Η αρχαία επιστημονική γνώση των Ελλήνων...

Η αρχαία Ελληνική γνώση και θεωρία για το σύμπαν, τον άνθρωπο, το διάστημα και τον φυσικό κόσμο γύρω μας, στην οποία ακόμα και σήμερα η επιστημονική κοινότητα της αστροφυσικής, της βιολογίας, της γεωλογίας κ.α., στηρίζει τις έρευνες και τις μελέτες της.


- Το άτομο. Δημόκριτος, Μόσχος ο Φοίνιξ, Λεύκιππος, Επίκουρος. - (Παρουσιάστηκε από τον Ντάλτον το 1808)
- Η κίνηση των ατόμων καί ο σχηματισμός τών ουρανίων σωμάτων από άτομα. Δημόκριτος
- Η σχετικότητα. Θαλής ο Μηλήσιος, Αναξιμένης, Θεόπομπος, Ηράκλειτος, Ζήνων, Ελεάτης. - (Παρουσιάστηκε από τον Αινστάιν)
- Η αντιστροφή του Χρόνου. Πλάτων (Πολιτικος). - (Παρουσιάστηκε από τον Αινστάιν)
- Η φύση του Σύμπαντος. Λουκρήτιος
- Η φύση του Σύμπαντος και η σφαιρικότητά του. Πλάτων, Θαλής, Πυθαγόριοι
- Χωρο-χρόνος. Ζήνων, Ελεάτης,Δαμάσκιος.
- Αντι-Υλη και παράλληλα Σύμπαντα. Φιλόλαος
- Νόμος των αναλογιών. Ερμής, Πυθαγόρας
- Το παλλόμενο Σύμπαν. Πλάτων (Πολιτικός)
- Η Μεγάλη Εκρηξη. Ορφικοί. - (Παρουσιάστηκε από τον Ζώρζ Λεμάντρ το 1927)
- Το Ηλιακό Σύστημα καί η σφαιρικότητα της Γής. Αρίσταρχος ο Σάμιος, Πυθαγόρας, Πλάτων.
- Οι πέραν του Κρόνου πλανήτες. Δημόκριτος, Αναξιμένης
- Η φύση του Γαλαξία ως αστρικό νεφέλωμα. Δημόκριτος
- Η πολλαπλότητα των Κόσμων. Αναξαγόρας, Αναξιμένης, Αναξίμανδρος, Ξενοφάνης, Ζήνων, Ελεάτης, Μητρόδωρος, Θαλής.
(Παρουσιάστηκε από τον Τζορντάνο Μπρούνο)
- Το απροσμέτρητο των αποστάσεων. Ορφεύς, Αρίσταρχος
- Οι Κόσμοι έχουν αρχή και τέλος. Δημόκριτος
- Τα Ηλιακά Συστήματα καί τους «μή φωτεινούς συνόδους των ηλίων». Πυθαγόρας, Ηράκλειτος
- Η ύπαρξη ζωής σε άλλα Συστήματα. Αναξαγόρας, Ξενοφάνης, Δημόκριτος, Επίκουρος, Αναξιμένης, Ζήνων, Ελεάτης, Λουκρήτιος, Στράβων

- Η ελλειπτικότητα της Γήινης τροχιάς. Αρίσταρχος. (Παρουσιάστηκε από τον Γκάους το 1819)

- Οι Αστεροειδείς καί οι συγκρούσεις τους. Πλάτων(Τίμαιος)

- Οι διαστάσεις της Υδρογείου. Ερατοσθένης, Διακαίαρχος

- Η 24ωρη περιστροφή της Γής. Ηρακλείδης ο Ποντικός

- Η αιτία της Εκλειψης. Αναξαγόρας, Θαλής

- Νόμοι κινήσεως των Πλανητών. Εύδοξος, Πυθαγόριοι

- Η φύση της Σελήνης. Πλούταρχος, Εμπεδοκλής

- Η σφαιρικότητα της Γής. Στράβων

- Οι κινήσεις της Υδρογείου. Ηρακλείδης ο Ποντικός

- Η φύση του Ηλίου. Αναξαγόρας

- Ο Πολικός αστέρας. Ορφικοί, Ομηρος

- Η ανάκλαση του Ηλιακού φωτός από την Σελήνη. Θαλής, Παρμενίδης, Πλούταρχος. - (Παρουσιάστηκε από τον Γαλιλαίο)

- Η αιτία των παλιρροιών. Ποσειδώνιος. - (Παρουσιάστηκε από τον Κέπλερ)

- Οι Υπολογιστές. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων. - (Παρουσιάστηκε από τον Βίνερ το 1950)

- Η Αμερική. Πλάτων, Στράβων, Βίων Προυσσαεύς

- Διαστρικά ταξίδια. Λουκιανός

- Ο τρόπος σχηματισμού του Ηλιακού Συστήματος. Πλάτων. - (Παρουσιάστηκε από τον Λαπλάς)

- Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Αναξίμανδρος. - (Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο το 1859)

- Η στεριά είναι λιγότερη από το νερό. Φιλόστρατος

- Η προέλευση της Ζωής. Δημόκριτος, Αναξίμανδρος

- Η Ενέργεια Αριστοτέλης, Αναξίμανδρος

  - Ο Νόμος της επιβίωσης των καλύτερα προσαρμοσμένων όντων. Ο Λουκρήτιος τον αναφέρει ως γνώση των αρχαιοτέρων από αυτόν, Ελλήνων. - (Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο)

- Οι 365.25 ημέρες του Ετους. Ο Διόδωρος αναφέρει ότι «πρόκειται γιά πολύ παλιά γνώση» από αυτόν

- Τα Ζώδια και οι ονομασίες τους. Ορφικοί. - (Παρουσιάστηκε από τον Νεύτωνα)

- Οι Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια. Ορφικοί

- Η φύση των Κομητών. Αριστοτέλης, Πυθαγόριοι

- Οι Κοσμικοί Ηχοι Πυθαγόρας

- Ο Νόμος που ορίζει τις αποστάσεις των Πλανητών από τον Ηλιο. Πυθαγόριοι - (Παρουσιάστηκε από τον Μποντέ)

- Η απόσταση της Γής από τα άλλα ουράνια σώματα. Ιππαρχος

- Το Σύμπαν είναι ένα ζωντανό Ον και περικλείει όλα τα όντα. Πλωτίνος

- Η Αλληλεπίδραση των πάντων. Πλάτων

- Η έννοια της Κοσμικής Τάξης καί Αρμονίας. Ορφικοί

- Ο νόμος της Αναλογίας καί της Αντιστοιχίας Μικρόκοσμου-Μακρόκοσμου. Ερμής ο Τρισμέγιστος

- Το ωοειδές σχήμα του Σύμπαντος. Ορφικοί, αναφορές των Μακρόβιου καί Αχιλλέως Τάτιου

- Αστρο-Γέννεση και Αστρική σκόνη. Ορφικοί

- Η αρχική συγκέντρωση όλης της συμπαντικής Υλης σε ωοειδές σχήμα. Ορφικοί

- Το Πεπερασμένο του Σύμπαντος. Ορφικοί

- Η δυνατότητα εποικισμού της Σελήνης. Λουκιανός

- Το DNA. Κηρύκειον

ΤΟ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΙΣΧΥΣ

Α μπε, μπα μπλον, του κείθε μπλον...

Το βρήκα στο διαδίκτυο και σας το μεταφέρω. Νομίζω αξίζει:

 

«Μικροί είχαμε παίξει το γνωστό παιδικό παιχνίδι, δύο ομάδες αντιπαρατιθέμενες, εναλλάξ να εφορμούν η μία της άλλης ψελλίζοντας ακαταλαβίστικα λόγια, που όλοι νομίζαμε αποκυήματα παιδικής φαντασίας και κουταμάρας (μετέπειτα πήρε την μορφή: «έλα να τα βγάλουμε»):

 

«Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν, ά μπε μπα μπλόν του κείθε μπλόν, μπλήν-μπλόν.»...

Τι σημαίνουν αυτά; Μα , τι άλλο, ακαταλαβίστικες παιδικές κουταμάρες, θα ειπεί κάποιος. Όμως δεν είναι έτσι. Ατυχώς, η Ελληνική, εδέχθη πλείστες όσες προσβολές από εξελληνισμένους βαρβάρους, Σλάβους, Τουρκόφωνους, Λατίνους κλπ., που δεν κατανοούσαν την ελληνική -ούτε καν είχαν την φωνητική ανατομία που θα τους επέτρεπε σωστές εκφωνήσεις φωνηέντων - εμιμούντο τις φράσεις, παραφράζοντάς τες συχνότατα, και έτσι διεστραμμένα και παραμορφωμένα, έφθασαν μέχρι των ημερών μας, ώστε πλέον να μη αναγνωρίζονται.

 

Κατ'΄αυτόν τον τρόπο, εισήχθησαν εις την Ελληνική, όροι, λέξεις και φράσεις, ως μέσα από παραμορφωτικό κάτοπτρο είδωλα, καθιστάμενα αγνώριστα στον απλό κόσμο. Ας επανέλθουμε στο πιο πάνω. Η όλη στιχομυθία, προήρχετο από παιδικό παιχνίδι που έπαιζαν οι Αθηναίοι Παίδες (και ου μόνον), και ταυτόχρονα εγυμνάζοντο στα μετέπειτα αληθινά πολεμικά παιχνίδια. Πράγμα απολύτως φυσικό, αφού πάντοτε ο Αθηναίος Πολίτης ετύγχανε και Οπλίτης! (Βλέπετε παίζοντας και με τα γράμματα, προκύπτον συνδεόμενες έννοιες, Πολίτης - Οπλίτης.)

 

Τι έλεγαν λοιπόν οι αντιπαρατιθέμενες παιδικές ομάδες, που τόσον παραφράσθηκε από τους μεταγενέστερους? Ιδού η απόδοση:

 

«Απεμπολών, του κείθεν εμβολών !!!...» (επαλαμβανόμενα με ρυθμό, εναλλάξ από την επιτιθέμενη ομάδα)

 

Τι σήμαιναν ταύτα; Μα..απλά ελληνικά είναι! « Σε απεμπολώ, σε αποθώ, σε σπρώχνω, πέραν (εκείθεν) εμβολών σε (βλ. έμβολο) με το δόρυ μου, με το ακόντιό μου!!!

 

Άντε και εις άλλα με υγείαν !!!

 

Για την αντιγραφή

 

Αρίσταρχος

 

ΠΗΓΗ ΟΡΘΟΓΡΑΦΟΣ

Η αρχαία ελληνική γραμματεία διδάσκει και σήμερα...

Γράφει ο Ιωάννης Ασλανίδης

«Προδότης δεν είναι μόνον αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος του στους εχθρούς. Αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο Αξίωμα, εν γνώσει του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των Ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει…»(ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, 460-398 π.Χ.)

Λέει ένας μεγάλος Γερμανός επιστήμων: Μισώ τους Έλληνες επειδή νοιώθω πάντα πολύ μειωμένος, διότι ό,τι και να πούμε, για όποιο θέμα και αν μιλήσουμε, ό,τι ανακάλυψη και να πετύχουμε σήμερα, σε όποιο επιστημονικό κλάδο και εάν ασχοληθούμε, ακόμη και όποια φιλοσοφία και αν αναπτύξουμε, διαπιστώνω την θλιβερή για εμάς αλήθεια, σ’ όλους τους τομείς που προανέφερα είμαστε πάντα οι Δεύτεροι, διότι μπροστά από εμάς το είπαν, το σκέφτηκαν, το ανακάλυψαν, το δημιούργησαν και φιλοσόφησαν οι αρχαίοι Έλληνες. Αυτό θα μας φάει, αυτό εσαεί θα μας μειώνει, αλλά αυτό πάντα θα είναι ο φάρος για κάθε προσπάθεια, για κάθε επιτυχία, για κάθε φιλοσοφική σκέψη και για κάθε πρόοδο.

Φάρος λοιπόν, ακόμη και γι’ αυτούς που μας μισούν είναι η Ελληνική φιλοσοφία, η Παιδεία, οι Αρχές και αξίες της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Όμως, εμείς οι σημερινοί Έλληνες καταβάλουμε κάθε προσπάθεια, να την αγνοούμε, ν’ αδιαφορούμε σχεδόν σκόπιμα, ν’ αποξενώνουμε και να αποκόπτουμε την σημερινή παιδεία του νεοέλληνα από αυτήν.

Η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, είχε λόγο, είχε σκέψη, είχε πρόταση για τον άνθρωπο σαν άτομο και σαν μέλος του συνόλου μιας κοινωνίας. Όλα τα αρχαία κείμενα, έχουν την αξία τους, διότι διδάσκουν, προτρέπουν και καθοδηγούν, που η εφαρμογή των και σήμερα ακόμη πλησιάζει το τέλειο.

Για την επιβεβαίωση των αναφερόμενων σας μεταφέρω μια περικοπή του Ομήρου, επίκαιρη για την εποχή μας, από την Οδύσσεια, όπου ο Όμηρος διδάσκει εσαεί την ανθρωπότητα, τι πρέπει να κάνουμε για να ανακτήσουμε την τιμή μας, την υπόληψή μας, την περιουσία μας, δηλ. την κληρονομιά μας.

Είναι πολύ σημαντικό για κάθε Έλληνα, και προπαντός για τις πολιτικές ηγεσίας της πατρίδος μας, να διδαχθούν από την περικοπή αυτή, και να πράξουν αυτό που πρέπει: Όταν ο Οδυσσέας φθάνει στην Ιθάκη, κατά την περιγραφή του Ομήρου, η μεγάλη του επιθυμία είναι να πάρει πίσω τον κόσμο του, που οι διάφοροι μνηστήρες του έκλεψαν. Παρά την λαχτάρα του να ανακτήσει τον βίο του διαπιστώνει ότι δεν είναι και τόσο εύκολο. Τότε, διατηρεί την ανωνυμία του μεταμορφωμένος σε ζητιάνο (από την θεά Αθηνά κατά τον Όμηρο), ελέγχει την κατάσταση, συγκεντρώνει τις πληροφορίες του, δεχόμενος καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων.

Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να επιτύχει τον στόχο του πάση θυσία, δηλ. την απαλλαγή από τους μνηστήρες, και όχι να εμπλακεί με αυτούς σε μια στείρα αντιπαράθεση.

Περιμένει λοιπόν να ’ρθει η κατάλληλη ώρα. Η Ώρα ήλθε, όταν κατόρθωσε, σύμφωνα πάντα με το σχέδιό του και με την βοήθεια του υιού του, στρίμωξε όλους τους μνηστήρες άοπλούς μέσα σε μια αίθουσα. Τότε φανερώνεται πάνοπλος και δεν δείχνει οίκτο σε κανέναν, διότι ο κόσμος που πήγαν να του πάρουν είναι ο βιός του, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, είναι η πατρίδα του που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του, που τίμησε τον Ξένιο ΔΙΑ.

Στο σημείο αυτό αξίζει τον κόπο να διαπιστώσουμε το μεγάλο δίδαγμα που βγαίνει από την περικοπή αυτή, όπου ο Όμηρος περιγράφει την σειρά εξολόθρευσης των μνηστήρων από τον Οδυσσέα, σύμφωνα με το μέγεθος της επικινδυνότητας των μνηστήρων:

Ο πρώτος που εξολοθρεύει είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ. Η λέξη μιλά μόνη της, είναι η αντί-νόηση, δηλ. αυτός που διαστρέφει την πραγματικότητα, ώστε να μην σκεφτόμαστε καθαρά, για να ελέγχει την κατάσταση. Κατά τον Όμηρο είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για καθυπόταξη και δουλειά του Ανθρώπου, γι’ αυτό πρέπει να πεθάνει πρώτος.

Ο δεύτερος που εξολοθρεύει είναι ο ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ. Είναι ο Άνθρωπος που χρησιμοποιεί θεμιτά και αθέμιτα μέσα, είναι δεινός και αδίστακτος άνθρωπος ως μαχητής.

Ο τρίτος στην σειρά που σκοτώνει είναι ο ΑΜΦΙΝΟΜΟΣ, αυτός είναι εκείνος που διαστρεβλώνει τον νόμο, αλλάζει την τάξη των πραγμάτων. Είναι επικίνδυνος, διότι είναι με όλες τις καταστάσεις.

Ο τέταρτος στην σειρά που αναφέρει ο Όμηρος στην Οδύσσεια, ότι σκότωσε ο Οδυσσέας είναι ο ΑΓΕΛΑΟΣ, είναι λαοπλάνος, είναι αυτός που με τα πλάνα λόγια του μπορεί και παρασέρνει το λαό σε επικίνδυνα σκαλοπάτια. Μπορεί μάλιστα με την βοήθεια του ΑΝΤΙΝΟΟΥ, να μετατρέψει τον λαό σε κατευθυνόμενη Αγέλη.

Καθορίζει ο Όμηρος μια τέτοια σειρά προτεραιότητας στην απαλλαγή από τους ενοχλητικούς και επικίνδυνους μνηστήρες του Οδυσσέα, ώστε ν’ ανακτήσει τον χαμένο βιό του. Τίποτε δεν είναι στην περικοπή αυτή τυχαίο.

Κρύβει ένα βαθύτατο νόημα, το οποίο και σήμερα ισχύει. Στο χέρι μας είναι, ιδιαίτερα στο χέρι της πολιτικής Ηγεσίας του τόπου, ώστε αποκρυπτογραφώντας την περικοπή αυτή του Ομήρου, να προγραμματίσει τον τρόπο απαλλαγής και επίλυσης των τεράστιων προβλημάτων της χώρας μας, που χρόνια μας ταλανίζουν, μας εξουδετερώνουν, μας διαλύουν, μας καταστρέφουν.

Είναι θλιβερό σήμερα, να νοιώθει ο Έλληνας, στην από αιώνων πατρώα Πατρίδα του, ξένος και τρομοκρατημένος.

Άραγε ενστερνίσθηκαν οι τριακόσιοι το μέγεθος της Ευθύνης των και το μέγεθος των από εδώ και πέρα υποχρεώσεών των.

ΠΗΓΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Δύο κλοπές και μια πυρκαγιά αργότερα...

Γράφει ο Γιώργος Κοκκόλης (πολιτικός επιστήμονας)

Τι χάσαμε; Έναν Πικάσο, κάτι αγαλματάκια και μερικά νεοκλασσικά. Άλλωστε τι δουλειά έχουμε με τον «ξένο» Πικάσο και μερικά κτίρια με μετώπες – και αυτά εισαχθέντα είναι.

Σωστά. Διότι ο Πικάσο δεν διαλέχθηκε με τις κλασσικές φόρμες προκειμένου να τις αποδομήσει και να οδηγηθεί στην αφαίρεση. Διότι τα νεοκλασικά μας ήρθαν από τη Βιέννη και το Βερολίνο. Οι λαϊκοί μάστορες δεν προσάρμοσαν τις φόρμες στις ανάγκες και τις προσλήψεις του ελληνικού τοπίου δημιουργώντας ένα ιδιότυπο ρεύμα νεοκλασσικισμού.

Άλλωστε ποιον αφορά ο πολιτισμός στην Ελλάδα;

Από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους ο πολιτισμός υπάρχει ως μια γραφειοκρατική υπηρεσία. Εξυπηρετεί ως ιδεολόγημα τους σκοπούς του κράτους χωρίς καμία αντιστοιχία με την κοινωνία. Ήδη από τη σύστασή του το ελλαδικό κράτος αντιλήφθηκε ως πολιτισμό την αποκατάσταση του με την αρχαιότητα μέσα από μια «αερογέφυρα» με την κλασσική Ελλάδα.

Γρήγορα αναγνωρίσθηκε η παράνοια του εγχειρήματος και το σχήμα εμπλουτίσθηκε με την ζαμπελιο-παπαρηγοπούλειο οπτική του «Ελληνισμού δια μέσου της Ιστορίας», αποκαθιστώντας το Βυζάντιο στην εθνική διήγηση. Αυτό εξελίχθηκε σύντομα στο ιδεολόγημα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, το οποίο για δεκαετίες ήταν η επίσημη κρατική ιδεολογία. Παρά την ρηχότητα με την οποία αναπτύχθηκε, η αναπαραγωγή του αποτέλεσε έναν άξονα πάνω στον οποίο πορεύθηκε η ελληνική κοινωνία. Όταν πια εξευτελίστηκε πλήρως από το κιτς της απριλιανής δικτατορίας, κατέρρευσε μαζί της σαν χάρτινος πύργος.

Ωστόσο το πρόβλημα με την κατάρρευση του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού είναι ότι δεν βρέθηκε τίποτα στη θέση του να αντικαταστήσει την εθνική διήγηση και να αποτελέσει μια ιδεολογία που θα μπορούσε να κινητοποιήσει τις μάζες. Παρά την προσπάθειά τους, το «ευρωπαϊκό όραμα», η «Αλλαγή» και ο «εκσυγχρονισμός» δεν κατάφεραν να προσελκύσουν και να εμπνεύσουν.

Τώρα στην εποχή της κρίσης ο πολιτισμός μοιάζει να έχει ταυτίσει με ένα πράγμα: τα φράγκα του τουρισμού. Τον προβάλλουμε μόνο ως φολκλόρ όπου μυριστούμε ότι πουλάει. Η οπτική αυτή είχε και τη συμβολική της επιβεβαίωση με την συγχώνευση των δύο υπουργείων πριν μερικά χρόνια.

Στο ενδιάμεσο, τόνοι μελάνης έχουν χυθεί και θα χυθούν τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό σχετικά με το μέλλον της χώρας αναμασώντας πολιτιστικά στερεότυπα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα θα σωθεί άλλοι πάλι πως δεν θα αποφύγει τη χρεωκοπία. Κάνουν και οι δύο λάθος. Γιατί η Ελλάδα έχει χαθεί έτσι κι αλλιώς.

Γιατί έχει χαθεί; Γιατί απλά μετεβλήθη από πολιτιστική πρόταση σε ένα βαλκανικό μεταπρατικό κράτος με περιορισμένη εμβέλεια και έκταση διατηρώντας μάλιστα μια άκρως εσωστρεφή εικόνα για τον εαυτό του. Δηλαδή βρίσκεται στον αντίποδα της πολιτιστικής πρότασης που επικαλείται.

Αλλά τι είναι ο πολιτισμός; Μια στείρα αναπαραγωγή εθίμων ή μια κουβεντούλα μεταξύ ακαδημαϊκών;

Το να δημιουργείς πολιτισμό δεν είναι θεωρητικούρα. Είναι κάτι το απτό. Περιλαμβάνει τέχνη, κτήρια, γράμματα, ιδέες και ανθρώπους. Είναι μια πρότασης ιεράρχησης του ανθρώπινου βίου με συγκεκριμένες αξίες. Αυτός ο τόπος λοιπόν έχει αρθρώσει μια τέτοια πρόταση, που ενδιαφέρει πανανθρώπινα, για αυτό και ονομάστηκε κλασσική. Φυσικά ο ελληνικός πολιτισμός δεν είχε μόνο την κλασσική πεντηκονταετία των Αθηνών – είχε παρελθόν και μέλλον.

Η Ελλάδα δεν είναι ένα μάτσο νησιά ή δυο γκρεμισμένες κολώνες. Δεν είναι τα ποτάμια και τα βουνά της. Δεν είναι δηλαδή απλά ένα οικόπεδο του πλανήτη. Η Ελλάδα είναι μια Ιδέα, μια πρόταση πολιτισμού, μια πρόταση άλλων προτεραιοτήτων. Όσοι πιστεύουν ότι τα αρχαία αγάλματα και οι «βυζαντινές» εικόνες είναι απλά έργα τέχνης δεν έχουν καταλάβει τι είναι η Ελλάδα. Η δημοκρατία δεν είναι απλά ένα σύστημα διακυβέρνησης και το θέατρο δεν είναι απλά μια μορφή τέχνης.

Αυτό που αγνοούν ή αδυνατούν να λάβουν υπόψιν όλοι όσοι μιλούν για την Ελλάδα είναι η μεταφυσική διάσταση του πολιτισμού της. Δεν είναι μια λεπτομέρεια, αλλά ο ακρογωνιαίος λίθος του. Χωρίς τη μεταφυσική ο Παρθενώνας είναι ένα μάτσο αρχαία μάρμαρα και τα αγαλματάκια που χάθηκαν είναι απλά «έργα τέχνης».

Θα μου πείτε εδώ δεν έχουμε να φάμε θα ασχολούμαστε με τον πολιτισμό; Κι όμως αυτή είναι μια βαθιά οικονομική πρόταση. Διότι αν θέλουμε να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα πρέπει να ξανα-ανακαλύψουμε τους εαυτούς μας. Αυτό έχει μόνο πρακτικές εφαρμογές και κυρίως αφορά τον τουρισμό. Γιατί έρχονται νομίζετε οι ξένοι στη χώρα μας; Για τα ωραία μας τα μάτια ή για να δουν τον τόπο που γεννήθηκαν αυτές οι αθάνατες φόρμες και ιδέες;

Όσο δεν κατανοούμε τον πολιτισμό μας δεν θα μπορέσουμε ποτέ να το αναδείξουμε. Η νέα Ελλάδα για να χτιστεί θα χρειαστεί από αρχιτέκτονες και πολεοδόμους μέχρι εικαστικούς και τουριστικούς πράκτορες. Αυτή η νέα Ελλάδα έχει ανάγκη από μια νέα εθνική αφήγηση, με βάθος, με ουσία ώστε να μπορέσει να αποκαταστήσει το όνομα της Ελλάδα και να της δώσει μια θέση υποκειμένου στην Ιστορία.

Μέχρι να συμβεί αυτό (αν συμβεί) δεν έχει νόημα να ασχολούμαστε με τα οικονομικά του ελλαδικού κράτους γιατί η Ελλάδα είναι ήδη χαμένη.

ΠΗΓΗ  iefimerida.gr

Αρχαίο Ελληνικό ανέκδοτο...

Τα αρχαία Ελληνικά ανέκδοτα είναι πνευματώδη και διδακτικά. Μας χαρίζουν το γέλιο αλλά εκφράζουν και το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα στην πιο χαριτωμένη μορφή του.

Διαβάστε μερικά:

Είπε κάποιος στον Αρίστιππο ότι η Λαΐδα δεν τον αγαπά, αλλά προσποιείται ότι τον αγαπά. Ο Αρίστιππος απάντησε:
«Ούτε το κρασί ή το ψάρι με αγαπούν, εγώ όμως τα απολαμβάνω».

Ένας άντρας είπε στην ερωτομανή γυναίκα του:

«Τι θέλεις να κάνουμε, να φάμε ή να κάνουμε έρωτα».
Εκείνη του είπε:
«Ό,τι θέλεις, ψωμί πάντως δεν έχουμε».

Είπε κάποιος στον Διογένη:

«Οι συμπολίτες σου σε καταδίκασαν σε εξορία».
Και ο φιλόσοφος απάντησε:
«Κι εγώ τους καταδίκασα να μένουν στον τόπο τους».

Ο Διδύμων, οφθαλμίατρος της εποχής εξετάζει το μάτι μιάς κοπέλας.
Ο Διογένης τον βλέπει. Ξέρει ο Διογένης ότι ο Διδύμων είναι τύπος ερωτίλος, κοινώς γυναικάς. Και του λέγει «Πρόσεξε Διδύμωνα, μήπως εξετάζοντας τον οφθαλμό, φθείρεις την κόρην».

Επαινούσαν μερικοί μπροστά στον Άγη τους Ηλείους, γιατί ήταν πολύ δίκαιοι κριτές στους Ολυμπιακούς αγώνες. Ο Άγης ρώτησε με απορία:
- Και είναι τόσο σπουδαίο το ότι οι Ηλείοι μια φορά στα τέσσερα χρόνια γίνονται δίκαιοι;

Ένας πατέρας ζήτησε από τον Αρίστιππο να διδάξει τον γιο του. Ο φιλόσοφος ζήτησε αμοιβή 500 δραχμές. Ο πατέρας θεώρησε υπερβολικό το ποσό.
-«Με τόσα χρήματα», είπε, «θα μπορούσα να αγοράσω ένα ζώο».
-«Αγόρασε», είπε ο Αρίστιππος, «κι έτσι θα έχεις δύο».

Ο Διογένης ζητούσε ελεημοσύνη απο ένα άγαλμα. Όταν τον ρώτησαν γιατί
κάνει κάτι τέτοιο απάντησε:
- Εξασκούμαι στο να μην απογοητεύομαι απο την αναισθησία των ανθρώπων.

Παρακινούσαν τον Φίλιππο τον Μακεδόνα να εξορίσει κάποιον που τον κακολογούσε. Ο Φίλιππος απάντησε:
- Δεν είστε καλά!! Θέλετε να τον στείλω να με κατηγορεί και σ’ άλλα μέρη;

Ένας φαλακρός έβριζε τον Διογένη. Ο φιλόσοφος γύρισε και του είπε:
«Δεν σου ανταποδίδω τις βρισιές, αλλά θα ήθελα να πω ένα «μπράβο» στις τρίχες σου, γιατί απαλλάχτηκαν από ένα κακορίζικο κεφάλι».

Ρώτησε κάποιος τον Αντισθένη τι είδους γυναίκα θα ήταν κατάλληλη για γάμο. Ο φιλόσοφος του είπε:
«Το πράγμα είναι δύσκολο. Αν παντρευτείς ωραία, θα την έχεις με άλλους κοινή, αν άσχημη, θα είναι σαν να σου επέβαλαν ποινή».

Πληροφορήθηκε ο Αριστοτέλης από κάποιον ότι μερικοί τον έβριζαν. Ο φιλόσοφος απάντησε: «Καθόλου δεν με νοιάζει. Όταν είμαι απών, δέχομαι ακόμα και να με μαστιγώνουν».

ΠΗΓΗ  ΕΛΠΙΔΑ


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Όπως καταλαβαίνετε συνεχίζω να απέχω από την "δημοσιογραφική ενημέρωση"...
Θα μου περάσει.
Τουλάχιστον κάνω ένα ευχάριστο διάλειμμα...

Η αξία της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας...

Γράφει η
Ντίνα Εξάρχου

Καθηλωμένη μπροστά στην τηλεόραση η φιλοξενούμενή μου Γαλλίδα ελληνομαθής δασκάλα παρακολουθούσε στο κρατικό κανάλι μας τις σκανταλιές του Ωρίωνα.

"Τι καταπληκτική μυθολογία είναι αυτή" έλεγε και ξανάλεγε.
 

Με άγρια ερωτική διάθεση ο Ωρίωνας είχε πάρει στο κατόπι τις επτά κόρες του Άτλαντα, τις Πλειάδες-την Αλκυόνη, τη Μερόπη, την Κελαινώ, την Ηλέκτρα, τη Στερόπη, την Ταυγέτη και τη Μαία.

Τρομαγμένες εκείνες έτρεξαν στον Δία, που τις γνώριζε καλά. Η Μαία, η Ταυγέτη και η Ηλέκτρα τού είχαν κάνει δώρο την παρθενιά τους. Οι δυο πρώτες τού είχαν χαρίσει και δυο γιούς.

«Κρύψε μας, του φώναξαν, μας κυνηγάει ένας λεβεντάντρας κοινός θνητός».
         

Ο Δίας τις έκρυψε χωρίς να τους στερήσει την ελευθερία. Τις έκανε περιστέρια και μετά αστέρια.
         
«Τι καταπληκτική μυθολογία είναι αυτή, μονολογούσε η Γαλλίδα. Ποιοι άνθρωποι έφτιαξαν αυτούς τους μύθους»!

Η θεά Άρτεμη, τρελά ερωτευμένη με τον κοινό θνητό Ωρίωνα, είδε τα επτά περιστέρια που πετούσαν στον ουρανό και μετά τα επτά αστέρια που έλαμπαν μέσα στη νύχτα και ανακουφίστηκε.

Αλλά ο απερίσκεπτος Ωρίωνας της γύρισε την πλάτη και πήρε στο κατόπι άλλη: Την Ηώ, τη θεά της αυγής.

Πληγωμένη η Άρτεμη έτρεξε ξωπίσω του, τον έφτασε, τέντωσε το τόξο της και κάρφωσε το βέλος στην καρδιά του. Κλαίγοντας ύστερα παρακάλεσε τον Δία να τον κάνει και εκείνο αστέρι.

Ο Δίας δεν έκανε τον Ωρίωνα απλό αστεράκι, αλλά ολόκληρο αστερισμό, όπως ταίριαζε στην ομορφιά του.

«Τι επίπεδο είχαν οι άνθρωποι που έφτιαξαν αυτή τη μυθολογία! Έχετε σκεφτεί τι ανθρωπότητα θα είχαμε, αν διδάσκονταν αυτά τα καταπληκτικά πράγματα στα σχολεία», είπε η Γαλλίδα εκπαιδευτικός.
 
Δεν ξέρω τι ανθρωπότητα θα είχαμε, αν διδασκόταν η αρχαία ελληνική μυθολογία στα σχολεία των πέντε ηπείρων της γης. Εκείνο που ξέρω είναι ότι αν διδάσκονταν αυτά τα παραμύθια τουλάχιστον στα ελληνικά σχολεία, οι νοικοκυρές μας δεν θα σφάζονταν πανελλαδικά για τις τούρκικες σαπουνόπερες και ο κ. Μπουτάρης δεν θα ψάρευε ψήφους στη Θεσσαλονίκη τάζοντας στους πολίτες της συμπρωτεύουσας δημοτικό τηλεοπτικό πορνό.

 

ΠΗΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΓΑΛΛΟΙ...

Ευτυχώς υπάρχουν και οι Γάλλοι!!!
Όταν εμείς αντιδρούμε στην διδασκαλία των αρχαίων Ελληνικών οι Γάλλοι διαμαρτύρονται ζητώντας περισσότερα κονδύλια για τις πανεπιστημιακές έδρες των κλασικών σπουδών τους. Τι να κάνουμε; Χρειάζεται και λίγη κοινή λογική...