Την «γάτα» την μάθαμε, το... ποντίκι που κρύβεται;...

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο στην οποία ο πρωθυπουργός να συνεντευξιάζεται επί... 3ωρο, μέχρις τις 2.30 ξημερώματα!

Οι κανονικοί άνθρωποι, που ξυπνούν το πρωί γιατί έχουν να δουλέψουν, αυτές τις άγριες ώρες κοιμούνται, δεν χαζεύουν τηλεόραση. Αλλά, βέβαια, στην Ελλάδα με κυρίαρχο επάγγελμα την... ανεργία, υπάρχουν περιθώρια για τέτοια παράδοξα. Εγώ παρακολούθησα την εκπομπή, από επαγγελματική διαστροφή και λόγω περίεργου βιολογικού ρολογιού...

Να σας πω την αλήθεια, θα είχα προτιμήσει το βιβλίο μου ή κάποια καλή ταινία, αλλά με τριβέλιζε η απορία τι στην ευχή θα απαντούσε ο κ. Τσίπρας στον δημοσιογράφο, ο οποίος ήμουνα σίγουρος ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην του θέσει το θέμα, όταν θα έφθανε η στιγμή να τον ρωτήσει για την... γάτα των Ιμαλαΐων! Και γνωρίζοντας το στιλ του Νίκου Χατζηνικολάου και ότι θα τον στρίμωγνε περί το τέλος της εκπομπής, ήμουνα προετοιμασμένος να υποστώ όλα τα προηγούμενα που θ' άκουγα. Από την ίδια κασέτα...

Γιατί, ο κ. Πρωθυπουργός, με το σύνηθες ύφος του -πότε να ωραιοποιεί τα πράγματα που διαχειρίζεται ο ίδιος, πότε να ποινικοποιεί και να δαιμονοποιεί τους χειρισμούς των προκατόχων του και συνήθως να περιγράφει την δική του... πραγματικότητα, όχι αυτή που βιώνουμε όλοι- ήξερα πάνω κάτω τι θα έλεγε. Και πώς θα παρουσίαζε ως... εθνική επιτυχία του ίδιου και της κυβέρνησής του, την κάθε κωλοτούμπα που έχει κάνει για “να μην καταστραφεί η χώρα...”, αποσιωπώντας ότι μετά από κάθε τέτοια “επιτυχία” η Ελλάδα πάλευε από ακόμη δυσμενέστερη θέση. “Δεν πετύχαμε τους στόχους μας στην διαπραγμάτευση, αλλά... είμαι ο μόνος που διαπραγματεύθηκε”, “φθάνει πια το αστείο ότι μετέτρεψα το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ- το έκανα για το... εθνικό καλό, και ξαναψηφίστηκα...” (σσ: άρα, την στροφή την έκανες!), “δεν υπάρχει περίπτωση να παραβιάσουμε την κόκκινη γραμμή μας για μη μείωση των συντάξεων.... αλλά κάποιες υψηλές συντάξεις θα μειωθούν...”, και άλλα κωμικά παρόμοια...

Περίμενα, λοιπόν, την ώρα... της γάτας των Ιμαλαΐων! Και όταν έφθασε, το μόνο που “πληροφορήθηκα” δια πρωθυπουργικών χειλέων, είναι ότι... “την έσκισε!” Ότι δεν έκανε κανένα συμβιβασμό με τον ιδιοκτήτη του ΔΟΛ “ ο οποίος συναντά και θα συναντά όλο και συχνότερα τον εισαγγελέα...”. Ότι “ η πρωτοβουλία των συναντήσεων ανήκε πάντα στον κ. Ψυχάρη...”(δεν είπε το όνομα, ως... “άλλον” τον ανέφερε). Ότι “ θα συναντιόνταν ακόμη και με τον διάολο, αλλά δεν θα του πουλούσε την ψυχή του...”. Ότι “σημασία δεν έχει ποιους συναντά, αλλά το τι πράττει ως πρωθυπουργός, αν τους κάνει τα χατίρια...”. Και αυτός, δεν έχει κάνει το παραμικρό χατίρι, παραμένει διαπρύσιος διώκτης της διαφθοράς και της διαπλοκής, “όπως αποδεικνύεται με τα νομοσχέδια που φέρνει...”.

Καλά , ας πούμε, ακούγονται όλα αυτά για κάποιον... νυσταγμένο που άντεξε όλη την εκπομπή. Αλλά, για κάποιους καχύποπτους και περίεργους, παραμένουν αναπάντητα καίρια ερωτήματα, που δεν παρακάμπτονται από αφορισμούς και... σκισίματα της γάτας!

Θεωρούμε εξ αρχής πιθανότατο (αν όχι δεδομένο...), ότι ο εκδότης και ιδιοκτήτης του ΔΟΛ, επεδίωξε να τον συναντήσει για να του ζητήσει “κάτι”. (Και οι άλλοι επιχειρηματίες που τον συναντούν,κάτι του ζητούν...) Τι, δεν ξέρω. Κάτι γύρω από δάνεια, κάτι γύρω από τηλεοπτικές άδειες. Ο ίδιος διαψεύδει ότι τα (συ)ζήτησε με τον πρωθυπουργό, αλλά υποστηρίζει ότι του τα... προσέφερε αυτοβούλως ως αντάλλαγμα, ο κ. Τσίπρας, για να εξασφαλίσει την εκδοτική του υποστήριξη. Ο κ. Τσίπρας, από την πλευρά του, άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι αυτά παζάρευε ο κ. Ψυχάρης. Που να βγάλεις άκρη, αν δεν είσαι...αυτήκοη γάτα;

Ερώτημα πρώτο, λοιπόν: αφού ο κ. Τσίπρας διαβεβαιώνει ότι δεν υπέκυψε σε καμιά πίεση ή προσφορά του κ. Ψυχάρη, γιατί... χρειάστηκαν 4 συναντήσεις για να ξεκαθαρίσει την θέση του; Δεν αρκούσε ένα, αρχικό και τελεσίδικο “ου”, κατά πως διδάσκει και η εκκλησία; Κι' αν υποτεθεί ότι ο εκδότης επέμενε, γιατί δεν απέρριπτε το αίτημα για συνάντηση ο πρωθυπουργός -όπως είπε ότι έκανε μετά τις εκλογές του Γενάρη του '15, όταν ο κ. Ψυχάρης επίμονα του ζητούσε και ...άλλα ραντεβού; Τόσο... περίεργος και ανεκτικός άνθρωπος είναι;

Ερώτημα δεύτερον: Γιατί ο κ. Τσίπρας,αντί να βγει δημόσια και να καταγγείλει την συγκεκριμένη απόπειρα διαπλοκής, κάτι που θα τον συνέφερε και πολιτικά, δεδομένου ότι η βασική ρητορική του ήταν ότι θα πάτασσε οριστικά διαφθορά και διαπλοκή προτίμησε την αιδήμονα σιωπή κατά την κρίσιμη προεκλογική περίοδο; Περίμενε κάποια εξέλιξη, κάποια αναδίπλωση, κάποιο προσφορότερο “ντήλ”;

Ερώτημα τρίτον: Γιατί οι συγκεκριμένες συναντήσεις έγιναν υπό τέτοια... τζειμσμποντική μυστικότητα, και όχι δημόσιες και επίσημες; Πως ανέχθηκε ο κ. Τσίπρας, ο οποίος... κατακεραύνωσε με υπαινιγμούς διαπλοκής την ανακοινωμένη και δημόσια, με μάρτυρες, συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη και Ψυχάρη, να υποκύψει στο αίτημα του εκδότη για μυστικές συναντήσεις; Και,τέλος,

Ερώτημα τέταρτον: Αν όλα, παρά τις περίεργες... συμπτώσεις, από πλευράς πρωθυπουργού έγιναν “ όμορφα, ηθικά, αγγελικά πλασμένα...”, αν τίποτε το επιλήψιμο, ενοχοποιητικό για τον κ. Τσίπρα δεν συζητήθηκε στις 4 αυτές συναντήσεις, τότε τι νόημα έχει η επίσημη διαρροή του Μεγάρου Μαξίμου (ως απάντηση στην έμμεση απειλή του κ. Ψυχάρη ότι “υπάρχουν χρυσές εφεδρείες...”) με την οποία προειδοποιείται ο ιδιοκτήτης του ΔΟΛ ότι “τυχόν παράνομη ηχογράφηση των συζητήσεων, είναι κακούργημα και όποιος χρησιμοποιήσει τέτοια μέσα θα διωχθεί ποινικά”;

Εγώ, αν ήμουν Τσίπρας και ήμουν τόσο σίγουρος πως είμαι “καθαρός ουρανός, που δεν φοβάται αστραπές...” θα προκαλούσα τον κ. Ψυχάρη να δημοσιοποιήσει όσα αποδεικτικά στοιχεία έχει, νομίμως η παρανόμως κτηθέντα. Αλλά εγώ, δόξα το Θεό, δεν είμαι Τσίπρας..

ΠΗΓΗ  iefimerida.gr

H ερώτηση που ΠΡΕΠΕΙ να απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει μονομερείς κινήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει το μνημόνιο, αλλά αυτό δεν είναι μονομερής κίνηση, είναι κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει σκληρή διαπραγμάτευση, θα αυξήσει τους βασικούς μισθούς, θα φτιάξει δίχτυ ασφαλείας για τους φτωχούς, θα σταματήσει τη λιτότητα και θα φέρει με άλλον τρόπο την ανάπτυξη.

Όλα αυτά ακούγονται καθημερινά και επί της ουσίας θεωρούν περίπου δεδομένο ότι η άλλη πλευρά (οι δανειστές μας) θα υποχωρήσει μπροστά στα ατράνταχτα(;) επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ και τη «νωπή» ετυμηγορία του ελληνικού λαού.

Αυτό όμως που θα έπρεπε να απασχολεί τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη, εν όψει πιθανών εκλογών μέσα στο επόμενο δίμηνο, είναι η ύπαρξη Σχεδίου Β. Τι θα κάνει δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση που οι δανειστές αρνηθούν να συμφωνήσουν σε κάποιο αποδεκτό από την κυβέρνησή του πλαίσιο.

Το θέμα το έθεσε πρόσφατα o προσκείμενος στον ΣΥΡΙΖΑ οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας, λέγοντας ότι πρέπει το κόμμα να αποκτήσει Plan B για την περίπτωση που οι δανειστές του βάλουν το μαχαίρι στον λαιμό.

«Καμία προοπτική και κανένα ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποκλείεται από την κυβέρνηση (σ.σ. ΣΥΡΙΖΑ) για το θέμα άλλου νομίσματος», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Λαπαβίτσας.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν προγενέστερα και οι δηλώσεις του προβεβλημένου οικονομολόγου της Αριστεράς Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου διδάσκει πλέον μας είπε ότι αν ο Τσίπρας δεν είναι πρόθυμος να κλείσει το τηλέφωνο στον Ντράγκι της ΕΚΤ (σ.σ. που είναι και ο δανειστής «τελευταίου καταφυγίου» για τις ελληνικές τράπεζες), τότε καλύτερα να μην εκλεγεί!

Είναι έτσι όμως; Είναι τελικά για τον ΣΥΡΙΖΑ ταμπού η παραμονή εντός του ευρώ ή όχι;

Προφανώς η ερώτηση αυτή δεν στερείται νόημα. Κάποιοι ίσως πουν ότι δεν πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να ανοίξει τα χαρτιά του, διότι έτσι θα μειώσει τη διαπραγματευτική του ισχύ. Δεν έχουν ίσως άδικο ως προς το επιχείρημα, πλην όμως το θέμα είναι καίριας σημασίας για όλους τους πολίτες που ενδέχεται να κληθούν να επιλέξουν σύντομα.

Αυτή η ιστορία με ορισμένα στελέχη του να τα λένε έτσι, κάποια να τα λένε αλλιώς και κάποια άλλα να θολώνουν τα νερά (βολικό ίσως για την αλίευση ψήφων από διαφορετικά ακροατήρια), σε ένα τόσο σημαντικό θέμα, πρέπει επιτέλους να τελειώσει.

Με τις συνθήκες που ζούμε και υπό το βάρος των συνεπειών μιας τέτοιας εξέλιξης, αυτό είναι το κυρίαρχο σημείο που ΠΡΕΠΕΙ να ξέρουν οι πολίτες για να επιλέξουν.

Θα πρέπει για παράδειγμα να ξέρουν αν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα θελήσει να πάρει το βάρος μιας τέτοιας απόφασης -άμεσα αλλά και έμμεσα, δηλαδή μέσω ενεργειών της που ίσως θα επιφέρουν αναγκαστική έξοδο- ή εν πάση περιπτώσει αν θα θέσει το θέμα ενώπιον του ελληνικού λαού μέσω δημοψηφίσματος, όπως υπό άλλες συνθήκες και με άλλες αφορμές επιχείρησε ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ή, τέλος, αν δεσμεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ, επίσημα και συνολικά, όπως τα κόμματα των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην προοπτική της ευρωζώνης, κάτι που πράγματι θα μειώσει τα περιθώρια των διαπραγματευτικών του ελιγμών.

Καλώς ή κακώς, όμως, όλα τα υπόλοιπα είναι παρεπόμενα όταν τείνει να αμφισβητηθεί μια στρατηγική επιλογή της χώρας, όπως το νόμισμά της.

Κατά την άποψή μου, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντήσει πειστικά σε αυτήν την πολύ συγκεκριμένη ερώτηση, τι δηλαδή θα κάνει αν τα στυλώσουν οι δανειστές και ζητήσουν την εφαρμογή όσων έχουν συμφωνηθεί, τότε μπορεί παρά ταύτα να κερδίσει τις ενδεχόμενες εκλογές, αλλά δεν μπορεί να διεκδικεί την ψήφο σκεπτόμενων και κατασταλαγμένων ανθρώπων.

Όχι μόνο εκείνων που συντάσσονται με την προοπτική του ευρώ, αλλά και όσων αντιτίθενται σε αυτή.

ΥΓ.: Με βάση τη χρηματιστηριακή νομοθεσία οι εταιρίες είναι πλέον υποχρεωμένες να θεμελιώνουν τις προβλέψεις, τους για λόγους προστασίας του επενδυτικού κοινού, αποκαλύπτοντας έτσι και μέρος από συγκεκριμένα σχέδιά τους.

Ειλικρινά δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς μπορεί να ισχύει κάτι λιγότερο στην πολιτική. Εκτός κι αν η προστασία του επενδυτικού κοινού είναι... πολυτιμότερη από την προστασία του πολίτη που ψηφίζει για το μέλλον του και το μέλλον της χώρας του!

 

ΠΗΓΗ   euro2day.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Αυτή η ιστορία (που κάποιοι μάλιστα έχουν κάνει καραμέλα!) με την επιστροφή στην δραχμή, πραγματικά με ξεπερνάει.

Δηλαδή τι θεωρούν;

Αν είχαμε δραχμές δεν θα είχαμε χρέος;

Δεν θα χρειαζόμασταν δανεικά;

Θα κόβαμε δραχμές αβέρτα και δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα;

Δαιμονοποιούν το ευρώ λες και έχει σημασία το νόμισμα.

Μα και κουρκουμπίνια να είχαμε για νόμισμα πάλι στην ίδια (αν όχι χειρότερη!) κατάσταση θα ήμασταν!

Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι φταίμε -κυρίως- εμείς και το ξερό μας το κεφάλι και όχι το ευρώ, η τρόικα, η Μέρκελ, κλπ, κλπ, κλπ;

Πότε επιτέλους θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας, θα κάνουμε την αυτοκριτική μας και θα ψάξουμε τον τρόπο για να προχωρήσουμε χωρίς να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη;

Πότε επιτέλους θα βάλουμε μυαλό;

Όπως φαίνεται...  μάλλον ποτέ!

Ας προσέξουν τι εύχονται...

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά, αν και κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πίσω από τις τελευταίες μέσω... sms καταλήψεις σε γυμνάσια και λύκεια. Πρέπει, πάντως, να του πιστώσουμε ότι κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να τις καπηλευθεί, να στείλει ένα ακόμη μήνυμα του ριζοσπαστισμού και της “επαναστατικότητας” του.

Είδε πως δεν του πολυβγαίνει η αναταραχή στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, με τους αποκλεισμούς των πρυτανικών αρχών και τα ενώπιον τηλεοράσεως νταηλίκια των κομματικών εγκάθετων στην φοιτητική κοινότητα (που, άλλωστε, ουδέποτε αποκήρυξε η σχολίασε έστω αρνητικά), λόγω της σθεναρής και αποφασιστικής στάσης κάποιων νέων πρυτάνεων, και επέλεξε να...κατέβει σε χαμηλότερη “πίστα”-αυτή των μαθητών!

Έτσι, λοιπόν, πριν οι καταλήψεις αρχίσουν να φθίνουν (μετά την απειλή ότι οι χαμένες μέρες θ' αντικατασταθούν με μείωση ημερών από τις γιορτινές και καλοκαιρινές διακοπές, και την εξεταζόμενη σκέψη όσοι μαθητές καταληψίες ξεπεράσουν το επιτρεπόμενο όριο απουσιών να μένουν στην ίδια τάξη...), ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσε να τις... προμοτάρει: ο εκπρόσωπος του κόμματος κ. Σκουρλέτης απεφάνθη δημοσίως πως “οι καταλήψεις είναι υγιής αντίδραση σε επιλογές που θέτουν ταξικούς (;) φραγμούς...”, η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ το προχώρησε λίγο παραπέρα διατρανώνοντας ότι “ οι καταλήψεις πρέπει να γίνουν αγώνας για ολόκληρη την κοινωνία...”, και την φιλοσοφικό-ανθρωπιστική διάσταση την διακήρυξε ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ (και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ...) κ. Θέμης Κοτσιφάκης, σημειώνοντας πως “οι μαθητές, μέσω των κινητοποιήσεων, γίνονται καλύτεροι άνθρωποι...”! Όπερ έδει δείξαι....

“Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση...”, κατά πως θα λέει και η μαοϊκή συνιστώσα (δεν μπορεί, θα υπάρχει...)του ΣΥΡΙΖΑ. Και συνεπής στην γνωστή επιμονή του κόμματος στην “κινηματική υπερδραστηριότητα”, που στοχεύει, μεταξύ των άλλων, και στην κεφαλαιοποίηση της οργής, απόγνωσης και ανασφάλειας της κοινωνίας. Δεν πρωτοτυπεί, άλλωστε, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σ' αυτήν την οργανωμένη αντίδραση σε κάθε μορφής “κανονικότητα”, που ίσως μας φέρει ένα βήμα πιο μπροστά. Έτσι έκαναν και τα σημερινά συγκυβερνούντα κόμματα, ως αξιωματική αντιπολίτευση: το ύστερο ΠΑΣΟΚ του Αντρέα “θα ακύρωνε” όποια συμφωνία και ιδιωτικοποίηση έκανε η κυβέρνηση Μητσοτάκη”, το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ κατέβαινε στο λιμάνι κραυγάζοντας συνθήματα κατά της κινέζικης COSCO, που θα την ... έδιωχνε μόλις γινόταν αυτό κυβέρνηση, ο Σαμαράς... κατήγγειλε στα Ζάππεια το μνημόνιο και διαφήμιζε την φιλοσοφική λίθο για την άμεση ανάπτυξη...

Μόνο που καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια. Και μόνο οι πάλαι ποτέ σοβιετικοί εγκέφαλοι επέμεναν πώς “αν η πραγματικότητα δεν συμφωνούσε με τις αποφάσεις τους... τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!” Η “μεγάλη αναταραχή” (και οι υποσχέσεις και “δεσμεύσεις” για όλα και προς όλους), είναι “ωραία κατάσταση” όσο οι ευθύνες και οι αποφάσεις, η καυτή πατάτα, βρίσκεται στα χέρα άλλων. Και οι “άλλοι”, όταν κραύγαζαν και συμπεριφέρονταν αντιπολιτευτικά ως... ΣΥΡΙΖΑ, είχαν την δυνατότητα να “εξιλεώνονται” έναντι των υποσχέσεων τους επειδή “παρέλαβαν καμμένη γη”, αλλά και την καταστροφική, όπως αποδείχθηκε, “εναλλακτική” να κανακεύουν τον κόσμο που ψάρευαν για την ψήφο του, με δανεικά λεφτά και επίπλαστη ευμάρεια...

΄Άλλαξαν τα πράγματα. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι περίοδοι των “παχέων αγελάδων” (των δανεικών...) ώστε να μπορούν να εξοφληθούν με χρέωση... στο μέλλον, λευκές επιταγές. Η κοινωνία έφθασε στα όριά της, και απελπισμένη προσδοκά, χωρίς λογική ενδεχομένως αλλά με σαφέστατη εκδικητική διάθεση, να εισπράξει ( μερικώς, έστω...) τα υπεσχημένα. Κι' όποιος δεν θα μπορέσει “να παραδώσει” τα υπεσχημένα, θα γνωρίσει από πρώτο χέρι και πολύ οδυνηρά τι πραγματικά σημαίνει “μεγάλη αναταραχή”. Από τους καταληψίες μαθητές, τους “αντάρτες” φοιτητές, τους μισθωτούς και συνταξιούχους, τους ανέργους, αυτούς που πουλάνε τα σπίτια τους για να πληρώσουν φόρους(και περιμένουν την πλήρη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ...), τους εκτός δημόσιας υγείας τους... τους... τους πάντες όλους!

ΠΗΓΗ iefimerida.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Χρησιμοποιώ την συγκεκριμένη φωτογραφία γιατί μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Αναρωτιέμαι τι κατάλαβαν αυτοί που το έγραψαν...

Προσωπικά, το θεωρώ ως την επιτομή της ηλιθιότητας και τον πάτο της σημερινής παιδείας.
Το εντυπωσιακό είναι ότι κάποιοι το θεωρούν εξυπνάδα!

Το χρέος, τα μνημόνια και ο… ΣΥΡΙΖΑ!...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Άκουγα προ ημερών τον προβεβλημένο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Στρατούλη να μιλά -ξανά- για τη διαγραφή του ελληνικού χρέους, κι ομολογουμένως εντυπωσιάστηκα.

Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε αν θα θεωρούσε ένα είδος έμμεσης διαγραφής και την επιμήκυνση που θέλει να διαπραγματευτεί η ελληνική κυβέρνηση, κι εκείνος απάντησε ότι η λύση της επιμήκυνσης δεν είναι θεμιτή, διότι το χρέος θα το πληρώσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Πέρα από την άγνοια που υποδηλώνει η απάντηση σε ό,τι αφορά τη μείωση της πραγματικής αξίας ενός δανείου που επιφέρει η μεγάλη επιμήκυνση όταν συνοδεύεται από χαμηλά επιτόκια, ο κ. Στρατούλης εντυπωσίασε και με την ιδιότυπη «ηθική» αντιμετώπιση του θέματος.

Δεν είναι ηθικό να έχουν το βάρος του χρέους τα παιδιά μας, είναι όμως ηθικό να το επωμιστούν οι φορολογούμενοι των υπόλοιπων κρατών της ευρωζώνης, μεταξύ δε αυτών και οι «αδελφοί» Κύπριοι!

Πολύ φοβάμαι ότι την άποψη αυτή του κ. Στρατούλη δεν τη συμμερίζονται ούτε τα κοινοβούλια (που θα πρέπει να ψηφίσουν υπέρ της διαγραφής), αλλά ούτε και η κοινή γνώμη των περισσοτέρων από αυτά τα κράτη, αν όχι και όλων!

Κάποιοι βεβαίως θα σπεύσουν να αναφέρουν την περίπτωση της Γερμανίας, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, προκειμένου να δικαιολογήσουν την προσμονή χαριστικών ρυθμίσεων. Μάλλον ηθελημένα, όμως, λησμονούν τις εντελώς διαφορετικές συνθήκες μεταξύ των δύο περιπτώσεων.

Η Γερμανία ήταν ο ηττημένος του μεγάλου πολέμου, ένα ισχυρό κράτος στα σύνορα της Δυτικής με την Ανατολική Ευρώπη, ένα κράτος που είχε διαμελιστεί και οι σύμμαχοι ήθελαν πάση θυσία να αποφύγουν τις συνθήκες που επικράτησαν εκεί μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και οδήγησαν τελικά στην άνοδο του Χίτλερ.

Τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει στην ελληνική περίπτωση. Η Ελλάδα χρεοκόπησε πρωτίστως εξαιτίας της ανεύθυνης και καθαρά ψηφοθηρικής πολιτικής που ακολούθησαν εγχώριοι ηγέτες -και οι σύμβουλοί τους-, με κύριες αίτιες τη δημοσιονομική πολιτική (βλέπε δάνεια και δαπάνες) αλλά και την εγκατάλειψη της «παραγωγής» προς όφελος μιας καταναλωτικής οικονομίας με χαρακτηριστικά φούσκας.

Δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα των ανισορροπιών μεταξύ Βορρά και Νότου, που όντως προκάλεσε ο σχηματισμός της ευρωζώνης, με τον τρόπο που έγινε. Γι' αυτό άλλωστε και η περίπτωσή της ήταν πολύ βαρύτερη σε σχέση με τον υπόλοιπο Νότο.

Όσο κράτησε βέβαια το «πάρτι» ήταν ωραίο. Διότι τότε το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε αλματωδώς, κι αυτό βεβαίως δεν διέφυγε της προσοχής των ξένων εταίρων μας, η κοινή γνώμη των οποίων γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ελλάδα έζησε αρκετά χρόνια επίπλαστης ευμάρειας, πριν οδεύσει προς την κατάρρευση.

Κι όπως εύκολα αντιλαμβάνεται οποιοσδήποτε, σε τέτοιες περιπτώσεις, η αλληλεγγύη δεν προσφέρεται απλόχερα.

Ουδείς, εν κατακλείδι, αμφιβάλλει ότι το ελληνικό χρέος είναι δυσβάστακτο και δύσκολα θα μπορούσε να αποπληρωθεί ως έχει. Πολιτικά όμως, υπό τις τρέχουσες συνθήκες, είναι πολύ πιο ρεαλιστικό να περάσει μια λύση «επιμήκυνσής» του (που αφήνει περιθώρια για μελλοντικούς περαιτέρω χειρισμούς), παρά μια λύση μερικής έστω διαγραφής.

Κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, μόνο και μόνο διότι θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και «θα διαπραγματευτεί πολύ σκληρά», όπως διατείνονται ο κ. Στρατούλης και άλλα στελέχη του.

Όπως δεν θα αλλάξει και η οπτική των ξένων για την επιτήρηση που θα πρέπει να έχει η Ελλάδα, ενόσω χρωστά αυτά τα ποσά, απλώς και μόνο διότι θα υπάρξει αλλαγή κυβέρνησης!

Όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο, όσοι πιστεύουν γενικώς ότι «θα έρθει ο Τσίπρας (ή οποιοσδήποτε άλλος) και θα «γλιτώσουμε από τα μνημόνια», με τον τρόπο που το εννοούν, ότι δεν θα έχουμε δηλαδή κάποια μορφή αυστηρής -αν και πολιτικά ίσως περισσότερο διακριτικής- επιτήρησης, απλώς εθελοτυφλούν!

Άλλωστε, για να είμαστε και ρεαλιστές, η σκληρή διαπραγμάτευση προϋποθέτει και μια σειρά όπλα. Ποια είναι ακριβώς αυτά τα όπλα, που δεν γνωρίζει η κυβέρνηση, αλλά τα ξέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μας τα έχει πει το επιτελείο του.

Διότι, ας μη γελιόμαστε, στη σημερινή συγκυρία, τυχόν απειλές για «οικειοθελή» έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη (μια… καραμέλα που είχε πέραση παλαιότερα) θα είχαν πολύ μεγαλύτερη επίπτωση στην ίδια τη χώρα, απ' ό,τι στους εταίρους της.

Σε κάθε περίπτωση άλλωστε, η αυτοκαταστροφή ούτε αποτελούσε, ούτε και αποτελεί λύση, για μια κοινωνία που αγωνιά να αυξήσει το βιοτικό της επίπεδο, κι όχι «να πέσει ηρωικά» υπέρ κάποιου απροσδιόριστου ιδεώδους.

Υπό αυτήν την έννοια, οι δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα ότι η κυβέρνηση δεν δικαιούται να διαπραγματεύεται, κι ότι δεν δεσμεύεται από το όποιο αποτέλεσμά τους (παρότι μόλις την Παρασκευή υπήρξε η λεγόμενη δεδηλωμένη) πέρα από αντισυνταγματικές είναι και άνευ ουσιαστικού αντικειμένου.

Αν βρεθεί στην εξουσία, περίπου τα ίδια θα αναγκαστεί να κάνει, εκτός κι αν θέλει να γίνουμε… Κούγκι.

 

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :
Για μένα, το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην τελευταία φράση του παραπάνω κειμένου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μαζεύει ψηφοφόρους οι οποίοι είτε πιστεύουν αυτά που λέει και υπόσχεται, είτε καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά είναι αερολογίες και τον ψηφίζουν επειδή ακριβώς δεν θα τα κάνει!

Με λίγα λόγια, προσπαθεί να μαζέψει ψηφοφόρους που όμως ο καθένας σκέφτεται να τον ψηφίσει για διαφορετικούς λόγους και μάλιστα ο καθένας σκέφτεται να τον ψηφίσει γι' αυτό που αυτός -ατομικά- νομίζει ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ!

Και τον τέλειο χαρακτηρισμό για τον ΣΥΡΙΖΑ τον έδωσε ο πρωθυπουργός στην βουλή...  "αυτό δεν είναι κόμμα, είναι λίστα γάμου"!

Αυτό τα λέει όλα.  

Οι εξελίξεις ήταν προδιαγεγραμμένες...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Οι δήμαρχοι της αντιπολίτευσης δεν επιτρέπουν στους επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης να κάνουν ελέγχους για παράτυπες προσλήψεις στο Δημόσιο με πλαστά δικαιολογητικά. Ο υπουργός Εσωτερικών διαφωνεί με τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και συμφωνεί με την περιφερειάρχη του Σύριζα. Οι συνδικαλιστές απεργούν και κάνουν καταλήψεις στα δημαρχεία εναντίον των ελέγχων και της αξιολόγησης. Όλη η Ελλάδα σε τρεις γραμμές.

Οι εξελίξεις ήταν προδιαγεγραμμένες. Την επομένη των ευρωεκλογών, ο πρωθυπουργός εμφάνισε ως κυβέρνηση τον γαλάζιο Σύριζα για να αντιπαρατεθεί στον ροζ ο οποίος είχε νικήσει στις εκλογές. Ο ανασχηματισμός σήμανε το τέλος των όποιων λιγοστών προσπαθειών και αυτής της κυβέρνησης να ακολουθήσει το πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Όλα όσα επακολούθησαν, success story, ραντεβού με την τρόικα στο Παρίσι, δανεισμοί από τις αγορές, προαναγγελία του τέλους των μνημονίων, βιασύνη για επιστροφή στις επιλεκτικές αυξήσεις (ενστόλων, δικαστών) και στις επιλεκτικές μειώσεις φόρων (αγροτών) είχαν ένα μόνο στόχο: Τις επόμενες εκλογές που δεν θα αργήσουν.

Οι εκλογές δεν γίνονται επειδή δεν θα αθροιστεί η απαραίτητη πλειοψηφία για Πρόεδρο. Αλλά επειδή και αυτή η κυβέρνηση, όπως οι προηγούμενες, δεν μπορεί να προχωρήσει στις αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Μία-μία εγκαταλείπει και πετάει το μπαλάκι στην επόμενη. Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια νύχτα κρύα, ξαφνικά ο Σύριζα συνειδητοποιεί πως ό,τι ευχόταν μπορεί και να πραγματοποιηθεί. Αν δεν ήταν τόσο δύσκολη η κατάσταση θα ήταν διασκεδαστικό να τους βλέπεις να τρέχουν ο ένας στο Κόμο, ο άλλος στον Ντράγκι, ο τρίτος στο ΔΝΤ. Εκείνος ο έρμος ο Δραγασάκης έχει γίνει Μπαμπινιώτης, κάθε βδομάδα εφευρίσκει ένα νέο όρο, αυτή την εβδομάδα ο Σύριζα θα κάνει «απόσυρση χρέους». Είναι πια αργά. Το πρόβλημα που καταστρέφει κόμματα τώρα φτάνει στον Σύριζα.

Είμαστε καταδικασμένοι ως χώρα να επαναλαμβάνουμε συνεχώς 5 χρόνια τον εαυτό μας. Να εφευρίσκουμε «ισοδύναμα», δηλαδή κι άλλους φόρους, για να μην προχωρήσουμε στις αλλαγές που θα κάνουν βιώσιμη την οικονομία. Να αδημονούμε για να δανειστούμε ξανά με υψηλά επιτόκια από τις αγορές, όπως κάναμε πάντα, αρκεί να απαλλαγούμε από τους ενοχλητικούς που μιλάνε για αναγκαστικές αλλαγές ώστε να πάρει μπρος η οικονομία. Είδατε κανέναν από όλους αυτούς που εξεγείρονται εναντίον του χρέους προς τα ευρωπαϊκά κράτη, να λέει τίποτα για το καινούργιο χρέος που προσθέτουμε με επιτόκια τριπλάσια; 5 χρόνια, μια προσπάθεια κοινή, να διατηρηθεί ο κρατισμός, το πελατειακό κράτος, ο παρασιτισμός.

Γιατί οι προσπάθειες όλων αποτυγχάνουν; Είναι η πραγματικότητα, ηλίθιε. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί και δεν θέλει να διαβάσει την πραγματικότητα. Ότι ο κόσμος μας έχει αλλάξει, έχει πάρει επικίνδυνη τροχιά. Ότι οι σαρωτικές αλλαγές στη νέα οικονομία κάνουν την προσαρμογή ζήτημα ζωής και θανάτου, ότι οι ταχύτητες έχουν αλλάξει. Όλη η Ευρώπη έχει πρόβλημα, η Ελλάδα, ο πιο αδύναμος κρίκος με δομές της δεκαετίας του ’70, δεν κινδυνεύει απλώς να φτωχύνει, αλλά να αλλάξει κατηγορία, να χαθεί.

Το πολιτικό σύστημα πίστευε ότι μπορεί να διαχειριστεί τη χρεοκοπία, τη κρίση, τα μνημόνια, όπως έκανε πάντα. Κάθε δεκαετία το χρέος απειλούσε να μας πνίξει. Και κάθε μέσα της δεκαετίας οι κυβερνήσεις εφάρμοζαν προγράμματα σταθερότητας, μάζευαν την κατάσταση έστω στο παραπέντε. Εκτός από τη λαίλαπα των χρόνων 2004-2009, όταν η κυβέρνηση έκανε ανάποδο τιμόνι, εκτίναξε τα ελλείμματα και τα χρέη και εκτροχίασε τη χώρα. Πίστευαν ότι με μια σκληρή πολιτική λιτότητας, με φόρους, με οριζόντιες μειώσεις, για άλλη μια φορά θα ξεπερνούσαν το πρόβλημα και θα συνέχιζαν ανενόχλητοι στο ίδιο παρασιτικό σύστημα. Για κάθε διαρθρωτική αλλαγή στην οικονομία, για αποκρατικοποιήσεις, για μείωση των δομών της κρατικής γραφειοκρατίας, είχαν έτοιμο ένα «ισοδύναμο», άλλον ένα φόρο. Με συνέπεια, 7ο χρόνο ύφεσης. Οι άλλες χώρες περνάνε ξανά στην ανάπτυξη, οι μισθοί ανεβαίνουν, η οικονομία παίρνει πάλι μπρος, εκτός από την Ελλάδα.

Έκαναν λάθος εκτίμηση, και επειδή έκαναν λάθος, η πολιτική τους ήταν δομημένη πάνω στο λαϊκισμό της καταγγελίας του αντιπάλου και των Ευρωπαίων. Πίστευαν ότι η αντίπαλη κυβέρνηση θα πάρει τα σκληρά μέτρα, θα μειώσει τα ελλείμματα, αυτοί θα είναι οι «φίλοι του λαού» που καταγγέλλουν τους «ανάλγητους» και, μόλις ισορροπήσει το πράγμα, θα ’ρθουν εκείνοι στην εξουσία να ξαναρχίσουν απ’ την αρχή. Ένας ένας βλέπουν τώρα ότι οι ελπίδες ήταν φρούδες. Κανείς δεν θα γλιτώσει από την πραγματικότητα, κανείς δεν θα κάνει το μάγκα πουλώντας φύκια στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Γιατί το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι το χρέος, ούτε τα μνημόνια φυσικά και η Ευρώπη. Το πρόβλημά μας είναι η οικονομία που δεν είναι βιώσιμη. 5 χρόνια παρακολουθούμε επικοινωνιακά παιχνίδια, στήνονται πόλεμοι, ηρωικές μάχες, σκισίματα, διαγραφές, επαναδιαπραγματεύσεις, αποσύρσεις. Μόλις τελειώσουν τα δελτία των 8, τα προβλήματα είναι πάντα εδώ.

Κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει σ’ αυτή τη χώρα που αλλάζει κάθε χρόνο το φόρο ακίνητης περιουσίας και κάθε μήνα τον τροποποιεί. Κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει στη χώρα που τα δικαστήρια καθορίζουν το ωράριο λειτουργίας των μαγαζιών.
Μετά από όλη αυτή τη κρίση και την καταστροφή, το κόστος του κράτους είναι ακόμα 83 δις. Το φανερό κόστος, γιατί το κρυφό που καμουφλάρεται με τη λεηλασία των ΕΣΠΑ και των προγραμμάτων ανεργίας για να πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι ακόμα μεγαλύτερο. Δεν μπορεί αυτή η οικονομία να αντέξει το κόστος αυτού του κράτους. Και οι άλλοι θέλουν να το κάνουν μεγαλύτερο. Όσες αποφάσεις κι αν βγάλει η δικαιοσύνη για τους μισθούς της, τόσο άδικος και υψηλός θα γίνεται ο ΕΝΦΙΑ, τόσο οι φόροι θα μένουν απλήρωτοι και οι πολίτες θα απειλούνται με κατάσχεση καταθέσεων. Μέχρι να εκμηδενιστούν οι καταθέσεις τελείως.

Δεν είναι βιώσιμη μια οικονομία που οι συνταξιούχοι είναι όσοι σχεδόν και αυτοί που δουλεύουν, που όσοι είναι εκτός παραγωγής είναι περισσότεροι από όσους εργάζονται. Και συνεχίζουν να βγαίνουν 100άδες χιλιάδες κάθε χρόνο στη σύνταξη. 57,8 έτη έχει φτάσει ο μέσος όρος εξόδου στη σύνταξη, συνεχώς κατεβαίνει όταν σε όλο τον άλλο κόσμο ανεβαίνει. Αυτό το κράτος δεν είναι βιώσιμο. Αυτή η οικονομία θα αλλάξει ή θα καταστραφεί.

Τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα δεν μπόρεσαν να την αλλάξουν και τώρα φτάνει η σειρά του επόμενου, το οποίο είναι και το λιγότερο προετοιμασμένο για να το επιτύχει. Το πρόβλημα με τον Σύριζα δεν είναι τι θα κάνει με τους Ευρωπαίους, θα εφεύρει μερικές «αποσύρσεις χρέους» ακόμα και θα κάνει τη «ρεαλιστική στροφή» που όλοι διαβλέπουν. Το πρόβλημα είναι πως ολόκληρη η ύπαρξη και μεγέθυνσή του είναι στηριγμένη ακριβώς σ’ αυτό που πρέπει να αλλάξει: τον κρατισμό. Η πρόσκρουση στην πραγματικότητα θα είναι σφοδρότερη απ’ ό,τι των ανταγωνιστών του.

Στους κόλπους του παλιού πολιτικού συστήματος ωριμάζουν τον τελευταίο καιρό πιο κυνικές σκέψεις. Ο καθένας θεωρεί ότι πλήρωσε ό,τι μπορούσε να πληρώσει για να ξεπληρώσει το χρέος του σ’ αυτή την κρίση. Ας πληρώσουν και οι άλλοι. Σταματάνε την προσπάθεια, σηκώνουν τα χέρια, κι εμείς «φίλοι του λαού» είμαστε. Και κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η κοινωνία δεν πρόκειται να ωριμάσει και να αποδεχτεί την πραγματικότητα, πριν περάσουμε τον Γολγοθά, πριν καταρρεύσει κάθε ψεύτικη ελπίδα, κάθε λαϊκισμός, κάθε δημαγωγία. Αυτές οι σκέψεις ενέχουν ένα είδος ιστορικής δικαιοσύνης, δεν αντιλέγω. Μόνο που η ζωή δεν είναι δραματικό μυθιστόρημα, που το τελειώνεις και αρχίζεις ένα άλλο. Η ζωή είναι μία, αυτή, και δεν θα ζήσουμε άλλη. Και όσοι με ψέματα και μισές αλήθειες τυχοδιωκτικά οδηγούν τα πράγματα σε δραματικό φινάλε, δεν θα αθωωθούν από την ιστορία. Ένοχος δεν είναι μόνο ο τελευταίος παραλήπτης της κρίσης.

 

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

Συστημικός λαϊκισμός...

Γράφει η Αγγελική Σπανού

Αυτά θέλει ο κόσμος; Κόμματα και πολιτικοί πριν αποφασίσουν τι θα πουν και τι θα κάνουν ψάχνουν να βρουν τι ζητούν οι κάτω - είναι κομμάτι του προβλήματος. Προσπαθούν να ικανοποιήσουν το λαϊκό αίσθημα και να κατέβουν όσο πιο χαμηλά χρειάζεται για να φτάσουν κοντά στο εκλογικό σώμα. Τα μέσα είναι ίδια ανεξάρτητα ιδεολογικού προσδιορισμού: Παροχολογία, υποσχεσιολογία, δημαγωγία, πελατειασμός, κολακεία του ακροατηρίου, διέγερση εθνικιστικών συνδρόμων, μετάθεση ευθύνης, κατασκευή εξωτερικού εχθρού και καλλιέργεια της ανορθολογικής αισιοδοξίας ότι είναι απλό και εύκολο να βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο.

Η λογική που διαπνέει το πολιτικό σύστημα είναι ότι η κατάκτηση της εξουσίας γίνεται μόνο μέσα από την εξαπάτηση, με τα προεκλογικά ψέματα που αποκαλύπτονται μετεκλογικά, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια συνειδητή αποπλάνηση αφού κανείς δεν πιστεύει κανέναν: Ούτε οι πολίτες θεωρούν πως ακούν την αλήθεια, ούτε οι πολιτικοί θεωρούν ότι ο λαός στον οποίο υποκύπτουν είναι σοφός. Οι πολίτες ελπίζουν ότι κάτι απ όλα, τελικά, θα γίνει πράξη και συμβαίνει το καταπληκτικό, πολλοί να πηγαίνουν με αυτόν που διαγράφεται ως νικητής, όχι τόσο για να λύσουν το πρόβλημα της κυβερνησιμότητας, όσο για να πάρουν θέση στην πλευρά των ισχυρών και να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους να ανήκουν, έστω ως πελάτες, στο σύστημα εξουσίας.

Κάπου εδώ αρχίζει ο φαύλος κύκλος: Τα ψέματα πολλαπλασιάζονται για να ενισχυθεί η εκλογική δυναμική και όσο ενισχύεται η εκλογική δυναμική τόσο επιβεβαιώνεται ότι, πράγματι, αυτά θέλει ο κόσμος - άρα ακόμη περισσότερα ψέματα για ακόμη περισσότερες ψήφους. Η προβολή του ερωτήματος σχετικά με την κότα και το αβγό δεν έχει νόημα στο συγκεκριμένο θέμα, γιατί η απάντηση είναι κάτι που δεν θα μάθουμε, αφού δεν θα μετρηθεί η πολιτική απήχηση που θα είχε μια έντιμη μεταρρυθμιστική πολιτική πρόταση που θα αναγνώριζε τις εθνικές αιτίες της χρεοκοπίας και θα περιέγραφε ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα για την υπέρβασή τους.

Δεν θα μάθουμε αν ο λαϊκισμός παράγει κοινωνική αποβλάκωση ή αν συμβαίνει το ανίστροφο, γιατί μέσα στη σκλήρυνση του διπολισμού θα έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ δύο αντιμνημονίων, του ηπιότερου και του τραχύτερου.

Υπάρχει ένα παράδειγμα που δείχνει ότι η φορά θα έπρεπε να είναι από πάνω προς τα κάτω και όχι το αντίστροφο: Οταν πνίγονται δύο μαζί, ο πιο δυνατός θα προσπαθήσει να τραβήξει προς τα πάνω τον πιο αδύναμο και αυτό είναι μια επίπονη διαδικασία που τελικά μπορεί να τον παρασύρει στο βυθό, αλλά αν σωθεί, σώζεται και ο πιο αδύναμος.

Αυτά θέλει ο κόσμος; Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να προσιοδοριστεί με ακρίβεια ο “κόσμος” που θέλει “αυτά”. Οι επιλογές που έχουν την ώρα της κάλπης όσοι δεν θέλουν “αυτά” είναι ελάχιστες όταν πρόκειται για κόμματα και όταν πρόκειται για υποψήφιους είναι περισσότερες αλλά δύσκολα ανιχνεύσιμες αφού μεσολαβεί η προϋπόθεση της αναγνωρισιμότητας, η οποία σε καιρούς τηλεδημοκρατίας είναι μια ιδιότητα που δεν κατακτιέται οπωσδήποτε αξιοκρατικά.

Κάτι που οπωσδήποτε συμβαίνει είναι ότι υπάρχει εθισμός στην δημόσια κενολογία, συμφιλίωση με τις διάφορες εκδοχές του πολιτικαντισμού, διάχυση της ανοησίας και ισχνή ζήτηση για πολιτική ειλικρίνεια. Το τελευταίο προκύπτει ως συμπέρασμα από το γεγονός ότι δεν πηγαίνει καλύτερα όποιος λέει μεγαλύτερες αλήθειες, ούτε χάνει δυνάμεις όποιος υπόσχεται θαύματα.

Ας πούμε ότι γίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση και έρχεται η ώρα της στροφής στον ρεαλισμό μέσα από τη διαπραγμάτευση με εταίρους και πιστωτές. Ακόμη και η ιδανική έκβαση μιας συζήτηση για την “απόσυρση” (Δραγασάκης) χρέους θα πάρει κάποιο χρόνο λόγω των διαφωνιών Βερολίνου-ΔΝΤ. Στο μεταξύ, μπορεί να έχουν εκραγεί οι δημόσιες δαπάνες μέσα, πριν καν καταλάβουν στο νέο οικονομικό επιτελείο πώς συνέβη αυτό τόσο γρήγορα. Γιατί; Μα επειδή πολύ απλά η έννοια της δημοσιονομικής πειθαρχίας απουσιάζει πλήρως από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του που θα αναλάβουν υπουργεία, διοικήσεις οργανισμών κλπ δεν έχουν ενημερωθεί ότι η λογιστική προηγείται, δυστυχώς, της κοινωνικής πολιτικής.

Είναι αυτή η διαφωνία της πραγματικότητας με τις διακηρύξεις που βρίσκεται πίσω και από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός, ο οποίος εξήγγειλε απεμπλοκή από το ΔΝΤ και λύση στο πρόβλημα χρηματοδότησης με δανεισμό από τις αγορές, αλλά η απόδοση του δεκαετούς ομολόγου εκτοξεύθηκε δυσκολεύοντας τον κυβερνητικό σχεδιασμό και αποδεικνύοντας στην πράξη πόσο σύνθετη υπόθεση είναι το περίφημο τέλος του μνημονίου και της τρόικας.

Στο μεταξύ, όσο διαρκεί η μακρά προεκλογική περίοδος, θα έχουμε όλο το χρόνο να ζήσουμε την ιστορία ερήμην των καταναγκασμών του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος και των ευρωπαϊκών περιορισμών. Ο κόσμος θέλει εμπόριο ελπίδας/εύκολων λύσεων και εξωθεί τα κόμματα στον λαϊκισμό ή το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος αυτά έχει, αυτά δίνει και νανουρίζει το κοινό μέχρι να έρθει το απότομο, αναγκαστικό ξύπνημα. Η διάζευξη μπορεί να είναι και σύζευξη.

ΠΗΓΗ  ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Προσωπικά, θεωρώ ότι οι αντοχές του "κόσμου" στα μεγάλα λόγια και στην παροχολογία έχουν μειωθεί έως εξαλειφθεί, ειδικά μετά το περιβόητο "λεφτά υπάρχουν".

Η άκρατη παροχολογία από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί ελπίδες που φοβάμαι ότι θα μεταφραστούν σε αναβρασμό όταν -αναγκαστικά- θα κάνει στροφή προς τον ρεαλισμό.

Θα ήθελα να υπάρξει -επιτέλους- μία γενική στροφή προς τον ρεαλισμό και μάλιστα προεκλογικά, αλλά δυστυχώς δεν την βλέπω στον ορίζοντα...

Μη συγχέετε τον ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά...

Του Γιώργου Κράλογλου

Το ΚΚΕ δείχνει ότι μπορεί να «συμμαχήσει με τον διάβολο» αλλά όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ. Καθηγητές του ΣΥΡΙΖΑ ωρύονται για την ανάγκη εκσυγχρονισμού του κράτους αλλά η Δούρου προστατεύει και απατεώνες με πλαστά πιστοποιητικά. Ο Τσίπρας κυνήγησε την προεδρία των ευρωαριστερών του ευρώ αλλά ο Λαφαζάνης βλέπει και δραχμή. Μήπως έχουν δίκιο όσοι επιμένουν να μην συγχέουμε τον ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά;

Μου το έγραψε στο χθεσινό μου σημείωμα και ο σχολιαστής yannis-v τα σχόλια του οποίου (όπως και πολλών άλλων) τα προσέχω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί πάντα έχουν κάτι να πουν.

«Μην συγχέεται τον ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά» μου έγραψε και μου έφερε στο νου μια συζήτηση που είχα το 1981 με τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου (της τότε Ν.Δ) για το πόσο κομμουνιστές ή αριστεροί είναι οι «σύντροφοι» του ΠΑΣΟΚ και πόσο απέχουν από το ΚΚΕ.

Δεν κόμπιασε να μου απαντήσει «Το ΠΑΣΟΚ είναι μια πολιτική κατάσταση που θα γονατίσει την χώρα αλλά κάποια στιγμή θα τελειώσει. Αυτό που πρέπει να μας ανησυχεί είναι ο Πασοκισμός. Από τον Πασοκισμό δεν θα γλυτώσουμε ποτέ...» μου είπε ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου.

Εάν έχουμε να κάνουμε λοιπόν μόνο με το φαινόμενο συνέχισης του Πασοκισμού ως νοοτροπία ότι το κράτος είναι πηγή πλουτισμού με οποιονδήποτε τρόπο και οποιοδήποτε μέσο είναι λάθος να παραμερίσουμε την άποψη αυτών που επιμένουν ότι είναι άλλο πράγμα ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλο πράγμα η αριστερά.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ και ο Πασοκισμός του 1981 είχε την άνεση του δώστα όλα αφού λεφτά υπήρχαν όπως υπήρχαν και επιχειρήσεις, επιχειρηματίες και τάξεις που έδιναν λεφτά. Εκτός δε αυτών είχαμε και την ΕΟΚ και τα εύκολα δανεικά.
Σήμερα για να ζήσει αυτό το κράτος και η αριστερή νοοτροπία του Πασοκισμού πρέπει να κλέβει ο ένας τον άλλον. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Και αυτό γίνεται.

Οι κρατικοδίαιτοι σε όλες τις μορφές και σε όλες τις σχέσεις, τις συναλλαγές και τις δράσεις με το κράτος συνεχίζουν να λυμαίνονται αυτά που κυβερνήσεις και κράτος «κλέβουν» από εμάς με μοναδική ληστρική φορολογική μέθοδο.

Οι φυσιολογικοί συνταξιούχοι που δούλεψαν την σύνταξή τους και όχι εκείνοι της «μαχανής» που κατασκεύασε ο δικομματισμός του ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. πληρώνουν τα σπασμένα του κράτους συντηρώντας τα παιδιά τους ενώ παραμένουν στο στόχαστρο αυτών που νομίζουν ότι λεφτά υπάρχουν και δεν έχουν φαγωθεί ακόμη από το κράτος...

Το ίδιο και οι μισθωτοί ,οι νέοι επιστήμονες, οι τεχνίτες και οι μάνατζερ που έχασαν την δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα και βρίσκουν κλειστές τις πόρτες στο κράτος γιατί η Δούρου και οι Δήμαρχοι του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν ότι θα προστατεύσουν το δίκιο ακόμη και του απατεώνα πλαστογράφου που τον πληρώνουν οι φορολογούμενοι και οι Δημότες.

Οι εργαζόμενοι στα ελληνικά καράβια δεν ξέρουν αν θα έχουν αύριο δουλειά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως οι εφοπλιστές κυρίως οφείλουν, ίσως όπως και εκείνοι του 1821…, να προσφέρουν τα καράβια τους στην κυβέρνηση για να ταΐσει τον κομματικό κρατικό στρατό.

Οι 700.000 άνεργοι νέοι από 18 μέχρι 24 ετών που δεν βρίσκουν δουλειά ακούνε τον ΣΥΡΙΖΑ να λέει ότι θα τους εξασφαλίσει μεροκάματο 750 ευρώ αλλά την δουλειά να την βρούνε μόνοι τους γιατί ως κυβέρνηση θα αφήσει τους φορολογικούς συντελεστές σε επίπεδο όμως που οι επιχειρήσεις κλείνουν αντί να ανοίγουν.

Οι εντός και εκτός Ελλάδος καταθέτες που μετράνε και την δραχμολαγνεία του ΣΥΡΙΖΑ ειδοποιούνται έμμεσα να μην φέρουν τα λεφτά τους μέχρι να ξεκαθαρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ποια νομισματική πολιτική θα ακολουθήσει.

Αυτή είναι η αριστερά που θέλει να κυβερνήσει;

Αν όλα αυτά λέγονται αριστερή πολιτική τότε πρέπει να τρίζουν τα κόκκαλα όλων εκείνων των αριστερών που έδωσαν την ζωή τους στην ιδέα και στον αγώνα. Αλλά μόνο εκείνων που δεν είναι ανάμεσα μας.

Γιατί αυτοί που είναι ανάμεσά μας θυμίζουν την γνωστή Πασοκική νοοτροπία του δικομματισμού της μεταπολίτευσης που οι ίδιοι την έχουν χαρακτηρίσει νοοτροπία του τσάμπα μάγκα και της αρπαχτής.

Γι΄ αυτό όσοι όλοι αυτοί που κουβαλάνε ακόμη την ίδια νοοτροπία μετακινούμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πράγματι προς έλεγχο «φρονημάτων» για το τι πιστεύουν και σε τι αριστερό Θεό προσεύχονται.

Αυτοί δεν είναι αριστεροί και βεβαίως ούτε κομμουνιστές και πολύ ορθά τους αγνοεί το ΚΚΕ.

Αλλά εάν όντως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτό που λέμε αριστερά στην Ελλάδα και έχουν δίκιο όσοι επιμένουν ότι άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλο η αριστερά οφείλουμε να το πάρουμε από σήμερα απόφαση. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση θα γνωρίσουμε και άλλα χρώματα και άλλες εκδόσεις… αριστερών . Κοινό τους γνώρισμα όμως θα είναι τα χαρακτηριστικά της γενιάς του πασοκισμού . Επαγγελματίας αριστερός με μεταπτυχιακό στην «επανάσταση».

 

ΠΗΓΗ  capital.gr

Δεν θα γίνει Μαυρογιαλούρος...

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης

Ο Αdρέας ο Loveρδος –το έχω πει και θα το επαναλάβω– είναι βασικά ένας γοητευτικός άνδρας, φανατικός ολυμπιακάκιας και φίλος του λαού γενικώς. Το ατυχές, ωστόσο, είναι ότι τυγχάνει και υπουργός Παιδείας. Η αναστάτωση που έχει προκαλέσει στον χώρο της ανωτάτης εκπαίδευσης, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο χειρίσθηκε το ευαίσθητο θέμα των μετεγγραφών, τεκμηριώνει τον χαρακτηρισμό της υπουργίας του ως ατυχήματος. Να πάρουμε όμως την υπόθεση από την αρχή.

Το σύστημα των μετεγγραφών επανήλθε με νόμο που πέρασε από τη Βουλή ο προκάτοχός του στο υπουργείο Παιδείας, κατόπιν δικαστικής αποφάσεως, που έκρινε αντισυνταγματικές τις ρυθμίσεις για μια κατηγορία πολιτών (τρίτεκνοι, πολύτεκνοι, παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών κ.λπ.), το σύνολο των οποίων αριθμεί τους 13.000 εισακτέους. Ομως ο Lοveρδος όφειλε (του το υπαγόρευε η φιλολαϊκή συνείδησή του...) να πλειοδοτήσει. Ετσι, με τροπολογία που εισήγαγε, θέσπισε το δικαίωμα της μετεγγραφής και για ένα επιπλέον ποσοστό 10% επί των 70.000 εισακτέων, με βάση οικονομικά κριτήρια (ετήσιο οικογενειακό εισόδημα 27.000 και κάτω), οπότε το σύνολο των δικαιούχων εκτοξεύθηκε στις 20.000.

Πώς θα αντιμετωπίσουν οι σχολές την πλημμυρίδα των μετεγγραφών που πρόκειται να τις πλήξει; Αυτό ποσώς απασχόλησε τον φίλο του λαού, διότι, εκτός από τα οικονομικά της Παιδείας, προφανώς δεν τον ενδιαφέρουν ούτε τα οργανωτικά της Παιδείας. Ομως το πρόβλημα του συνωστισμού θα είναι ζωτικής σημασίας ιδίως σε σχολές των θετικών επιστημών, όπου η διδασκαλία περιλαμβάνει και εργαστήρια. Πού θα χωρέσουν όλοι; Ο υπουργός δεν ξέρει. Βασίζεται όμως στην ικανότητά του να αυτοσχεδιάζει στα κουτουρού. Τις προάλλες, λ.χ., έλεγε σε συνομιλητές του ότι εξετάζει την εξής λύση για το πρόβλημα του συνωστισμού: να προηγούνται στα εργαστήρια όσοι πέρασαν στη σχολή αξιοκρατικά, βάσει της βαθμολογίας τους, και να έπονται οι προερχόμενοι εκ μετεγγραφής! (Στο σημείο αυτό, μένεις για λίγο άναυδος και, ύστερα, αναρωτιέσαι αν έχει και άλλο ξεφτέρι η μητέρα του σαν αυτόν...)

Αν ασχολούμαστε τώρα με τον απίθανο Lοveρδο και την αναστάτωση που προκάλεσε στα ΑΕΙ, είναι επειδή ο χειρισμός του συγκεκριμένου θέματος εκ μέρους του μας επιτρέπει να δούμε την πιο επιπόλαια εκδοχή του λαϊκισμού. Ο Lοveρδος πρώτα έκανε και μετά κάθισε να σκεφθεί τι έκανε. Πρώτα νομοθέτησε για να καταδείξει στο πανελλήνιο πόσο καλός άνθρωπος είναι και ύστερα άρχισε να σκέπτεται ποια μορφή θα έχει στην πράξη η καλοσύνη του. Ετσι, όμως, έπεσε στην παγίδα που έστησε ο ίδιος στον εαυτό του. Διότι το αποτέλεσμα της επιπολαιότητάς του ήταν ότι, προκειμένου να ικανοποιήσει τους λίγους που ευνοήθηκαν από την καλοσύνη του, δυσαρέστησε τους πολλούς που θα πληρώσουν το κόστος της. Απέδειξε τουλάχιστον ότι είναι γνήσιος αριστερός, με την έννοια ότι προέταξε τον βολονταρισμό του έναντι της πραγματικότητας. Ο Lοveρδος πρώτα νομοθετεί το απραγματοποίητο και έπειτα λέει για να δούμε τώρα πώς θα το κάνουμε πραγματικότητα. Ο άνθρωπος είναι εντελώς ΣΥΡΙΖΑ, με άλλα λόγια και, συνεπώς, είναι εντελώς ΠΑΣΟΚ.

Να του αναγνωρίσουμε, πάντως, μια σπάνια στιγμή αυτοκριτικής. Δήλωσε προχθές: «Εγώ δεν θα γίνω Μαυρογιαλούρος». Γενναία παραδοχή εκ μέρους του και του αξίζουν συγχαρητήρια, έστω και αν δεν κατάλαβε πλήρως τι είπε. Ναι, ποτέ δεν θα γίνει Μαυρογιαλούρος. Διότι ο φερώνυμος χαρακτήρας της υπέροχης ταινίας του Αλέκου Σακελλάριου, στο τέλος του έργου καταλαβαίνει τι έχει κάνει και μετανιώνει. Αν θυμάστε, στην τελευταία σκηνή της ταινίας, ο Κωνσταντάρας, που παίζει τον Μαυρογιαλούρο, αφού πρώτα συνετίζει τη βλαμμένη θυγατέρα του και την τρελοκαμπέρω γυναίκα του, αμέσως μετά κλείνει πίσω του τα παραθυρόφυλλα. Η ντροπή που νιώθει, δηλαδή, τον κάνει να αποσυρθεί από τον κόσμο. Ντροπές, τύψεις και λοιπές περιττές (και αστικές) πολυτέλειες ο Lοveρδος δε νομίζω να έχει. Είναι σοσιαλιστής και φίλος του λαού...

 

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 

Τσιπρανόμικς: ένα επικίνδυνο μείγμα...

Του Κώστα Χριστίδη

Μία ιδιότυπη οικονομική λογική παρουσίασε ο κ.Τσίπρας στην ομιλία του στην ΔΕΘ και στην συνέντευξη που επακολούθησε. Βασικά χαρακτηριστικά της, ο ανόθευτος λαϊκισμός, η αλαζονική άγνοια, η εμβάθυνση και διεύρυνση του κρατισμού. Σταχυολογούμε και σχολιάζουμε μερικά κεντρικά σημεία:

Η απασχόληση, είπε, φέρνει την ανάπτυξη, όχι η ανάπτυξη την απασχόληση’’. Ίσως η άποψη αυτή να είναι σύμφωνη με την μαρξιστική θέση ότι η αξία κάθε πράγματος ισούται με την αξία της εργασίας που απαιτείται για την κατασκευή του. Παραγνωρίζει, πάντως, ότι δεν χρειαζόμαστε οποιαδήποτε μορφής απασχόληση, οποιεσδήποτε θέσεις εργασίας, αλλά παραγωγική απασχόληση και παραγωγικές νέες θέσεις εργασίας, θέσεις δηλ. που να δημιουργούν κάποια προστιθέμενη αξία στην κοινωνία. Αλλιώς, θα αρκούσε να βάζαμε – με δημόσια δαπάνη – τους μισούς ανθρώπους να ανοίγουν τρύπες στους δρόμους και τους άλλους μισούς να τις γεμίζουν.

Έτσι θα είχαμε ‘’απασχόληση’’, όμως, στην ουσία, απλώς θα ξοδεύαμε χρήματα (δικά μας ή δανεικά), που κάποια στιγμή θα τελείωναν. Ανάλογες περιπτώσεις μη παραγωγικών θέσεων εργασίας υπάρχουν όταν προσλαμβάνουμε υπεράριθμους δημόσιους υπαλλήλους, διατηρούμε κλειστά επαγγέλματα, επιβάλλουμε υψηλούς δασμούς σε εισαγόμενα είδη κλπ. Τί αντικείμενο θα έχουν άραγε οι 300.000 θέσεις εργασίας που εξήγγειλε ότι θα δημιουργήσει ο κ.Τσίπρας, διαθέτοντας 5 δις ευρώ (ήτοι, 16.670 ευρώ ανά θέση εργασίας);

Συναφώς, η αύξηση διά νόμου του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, και, περισσότερο, η εξαγγελθείσα άμεση επαναφορά της μετενέργειας, των συλλογικών συμβάσεων και του Οργανισμού Μεσολάβησης Διαιτησίας, προκαλούν αύξηση του κόστους εργασίας. Είναι, επομένως, πιθανόν να οδηγήσουν σε κλείσιμο πολλές επιχειρήσεις που βρίσκονται σε οριακό σημείο και, ασφαλώς, θα αποτρέψουν (άγνωστο σε ποιόν βαθμό) νέες προσλήψεις ανέργων.

Γενικότερα, το κόστος εργασίας δεν είναι το πρωτεύον στις σημερινές συνθήκες, - η πολιτική αβεβαιότητα, η υπερ-φορολόγηση, η γραφειοκρατία, το κόστος ενέργειας, η έλλειψη ρευστότητας έχουν πιθανότατα μεγαλύτερη σημασία – ωστόσο ο μισθός πρέπει να ορίζεται από την σύμπτωση βουλήσεως ενός που προσφέρει μία θέση εργασίας και ενός άλλου διατεθειμένου να την αναλάβει, και όχι με νομοθετικές αποφάσεις (προς τα πάνω ή προς τα κάτω).

Περαιτέρω, ο κ.Τσίπρας εξήγγειλε ‘’μέτρα για την άμεση αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης’’, κοστολογούμενα από τον ίδιο σε 2 δις ευρώ, ποικίλες ‘’σεισάχθειες’’ δύσκολα εκτιμωμένου συνολικού κόστους, ρυθμίσεις οφειλών, άμεση αύξηση προγράμματος δημοσίων επενδύσεων ‘’τουλάχιστον κατά 4 δις ευρώ’’ και πολλά άλλα που θα θεσμοθετήσει άμεσα, μόλις αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας, καταργώντας μονομερώς μνημονιακές υποχρεώσεις.

Εάν οι εξαγγελίες αυτές δεν αποτελούν συνειδητές ψευδολογίες, συνιστούν κλασική περίπτωση wishful thinking. Ο κ.Τσίπρας, βεβαίως, δίνει θάρρος στον εαυτό του, ισχυριζόμενος ότι τις απόψεις του τις έθεσε υπόψη σημαινόντων προσώπων, περιλαμβανομένου του κ.Ντράγκι, και δεν τον διέκοψαν, ‘’δεν του είπαν να φύγει’’(!) Πριν, όμως, παρέλθουν 24 ώρες, από το περιβάλλον του κ.Ντράγκι δηλώθηκε το αυτονόητο, ότι το να ακούει κανείς απόψεις, σε μίαν ιδιωτική συνάντηση, δεν σημαίνει ότι αποδέχεται το περιεχόμενό τους.

Γενικότερα, η αντίληψη ότι σε μία χώρα όπως η Ελλάς, με περιορισμένη εσωτερική αγορά και μικρή παραγωγική βάση, μπορεί να υπάρξει επανεκκίνηση της οικονομίας με τόνωση της ενεργού ζήτησης των χαμηλότερων εισοδηματικά στρωμάτων, ‘’γιατί το επιπλέον εισόδημα αυτών θα κατευθυνθεί σε κατανάλωση’’, είναι καταφανώς εσφαλμένη.

Οι καταναλωτικές ανάγκες θα καλυφθούν εν πολλοίς από εισαγόμενα είδη, όπως ακριβώς συνέβαινε πριν από το 2010, με την δημιουργία δύο δυσθεώρητων ελλειμμάτων, του δημοσιονομικού και του εμπορικού ισοζυγίου. Ανάλογα προβλήματα, αν και σε μικρότερη έκταση, αντιμετωπίζει σήμερα η Γαλλία του Ολλάντ, παλαιότερα του Μιττεράν και η Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου, που όλοι αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν άρδην τις σοσιαλιστικές δοξασίες τους ενώπιον της αδυσώπητης οικονομικής πραγματικότητας.

Ίσως η πιο επικίνδυνη εξαγγελία των Τσιπρανόμικς είναι η περί κρατικού ελέγχου του τραπεζικού συστήματος. Εάν αυτή υλοποιηθεί, οι κομισάριοι θα κατευθύνουν τις χρηματοδοτήσεις στους κομματικά αρεστούς. Είναι η ταχύτερη οδός για την θεμελίωση μίας σοβιετικού τύπου οικονομίας, πράγμα που αποτελεί ανομολόγητο όνειρο κάποιων από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Επομένως, δεν σας αρέσει τίποτε από όσα εξήγγειλε ο κ.Τσίπρας; Ένα σημείο, πράγματι, μας άρεσε. Είναι η μείωση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων κατά 30 – 35%. Κάτι που έπρεπε να έχει υλοποιήσει προ πολλού η κυβέρνηση. Κατά τα λοιπά, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι στην οικονομία, όπως και στο ποινικό δίκαιο, πολλά εγκλήματα τελούνται όχι μόνο διά πράξεων αλλά και διά παραλείψεων. Από την μακρόσυρτη ομιλία του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ απουσιάζουν πλήρως έννοιες όπως, παραγωγή, ανταγωνιστικότητα, ιδιωτικές επενδύσεις, επιχειρηματικότητα, εξωστρέφεια, αξιοκρατία, περιστολή γραφειοκρατίας. Χωρίς μέριμνα για τα θέματα αυτά, κανένα ‘’σχέδιο’’ και καμία ‘’ανθρωπιστική βοήθεια’’ μπορούν να δημιουργήσουν πραγματικό πλούτο, διατηρήσιμη ανάπτυξη.

Ο Χάγιεκ είχε πει ότι ‘’ο περίεργος ρόλος των οικονομικών είναι να δείχνει στους ανθρώπους πόσο λίγα γνωρίζουν για αυτά, τα οποία φαντάζονται ότι μπορούν να σχεδιάσουν’’. Τα Τσιπρανόμικς, με βασικά συστατικά τον λαϊκισμό, την άγνοια και τον κρατισμό, αποτελούν ένα επικίνδυνο μείγμα.

 

ΠΗΓΗ  EBR

Ο Τσίπρας στο "Ζάππειο"!...

του Αιμίλιου ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ

Ακούστηκαν πολλά και γράφτηκαν ακόμη περισσότερα για τις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ και το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν γίναμε σοφότεροι. Και ας είμαστε ρεαλιστές: δεν θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό από ένα κόμμα που είναι στην αντιπολίτευση και ταυτόχρονα στον προθάλαμο της εξουσίας, πέραν της παροχολογίας.

Οι υπόλοιπες συζητήσεις για το… νόμιμο και ηθικό των εξαγγελιών σε συνθήκες Μνημονίου και οικονομικής κρίσης είναι περί όνου σκιάς. Θα πρέπει να σταθούμε σε ένα και μόνο πράγμα: στο ότι εκείνο που έλειπε από τις εξαγγελίες Τσίπρα ήταν η εξειδίκευση.

Δεν ξέρω αν η κοστολόγηση των προτάσεών του φτάνει τα 17 δισ., όπως άκουσα κυβερνητικά στελέχη να λένε ή τα 11 δισ., όπως απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρω, όμως, ότι ο πρόεδρός του δεν εξειδίκευσε τις προτάσεις του, ιδίως στο φορολογικό σύστημα. Και το χειρότερο είναι ότι δεν προτίθεται να το κάνει ούτε προεκλογικά – όποτε και αν γίνουν οι εκλογές – καθώς συνεργάτες του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνουν ότι "δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σε ποια κατάσταση θα παραλάβουμε το δημόσιο ταμείο".

Με άλλα λόγια, και ο ΣΥΡΙΖΑ καλύπτεται πίσω από τη θεωρία της "καμένης γης". Όμως, αυτά είναι πράγματα γνωστά. Πόσο πιο… καμένη μπορεί να είναι η γη μετά το Μνημόνιο και τις περικοπές μισθών και συντάξεων, την αύξηση φόρων, του κόστους ζωής και της ανεργίας; Ο πολίτης, όμως, δικαιούται και πρέπει να γνωρίζει επακριβώς τις προθέσεις καθενός "παίκτη" του πολιτικού σκηνικού.

Παράδειγμα: Διακηρύττει ο κ. Τσίπρας την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και την αντικατάστασή του από έναν φόρο μεγάλης περιουσίας. Ακίνητης περιουσίας μόνο; Διότι έχουμε ακούσει τον κ. Μηλιό να λέει ότι ο φόρος θα πρέπει να επιβληθεί στο σύνολο της περιουσίας, ήτοι καταθέσεις, χρεόγραφα, συμμετοχές σε εταιρείες, ακίνητα, αυτοκίνητα, τραπεζικές θυρίδες κτλ. Ή έχουμε ακούσει τον κ. Σταθάκη να μιλά μόνο για φόρο ακίνητης περιουσίας, με αφορολόγητο 200.000 ευρώ – όταν άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μιλούν για "επαναφορά του προηγούμενου καθεστώτος" του ΦΜΑΠ, δηλαδή 400.000 ευρώ…

Άλλο παράδειγμα: Διακηρύττει ο κ. Τσίπρας την επαναφορά του αφορολόγητου για το εισόδημα στα 12.000 ευρώ. Με διατήρηση της έκπτωσης φόρου που ισχύει σήμερα (2.100 ευρώ για εισόδημα έως 21.000 ευρώ) ή όχι; Με διατήρηση των συντελεστών στο 22%, 32% και 42% ή αλλαγή τους; Με διατήρηση της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης και του τέλους επιτηδεύματος ή όχι;

Καλό είναι να μιλάμε με "ανοιχτά χαρτιά", για να γνωρίζουμε και εμείς, ως πολίτες, ποια λύση θα επιλέξουμε. Άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει από μόνος του ότι κομίζει νέα ήθη στην πολιτική ζωή του τόπου, ένα από τα οποία είναι η διαύγεις των θέσεών του, κατηγορώντας παράλληλα τον πρωθυπουργό για τα "Ζάππεια".

Κι όμως, το ίδιο ακριβώς κάνει τώρα και αυτός. Το μόνο παρήγορο, είναι ότι αρχίζει έτσι να συμπεριφέρεται ως κόμμα εξουσίας και όχι ως περιθωριακή πολιτική δύναμη…

 

ΠΗΓΗ  ΕΜΕΑ

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Με μεγάλη μου έκπληξη -λέμε τώρα...- άκουσα σήμερα τον κ Δραγασάκη να δηλώνει στον ΒΗΜΑ FM ότι τα ποσά είναι "κατ΄εκτίμησιν"!

Λυπάμαι αλλά το "κατ΄εκτίμησιν" σημαίνει και "λέω ότι θέλει να ακούσει ο κόσμος και βλέπουμε"!

Θεωρώ ότι αυτό το "φλου" που περνούσε παλαιότερα, ή η παροχολογία χωρίς εξειδίκευση όπως αναφέρεται στο παραπάνω κείμενο, δεν γίνονται πλέον δεκτά χωρίς σκέψη και προβληματισμό.

Πως αλλιώς μπορούν να αιτιολογηθούν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ (σε δημοσκοπήσεις και στις ευρωεκλογές) τα οποία παραμένουν χαρακτηριστικά χαμηλά;

Αλλά ξέχασα...  είναι χαρούμενοι που στις τελευταίες δημοσκοπήσεις έχουν 2-3 μονάδες διαφορά από την κυβέρνηση που αυτοί χαρακτηρίζουν ως την χειρότερη που έχει περάσει ποτέ, την πιο ανάλγητη, την κυβέρνηση της φτώχειας, των πολιτικών/υποτακτικών, κλπ, κλπ, κλπ.

Σύντροφοι θα έπρεπε να είχατε "ποσοστά Σαντάμ" εάν ίσχυαν όλα αυτά και εάν ο κόσμος σας έπαιρνε στα σοβαρά!

(... και αν ήσασταν πιο σοβαροί μπορεί να είχε αναγκαστεί να "σοβαρευτεί" περισσότερο και η σημερινή κυβέρνηση!)

Ζητούνται πλούσιοι και κερδίζοντες... προς φορολόγηση...

Του Γιώργου Κράλογλου

Αυτό μας είπαν όλοι τους στην ΔΕΘ. Εμείς, το κράτος-πατερούλης, θα σας φροντίζουμε. Θα κανονίζουμε τι λεφτά πρέπει να σας δίνουν. Πότε πρέπει να δουλεύουν τα μαγαζιά. Τι δώρα δικαιούστε ως εργαζόμενοι και ως συνταξιούχοι. Τι νόμισμα θα έχετε. Εσείς θα περιμένετε να βρούμε τους πλούσιους και τους κερδίζοντες να τους τα πάρουμε. Αν όμως δεν τους βρούμε θα συνεχίσουμε να τα παίρνουμε από εσάς.

Εάν κάποιος κατάλαβε ότι (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) μας είπαν κάτι διαφορετικό από όλα αυτά, στη ΔΕΘ, ας μας το αναλύσει να το εμπεδώσουμε και εμείς οι χαμηλής νοημοσύνης ιθαγενείς πολίτες της δύσμοιρης χώρας.

Αλλά πριν τα αναλύσει σε εμάς ας σπεύσει να τα πει στους μετανάστες που περιμένουν ουρά για μια θέση εκτός Ελλάδος και στους 1.500.000 άνεργους που περίμεναν στημένοι στις τηλεοράσεις τους να ακούσουν πόσες νέες θέσεις εργασίας θα φέρει η ανάπτυξη… και πότε θα πιάσουν δουλειά από αυτές που υπόσχεται η ανάπτυξη…

Όταν τελειώσει με τους άνεργους και τους μετανάστες που αυξάνονται κατά 65.000 μέσα στο 2014 ας τρέξει να προλάβει και τους 60.000 επιχειρηματίες που ετοιμάζουν λουκέτα μέχρι το τέλος του χρόνου γιατί είναι αδύνατον να τα βγάλουν πέρα με χρέη και κυρίως με τα πρόστιμα.

Αυτός δε που κατάλαβε όσα μας είπαν ας τρέξει να αναφωνήσει και το «νενικήκαμεν» στους εργαζόμενους, αφού με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ο κατώτατος μισθός θα γυρίσει στα 751 ευρώ.

Ας φροντίσει όμως ( για να γλιτώσει τις σφαλιάρες) να το σκάσει πριν τον ρωτήσουν αν υπάρχουν ή αν θα υπάρξουν αφεντικά που θα δώσουν αυτά τα λεφτά σε εργαζόμενο επειδή θα είναι «παραγγελιά» της κυβέρνησης Τσίπρα.

Γιατί ωραία όλα αυτά όταν ζεις σε μια χώρα που ο ιδιωτικός τομέας έχει την δυνατότητα να κερδίσει, να κάνει επενδύσεις, να ξανακερδίσει και τότε να έρθει το κράτος να του πει δώσε κάτι παραπάνω από τα κέρδη σου.

Είναι ωραία να τα λες σε μια χώρα που βάζει κανόνες λειτουργίας της οικονομίας και τους τηρεί.

Σε μια χώρα με σταθερή φορολογική πολιτική και σταθερούς φορολογικούς συντελεστές και ορίζοντες όπου το κράτος δεν παριστάνει τον επιχειρηματία.

Γίνεσαι όμως το ολιγότερο γελοίος όταν τα λες στην Ελλάδα όπου το κράτος-πατερούλης δίνει λογαριασμό στις στρατιές αυτών που το υπηρετούν, ενώ ο ιδιώτης θεωρείται παράσιτο που για να γίνει νοματαίος… οφείλει να ξεπατώνεται στους φόρους για να συντηρηθεί το κράτος και τα εξωφρενικά χρέη που δημιούργησε.

Ας δούμε όμως τώρα τι δεν μας είπαν, νομίζοντας ότι μιλάνε σε κρετίνους.

Η κυβέρνηση και ο κ. Σαμαράς δεν μας ξεκαθάρισαν ότι αφού μαλώσουν τους ανεγκέφαλους που έκαναν τον ΕΝΦΙΑ ρουλέτα …και όπου κάτσει μη μπίλια… τι πρέπει να περιμένουμε από το έκτρωμα αυτό ως φορολογία το 2015.

Ποιες θα είναι οι φοροελαφρύνσεις, ποιες θα είναι οι μειώσεις των συντελεστών φορολογίας στις επιχειρήσεις και τι βεβαιώνει ότι δεν θα καταργηθούν ώστε να ξέρουν οι επιχειρήσεις αν μπορούν να σχεδιάσουν δράσεις που έχουν στο συρτάρι τους.

Να απαντήσει με την σειρά του ο κ. Τσίπρας, ως υποψήφιος πρωθυπουργός, ποιος επιχειρηματίας θα δώσει τα 751 ευρώ κατώτατο μισθό όταν προειδοποίησε ήδη από την ΔΕΘ ότι δεν δέχεται μείωση των φορολογικών συντελεστών στις επιχειρήσεις και θα καταργήσει τις πιθανές μειώσεις που υπόσχεται να κάνει η σημερινή κυβέρνηση!

Και μέσα στο φορολογικό αλαλούμ που συνεχίζεται ποιους θεωρεί πλούσιους ο κ. Τσίπρας και που θα τους βρει για να τους πάρει φόρους μεγάλης περιουσίας, όταν με το κυνήγι του κέρδους (για να πληρωθούν υπεσχημένα στο κράτος) θα τον υποδεχθούν μόνο λουκέτα και άδεια σπίτια.

Άρα το κεντρικό συμπέρασμα από την ΔΕΘ είναι ότι μπαίνουν σε ένα νέο αγώνα δρόμου για πλούσιους, για κερδίζοντες, για ιδιοκτήτες που δεν πλήρωσαν μέχρι σήμερα και που θα αναγκαστούν να πληρώσουν γιατί κάτι θα αλλάξει στον τόπο.

Αυτό δε το κάτι, είναι το αριστερό του στοιχείο που νομίζουν (όπως νόμιζαν και με την «αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ) πως θα λειτουργήσει, από μόνο του, ως καταλύτης των αδικιών και της διαφθοράς στην Ελλάδα της αρπαχτής, επειδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα δηλώνει «είμαστε αριστεροί»…

Και επειδή όσοι δηλώνουν αριστεροί, νομίζουν ότι ξεχάστηκαν οι επίσης αριστεροί «επαναστάτες» που εξαργύρωσαν «αγώνες» (ΠΑΚ, Νομικές, Πολυτεχνεία, Εξάρχεια) με θέσεις σε κυβερνήσεις, σε ΔΕΚΟ και στην Ευρώπη, για να μην ξέρουν σήμερα τι να κάνουν τα λεφτά και τα ακίνητά τους σε νησιά και σε προάστια που ο λαός δεν έχει να πληρώσει ούτε την πορτοκαλάδα στα καφενεία τους. Νομίζουν ότι θα ξεχάσουν τους συντρόφους σαν τον «επαναστάτη» Άκη που αν μπορούσε θα έμενε και μέσα στην Ακρόπολη.

ΠΗΓΗ  capital.gr 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ αισθανόμουν ότι οι πολιτικοί αρχηγοί -και ειδικά ο Αλέξης- εμένα κοιτούσαν όταν περιέγραφαν πως θα βρουν ζεστό χρήμα.

Με κοιτούσαν στα μάτια!

Γιατί είχα την "ατυχία" να έχω προγόνους που θεωρούσαν λογική αποταμίευση να τοποθετούν τα χρήματά τους σε ακίνητα...

Γιατί είχα την "ατυχία" να στραβωθώ και να επιλέξω -ναι, ναι, εθελοντικά!- να εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα ως αυτοαπασχολούμενη...

Γιατί είχα την "ατυχία" να μεγαλώσω σε μία οικογένεια με αξίες και αρχές η οποία ουδέποτε έκρυψε έστω και ένα ευρώ ή έστω και ένα τετραγωνικό από την εφορία...

Άντε όμως τώρα να τους εξηγήσω ότι άλλο "έχων" και άλλο "κατέχων"!

Γι΄αυτό σας λέω...

Εμένα κοιτούσε ο Αλέξης όταν έλεγε για τον "πλούτο" και την "μεγάλη ακίνητη περιουσία"...  στα μάτια!