τη δομή που εμφανίζεται φέτος και την ισχνή αγοραστική δύναμη, όταν συνδυάζεται με προβληματικούς μηχανισμούς ανάκτησης εσόδων εκ μέρους του δημοσίου, δεν παράγει αυτό που όλοι περιμένουν για την κοινωνία και την οικονομία.

ΠΗΓΗ  euro2day.gr  


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Χρόνια τώρα προσπαθώ να κάνω κάποιους τοπικούς φορείς να καταλάβουν ότι ο τουρισμός δεν μετριέται μόνο με τις αφίξεις, καθώς και ότι τα έσοδά του δεν είναι "καθαρά" αλλά κρύβουν πολλά κρυφά κόστη.

Άδικος κόπος...

Μάλιστα στο "κόστος" του τουρισμού εγώ δεν βάζω μόνο τα έξοδα ύδρευσης και ηλεκτρισμού, αλλά και πολλά άλλα όπως λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμους και γενικά τις υποδομές που χρησιμοποιούνται από τους τουρίστες κάθε τόπου.

Έχω βαρεθεί να προσπαθώ να εξηγήσω ότι 100 κλίνες Γ' κατηγορίας χρειάζονται υποδομές και υπηρεσίες για 100 άτομα, ενώ τα έσοδά τους μπορούν να προέλθουν (ίσως και περισσότερα!) από τις μισές κλίνες Α' κατηγορίας και υποδομές και υπηρεσίες για 50 άτομα!

Κι όμως...

Συνεχίζουν ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις να επιδοτούν μικρά και πολύ μικρά καταλύματα ανεξαρτήτως κατηγορίας και το κάθε "κοτέτσι" έχει γίνει "ξενοδοχείο"!

Κάθε σοβαρό κράτος που σέβεται τους τουρίστες, αλλά -κυρίως- τους πολίτες του, κάνει μελέτες πριν ανοίξει διάπλατα τις πόρτες στους επισκέπτες.

Καταρτίζει χάρτες με τις υπάρχουσες υποδομές του και, πρώτα μοιράζει  σε κάθε τόπο όσους μπορούν να υποστηρίξουν και μετά ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ που και πως θα δοθεί περισσότερη βοήθεια ώστε να μαζέψουν περισσότερους τουρίστες με μοναδικό σκεπτικό να μπορούν να καλύψουν τα έξοδα που απαιτούνται.

Λυπάμαι αλλά ΚΑΙ στον τουρισμό (που μπορεί να προσφέρει πολλά στην οικονομία της χώρας!) έχουμε μία άναρχη "ανάπτυξη" πράγμα που τον καθιστά επιζήμιο...

Ποιους επιτέλους θέλουμε να υποδεχόμαστε σ’ αυτή τη χώρα;...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Έχουμε, βέβαια, ευρωεκλογές, αλλά επειδή όλοι οι ανεύθυνοι αυτής της χώρας (που μια χαρά απολάμβαναν τα δανεικά των προηγουμένων δεκαετιών) εννοούν να τις μετατρέψουν σε εθνικές, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες που θα βρεθούν την Κυριακή σε ένα ακόμη σταυροδρόμι, δύο εικόνες θα πρέπει να έχουν μπροστά στα μάτια τους – μεταξύ άλλων:

Δευτέρα, 12 Μαΐου, Λιμάνι του Πειραιά: Καταπλέει το «European Express», με τους 32 διασωθέντες από το πρόσφατο ναυάγιο της Σάμου λαθρομετανάστες. Στο λιμάνι έχει οργανωθεί υποδοχή από τον ΣΥΡΙΖΑ, με βουλευτές και στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να καταγγέλλουν έλλειψη χώρων φιλοξενίας.

(Πάντως οι της περίφημης «Επιτροπής Συμπαράστασης» δεν τόλμησαν να καταγγείλουν τους λιμενικούς, όπως συνέβη με το ναυάγιο στο Φαρμακονήσι, καθώς οι ίδιοι οι μετανάστες δήλωσαν πως οι λιμενικοί τους βοήθησαν και τους αντιμετώπισαν φιλόξενα).

Με δεδομένο ότι, σύμφωνα με στοιχεία της Frontex, τα οποία δημοσίευσε δυο μέρες αργότερα η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας The Wall Street Journal, ο αριθμός των παράνομων μεταναστών που αποπειράθηκαν να περάσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα κατά το 2013, αυξήθηκε κατά 48% σε σχέση με το 2012, φθάνοντας τους 107.365, αντιλαμβάνεται κανείς τι θα συνέβαινε αν επικρατούσαν απόψεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν θα προλαβαίναμε να οργανώνουμε… τελετές υποδοχής!

Τετάρτη, 14 Μαΐου: Υπογράφονται οι πρώτες συμβάσεις για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων στις περιοχές Ιωαννίνων, Πατραϊκού Κόλπου και Κατακόλου, που θα φέρουν επενδύσεις 700 εκ ευρώ, έσοδα 18 δις ευρώ για 300 εκ. βαρέλια, ενώ για κάθε μία θέση εργασίας που θα δημιουργείται στον τομέα, θα δημιουργούνται 3,2 θέσεις εργασίας στην ευρύτερη οικονομία.

Φυσικά, όπως είχαμε προβλέψει, βρέθηκαν εκείνοι (από τον ΣΥΡΙΖΑ και πάλι) που μίλησαν για… κινδύνους στις τοπικές οικονομίες, προεκλογικό εμπόριο ελπίδας και ανυπόστατα νούμερα.

Οπότε, κακώς ασχολούμεθα με τους υδρογονάνθρακες, καλύτερα να ασχολούμεθα με τους λαθρομετανάστες.

Όπως επίσης, κακώς ασχολούμεθα και με τον τουρισμό.

Διότι σύμφωνα με την άποψη του αρμόδιου (λέμε τώρα) Τμήματος Τουρισμού του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή διατυπώθηκε σε ανακοίνωσης της 3ης Μαΐου, «οι τουριστικοί προορισμοί καθίστανται όλο και πιο κορεσμένοι», «οι τοπικές κοινωνίες επιβαρύνονται όλο και περισσότερο από τη συγκέντρωση της τουριστικής δραστηριότητας και την υποβάθμιση των τουριστικών πόρων», «το φυσικό περιβάλλον απειλείται από τις συνδυασμένες πολιτικές και θεσμικές παρεμβάσεις που ευνοούν νέες παραβάσεις και αυθαιρεσίες σε περιοχές NATURA, αρχαιολογικούς χώρους, δάση» και «η αύξηση του τουριστικού εισοδήματος επετεύχθη χωρίς τη διάχυση στις τοπικές κοινωνίες και στις παραγωγικές δυνάμεις, οι οποίες συμπιέστηκαν ακόμα περισσότερο»!

Οπότε, επίσης κακώς ασχολούμεθα με την υποδοχή των τουριστών, διότι είναι προτιμότερο να ασχολούμεθα με την υποδοχή λαθρομεταναστών!

Φαίνεται ότι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν τους λαθρομετανάστες… πηγή πλούτου, σε αντίθεση με τους τουρίστες και τους υδρογονάνθρακες που, κατά τον ΣΥΡΙΖΑ πάντα, αποτελούν έναν… περιττό μπελά!

Η αλήθεια είναι πως αυτό είναι το πιο κρίσιμο σταυροδρόμι.

Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες πρέπει να διαλέξουν ποιους θα υποδέχονται σ’ αυτή τη χώρα…

 

ΠΗΓΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Πώς θα ανέβει ξανά το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Αν ρωτήσουμε τον μέσο Έλληνα τι τον καίει περισσότερο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα απαντήσει με μία ερώτηση: πώς και πότε θα ανέβει ξανά το βιοτικό του επίπεδο, το εισόδημά του, που πιέστηκε πρωτόγνωρα τα τελευταία χρόνια.

Στο ερώτημα αυτό, η απάντηση είναι σχετικά απλή: Με δεδομένο το τεράστιο μέγεθος του χρέους που έχει η χώρα (το οποίο και δεν επιτρέπει περαιτέρω διόγκωση του δανεισμού), άνοδος του βιοτικού επιπέδου μπορεί να έλθει μόνο αν υπάρξει σημαντική αύξηση των εξαγωγών και του τουρισμού.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ένας από τους λόγους που επέφεραν την ελληνική κατάρρευση ήταν το τεράστιο έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο. Με απλά λόγια, η χώρα μας πλήρωνε πολύ μεγαλύτερα ποσά στο εξωτερικό (για να κάνει εισαγωγές) από αυτά που εισέπραττε από το εξωτερικό (κυρίως μέσω του τουρισμού και των εξαγωγών). Τη διαφορά, εν πολλοίς, την κάλυπταν τα… δανεικά.

Το 2013, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, το έλλειμμα αυτό εκμηδενίστηκε. Ωστόσο, αυτό συνέβη κυρίως λόγω της μείωσης των εισαγωγών, εξαιτίας της καταβαράθρωσης που υπέστη η αγοραστική δύναμη του Έλληνα. Που σημαίνει ότι αυτό το «επίτευγμα» θα αποδειχτεί βραχύβιο, ακόμη κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο αυξηθεί το εισόδημα των Ελλήνων, χωρίς να αυξηθεί ο τουρισμός και οι εξαγωγές.

Διότι πολύ απλά θα αρχίσουν πάλι να αυξάνονται οι εισαγωγές, ανατρέποντας την ισορροπία που με τόσες θυσίες επέτυχε η χώρα, κι εξαγριώνοντας τους δανειστές μας.

Αν μάλιστα αναλογιστούμε σε ποιον βαθμό στηρίζεται στις εισαγωγές όχι μόνο η κατανάλωση (ρούχα, τρόφιμα, αυτοκίνητα κ.λπ.) αλλά και η εγχώρια παραγωγή (πρώτες ύλες, εξαρτήματα, εξοπλισμός), τότε είναι εύκολο να αντιληφθούμε πόσο ανελαστική είναι αυτή η «εξάρτηση».

Χωρίς εξαγωγές και τουρισμό, η χώρα είναι καταδικασμένη να παραπαίει μεταξύ στασιμότητας και ύφεσης, εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας.

Κι όμως, αυτή η πραγματικότητα, η αδήριτη πλέον ανάγκη εξωστρέφειας, δεν φαίνεται να έχει γίνει κτήμα ούτε της πολιτικής, ούτε της κοινής γνώμης, ούτε ακόμη κι ενός σημαντικού τμήματος του επιχειρηματικού κόσμου.

Στον χώρο του τουρισμού, χύθηκε πολύ μελάνι για την αύξηση που επιτεύχθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά και για την περαιτέρω άνοδο που αναμένεται εντός του έτους, χωρίς όμως να τονίζεται ένα άλλο γεγονός: ότι ήδη αρχίζουμε να πλησιάζουμε το «ταβάνι» της χωρητικότητάς μας.

Εκπρόσωποι του χώρου έχουν πει ξεκάθαρα ότι πρέπει να δημιουργηθούν τουλάχιστον 250.000 νέες κλίνες -με ποιοτικά χαρακτηριστικά- αλλά και νέες υποδομές, προκειμένου να αυξηθεί αυτή η χωρητικότητα. Ακόμη όμως δεν έχει οριστικοποιηθεί ένα στρατηγικό σχέδιο που θα επιτρέψει τη δημιουργία τους στις σημερινές συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας.

Δυσκολότερη φαίνεται να είναι η κατάσταση στον χώρο των εξαγωγών, καθώς το 2013 ήταν ίσως και χειρότερο από το 2012.

Κάποιοι εξαγωγείς αποδίδουν αυτήν την εξέλιξη σε συγκυριακούς παράγοντες του εξωτερικού, στην επιβάρυνση που προκαλεί το κράτος στην επιχειρηματική δραστηριότητα (ανεξόφλητες οφειλές, φορολογία, υψηλό κόστος ενέργειας) αλλά και στην έλλειψη τραπεζικών χρηματοδοτήσεων και εγγυήσεων.

Εν μέρει ισχύουν τα παραπάνω, όμως υπάρχουν άλλοι παράγοντες που δεν πρέπει να αγνοηθούν: Το ελληνικό εξαγώγιμο προϊόν κατά κανόνα στηρίζεται περισσότερο στην τιμή του και λιγότερο στο «όνομα», στον σχεδιασμό και στην ποιότητά του. Η χώρα μας δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει εξαγωγικό marketing και διεθνή «ταυτότητα», ενώ σημαντικές κατηγορίες προϊόντων εξάγονται πριν καν τυποποιηθούν.

Μεγάλα μειονεκτήματα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των φτηνών εργατικών, ανά τον κόσμο.
Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι ότι ακόμη και σήμερα οι επιχειρηματίες μας είτε στοχεύουν περισσότερο στην εσωτερική κατανάλωση, αποφεύγοντας το «άγνωστο» των εξαγωγών, είτε αρνούνται να συνασπιστούν, ώστε να δημιουργήσουν σχήματα μεγαλύτερου μεγέθους, περισσότερο ικανά να είναι ανταγωνίσιμα στο εξωτερικό.

Τόσο στον τομέα του τουρισμού όσο και σε αυτόν των εξαγωγών, απαιτούνται άμεσα περισσότερες ενέργειες από την πλευρά του κράτους, κυρίως για τη διευκόλυνση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, μέσω κατάλληλων θεσμικών ρυθμίσεων και κινήτρων.

Η κρατική συνδρομή όμως δεν αποτελεί πανάκεια.

Πιο σημαντικό ίσως είναι να γίνει αντιληπτό από όλους μας, ιδίως δε από τους νέους επιχειρηματίες, ότι σε αυτό το δίπολο, του τουρισμού και των εξαγωγών, θα κριθεί εν τέλει το βιοτικό επίπεδο της χώρας για πάρα πολλά χρόνια.

 

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Θεωρώ ότι ο κάθε λογικά σκεπτόμενος πολίτης καταλαβαίνει ότι το παραπάνω άρθρο παρουσιάζει ακριβώς πως πρέπει να γίνουν τα πράγματα.

Θα ήθελα όμως να προσθέσω κάποιες δικές μου παρατηρήσεις...

Ο τουρισμός σαφώς αποτελεί μια πολύ βασική πηγή εσόδων για ένα κράτος αλλά... ο τουρισμός επηρεάζεται από τα πάντα (από ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός έως και την πολιτικο/οικονομικο/κοινωνική κατάσταση της κάθε χώρας) και δεν μπορούμε να βασιζόμαστε σε αυτόν!

Το έτερο πρόβλημα του τουρισμού είναι ότι τα έσοδά του έχουν να κάνουν και με την προσφερόμενη ποιότητα υπηρεσιών αλλά και με την ποιότητα των τουριστών.

Δυστυχώς στην χώρα μας η αύξηση του αριθμού των τουριστών δεν ισοδυναμεί με ανάλογη αύξηση των εσόδων από αυτόν, ακριβώς γιατί -δεκαετίες τώρα- έχουμε εγκαταλείψει τον ποιοτικό και ακριβό τουρισμό.

Τον τουρισμό δηλαδή, που ακόμα και με λιγότερες αφίξεις θα αύξανε κατά πολύ τα έσοδά του!

Από την άλλη έχουμε τις εξαγωγές όπου φαίνεται να έχουμε παραμείνει στην παλαιά "κουτοπονηριά" χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι εάν δεν παράξουμε κάτι καλύτερο ποιοτικά από τους άλλους δεν πρόκειται να αγοράσουν από εμάς.

Ο πλανήτης ολόκληρος δεν αγοράσει πχ Ιταλικά ή Γαλλικά ρούχα ή Ιταλικό λάδι γιατί είναι φτηνότερα. Τα αγοράζει γιατί έχουν πολύ καλή ποιότητα και έχουν καλό όνομα στην αγορά!

Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω σε όλα τα παραπάνω άλλη μία "πηγή" πόρων που θα βοηθήσει στην ευμάρεια των πολιτών...  τις εξωτερικές επενδύσεις στην χώρα μας!

Είδα πχ το σχέδιο της Lamda Develorements για το Ελληνικό υπόσχεται να φέρει στην χώρα 7δις για την επένδυση και 10.000 θέσεις εργασίας!

Μπορεί κάποιοι να φωνάζουν "ξεπούλημα!" λόγω του χαμηλού (κατά την δική τους εκτίμηση!) τιμήματος αλλά προφανώς δεν υπολογίζουν και τα έσοδα από τον ΦΠΑ των 7δις της επένδυσης καθώς και τα έσοδα που θα προκύψουν από τις θέσεις εργασίας.

Με λίγα λόγια...

Το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα μπορεί να ξανα-ανέβει αλλά χρειάζονται κινήσεις από το κράτος (ιδιωτικοποιήσεις, μείωση γραφειοκρατίας, σταθερό φορολογικό τοπίο, κλπ) και -κυρίως- αλλαγή νοοτροπίας των ίδιων των Ελλήνων!

Η αυτοκαταστροφή πιο καταστροφική από τον Εγκέλαδο...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Υπάρχει τίποτε πιο καταστροφικό από την καταστροφική μανία του Εγκέλαδου;

Υπάρχει τίποτε πιο καταστροφικό από την ίδια την καταστροφή;

Αν πρόκειται για την πατρίδα μας – και στην προκειμένη περίπτωση για ένα από τα πιο όμορφα νησιά του πλανήτη, την Κεφαλονιά – ναι.

Διότι πιο καταστροφική από την καταστροφή, είναι η αυτοκαταστροφή.

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η συστηματική προσπάθεια από την πλευρά κάποιων να υποστεί η Κεφαλονιά το τελειωτικό χτύπημα, δια της καταστροφής του τουρισμού της;

Και πώς αλλιώς να εξηγηθούν όλα αυτά τα μηνύματα στο διαδίκτυο και τα ρεπορτάζ (με τις ίδιες πάντα εικόνες), σύμφωνα με τα οποία στο νησί επικρατεί η απόλυτη καταστροφή;

Ιδρώσαμε επί δεκαετίες να καταστήσουμε την Κεφαλονιά έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς τόπους και να διαλύσουμε ιδεοληψίες που κρατούσαν το νησί καθηλωμένο και καταδικασμένο στην αφάνεια.

Ναι, έγινε ένας μεγάλος σεισμός.

Ναι, οι άνθρωποι στο Ληξούρι και σ’ ολόκληρη την Κεφαλονιά ταλαιπωρούνται αφάνταστα, έχασαν την οικοσκευή τους, είδαν κάποια από τα σπίτια να ρημάζουν, υποχρεώνονται να ζουν σε σκληρές συνθήκες μέσα στο καταχείμωνο, νιώθουν αποκομμένοι, η ταλαιπωρία, η κόπωση και ο φόβος προκαλούν εκρήξεις οργής.

Αλλά οι Κεφαλλήνες υπήρξαν πάντα περήφανοι, μεγάθυμοι, ευφυείς, χιουμορίστες, ριζοσπάστες.

Ουδέποτε επιδίωξαν τον οίκτο των άλλων, ταξίδευαν στα πέρατα της οικουμένης, όποια πέτρα και να σήκωνες έναν Κεφαλλονίτη έβρισκες από κάτω.

Και μόνο μια αυτοκαταστροφική μανία θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή της μοναδικής και σημαντικής πηγής εσόδων για το νησί – τη στιγμή μάλιστα που τα κτίρια άντεξαν, οι υποδομές θα αποκατασταθούν και η κήρυξη του νησιού σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και σε σεισμόπληκτη περιοχή θα διευκολύνει και όλα τα υπόλοιπα.

Η ταλαιπωρία είναι πρόσκαιρη, αλλά αν καταστραφεί ο τουρισμός θα πρόκειται για κάτι μόνιμο.

Το νησί θα επιστρέψει στη δεκαετία του 1970 – και μάλιστα εντελώς άδικα, αφού η αντοχή που επέδειξε μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης και ασφάλειας για τους τουρίστες.

Ποιος θα πατήσει στο νησί όταν όλη μέρα κλαψουρίζεις πως… βούλιαξε;

Ποιος δεν θα τρομάξει όταν δει τους καταυλισμούς με τις σκηνές – την ώρα που τα καράβια παραμένουν άδεια;

Και αν δεν πατήσει άνθρωπος, τότε πώς θα εξασφαλιστεί η ευημερία του νησιού;

Οφείλουν όλοι να κατανοήσουν ότι καμιά βοήθεια – από το Κράτος, την ΕΕ, τις ανθρωπιστικές οργανώσεις – δεν μπορεί να υποκαταστήσει το χρήμα που βγάζει το νησί «πουλώντας» την σπάνιας ποικιλίας ομορφιά του, την οποία μάλιστα εν πολλοίς οφείλει και στη δράση του Εγκέλαδου;

Οφείλουν όλοι να κατανοήσουν πως αυτά που πρέπει να γίνουν θα γίνουν και αυτά που πρέπει να δοθούν θα δοθούν – και αυτό δεν εξαρτάται από την ένταση των οιμωγών.

Οφείλουν όλοι να συνειδητοποιήσουν πως η αντικατάσταση της αυτάρκειας από την φιλευσπλαχνία οδηγεί στην απόλυτη υποδούλωση.

Και αυτό δεν ταιριάζει σε κανέναν Έλληνα, σε κανέναν Κεφαλλονίτη…

 

ΠΗΓΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Σ’ όποιον αρέσουμε...

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Την αποτελεσματικότερη τουριστική πολιτική την άσκησαν δύο Ελληνες, οι οποίοι δεν είχαν σχέση ούτε με τον τουρισμό, ούτε με το κράτος: ο Μιχάλης Κακογιάννης και ο Νίκος Καζαντζάκης με τον «Ζορμπά» τους. Με τη συνδρομή του Θεοδωράκη και του Αντονι Κουίν σκηνοθέτησαν μια Ελλάδα που γοήτευε με την ιδιοτροπία της. Η Ελλάδα ήταν πολύτιμη επειδή ήταν φτηνή, οι απαιτήσεις των επισκεπτών είχαν να κάνουν περισσότερο με την προσμονή του εξωτισμού. Η φιλοξενία στα νησιά ήταν γενναιόδωρη, αν και υποτυπώδης, οι ανεξερεύνητες παραλίες αμέτρητες, το μπετόν εντοπισμένο, η παραγωγή απορριμμάτων και θορύβου επίσης. Η ψωροκώσταινα με το χαμηλό βιοτικό επίπεδο δεν έβγαζε πολλά σκουπίδια και οι γαϊδουράνθρωποι με τις εξατμίσεις και τις μουσικές δεν είχαν καταλάβει τον δημόσιο χώρο.

 Υπήρχε και κάτι ακόμη εξίσου ουσιαστικό. Η κλασική παιδεία διατηρούσε ακόμη την δύναμή της στην Ευρώπη με αποτέλεσμα η Ελλάδα να θεωρείται υποχρεωτικός προορισμός των, ακόμη και στοιχειωδώς, μορφωμένων στρωμάτων. Πολλά θα μπορούσαν να έχουν γίνει τότε αλλά δεν έγιναν. Το Φεστιβάλ Επιδαύρου, στο ωραιότερο αρχαίο θέατρο της Μεσογείου -κατά συνέπειαν του κόσμου, αφού δεν υπάρχουν αρχαία θέατρα εκτός Μεσογείου- αντί να ανταγωνίζεται το Σάλτσμπουργκ ή την Αβινιόν, μετατράπηκε σε παρέλαση εγχωρίων προσωπικοτήτων και ταλέντων. Ο ΕΟΤ έφτιαχνε γιγαντοαφίσες με μπόλικο γαλάζιο και άφθονα γαϊδουράκια και ο Ζορμπάς άρχισε να εισπράττει επιδοτήσεις. Οι επιδοτήσεις μεταφράστηκαν σε κυβικά μπετόν. Κι ό,τι περίσσεψε από μπετόν έγινε μηχανές, άφθονα κυβικά, νυχτερινές πίστες, ένα ελληνικό καλοκαίρι όπου η παραγωγή απορριμμάτων, σημείο της ευμάρειας, συναγωνιζόταν την παραγωγή θορύβου.

 Ο Ζορμπάς μεταλλάχτηκε κι αυτός. Αντί να χορεύει παρά θίν’ αλός για να συνομιλήσει με τον κόσμο του, έβαζε στο ηχητικό το «σ’ όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε» και αισθανόταν άρχοντας. Δεν ήθελε να γίνει γκαρσόνι, αλλά ήθελε να εισπράττει συνάλλαγμα. Ολο τον χρόνο περίμενε τους «ξένους» αλλά μόλις άρχιζαν να φτάνουν τους κοίταζε με στραβό μάτι. Το «έξω καρδιά» μεταφράσθηκε σε αγένεια κι απ’ τον εξωτισμό του έμεινε μόνον η ιδιοτροπία του. Ο κόσμος γύρω του άλλαζε, η κλασική παιδεία στη μεταμοντέρνα Ευρώπη έχασε την περίοπτη θέση που κάποτε κατείχε, και η Ελλάδα δεν ήταν πια υποχρεωτικός προορισμός. Ο Ζορμπάς, όμως, βυθισμένος στο αιώνιο καλοκαίρι του, δεν ενδιαφερόταν για τίποτε απ’ όλ’ αυτά. Αφησε τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους στο έλεος του πατριωτισμού και του εγωισμού των αρχαιολόγων. Βέβαιος για την αίγλη των κιονοκράνων φρόντισε να τα περιβάλει με την ασχήμια της σύγχρονης ζωής. Παραπονιόταν βέβαια για τη ραγδαία πτώση του επιπέδου των επισκεπτών όμως με τη γνωστή του ανεμελιά αποφάσιζε ότι έτσι είναι ο κόσμος. Και στο κάτω-κάτω «σ’ όποιον αρέσουμε». Και πρόβαλλε το life style, με τη διαφορά ότι κανείς δεν έχει τη διάθεση να έρθει στην Ελλάδα να το βρει όταν μπορεί να πάει στο Μαλιμπού ή στο Παρίσι. Και ήρθε η κρίση, ο Ζορμπάς έπαθε πανικό, αγανάκτησε, θύμωσε, έκλεισε το Σύνταγμα, κι αν είχε κι άδεια ταξί πήγε και στον Πειραιά με τα κρουαζιερόπλοια.

 Ολες αυτές οι σκέψεις μού ήρθαν στον νου όταν είδα το μικρό φιλμάκι που ετοίμασε το υπουργείο Τουρισμού, με τίτλο «Η πλουσιότερη χώρα του κόσμου» για εγχώρια κατανάλωση. Αν μη τι άλλο είναι ειλικρινές. Οι παραλίες μας είναι αφιλόξενες γιατί τις ρυπαίνουμε, με θόρυβο και πλαστικό. Ειλικρινέστερο πάντως από το έπος της μείωσης του ΦΠΑ στην εστίαση που η κυβέρνηση παρουσιάζει, μάλλον ανεπιτυχώς, ως εθνική υπόθεση. Γιατί η Ελλάδα πρέπει να βρει τον βηματισμό της στην τουριστική πολιτική, σε συνδυασμό με την πολιτιστική πολιτική. Πρέπει να βρει τη φυσιογνωμία της που την έχασε όταν ο Ζορμπάς μεταλλάχτηκε σε Ελληναρά.

ΠΗΓΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΑΠΛΗ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ... (02/07/13)

Τις τελευταίες ημέρες αναρωτιέμαι εάν εγώ έχω μπερδευτεί ή εάν η απλή κοινή λογική έχει πάει περίπατο.

Παρακολουθώ πχ διάφορους να κλαίνε και να οδύρονται για “τα παιδιά της ΕΡΤ” που θα απολυθούν...  που “αυτό θα είναι μόνο η αρχή”... που “θα γεμίσει η χώρα άνεργους δημοσίους υπαλλήλους”...  και το κερασάκι στην τούρτα κάθε φορά είναι ότι “ένας άνεργος είναι άνεργος από όπου κι αν προέρχεται”!

Και αναρωτιέμαι...

Έχουμε καταλάβει ότι “έχει γεμίσει η χώρα ανέργους” του ιδιωτικού τομέα κυρίως λόγω της άκρατης φορολόγησης ώστε να μπορούν να πληρωθούν και οι δημόσιοι υπάλληλοι;

Έχουμε καταλάβει ότι πλέον πρέπει να τα βγάζουμε πέρα με αυτά που έχουμε χωρίς να βασιζόμαστε σε δανεικά οπότε πρέπει είτε να μειώσουμε τα έξοδα του κράτους είτε να αυξήσουμε τα έσοδά του;

Έχουμε καταλάβει ότι μείωση των εξόδων επιτυγχάνεται και με απολύσεις από το -κατά γενική ομολογία- υπέρογκο δημόσιο ενώ η αύξηση των εσόδων επιτυγχάνεται πλέον μόνο με αύξηση της φορολογίας των Ελλήνων πολιτών;

Και η πίτα γερή και ο σκύλος χορτάτος δεν γίνεται!

Άρα, ατάκες όπως αυτή του Βαρουφάκη που συχνά-πυκνά επαναλαμβάνει ότι “για κάθε έναν δημόσιο υπάλληλο άνεργο προσθέτονται τρεις άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα”, ακόμη κι αν ίσχυαν κάποτε (θα μου επιτραπεί να αμφιβάλω, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα), τώρα πια μάλλον ισχύουν στο ακριβώς ανάποδο...

Υπάρχει δηλαδή μεγάλη πιθανότητα, αν όντως απολυθούν κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι και μειωθούν τα έξοδα του κράτους να μειωθεί η φορολόγηση και να μπορέσουν οι επιχειρηματίες να ξαναπροσλάβουν προσωπικό στον ιδιωτικό τομέα...  λέω εγώ τώρα...

Έτερο παράδειγμα...

Ξεκινάει και φέτος ο “κοινωνικός τουρισμός” και αναρωτιέμαι τι το κοινωνικό έχει;

Όταν ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν θα μπορέσει να πάει διακοπές και όταν οι συντάξεις έχουν μειωθεί και ξαναμειωθεί... μήπως τα χρήματα που δίνονται για τον “κοινωνικό τουρισμό” θα ήταν καλύτερα να μοιραστούν σε όλους τους συνταξιούχους και να δοθούν ως αύξηση;

Χιλιάδες ιδιώτες δεν θα μπορέσουν ούτε και φέτος να πάνε διακοπές...

Χιλιάδες εργαζόμενοι και συνταξιούχοι θα μείνουν εκτός “κοινωνικού τουρισμού”...

Κι όμως εμείς συνεχίζουμε να πληρώνουμε για να πάει μία μερίδα πολιτών διακοπές;

Ιεράρχηση στις δαπάνες χρειάζεται αλλά φαίνεται ότι ο καθένας έχει άλλες προτεραιότητες...

Και παρεμπιπτόντως...

Κάπου είδα σήμερα μία μελέτη η οποία μας πληροφορεί ότι το 63% των Ελλήνων “μετά βίας τα βγάζουν πέρα”.

Είναι λογικό λοιπόν να υποθέσουμε ότι η Χαλκιδική, η Μύκονος, η Σαντορίνη και γενικά όλοι οι τουριστικοί μας προορισμοί που γεμίζουν Έλληνες, γεμίζουν με το εναπομείναν 37%;...

Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα;...
Μήπως δηλαδή, αρκετοί είναι οι  Έλληνες που απαντούν ότι “μετά βίας τα βγάζουν πέρα” γιατί αντί για ένα μήνα διακοπές θα κάνουν μόνο 2-3 βδομάδες;...  λέω εγώ τώρα...

Απλή κοινή λογική...  (ή μήπως όχι;)

Αν δεν αλλάξουμε στ’ αλήθεια δεν θα πείσουμε κανέναν πως αλλάξαμε…

Γράφει ο Απόστολος Μαγγηριάδης

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε, την Τετάρτη, τη σύσταση ομάδας εργασίας που θα δουλέψει πάνω στη διαμόρφωση και στον επαναπροσδιορισμό της εικόνας της χώρας. Το εγχείρημα “Re-branding Greece” είναι μια συζήτηση που διαρκεί τουλάχιστον τρία χρόνια, από τότε δηλαδή που η χώρα μας πρωταγωνίστησε σε μια ομοβροντία αρνητικών δημοσιευμάτων από το εξωτερικό, δεχόμενη ένα τεράστιο πλήγμα που αφαιρεί αξία από τον τουρισμό, τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της.

Στην ομάδα εργασίας, πέρα από πολιτικά πρόσωπα, συμμετέχουν στελέχη του ιδιωτικού τομέα που διαθέτουν εμπειρία από μεγάλες οργανώσεις, όπως οι Ολυμπιακοί αγώνες – άρα κατανοούν τον τρόπο δόμησης και υποστήριξης της εικόνας. Λένε πως, όταν δεν θέλεις να λύσεις ένα πρόβλημα, στήνεις επιτροπές. Ας μην είμαστε αρνητικοί. Είναι θετική προσπάθεια που – θεωρητικά τουλάχιστον – θα ομογενοποιήσει τα μηνύματα που εκπέμπει η χώρα από πολλούς και διαφορετικούς φορείς που έχουν εξωστρεφή δράση.

Πρόκειται, βέβαια, για εγχείρημα που ακροβατεί στα όρια της θεωρίας των διεθνών σχέσεων και των κανόνων του μάρκετινγκ. “Πατέρας” της θεωρίας του nation brand θεωρείται ο Βρετανός Σάιμον Άνχολτ, ο οποίος πίσω στο 1996 εντόπισε αναλογίες ανάμεσα στον τρόπο με τον οποίο ένας οργανισμός ή μια εταιρεία δομεί την εικόνα του (branding) και στον τρόπο με τον οποίο μια χώρα δομεί τη διεθνή εικόνα της (nation branding).

Θεωρούσε σημαντικότερους διαύλους διαμόρφωσης της εικόνας μιας χώρας την τουριστική προβολή της, τις εταιρείες της που παράγουν εξαγώγιμα προϊόντα, τις διεθνείς σχέσεις της, τον πολιτισμό της αλλά και τους ίδιους τους πολίτες της, που διαμορφώνουν με τη στάση τους αντιλήψεις και απόψεις για την πατρίδα τους στο εξωτερικό.

Το σήμερα, βέβαια, είναι άλλη εποχή. Στην εποχή των έξυπνων κινητών, των ταμπλετών και της διείσδυσης των social media, η ιδέα του να αλλάξεις τις προσλαμβάνουσες της εικόνας της χώρας σου περνάει μόνο μέσα από την ίδια την πραγματικότητα. Εδώ είναι και η μεγάλη ευκαιρία της χώρας: Καμία εκστρατεία δημοσίων σχέσεων δεν πρόκειται να επηρεάσει τις προσλαμβάνουσες της εικόνας της Ελλάδας στο εξωτερικό, εάν η ίδια η χώρα δεν αλλάξει.

Η Ελλάδα θα καταστρέψει τα αρνητικά στερεότυπα που η δημοσιονομική κρίση δημιούργησε όταν καταφέρει να εκπέμψει την εικόνα μιας χώρας που ξεπερνά την κρίση με ποιότητα, καινοτομία και εξωστρέφεια. Όταν ο τουρισμός γίνει διάσημος όχι για την αισχροκέρδεια αλλά για την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει. Όταν τα αγροτικά μας προϊόντα γεμίσουν τα πιάτα της διεθνούς γαστρονομίας, ξεχωρίζοντας για τη μοναδικότητά τους. Και όταν η μικρή Ελλάδα αντικαταστήσει την εικόνα ενός δυσκίνητου κράτους ράθυμων δημοσίων υπαλλήλων με την καινοτομία που περιβάλλει το οικοσύστημα των start-ups και τις νέες ιδέες που κουβαλάει το πλεόνασμα επιστημόνων που διαθέτει.

Ακόμη και ο ίδιος ο Άνχολτ, είκοσι σχεδόν χρόνια μετά την ανάπτυξη της καινοτόμου συλλογιστικής του, σήμερα ομολογεί πως ζούμε στην εποχή που η μόνη υπερδύναμη που έχει απομείνει στον κόσμο είναι η διεθνής κοινή γνώμη. Και όλες οι χώρες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα πρέπει να κάνουν διπλωματία με αυτή την υπερδύναμη…

ΠΗΓΗ  aixmi.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

«Πώς γίνεται να έχω ζήσει πάνω στον πλανήτη για 49 χρόνια και να μην έχω βρεθεί ξανά στα ελληνικά νησιά; Τόσο όμορφα. Γεια σου Μύκονος, θα επιστρέψω».

Το παραπάνω tweet του δημοφιλούς σταρ του Χόλιγουντ έφτασε σε πάνω από 1εκ άτομα σε μία μόνο στιγμή!

Η διαφήμιση αυτή είναι ανεκτίμητη... και κυρίως...  δωρεάν!

Βέβαια, είναι προφανές ότι ο εν λόγω τουρίστας δεν έπεσε πάνω σε "ζοχαδιασμένο" ταξιτζή, ούτε τον χρέωσαν 15 ευρώ μία "greek salad", ούτε πάτησε πάνω σε σκουπίδια στην παραλία, ούτε τον έβρισε κανένας στον δρόμο, ούτε έμεινε σε ξενοδοχείο "κοτέτσι"!

Έτσι λοιπόν συμφωνώ απόλυτα με το παραπάνω άρθρο.

Αν δεν βελτιωθούμε εμείς, ότι και να κάνει το κράτος την σημερινή εποχή της επικοινωνίας, η εικόνα της χώρας δεν πρόκειται να βελτιωθεί!

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ... ΜΕ ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΚΡΗΤΗ!...

Δυο νέα τηλεοπτικά spot της Περιφέρειας Κρήτης στα social media για την ιστορία και την φιλοξενία του νησιού

Η Περιφέρεια Κρήτης δημιούργησε δυο νέα βίντεο που προβάλλουν τον πολιτισμό, την ιστορία, την φιλοξενία και τις αρετές κάθε Κρητικού.

Τα δύο βίντεο “Incredible History” & “Incredible Hospitality” , που έχουν την υπογραφή του γνωστού σκηνοθέτη Θοδωρή Παπαδουλάκη, βασισμένα στην πολιτιστική κληρονομιά και την φιλοξενία των ανθρώπων της Κρήτης , φιλοδοξούν να κερδίσουν την καρδιά κάθε επισκέπτη από Ελλάδα και εξωτερικό.

Ήδη τα δυο spot άρχισαν να προβάλλονται διεθνώς από τα social media, την ιστοσελίδα της Περιφέρειας αλλά και το κορυφαίο κανάλι Travel channel, ‘μαγνητίζοντας’ το διεθνές ενδιαφέρον.

Ο μινωικός πολιτισμός, ο πρώτος μεγάλος πολιτισμός που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη, γεννήθηκε και ήκμασε στην Κρήτη και όλα τα σημαντικά ευρήματα του που βρίσκονται στο νησί αποτελούν πόλο έλξης αλλά και πηγή υπερηφάνειας.

Η φιλοξενία και η γενναιοδωρία του κρητικού λαού δεν μπορούν να μην αποτελέσουν ένα από τους σημαντικούς λόγους για τον οποίο κάποιος όχι μόνο θα επισκεφθεί τον τόπο μας αλλά θα δημιουργήσει στενούς δεσμούς με το νησί μας.

Τα δύο spot αυτά είναι ένα «εισιτήριο» για ένα ταξίδι στην Ελλάδα και την Κρήτη που προσφέρει η Περιφέρεια Κρήτης. Η ομορφιά του τόπου μας, η ιστορία και ο πολιτισμός μας αποτελούν τη δύναμη μας σε πείσμα των δύσκολων καιρών που διανύουμε.

Το χαμόγελο, η φιλοξενία και η ζεστασιά της καρδιάς μας είναι ανεξάντλητα και παραμένουν ζωντανά. Η Περιφέρεια Κρήτης καλεί ξένους και Έλληνες από κάθε σημείο του πλανήτη να έλθει και να τα νιώσει από κοντά.

Το incrediblecrete.gr Η τουριστική ιστοσελίδα της Περιφέρειας Κρήτης «IncredibleCrete.gr», διακρίθηκε και βραβεύτηκε στην τελετή απονομής των Ελληνικών Βραβείων Γραφιστικής & Εικονογράφησης (Ε.Β.Γ.Ε) 2013 που πραγματοποιήθηκε στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση την Κυριακή 14 Απριλίου στην Αθήνα είναι βασικό συστατικό στοιχείο της καμπάνιας «Απίστευτη Κρήτη, Εκπληκτικά Δική σας» (Incredible Crete, Surprisingly Yours) καθώς και τα κανάλια YouTube και Vimeo, όπου και προβάλλονται τα spots που δημιούργησε ο σκηνοθέτης Θοδωρής Παπαδουλάκης.

Η καμπάνια συμπληρώνεται από τα κοινωνικά δίκτυα της Περιφέρειας για τον τουρισμό στο Facebook και στο Twitter τα οποία αποτελούν και βασικό πυλώνα της προβολής του νησιού.(πηγή flashnews.gr)

Τι καλύτερο λοιπόν από τα δύο αυτά διαφημιστικά για να μας συντροφεύσουν το Σαββατοκύριακο...

  

Η Κρητική φιλοξενία η οποία συνεχίζει να υπάρχει ακριβώς όπως παρουσιάζεται στο video ή και πιο απλά πχ με ένα κέρασμα μίας τσικουδιάς στο καφενείο του χωριού...

Και η Κρητική ομορφιά, αναλλοίωτη μέσα στον χρόνο, όπου πραγματικά ακόμα και σήμερα συναντάς στους δρόμους κοπέλες και παλικάρια σαν να βγήκαν από τις μινωικές τοιχογραφίες της Κνωσού!

Μία επίσκεψη στην Κρήτη θα σας πείσει...


ΥΓ : Κάτι τέτοιες παραγωγές για την προβολή της Κρήτης κάνουν όλους εμάς τους Κρητικούς υπερήφανους.
Συγχαρητήρια σε όσους εργάστηκαν για την πραγματοποίησή τους!

Κλαίμε για τον μακαρίτη ή μας αρέσει να κλαιγόμαστε;...

Γράφει η  Ιουλία Βελισσαράτου

Πέρασε και αυτό το Πάσχα. Νόμιζα ότι θα ήταν το χειρότερο από όλα τα προηγούμενα. Οι φωτογραφίες από υπέροχα τοπία και λαχταριστά εδέσματα, στα κοινωνικά δίκτυα, ήταν ωστόσο αδιάψευστοι μάρτυρες ότι «τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά». Πώς έχει καταφέρει ο κύριος Facebook ή κατά κόσμον κύριος Ζούγκερμπεργκ και το άλλο που τιτιβίζει να μας κάνει να αυτοφακελωνόμαστε είναι άξιο κοινωνιολογικής ανάλυσης. Όμως, δεν είναι αυτό το θέμα η υπερβολή.

Και ως λαός το έχουμε και αυτό το « προτέρημα». Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα λίγο. Η πολύ ή τίποτα. Από τη μία ακούμε καθημερινά ιστορίες ανθρώπων που « τα έχασαν όλα και έμειναν στο άσο» και από την άλλη οι σούβλες και τα κοκορέτσια έδιναν και έπαιρναν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν όλα αυτά να συμβαίνουν σε έναν άλλο κόσμο σε μία άλλη διάσταση.

Αυτές τις ημέρες έμεινα στην Αθήνα που είναι απόλαυση τέτοια εποχή. Αν και περίμενα ότι θα έχω παρέα και ότι δε θα έχει αδειάσει, διαψεύσθηκα. Από περιέργεια ρώτησα αν είχαν πληρότητα τα πλοία για τα νησιά και μου επιβεβαίωσαν ότι τα περισσότερα είχαν απόλυτη. Και ότι η έξοδος φέτος ήταν μεγαλύτερη από πέρυσι. Οπότε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Ή κλαίμε πριν θάψουμε τον μακαρίτη ή μας αρέσει να κλαιγόμαστε.

Τον προβληματισμό μου μοιράστηκα με έναν φίλο, ο οποίος όχι απλά συμφώνησε αλλά μου περιέγραψε τη δική του προσωπική εμπειρία. Μετά από πολλά χρόνια αποφάσισε φέτος να μη μείνει σπίτι για να ψήσει, αλλά να πάει σε ταβέρνα κοντά στα Καλύβια Αττικής. Άλλη εποχή τέτοια μέρα, Κυριακή του Πάσχα, ούτε που θα το σκεφτόταν. Τόλμησε όμως να πάει εκτιμώντας ότι δε θα έχει πολύ κόσμο λόγω κρίσης.

Από προνοητικότητα έφτασε νωρίς, για ώρα φαγητού. Περίπου στις 12.30 γιατί δεν ήξερε το δρόμο και είχε ξεκινήσει νωρίτερα. Όταν έφτασε δεν πίστευε στα μάτια του. Όλες οι ταβέρνες ήταν σχεδόν γεμάτες και πολλοί πελάτες είχαν ήδη τελειώσει το γεύμα τους. Επιτάχυνε το βήμα για να προλάβει τραπέζι. Αφού παρήγγειλε, σήκωσε πάλι το βλέμμα του για να δει αν έχουν γεμίσει και τα υπόλοιπα τραπέζια. Κατά τη διάρκεια της αναμονής, μέχρι να έρθει η παραγγελία του, έβλεπε- άναυδος- αυτοκίνητα να αδειάζουν με ταχύτητα φωτός παιδιά σε καρότσια, ανήψια, παπούδες , γιαγιάδες, θείους και πολυμελείς παρέες στο στενό δρομάκι μπροστά από τις ξακουστές ταβέρνες – γιατί ο Έλληνας δεν μπορεί να μη φέρει και το αυτοκίνητο μπροστά στο τραπέζι του-διεκδικώντας μία θέση στον ήλιο…χρησιμοποιώντας τα γνωστά μεγάλα μέσα των γνωριμιών του τύπου «Ο πατέρας μου τρώει κάθε Κυριακή στο μαγαζί, βρες μας ένα τραπέζι καλό, ευάερο και ευήλιο»

Στη 1 η ώρα οι ταβέρνες είχαν γεμίσει και ο κόσμος που ερχόταν σχημάτιζε ουρά. Μια κυρία διαμαρτυρήθηκε ότι είχε κλείσει τραπέζι και δεν έβρισκε πουθενά να κάτσει. Ένας σερβιτόρος – από αυτούς που έτρεχαν φορτωμένοι με πέντε πιάτα πατάτες, τυροσαλάτες, τυροπιτάκια και άλλα νόστιμα ορεκτικά- της απάντησε «Κυρία μου, Κυριακή του Πάσχα ΔΕΝ κλείνουμε τραπέζι»!

«Έχω κλείσει εδώ και πέντε ημέρες», διαμαρτυρήθηκε εκείνη. Και έψαχνε να βρεί τον αρμόδιο… Οι σερβιτόροι εξαφανίσθηκαν ανάμεσα στα τραπέζια που αχόρταγα ζητούσαν και άλλες μπύρες, πατάτες για το παιδί, κοψίδια για τον μπαμπά, μπριζόλα για τη μαμά…

Δεν μπορούσα να μη σκεφτώ, εκείνη τη στιγμή, τι θα έγραφε ένας ξένος δημοσιογράφος αν τον έστελνε η εφημερίδα του να καταγράψει πώς περνούν τις ημέρες του Πάσχα οι « εξαθλιωμένοι» Έλληνες…

Από την άλλη σκέφτηκα ότι ίσως θα έπρεπε να χαρώ. Τελικά, παρά τις περιπέτειες καταφέρνουμε και αντέχουμε. Δεν άλλαξε πολύ η ζωή μας. Τη γλυτώσαμε. Περιοριστήκαμε. Δυσκολευόμαστε .Δεν μπορούμε να απολαμβάνουμε τη μπριζόλα ή το παγωτό μας τόσο συχνά όσο θα θέλαμε αλλά δεν πεινάμε.  

Άλλο δυσκολευόμαστε άλλο πεινάμε. Πρέπει να λέμε την αλήθεια και να αφήσουμε τους μελοδραματισμούς.

Ναι η ανεργία καλπάζει. Οι νεόπτωχοι πολλαπλασιάζονται. Οι νέοι- και αυτό είναι το πιο σοβαρό από όλα- χάνουν τον προσανατολισμό τους χωρίς όνειρα για το μέλλον, αλλά ένα μεγάλο – ευτυχώς- κομμάτι της κοινωνίας στέκεται στα πόδια του. Και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Αυτό το κομμάτι, λοιπόν, θα πρέπει να βοηθήσει το άλλο μισό που στερείται και υποφέρει στις δύσκολες αυτές στιγμές. Το Διαδίκτυο , τα Μέσα Ενημέρωσης και τα Κοινωνικά Δίκτυα οφείλουν να δίνουν την πραγματική διάσταση του προβλήματος και όχι να υπερβάλλουν για λόγους σκοπιμότητας. Κανείς δεν αρνείται ότι οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί και ότι σε κάθε γωνιά του δρόμου βλέπεις έναν άστεγο και σου ματώνει η καρδιά. Όμως, δεν συμβαίνει αυτό που έγινε στην Αργεντινή στις αρχές της δεκαετίας, όπου έν μία νυχτί ο μισός πληθυσμός έχασε σχεδόν τα πάντα.

Και δεν λέω ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί ή ότι τα προβλήματα τελείωσαν. Η εμμονή της Μέρκελ και των μανδαρίνων της στη συνταγή της ασφυκτικής λιτότητας οδηγεί σε τέλμα και σε κοινωνική έκρηξη με μαθηματική ακρίβεια. Όμως, πρέπει να βλέπουμε αυτό που έχουμε μπροστά μας και να περιγράφουμε την αλήθεια. Η εξαθλίωση δεν έχει έρθει ακόμα. Η αγωνία και το άγχος για το τι μας περιμένει μας καταβάλλει και διαιωνίζει την εθνική μας κατάθλιψη. Δεν λέω να ωραιοποιούμε τα πράγματα, αλλά δεν ωφελεί και να τα ισοπεδώνουμε όλα.

Χαίρομαι που περάσαμε – ένα μεγάλο κομμάτι τουλάχιστον – το Πάσχα όπως παλιά. Ίσως πιο δύσκολα και πιο περιορισμένα, αλλά χωρίς εξοντωτικές αλλαγές. Και αυτό θα έπρεπε να αναλογιστεί και η καγκελάριος της Γερμανίας. Να μας δώσει και εκείνη την πραγματική διάσταση της αλήθειας. Να μας δώσει να καταλάβουμε τι εννοεί με τον όρο ασφυκτική λιτότητα; Πρακτικά πώς εφαρμόζεται; Μόνο δουλειά (αν υπάρχει) , σπίτι και λεφτά αποκλειστικά για το τραπέζι της ημέρας;

Συγνώμη, αλλά αυτό δε λέγεται ζωή. Αλλά επιβίωση. Και δεν είναι σπατάλη να μπορεί ο καθένας από εμάς – πέρα από τις υπερβολές που έκανε μία μικρή μερίδα ανθρώπων – να μπορεί να πάει έξω για φαγητό με τον σύντροφό του, να συνοδεύσει σε μία παιδική παράσταση το παιδί του και να πάει διακοπές τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι.

Δεν είμαστε ρομπότ. Ούτε απλές μονάδες σε ένα σύστημα. Και όσο πιο γρήγορα το κατανοήσει το κονκλάβιο της ΕΕ τόσο το καλύτερο. Πριν νιώσουν το κύμα της κοινωνικής έκρηξης. Γιατί όσο υπερβολικός και μελοδραματικός είναι ο Έλληνας, για την κατάστασή του, άλλο τόσο είναι και ο Γερμανός, που πιστεύει στις άψυχες στατιστικές και στα νούμερα…

Και η υπερβολή – σε όλες τις περιπτώσεις – βλάπτει..

ΠΗΓΗ   aixmi.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Μία φίλη από την Αθήνα που με επισκέφθηκε αυτό το Πάσχα, παρατήρησε ότι τα Χανιά είχαν βουλιάξει από τον κόσμο και έψαχνε την κρίση!

Η αλήθεια είναι ότι βοήθησε το ιδιαιτέρως ανοιξιάτικο Πάσχα αλλά πραγματικά ήταν τραγική η κατάσταση της πόλης αυτές τις ημέρες.

Θύμιζε Αύγουστο άλλων εποχών και χαρακτηρίστηκε ως "η μεγαλύτερη κίνηση επισκεπτών της τελευταίας πενταετίας για τις ημέρες του Πάσχα"!

Είναι βέβαιο ότι όλοι έχουμε "ξεβολευτεί" και έχουμε μειώσει την καθημερινή μας κατανάλωση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων "πεινάει" όπως το παρουσιάζουν αρκετοί.

Ζοριζόμαστε;...  Ναι!

Αλλάξαμε τις παλιές μας συνήθειες;... Σαφώς!

Είναι πολλοί περισσότεροι οι άνεργοι;... Σίγουρα!

Αλλά η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν "πεινάει"! Ούτε "υποφέρει"!

Ζει πιο συντηρητικά αλλά συνεχίζει να κάνει διακοπές και να σουβλίζει αρνιά.

Ας μην τα βλέπουμε όλα μαύρα και μελοδραματικά... 

ΕΙΜΑΣΤΕ... “KINGS”!...

Το είδα και έφριξα!

 

Ποια “διάνοια” το σκέφτηκε;

 

Πάω στοίχημα ότι θα είναι από αυτούς που όταν επισκέπτονται μία ξένη χώρα ψάχνουν τα Mc Donald's για να φάνε και φεύγοντας δεν είναι σίγουροι σε ποια χώρα ήταν!

 

Είναι ποτέ δυνατόν να διαφημίζεται τουριστικά η χώρα μας με ραπ από τους “KINGS” και για “ξεκάρφωμα” λίγη “ποιότητα" από τους “Πυξ Λαξ”;

 

Τι διαφήμιση είναι αυτή;
Σπόνσορας τα Μάλια και η Ζάκυνθος ειδικά φτιαγμένη για τους νεαρούς Βρετανούς;

 

Αυτόν τον τουρισμό θέλουμε;

 

Έχουν καταλάβει εκεί στο υπουργείο τι σημαίνει “ποιοτικός τουρισμός”;

 

Μάλλον αυτά είναι τα αποτελέσματα της γελοίας και ηλίθιας αντιμετώπισης του τουρισμού ως “βιομηχανία”!

 

Έλεος πια!

 

Η Ελλάδα χρειάζεται ποιοτικό τουρισμό!

 

Για την ακρίβεια, είναι τέτοια η χώρα, η ιστορία της, τα αξιοθέατά της και ο πολιτισμός της ώστε πρέπει να ΑΠΑΙΤΕΙ ποιοτικό τουρισμό!

 

Η προσέλκυση αυτού του είδους τουρισμού προϋποθέτει και ποιοτική διαφήμιση.

 

Ένα πολυπολιτισμικό τσούρμο που χορεύει σε ένα ξέφωτο του Λονδίνου υπό τους ήχους μοντέρνας “Ελληνικής” ραπ δεν προσελκύει ποιοτικό τουρισμό.

 

Δεν χρειάζεται φιλοσοφία για να το καταλάβει κανείς!

 

Όποιος ενδιαφέρεται για ραπ μουσική και χορό βρίσκει πολύ καλύτερα πχ στην ΝΥ...  (αν έκαναν μία παρόμοια προώθηση για την ΝΥ -πλην του Ελληνικού στίχου- θα είχε καμία άλλη διαφορά;)

 

Ο ποιοτικός τουρίστας ενδιαφέρεται για την ιστορία, τον πολιτισμό, την κουζίνα και γενικά οτιδήποτε κάνει την χώρα ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ και όχι για το πόσο καλά μιμείται άλλους μοντέρνους “πολιτισμούς”!

 

Είναι δεδομένο ότι ο τουρισμός είναι απαραίτητος για την χώρα μας γιατί αποφέρει συνάλλαγμα.

 

Όσο καλύτερος και ποιοτικότερος ο τουρισμός τόσο περισσότερο το συνάλλαγμα.

Θεωρείτε ότι όποιος δει αυτήν την “διαφήμιση” θα έρθει στην Ελλάδα για να δει τα αξιοθέατα, να κυκλοφορήσει, να ψωνίσει, να επισκεφτεί μουσεία και αξιοθέατα, να θαυμάσει ότι ωραιότερο έχει να προσφέρει η Ελλάδα, ή θα είναι από αυτούς που κοιμούνται όλη μέρα και πίνουν μπύρες όλη νύχτα;

 

Βάλτε επιτέλους μυαλό!

 

Δείτε την Ελλάδα με τα μάτια ενός ξένου που θέλει να έρθει στην Ελλάδα για να θαυμάσει την μοναδικότητά της!

 

Προσελκύστε τον “σωστό” τουρισμό και σταματήστε να ευτελίζετε το εξαιρετικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει η χώρα για τουρισμό!

 

Σοβαρευτείτε!

 

Λίγη....  απλή κοινή λογική... επιτέλους!

 

 

 

ΥΓ : Τώρα που το σκέφτομαι...  άκου 75000 ευρώ γι' αυτό το... “πράμα”!
Καλύτερα να προβάλατε το video clip των KINGS που δείχνει και λίγο Ελλάδα...

 

"ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΚΡΗΤΗ" (video)...

Με ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο (και με δόσεις χιούμορ) σποτ διάρκειας δυόμισι λεπτών από τον γνωστό σκηνοθέτη του «Νησιού» Θοδωρή Παπαδουλάκη, η Περιφέρεια Κρήτης επιχειρεί να αποκαταστήσει το δυσμενές κλίμα που επικρατεί στους ξένους τουρίστες εξαιτίας της ενημέρωσης που έχουν από τα διεθνή media για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας.

Το συγκεκριμένο σποτ έχει ήδη αναρτηθεί στο διαδίκτυο και έχει κάνει ρεκόρ επισκεψιμότητας.

Το πρωί έγινε η επίσημη παρουσίαση του σποτ σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε ο Αντιπεριφερειάρχης Χανίων Απόστολος Βουλγαράκης με την παρουσία του κ. Παπαδουλάκη και του διευθυντή παραγωγής του σποτ Δημήτρη Ξενάκη.

Ο κ. Βουλγαράκης τόνισε ότι η Περιφέρεια Κρήτης έχει θέσει σε εφαρμογή ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης για την προώθηση του τουριστικού προϊόντος.

Έτσι φέτος έχει λάβει μέρος σε 17 διεθνείς τουριστικές εκθέσεις ενώ την ίδια ώρα έχει φιλοξενήσει στο νησί δεκάδες ξένους δημοσιογράφους.

Πρόσφατα η Περιφέρεια προσέλαβε –κατόπιν διαγωνισμού- εξειδικευμένη εταιρεία για την προβολή του Κρητικού τουρισμού και παρουσίασε και ένα νέο τουριστικό portal στην διεύθυνση http://www.incrediblecrete.gr/

ΠΗΓΗ  neatv.gr  (Β. Καλογεράκης)

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Ένα υπέροχο video που αξίζει πραγματικά να το δουν όλοι, ειδικά στο εξωτερικό!

Συγχαρητήρια στον δημιουργό του Θοδωρή Παπαδουλάκη!

Ομολογουμένως πρόκειται για μία πολύ καλή κίνηση από την Περιφέρεια Κρήτης.

Σατιρίζεται με αυτόν τον τρόπο η εντύπωση που υπάρχει διεθνώς για την κατάσταση στην Ελλάδα η οποία δεν κάνει κακό μόνο στον τουρισμό μας αλλά πλήττει βαθύτατα και την αξιοπρέπεια μας και την εικόνα μας ως λαός.

Και πάλι μπράβο...

Πάλι ρόμπα γίναμε!...

Με τον χειρότερο τρόπο για την Ελλάδα, επιβεβαιώθηκαν τα ρεπορτάζ του enikos.gr για το μπάχαλο που επικρατεί στο Γραφείο ΕΟΤ Μόσχας καθώς για πολλοστή φορά γίναμε ρόμπα στην Ρωσία.

Με επιστολή του υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού κ Γιώργου Νικητιάδη γραμμένη στα Αγγλικά που έφτασε πριν λίγη ώρα στο γραφείο του Ρώσου υπουργού, Αθλητισμού, Τουρισμού και Νεολαιίστικης πολιτικής κ. Βιτάλι Μουτκό, τον ενημερώνει πως δεν θα μπορέσει να παραβρεθεί στην συνάντηση τους εξαιτίας υπουργικού συμβουλίου!

Στο γραφείο του κ. Β. Μουτκό επικρατεί έντονη δυσαρέσκεια καθώς όπως τονίζουν εξαιτίας του γεγονότος πως ο ίδιος είναι υπουργός και ο κ. Νικητιάδης υφυπουργός η συγκεκριμένη συνάντηση κλείστηκε κατ εξαίρεση.

Εκτός αυτού συνεργάτης του Ρώσου υπουργού, μας αποκάλυψε πως η συνάντηση των δυο ανδρών θα γίνονταν στο Ελληνικό Περίπτερο της Τουριστικής Έκθεσης, με σκοπό ο κ. Βιτάλι Μουτκό να διαφημίσει στους συμπατριώτες του την Ελλάδα!

Όσο για την δικαιολογία που προέβαλε ο κ. Νικητιάδης στην ρωσική πλευρά περί υπουργικού συμβουλίου, φαίνεται πως από τον Έλληνα υφυπουργό διαφεύγει πως στην Ελλάδα υπάρχουν Ρώσοι ανταποκριτές που γνωρίζουν πως υπουργικό συμβούλιο δεν υπάρχει και εκτός αυτού ακόμα και να υπήρχε και να μην παραβρίσκονταν ο κ. Νικητιάδης δεν θα ήταν και το τέλος του κόσμου.

ΠΗΓΗ  enikos.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Η φετινή τουριστική περίοδος προμηνύεται άκρως προβληματική.

Μαθαίνω ότι, τουλάχιστον για το αεροδρόμιο Χανίων, τα τσάρτερ θα είναι μειωμένα κατά... εκατοντάδες!

Με λίγα λόγια...

Όλα τα είχε ο τουρισμός φέτος... ο απαράδεκτος, άχρηστος και μεγαλομανής υπουργός του έλειπε!!!

Οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν...

Γράφει ο Μάκης Μαυρομάτης

 

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο αποφάσιζε η κυβέρνηση την αύξηση του ΦΠΑ κατά 77% (από 13% στο 23%) στα είδη εστίασης, το ΕΕΘ αλλά και όλοι οι κλαδικοί φορείς της εστίασης είχαμε επισημάνει ότι οι συνέπειες θα είναι αρνητικές στην οικονομία, τον τουρισμό, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις του κλάδου, στην απασχόληση και γενικότερα στις κοινωνικές συνήθειες των Ελλήνων.

Έξη μήνες μετά διαπιστώνουμε ότι όλοι οι φόβοι μας επαληθεύτηκαν.

Σύμφωνα με στοιχεία, αυξήθηκε κατά 10% το ΦΠΑ αλλά προκάλεσε μείωση της ζήτησης κατά 15%.

Αύξησε το κόστος των τουριστικών πακέτων κατά 2% τουλάχιστον, μειώνοντας ακόμη περισσότερο την ανταγωνιστικότητα της λεγόμενης «βαριάς βιομηχανίας» μας.

Δημιούργησε οικονομικό πρόβλημα σε χιλιάδες επιχειρήσεις του κλάδου, με δύο τρόπους. Πρώτον, όσες επιχειρήσεις αύξησαν τις τιμές τους ενσωματώνοντας ολόκληρη την αύξηση του ΦΠΑ, βρέθηκαν αντιμέτωπες με την ύφεση και την μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, οι οποίοι ζητούν όλο και χαμηλότερες τιμές. Δεύτερον, όσοι επαγγελματίες απορρόφησαν την αύξηση του ΦΠΑ χωρίς να αυξήσουν τις τιμές τους, είδαν ξαφνικά να έχουν την υποχρέωση καταβολής ΦΠΑ κατά πολύ μεγαλύτερο από ότι πλήρωναν, χωρίς φυσικά να έχουν και την ανάλογη αύξηση του τζίρου τους. Αγοράζοντας τα είδη εστίασης με 13% και πουλώντας με 23%, βρέθηκαν να δουλεύουν για έναν αδηφάγο συνεταίρο που λέγεται κράτος.

Δύο καταστάσεις λοιπόν, οι οποίες οδηγούν τα καταστήματα παροχής υπηρεσιών εστίασης στο κλείσιμο και αυξάνουν την ανεργία τόσο των επαγγελματιών του χώρου, όσο και χιλιάδων εργαζομένων στις επιχειρήσεις τους.

Άλλη μία αρνητική παράμετρος της αύξηση του ΦΠΑ είναι η αλλαγή της κοινωνικής συνήθειας του συνόλου των Ελλήνων, να συνδυάζουν τις εξόδους τους και τις κοινωνικές τους συναναστροφές, με τη συνεύρεση σε κάποιους χώρους εστίασης (ταβέρνες, ουζερί, εστιατόρια, καφενεία). Μία συνήθεια που οι λαμπροί εγκέφαλοι της κυβέρνησης προσπαθούν να μας την κόψουν και να μας την αλλάξουν, με την αύξηση των τιμών, λόγω ΦΠΑ και την υπαγωγή της τυρόπιτας, του καφέ, του μεζέ, της τηγανιτής πατάτας αλλά και των αναψυκτικών, χυμών, ακόμα και του ανθρακούχου νερού στην ίδια κατηγορία με τα κοσμήματα, τον χρυσό και τα είδη πολυτελείας. Προφανώς θέλουν να μας κλείσουν όλους στα σπίτια μας, χωρίς κοινωνικές επαφές και εξόδους. Επίσης στερεί από τους νέους και τη τελευταία δυνατότητα εξόδου, σε αναψυκτήρια.

Σαν χώρα, με την προσχώρηση μας στην τότε ΕΟΚ το 1981, είχαμε εξασφαλίσει το δικαίωμα για μειωμένο ΦΠΑ στην εστίαση, δικαίωμα το οποίο το απεμπολήσαμε μόνοι μας.

Για το δικαίωμα αυτό πολλά κράτη-μέλη της Ε.Ε. αγωνίστηκαν και τελικά τα κατάφεραν να κερδίσουν, όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έλαβε υπόψη της τα αποτελέσματα έρευνας (έγγραφο της Επιτροπής με στοιχεία SEC 910, 5/7/2007) του έγκυρου οικονομικού οργανισμού (Copenhagen Economics) που επισήμαναν ότι η επιβολή μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ στην εστίαση έχει θετική επίπτωση στην οικονομική ανάπτυξη και την απασχόληση, αλλά συντελεί και στην πιο δίκαιη διανομή εισοδήματος, κυρίως στις περιφερειακές περιοχές των κρατών-μελών της Ένωσης.

Τελειώνοντας, πληροφορώ και επισημαίνω ότι η Ιρλανδία μείωσε τον ΦΠΑ στην εστίαση από το 13% στο 9%, ενώ η Γαλλία προχώρησε σε γενναία μείωση του ΦΠΑ για την εστίαση από το 19,6% στο 5,5%, με αποτέλεσμα την αύξηση της απασχόλησης στον συγκεκριμένο κλάδο.

Παραθέτω συγκριτικό πίνακα Φ.Π.Α. στην εστίαση με ανταγωνίστριες με την Ελλάδα χώρες. Δίπλα στα ονόματα των χωρών υπάρχουν ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ και ο συντελεστής εστίασης.

ΙΤΑΛΙΑ            20%,   10%
ΙΣΠΑΝΙΑ         18%,     8%
ΚΥΠΡΟΣ          15%,     8%
ΓΑΛΛΙΑ           19,6%,  5,5%
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ   23%,   13%
ΤΟΥΡΚΙΑ         18%,     8%
ΕΛΛΑΔΑ          23%,   23%

-Ο κ. Μάκης Μαυρομάτης είναι Πρόεδρος Τμήματος Υπηρεσιών του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, Μέλος του Δ.Σ.

ΠΗΓΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ “ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ”...

Έλεος πια με τα “πλήγματα” στον τουρισμό!
Βαρέθηκα και σιχάθηκα την “καραμέλα” του τουρισμού!

Αφού λοιπόν γίνεται τόσος λόγος για τον τουρισμό να πούμε και μερικές αλήθειες, όσο πικρές και αν είναι...

Οι χώρες που σέβονται τον εαυτό τους και θέλουν να χαρακτηρίζονται “τουριστικές”, αυτό που έχουμε στην Ελλάδα (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν το ονομάζουν “τουρισμό”.

Ο “τουρίστας” που έμεινε στα Μάλια του Ηρακλείου ή στο Λαγανά της Ζακύνθου, ουδόλως με απασχολεί εάν ξανάρθει!

Ο “τουρίστας” που έμεινε σε ξενοδοχείο 4* με βραχιολάκι all inclusive  και του στοίχισε όλη η εκδρομή και διαμονή του για 5-7 ημέρες στην Κρήτη 100-200 ευρώ, ουδόλως με απασχολεί εάν ξανάρθει!
(Αλήθεια, αληθεύει ότι υπάρχουν “τουρίστες” σε “ξενοδοχείο” με last minute booking από Σκανδιναβία, οι οποίοι πληρώνουν 60 ευρώ all inclusive για 7 ημέρες;)

Επίσης ουδόλως με απασχολεί τι θα πουν στους φίλους τους, οι οποίοι σκόπευαν να έρθουν με τους ίδιους ακριβώς όρους,  για την Ελλάδα!
Αυτό δεν είναι τουρισμός!

Ξέρω ότι στενοχωρώ πολλούς φίλους μου αλλά προσωπικά...
- Δεν θεωρώ ξενοδοχεία τα κοτέτσια (μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά!) που έγιναν “ξενοδοχεία” εν μία νυκτί με επιδοτήσεις και κοινοτικά πακέτα από την δεκαετία του '80 έως και σήμερα!
- Δεν θεωρώ τουριστική ανάπτυξη την συνεχόμενη δόμηση κατά μήκος των παραλιακών οδών από την μία πλευρά του δρόμου με “ξενοδοχεία” και από την άλλη πλευρά με “mini-market”!
- Δεν θεωρώ σωτήριες και προσοδοφόρες τις κρουαζιέρες για την τοπική κοινωνία. Ειδικά στην Κρήτη όπου έρχονται μετά την Τουρκία, πλην των λιμενικών τελών, του εισιτηρίου σε κάποιο μουσείο και άντε καμιά τυρόπιτα και κανένα μπουκάλι νερό, όλα τα άλλα τους φαίνονται ακριβά και δεν αγοράζουν σχεδόν τίποτα!

Δεν ξέρω αν οι “τουρίστες” μας ζουν τον μύθο τους στην Ελλάδα αλλά σίγουρα η Ελλάδα ζει τον μύθο του τουρισμού!

- Μαρίνες (δηλαδή ποιοτικό τουρισμό); Δεν έχουμε!
- Υψηλής ποιότητας τουρισμό; Ελάχιστο και σε πολύ συγκεκριμένες περιοχές αφού έχουμε καταφέρει να καταστρέψουμε όλες τις υπόλοιπες!
- Τουριστική πολιτική; Αλίμονο! Επιδοτήσεις στα “κοτέτσια” για να γίνουν καλύτερα... “κοτέτσια”!
- Εξειδικευμένο προσωπικό; Είμαστε η χώρα με τα χαμηλότερα ποσοστά “τουριστικά μορφωμένων” απασχολουμένων στον τουρισμό! Άλλωστε είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα “ότι δηλώσεις είσαι”!

Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω για ώρες... τόμους ολόκληρους...

Είμαστε η χώρα που θέλει να γίνει ο νούμερο 1 προορισμός στην Ευρώπη και δεν ξέρουμε τι σημαίνει τουρισμός!

Αδιαφορώ λοιπόν για τις κινητοποιήσεις των ταξιτζήδων... των λεωφορειούχων... των λιμενεργατών... κλπ κλπ κλπ.

Δεν μας φταίνε αυτοί για τα τραγικά χάλια του “τουρισμού” μας.

Έτσι που τα έχουμε κάνει, ούτε καν το κερασάκι στην τούρτα δεν είναι.

Απλά είναι άλλο ένα λιθαράκι στο απαίσιο και αλλοπρόσαλλο “τουριστικό” μας οικοδόμημα!

Απλή κοινή λογική...