Συστημικός λαϊκισμός...

Γράφει η Αγγελική Σπανού

Αυτά θέλει ο κόσμος; Κόμματα και πολιτικοί πριν αποφασίσουν τι θα πουν και τι θα κάνουν ψάχνουν να βρουν τι ζητούν οι κάτω - είναι κομμάτι του προβλήματος. Προσπαθούν να ικανοποιήσουν το λαϊκό αίσθημα και να κατέβουν όσο πιο χαμηλά χρειάζεται για να φτάσουν κοντά στο εκλογικό σώμα. Τα μέσα είναι ίδια ανεξάρτητα ιδεολογικού προσδιορισμού: Παροχολογία, υποσχεσιολογία, δημαγωγία, πελατειασμός, κολακεία του ακροατηρίου, διέγερση εθνικιστικών συνδρόμων, μετάθεση ευθύνης, κατασκευή εξωτερικού εχθρού και καλλιέργεια της ανορθολογικής αισιοδοξίας ότι είναι απλό και εύκολο να βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο.

Η λογική που διαπνέει το πολιτικό σύστημα είναι ότι η κατάκτηση της εξουσίας γίνεται μόνο μέσα από την εξαπάτηση, με τα προεκλογικά ψέματα που αποκαλύπτονται μετεκλογικά, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια συνειδητή αποπλάνηση αφού κανείς δεν πιστεύει κανέναν: Ούτε οι πολίτες θεωρούν πως ακούν την αλήθεια, ούτε οι πολιτικοί θεωρούν ότι ο λαός στον οποίο υποκύπτουν είναι σοφός. Οι πολίτες ελπίζουν ότι κάτι απ όλα, τελικά, θα γίνει πράξη και συμβαίνει το καταπληκτικό, πολλοί να πηγαίνουν με αυτόν που διαγράφεται ως νικητής, όχι τόσο για να λύσουν το πρόβλημα της κυβερνησιμότητας, όσο για να πάρουν θέση στην πλευρά των ισχυρών και να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους να ανήκουν, έστω ως πελάτες, στο σύστημα εξουσίας.

Κάπου εδώ αρχίζει ο φαύλος κύκλος: Τα ψέματα πολλαπλασιάζονται για να ενισχυθεί η εκλογική δυναμική και όσο ενισχύεται η εκλογική δυναμική τόσο επιβεβαιώνεται ότι, πράγματι, αυτά θέλει ο κόσμος - άρα ακόμη περισσότερα ψέματα για ακόμη περισσότερες ψήφους. Η προβολή του ερωτήματος σχετικά με την κότα και το αβγό δεν έχει νόημα στο συγκεκριμένο θέμα, γιατί η απάντηση είναι κάτι που δεν θα μάθουμε, αφού δεν θα μετρηθεί η πολιτική απήχηση που θα είχε μια έντιμη μεταρρυθμιστική πολιτική πρόταση που θα αναγνώριζε τις εθνικές αιτίες της χρεοκοπίας και θα περιέγραφε ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα για την υπέρβασή τους.

Δεν θα μάθουμε αν ο λαϊκισμός παράγει κοινωνική αποβλάκωση ή αν συμβαίνει το ανίστροφο, γιατί μέσα στη σκλήρυνση του διπολισμού θα έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ δύο αντιμνημονίων, του ηπιότερου και του τραχύτερου.

Υπάρχει ένα παράδειγμα που δείχνει ότι η φορά θα έπρεπε να είναι από πάνω προς τα κάτω και όχι το αντίστροφο: Οταν πνίγονται δύο μαζί, ο πιο δυνατός θα προσπαθήσει να τραβήξει προς τα πάνω τον πιο αδύναμο και αυτό είναι μια επίπονη διαδικασία που τελικά μπορεί να τον παρασύρει στο βυθό, αλλά αν σωθεί, σώζεται και ο πιο αδύναμος.

Αυτά θέλει ο κόσμος; Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να προσιοδοριστεί με ακρίβεια ο “κόσμος” που θέλει “αυτά”. Οι επιλογές που έχουν την ώρα της κάλπης όσοι δεν θέλουν “αυτά” είναι ελάχιστες όταν πρόκειται για κόμματα και όταν πρόκειται για υποψήφιους είναι περισσότερες αλλά δύσκολα ανιχνεύσιμες αφού μεσολαβεί η προϋπόθεση της αναγνωρισιμότητας, η οποία σε καιρούς τηλεδημοκρατίας είναι μια ιδιότητα που δεν κατακτιέται οπωσδήποτε αξιοκρατικά.

Κάτι που οπωσδήποτε συμβαίνει είναι ότι υπάρχει εθισμός στην δημόσια κενολογία, συμφιλίωση με τις διάφορες εκδοχές του πολιτικαντισμού, διάχυση της ανοησίας και ισχνή ζήτηση για πολιτική ειλικρίνεια. Το τελευταίο προκύπτει ως συμπέρασμα από το γεγονός ότι δεν πηγαίνει καλύτερα όποιος λέει μεγαλύτερες αλήθειες, ούτε χάνει δυνάμεις όποιος υπόσχεται θαύματα.

Ας πούμε ότι γίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση και έρχεται η ώρα της στροφής στον ρεαλισμό μέσα από τη διαπραγμάτευση με εταίρους και πιστωτές. Ακόμη και η ιδανική έκβαση μιας συζήτηση για την “απόσυρση” (Δραγασάκης) χρέους θα πάρει κάποιο χρόνο λόγω των διαφωνιών Βερολίνου-ΔΝΤ. Στο μεταξύ, μπορεί να έχουν εκραγεί οι δημόσιες δαπάνες μέσα, πριν καν καταλάβουν στο νέο οικονομικό επιτελείο πώς συνέβη αυτό τόσο γρήγορα. Γιατί; Μα επειδή πολύ απλά η έννοια της δημοσιονομικής πειθαρχίας απουσιάζει πλήρως από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του που θα αναλάβουν υπουργεία, διοικήσεις οργανισμών κλπ δεν έχουν ενημερωθεί ότι η λογιστική προηγείται, δυστυχώς, της κοινωνικής πολιτικής.

Είναι αυτή η διαφωνία της πραγματικότητας με τις διακηρύξεις που βρίσκεται πίσω και από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός, ο οποίος εξήγγειλε απεμπλοκή από το ΔΝΤ και λύση στο πρόβλημα χρηματοδότησης με δανεισμό από τις αγορές, αλλά η απόδοση του δεκαετούς ομολόγου εκτοξεύθηκε δυσκολεύοντας τον κυβερνητικό σχεδιασμό και αποδεικνύοντας στην πράξη πόσο σύνθετη υπόθεση είναι το περίφημο τέλος του μνημονίου και της τρόικας.

Στο μεταξύ, όσο διαρκεί η μακρά προεκλογική περίοδος, θα έχουμε όλο το χρόνο να ζήσουμε την ιστορία ερήμην των καταναγκασμών του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος και των ευρωπαϊκών περιορισμών. Ο κόσμος θέλει εμπόριο ελπίδας/εύκολων λύσεων και εξωθεί τα κόμματα στον λαϊκισμό ή το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος αυτά έχει, αυτά δίνει και νανουρίζει το κοινό μέχρι να έρθει το απότομο, αναγκαστικό ξύπνημα. Η διάζευξη μπορεί να είναι και σύζευξη.

ΠΗΓΗ  ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Προσωπικά, θεωρώ ότι οι αντοχές του "κόσμου" στα μεγάλα λόγια και στην παροχολογία έχουν μειωθεί έως εξαλειφθεί, ειδικά μετά το περιβόητο "λεφτά υπάρχουν".

Η άκρατη παροχολογία από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί ελπίδες που φοβάμαι ότι θα μεταφραστούν σε αναβρασμό όταν -αναγκαστικά- θα κάνει στροφή προς τον ρεαλισμό.

Θα ήθελα να υπάρξει -επιτέλους- μία γενική στροφή προς τον ρεαλισμό και μάλιστα προεκλογικά, αλλά δυστυχώς δεν την βλέπω στον ορίζοντα...

O Έλληνας που αγαπούσε το ΠΑΣΟΚ...

Γράφει ο Λεωνίδας Καστανάς

Ο Έλληνας αγάπησε παράφορα το ΠαΣοΚ. Ακόμα και αυτός που δεν το ψήφιζε το αγαπούσε. Ακόμα και αυτός που το μισούσε κατά βάθος το αγαπούσε. Γιατί ήταν large. Γιατί σκορπούσε χρήμα. Δεν προλάβαινε η αντιπολίτευση να διατυπώσει ένα οικονομικής φύσης αίτημα και το ΠαΣοκ το κάλυπτε στο διπλάσιο. Είτε με τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, είτε με τις κοινοτικές επιδοτήσεις, τα πακέτα Ντελόρ, τα ΕΣΠΑ, τα δανεικά το ΠαΣοκ ταυτίστηκε στη συνείδηση του Έλληνα με το πολύ και αδούλευτο χρήμα. Χρήμα στις τσέπες των ανθρώπων να κάνουν τα γούστα τους, να το σκίσουν κατά το δοκούν, να το γλεντήσουν. Όσα χρόνια κρατούσε αυτό το πανηγύρι κανείς δεν χαλιότανε αν ανάμεσα στον πακτωλό έρεε και το μαύρο πολιτικό χρήμα. Όλοι έκαναν πως δεν έβλεπαν τον Άκη και τους εξοπλισμούς του, ακόμα και το σκάνδαλο Κοσκωτά ξεχάστηκε αμέσως. Κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, πονηροί εφοριακοί, συντεχνίες και συνεταιρισμοί, πλούσιοι αγρότες χωρίς παραγωγή, συνεχώς διογκούμενος δημόσιος τομέας, απίθανες ΣΔΙΤ, γιατροί και ΜΜΕ, χημικοί ολυμπιονίκες και βλαχοντίσκο σκυλάδες εισέπρατταν από παντού και απολάμβαναν. Κάποιοι και χωρίς να δουλεύουν.

Γιατί, ποια ανάπτυξη και ποια επιχειρηματικότητα, ποιες επενδύσεις και ποια παραγωγή. Αυτά θέλουν σχέδιο, γνώσεις και εργασία. Τριτογενής τομέας μόνο, να πουλάει ο ένας στον άλλο πανάκριβες υπηρεσίες και το κράτος πάντα εδώ δίπλα μας να καλύπτει όλα τα κενά. Τι θες δημόσιε υπάλληλε; Ένα εφάπαξ να προικίσω την κόρη μου. Πάρτο και ας μην αντιστοιχεί στις εισφορές σου. Τι θες ελεύθερε επαγγελματία; Να μην πληρώνω φόρους. Έγινε. Τι θες δικέ μας επιχειρηματία; Να είμαι προμηθευτής του δημοσίου και να χρεώνω το ένα άλλα δέκα. Βεβαίως. Τι θέλεις παιδί μου; Πτυχίο αααβάδιστα και θέση στο δημόσιο ή προστατευμένο επάγγελμα. Βεβαίως, το αξίζεις. Τι θέλεις φαρμακέμπορα και γιατρέμπορα; Ένα πάρτυ υγείας που να μην τελειώνει ποτέ. Στο έκανα ήδη. Τι θέλεις κατασκευαστή; Καμένα δάση που να γίνουν οικόπεδα. Μόλις σβήσουν οι φωτιές, ξεκίνα και μη ξεχάσεις έχουμε και παραλίες. Και πήγαινε λέγοντας το παραμύθι, μόνο που δεν ήταν παραμύθι ήταν πραγματικότητα.

Όταν ο κύριος Κώστας έβαλε τον ανατολίτη Έλληνα στην ΕΕ για μια στιγμή σκιάχτηκε διότι νόμισε πως θα τον αναγκάσει να γίνει Ευρωπαίος. Μόλις όμως κατάλαβε ότι έτσι έρχεται και νέο φθηνό δανεικό χρήμα σε περιβάλλον κυριλέ και δήθεν, «βρήκε ο γύφτος τη γενιά του» και απογειώθηκε. Όταν ο κύριος Κώστας κατάλαβε τα δύσκολα και του είπε, «πατριώτη πρέπει να μαζευτούμε», τον έκανε στην άκρη και φώναξε τον Κωστάκη. Ήταν τότε που ξαφνικά ανακάλυψε ότι ο κύριος Κώστας είχε και κάτι ποντικούς στην κουζίνα του και δεν ήταν σωστό. Γιατί ο Έλληνας μπορεί να είναι ότι είναι αλλά στα θέματα τιμιότητας δεν σηκώνει κουβέντα. Βάζει αμέσως κόκκινες γραμμές. Και ο Κωστάκης ΠαΣοΚ ήταν. Εξι χρονάκια του έδωσε και κατάλαβε κι αυτός και γούσταρε ο κόσμος που κουνούσε τα χέρια του ωραία και έφευγαν τα μύρια και οι διορισμοί σα νερό. Όταν είδε το κακό με βήμα γοργό να πλησιάζει την έκανε αβαβά και έδωσε τη σκυτάλη στο Γιώργο που είχε τη φαεινή ιδέα να δηλώσει ότι λεφτά υπάρχουν και φυσικά είναι δικά μας. Μόνο που το παραμύθι είχε πια τελειώσει. Όταν ο Γιώργος φώναξε το ΔΝΤ με τα μνημόνια, σε μια νύχτα έγινε από σωτήρας, ηλίθιος και προδότης και ο Έλληνας ανακάλυψε τον αριστερισμό, τον κομμουνισμό και το φασισμό.

Το παράφορα αγαπημένο ΠαΣοκ έγινε λαομίσητο και απαξιώθηκε. Όχι γιατί με την άφρονα πολιτική του διέλυσε τον παραγωγικό ιστό της χώρας, ερήμωσε την ύπαιθρο και χρέωσε πέντε γενιές, αλλά γιατί δεν είχε άλλο τσάμπα χρήμα να μοιράσει. Η ΝΔ που έκανε τα ίδια τη γλίτωσε. Δεν ήταν βλέπεις ακριβώς ΠαΣοκ, απλά το κοπιάριζε. Ο Έλληνας μίσησε αυτό που λάτρεψε και μετά βγήκε στους δρόμους ως αγανακτισμένος και ζητούσε κρεμάλες αλλά για λάθος λόγους. Και επειδή με κάτι έπρεπε να αντικαταστήσει το αντικείμενο του πόθου του βρήκε όποιους είχε εύκαιρους. Τι κι αν τους είχε για χρόνια απαξιωμένους. Του χάιδεψαν τ’ αυτιά με υποσχέσεις επιστροφής; Τους σήκωσε στα χέρια και τους ψήφισε. Και συνεχίζει να τους ψηφίζει. Δεν τους παντρεύτηκε γιατί δεν είναι σίγουρος, αλλά τους μπιζάρει και τους περιμένει στη γωνία.

Ο Έλληνας δεν θέλει να μετρήσει, να σχεδιάσει, να προχωρήσει. Ζούσε σε ένα διαρκές όνειρο ευμάρειας, τον ξύπνησαν βίαια αλλά θέλει να την ξαναπέσει. Και στο ΠαΣοκ ξαναγυρνά αν οι νέοι φίλοι του τον «προδώσουν». Γι αυτό και το ΠαΣοκ δεν τέλειωσε όπως πολλοί νομίζουν. Είναι εδώ και περιμένει. Θα είναι πάντοτε μια εφεδρεία στο κυνήγι του χρήματος. Η μεσαία τάξη χρειάζεται την ιδέα του, το άρωμά, τις θέσεις του. Ακόμα και σήμερα, μετά από πέντε χρόνια κρίσης, το χρήμα που έσπρωξε είναι αυτό που κρατά την κοινωνία όρθια και την παλεύει. Η μεσαία δεν το ξεχνά αυτό και ας το βρίζει. Στη χώρα του 25% ανεργία δε βρίσκεις Ελληνίδα να σου κρατήσει το παιδί ή να σου φροντίσει το γέρο. Το πνεύμα του ΠΑΣΟΚ θα είναι εδώ για πάντα. Που ξέρεις, μπορεί και το ίδιο να έχει δρόμο επιστροφής.

 

ΠΗΓΗ  ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

40 ΧΡΟΝΙΑ ΠαΣοΚ...

Διάβασα δεκάδες κείμενα σήμερα με θέμα τα γενέθλια του ΠαΣοΚ.

Άλλα σατυρικά, άλλα ειρωνικά, άλλα ισοπεδωτικά, μέχρι και κάποια διθυραμβικά για όλα τα καλά που μας έκανε το ΠαΣοΚ αυτά τα 40 χρόνια(;;;)!

Επέλεξα το παρακάτω κείμενο ως το πιο "ανώδυνο", αυτό δηλαδή που μου φάνηκε πιο "ουδέτερο".

Δεν ξέρω ποιο θα είναι το μέλλον του "κινήματος" -αν έχει- αλλά μην ξεχνάμε ότι σήμερα βρίσκεται στην συγκυβέρνηση βάσει των αποτελεσμάτων της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης, δηλαδή βάσει των ψήφων μας!

 Τα ορφανά του Ανδρέα

Γράφει ο  Γεώργιος Π. Μαλούχος

Το πραγματικό ΠαΣοΚ ήρθε στο προσκήνιο προχθές το βράδυ στο Ζάππειο: το ΠαΣοΚ που μετά την καταστροφή της κοινωνίας, της οικονομίας και τελικά, της χώρας, ήταν μονόδρομος να θελήσει να καταστρέψει πια και ότι είχε απομείνει από τον εαυτό του.

Τα λιγοστά πλέον «ορφανά» του Ανδρέα Παπανδρέου χωρίστηκαν σε φράξιες και βρέθηκαν στα χαρακώματα με τους μισούς να λένε τους άλλους μισούς προδότες: ίσως όμως να είναι μία από τις σπάνιες φορές που στο ΠαΣοΚ είπαν τελικά την αλήθεια, έστω κι αν εννοούσαν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Γιατί τι άλλο παρά αυτό συνέβη; Αραγε το «Κίνημα» δεν ήταν που πρώτο πρόδωσε τα ιδανικά του; Δεν ξεκίνησε να πολεμάει για μία «Ελλάδα που ανήκει στους Ελληνες» και την κατάντησε να ανήκει σύσσωμη στους ξένους; Από τις τάξεις του – και όχι μόνον στην εποχή του Ανδρέα – δεν βγήκαν τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ελληνική πολιτική, ορισμένα εξ αυτών αποδεδειγμένα τώρα πια και με «τη βούλα» της Δικαιοσύνης;

Δεν απαιτείται καμία σπουδαία ανάλυση: ότι «πίστεψε» και για ότι «πάλεψε» το ΠαΣοΚ, περίπου ένα ένα τα γκρέμισε με τα ίδια του τα χέρια, χέρια που παραμένουν ουσιαστικά ίδια εδώ και τόσες δεκαετίες. Τον ερήμωσαν αυτό τον τόπο και μοίρασαν τα ιμάτιά του. Τον τσάκισαν προκειμένου να φτιαχτεί μια κάστα νέων κομματικών ηγεμόνων που κάθισαν για τα καλά στο σβέρκο της κοινωνίας και της χώρας. Και, στο τέλος, πάτησαν και τη σκανδάλη στο διαβόητο πλέον «σαρανταπεντάρι» του Γιώργου Παπανδρέου και τίναξαν την Ελλάδα στον αέρα. Συνέχισαν δε στην ίδια κατεύθυνση με μεγίστη ζέση, έτσι ώστε η τελευταία από τις ανακολουθίες τους να είναι ότι συγκυβερνούν με την «κακιά δεξιά».

Οι ευθύνες του ΠαΣοΚ για τα χάλια αυτού του τόπου είναι διαχρονικές, συντριπτικές, είναι τεράστιες.

Η αληθινή και μέγιστη ανακολουθία του είναι η καταστροφή του τόπου σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, κοινωνικό, ηθικό, πνευματικό, οικονομικό) στην οποία πρωτοστάτησε.

Ποιος και γιατί λοιπόν πρέπει να «κλαίει» σήμερα γι αυτούς τους ανθρώπους και για το πάλαι ποτέ «κίνημά» τους; Γιατί λοιπόν τόσα δάκρυα; Ποιος ο λόγος; 

 

ΠΗΓΗ  ΤΟ ΒΗΜΑ

ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ...

"Στον άνθρωπο με κακή αγωγή, το θάρρος γίνεται θράσος, η σοφία σχολαστικότητα, η ευφυΐα κοροϊδία, η απλότητα βαναυσότητα και η καλοσύνη γίνεται κολακεία..."
( John Locke, 1632-1704, Άγγλος φιλόσοφος)



Θράσος είναι το θάρρος γι’ αυτά που δεν πρέπει να τολμά κανείς
(Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, 327-390 μ.Χ., Άγιος)



Οι άνθρωποι που επιβιώνουν με θράσος φοβούνται τους ανθρώπους με ταλέντο.. Όχι γιατί οι άνθρωποι με ταλέντο κάνουν κάτι εναντίον τους... Αλλα γιατί τους θυμίζουν ποσο πραγματικά κατώτεροι είναι...
(Ιούλιος Καίσαρ)

Τα παραπάνω -αλλά και πολλά άλλα- έχουν ειπωθεί ανά τους αιώνες για το θράσος.

Κι όμως κάποιοι δεν μαθαίνουν ούτε από τις ρήσεις παλαιοτέρων μεγάλων ανδρών αλλά ούτε καν από τα παθήματά τους.

Ποια θα ήταν αλήθεια η εξέλιξη του Ευάγγελου Βενιζέλου εάν, εκείνο το περιβόητο βράδυ, το περίσσιο θράσος και η έπαρσή του δεν είχαν υπερισχύσει της λογικής και είχε αντιδράσει διαφορετικά στον καφέ;

Δεν θα το μάθουμε ποτέ γιατί ο Ε. Βενιζέλος είναι ασυγκράτητος!

Σήμερα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές αλλά ο "δημοκράτης" και "προοδευτικός" Βενιζέλος δείχνει και πάλι τον κακό του εαυτό.

Αντί για να μελετήσει με σοβαρότητα και λογική τα αποτελέσματα όλων των δημοσκοπήσεων, που αν συμφωνούν -όλες!- σε κάτι αυτό είναι η επιθυμία των ψηφοφόρων για σταθερότητα, αποφάσισε να αφήσει και πάλι το "θηρίο" ελεύθερο και να προσπαθήσει να εκβιάσει ένα ευνοϊκό εκλογικό αποτέλεσμα για την "Ελιά".

Προσωπικά, τείνω να συμφωνήσω με τον Πάγκαλο (ασχολίαστο...) ο οποίος μίλησε για "άθλιο και αφελή εκβιασμό και τακτική αυτοκτονίας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ".

Αυτό που πραγματικά δεν καταλαβαίνω είναι το όφελος που επιθυμεί το ΠΑΣΟΚ με δηλώσεις όπως...  "αν καταψηφιστεί η Ελιά η χώρα θα γίνει Ουκρανία το βράδυ των εκλογών" ή "Ελιά ή εθνικές κάλπες".

Είναι δυνατόν να θεωρεί ότι μπορεί να πιάνουν τέτοιοι εκβιασμοί τη σήμερον;

Είναι δυνατόν να θεωρεί ότι όλα αυτά δείχνουν σοβαρότητα και υπευθυνότητα;

Δεν ξέρω εάν ο Βενιζέλος θα κάνει πράξη τον ωμό και θρασύτατο εκβιασμό του αλλά σε περίπτωση που αφήσει το "θηρίο" να αποφασίσει βάζω από τώρα στοίχημα για την δύναμη του ΠΑΣΟΚ ή της Ελιάς ή όπως αλλιώς το ονομάσουν στις βουλευτικές εκλογές που θα έχει προκαλέσει!

Κάποιοι πιο ψύχραιμοι από το περιβάλλον του, μιλούν για αναδίπλωσή του σε περίπτωση που τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι τόσο θετικά όσο τα περιμένουν αλλά ο Βενιζέλος φαίνεται να επιμένει σταθερά και δημόσια.

Ίσως το θράσος του να κρύβει τον πανικό που του προκαλεί άλλο ένα "κακό" εκλογικό αποτέλεσμα καθώς βλέπει την καρέκλα του στο ΠΑΣΟΚ να τρίζει...

Ίσως να ελπίζει πραγματικά ότι μπορεί να εκβιάσει ένα θετικό αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές για να κάνει και πάλι "αρχηγικές" εμφανίσεις "σωτήρα" και "ρυθμιστή" των πάντων...

Ίσως, απλά "αυτός να είναι ο Βαγγέλης" όπως ακούγεται από κάποιους...

Σε κάθε περίπτωση όμως...

"Δύο τα εναντιώτατα ευβουλία είναι, τάχος τε και οργήν."
(δυο πράγματα είναι αντίθετα στη λήψη σωστής απόφασης, 

η βιασύνη και η οργή)

Θουκυδίδης, 460-394 π.Χ., Αθηναίος ιστορικός

Οι ευρωεκλογές είναι κοντά και θα κριθεί εκ του αποτελέσματος η εκβιαστική τακτική του Ευάγγελου Βενιζέλου,  αρκεί όλοι μας να ψηφίσουμε με την...

απλή κοινή λογική...

Στοργή και Προδέρμ για τον τελευταίο Κάιζερ...

Γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης

Το εντόπισα σε ένα κυριακάτικο δημοσίευμα σχετικά με τις προθέσεις του Γιώργου Παπανδρέου και το βρήκα πολύ διασκεδαστικό: «Σχεδιάζει βήμα βήμα τις κινήσεις του». Πρόκειται για ένα κλασικό δημοσιογραφικό κλισέ που χρησιμοποιείται όταν κάποιος ετοιμάζει κάτι, αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι. Συγγνώμη, αλλά εφόσον το υποκείμενο της πρότασης είναι ο Γιώργος (ο Γιώργος που όλοι θαυμάσαμε και αγαπήσαμε...), τότε ζήτω που καήκαμε! Θέλω να πω ότι αν εκείνος που σχεδιάζει είναι ο ίδιος ο Γιώργος (το πιο σκόρπιο μυαλό που θυμάμαι να έχει φθάσει τόσο ψηλά στην πολιτική...), τότε ας είμαστε βέβαιοι ότι δεν σχεδιάζει τίποτα ― ή, εν πάση περιπτώσει, ότι αυτό που σχεδιάζει ισοδυναμεί με το τίποτε. Προσθέστε στην εικόνα κάτι ακόμη, το οποίο ενισχύει την παραπάνω εκτίμησή μου: ότι, όπως διάβασα σε εμβριθές ρεπορτάζ, τον επιτελικό ρόλο στο γραφείο του έχει ο... Σωκράτης Ξυνίδης.

Βεβαίως, ο Γιώργος παραμένει βουλευτής (μας το θύμισε μόλις τις προάλλες καταψηφίζοντας το άρθρο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών...) και, επίσης, υποτίθεται ότι επηρεάζει κάποιους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως π.χ. ο Θ. Μωραΐτης και ο Κ. Τριαντάφυλλος. Υπό το πρίσμα αυτό, συνεπώς, ο Γιώργος μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση ― πολύ περισσότερο επειδή ο μεν Γιώργος είναι αυτό που είναι τέλος πάντων, οι δε ακόλουθοί του δεν είναι και τίποτε αστέρες της πολιτικής. Ως εκεί, λοιπόν, ναι· ο Γιώργος, αφ’ ότου γύρισε από το outer space και έστρεψε το ενδιαφέρον του στα εγχώρια, συνιστά ένα πρόβλημα για τη σταθερότητα της κυβέρνησης. Είναι όμως ένα πρόβλημα με συγκεκριμένες, περιορισμένες διαστάσεις. Ενα πρόβλημα διαχειρίσιμο.

Το ενδεχόμενο να ιδρύσει δικό του κόμμα δεν είναι, νομίζω, τίποτε περισσότερο από μια ανοησία που διαδίδεται, για λόγους προφανούς σκοπιμότητας, από τους ανθρώπους του. Και αν καθόμαστε και τη συζητούμε τώρα, αυτό οφείλεται στην εντυπωσιακή ρηχότητα της μνήμης μας. Αξίζει τον κόπο, ωστόσο, να θυμηθούμε πώς έγινε πρωθυπουργός ο Γιώργος, γιατί η αφήγηση αυτή περιέχει και την απάντηση στο ερώτημα γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει κόμμα. Ο Γιώργος βρέθηκε να κυβερνά την Ελλάδα για τον λόγο ότι τότε η Ελλάδα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Η αδυναμία να αντιληφθούμε τον χαρακτήρα της παγκόσμιας κρίσης ήταν διάχυτη, η δε βεβαιότητα ότι δεν μας αφορούσαν όσα συνέβαιναν έξω ήταν συμπαγής και ακλόνητη. Αποκομμένη στον μικρόκοσμό της, η Ελλάδα ήταν ικανοποιημένη στον αυτισμό της «θωρακισμένης» οικονομίας της.

Οπως κάθε πρίγκιπας, έτσι και ο Γιώργος είχε ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα και ήταν άκρως ευάλωτος στη σαγήνη της κολακείας. Μετά την αποτυχία του στις εκλογές του 2007 (στις οποίες έκανε μια προεκλογική εκστρατεία στο δικό του, το αυθεντικό και ανεπανάληπτο ύφος...), ουσιαστικά κατέστη όμηρος του βαθέος ΠΑΣΟΚ. Από το «flower power» πέρασε στο «λεφτά υπάρχουν». Αυτό ήταν που τον έφερε στην πρωθυπουργία, σε συνδυασμό με την πεισματική άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να αποδεχθεί την πραγματικότητα. Το έργο «Ο Γιώργος πρωθυπουργός» ήταν το κύκνειο άσμα μιας ολόκληρης εποχής, της οποίας ο ίδιος παραμένει σήμερα ένα θλιβερό υπόλειμμα: μια γραφική μορφή ανάλογη εκείνης του Κάιζερ Γουλιέλμου Β΄ στην εξορία του Ντορν.

Πέραν του ότι ανήκει σε άλλη εποχή, ο Γιώργος είναι, επίσης, ένας άνθρωπος με περιορισμένες ικανότητες. Για να το πω ωμά, ο Γιώργος δεν μπορεί -τρόπος του λέγειν- να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του, πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε ότι θα καταφέρει να δέσει το παπιγιόν του; Αν κατέβαινε με το δικό του κόμμα στις εκλογές ή, μάλλον, αν κατόρθωνε να κατεβεί στις εκλογές με δικό του κόμμα, το μόνο που θα πετύχαινε θα ήταν να εξευτελισθεί ακόμη περισσότερο και να βλάψει την πορεία της χώρας προς τη σταθεροποίηση. Ας μην αυταπατώμεθα· μπορεί ο Γιώργος να μην είναι ιδιοφυΐα, ούτε είναι όμως «Ι-5 οριακής νοημοσύνης» (που λέγαμε στον Στρατό) ώστε να καταλήξει βομβιστής αυτοκτονίας.

Ακόμη και πρόσωπα του περιβάλλοντός του, άλλωστε, δεν φαίνεται να συμμερίζονται σκέψεις για επάνοδο του Γιώργου στο προσκήνιο. Σε άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στα «Νέα» στις 31 Μαρτίου (την επομένη της καταψήφισης του άρθρου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τον Γιώργο), ο Παύλος Γερουλάνος υποστήριξε την προσπάθεια ενότητας του κεντροαριστερού χώρου υπό την υπάρχουσα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ: «Αν ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ [...] αποδείξει ειλικρινή διάθεση για σύνθεση, τότε οφείλουμε όλοι να τον ακολουθήσουμε. Πρωτίστως όσοι απαρτίζουν την εσωκομματική αντιπολίτευση ή έχουν δημιουργήσει “ομάδες σκέψης” για να διαπραγματευθούν την επιστροφή τους», έγραψε.

Καταλήγω, λοιπόν, με την εκτίμηση ότι το μόνο που θέλει ο Γιώργος είναι αυτό που επιδιώκει κάθε εκπεσών βασιλεύς: έναν διακανονισμό για να μην αισθάνεται την ανασφάλεια του βιοπορισμού ― όπως έγινε, δηλαδή, με τους Χοεντσόλερν στη Γερμανία ή, στη δική μας περίπτωση, με τον βασιλικό οίκο της Ελλάδος. Δεν αποκλείω επίσης ο Γιώργος να θέλει συνθήκες γαλήνιας συνύπαρξης που θα του επιτρέψουν να ελπίζει ότι θα σώσει την υστεροφημία του. Γιατί όχι; Θεμιτό είναι ― αν και βλέπω μάλλον απίθανο να τα καταφέρει. «Στοργή και Προδέρμ», επομένως, για τον τελευταίο Κάιζερ της ελληνικής οικογενειοκρατίας, γιατί καλό θα ήταν να θυμόμαστε πότε πότε ότι οι άνθρωποι με την ευφυΐα του Γιώργου πάντα είναι οι περισσότερο επικίνδυνοι...

 

ΠΗΓΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Είναι ο Γιώργος, ο Κων/νος Παλαιολόγος του ΠΑΣΟΚ;...

Γράφει ο Δημόφαντος

Είναι ο Γιώργος Παπανδρέου ένα είδος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου του ΠΑΣΟΚ;

Είναι ο αυτοκράτορας που προδόθηκε από εκείνον που άνοιξε την Κερκόπορτα και τον ανέτρεψε πριν τον καταβάλλουν οι αλλόπιστοι;

Είναι ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς που θα ξυπνήσει, κάποια στιγμή, και θα πάρει πίσω την Κόκκινη Μηλιά, που λένε τα γραμμένα;

Αυτό φαίνεται να πιστεύουν αρκετοί γύρω του και τον παρακινούν να ζωστεί το σπαθί, να καβαλήσει το άλογό του, και αφού κατατροπώσει τον αποστάτη Βενιζέλο να απευθυνθεί στο λαό που -σίγουρα- θα τον στέψει πάλι Βασιλέα…

Ακούγονται αστεία ή και γελοία όλα αυτά ε;
Και, όμως, έτσι σκέφτονται ορισμένοι από εκείνους που σε μια νύχτα έγιναν από το πουθενά άρχοντες, την εποχή της παντοδυναμίας του.
Πολιτικά νήπια χρίστηκαν οιονεί αντιβασιλείς, κοινωνικά και επαγγελματικά ανύπαρκτοι-ες ανεδείχθησαν σε παρακοιμώμενους και πρωτοσπαθάριους…
Φτάνει να ήταν αφοσιωμένοι -τα άλλα δεν είχαν σημασία.

Το ωραίο είναι ότι οι ίδιοι εξακολουθούν να πιστεύουν πως παρήγαγαν μεταταρρυθμιστικό έργο, στο όριο της επανάστασης από τον Οκτώβριο του 2009 έως το Νοέμβριο του 2011 -έργο που ανεκόπη από τους συνωμότες, οι οποίοι δεν επέτρεψαν στον Παπανδρέου να κριθεί από τον λαό στις εκλογές του 2012…

Μη γελάτε, αυτό πιστεύουν και το υποστηρίζουν μέχρι τελικής πτώσεως…
Σπρώχνουν, λοιπόν, τον αρχηγό να βγει μπροστά.
Εκείνος, αφού στάθμευσε για λίγες μέρες στην Αθήνα, διακόπτοντας τη διεθνή τουρνέ που έχει ξεκινήσει εδώ και δυο χρόνια, δήλωσε πως «ήταν και παραμένει παρών» στις πολιτικές μάχες και στη συνέχεια επέλεξε να διαχωρίσει πλήρως τη θέση του από το εγχείρημα της «Ελιάς» που προώθησε ο Βενιζέλος.

Όχι επειδή απέτυχε η προσπάθεια -που απέτυχε, βέβαια, από τη στιγμή που δεν πήγε η ΔΗΜΑΡ και έγιναν «καπνός» οι 58- αλλά διότι αυτοκαταργείται το ΠΑΣΟΚ -όπως είπε.
Ποιο ΠΑΣΟΚ; Το κόμμα που ο ίδιος οδήγησε από το 44% το 2009, στο 12% το 2012 με την πολιτική του.
Και που, αν ήταν εκείνος επικεφαλής του τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012, θα το είχε προσγειώσει με άνεση σε μονοψήφια ποσοστά -όπως εκτιμουν οι περισσότεροι δημοσκόποι.

Ας βγει, λοιπόν, στο προσκήνιο. Θα δώσει στον κόσμο τη δυνατότητα να του εκφράσει τα αληθινά του αισθήματα.
Ακούω ότι οι δικοί του περιμένουν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, που θα φέρουν το ΠΑΣΟΚ σε ιστορικό χαμηλό, για να ανατρέψουν τον Βενιζέλο και να παλινορθώσουν την παπανδρεϊκή δυναστεία, ή για να κάνουν νέο κόμμα.
Καλοδεχούμενα είναι απ’ τους πολίτες και τα δυο σενάρια. Θα λυθούν, έτσι, παλιοί λογαριασμοί.

ΥΓ Το εκπληκτικό στην όλη υπόθεση είναι η βεβαιότητά τους ότι για την κατάντια το κόμματος που κυριάρχησε στη Μεταπολίτευση φταίει ο Βενιζέλος και η πολιτική ταύτισης με τη ΝΔ που -όπως ισχυρίζονται- ακολουθεί.
Και όχι η κολοσσιαία εξαπάτηση του λαού με το προεκλογικό «λεφτά υπάρχουν» του 2009, ούτε η μετεκλογική πολύμηνη αμεριμνησία τη στιγμή που οι διεθνείς αγορές έκλειναν, ούτε η παράδοση της χώρας στο πρώτο Μνημόνιο χωρίς την παραμικρή διαπραγμάτευση.

Και λες ότι η ανατροπή του από την πρωθυπουργία δεν οφειλόταν στην καταστροφική ιδέα του Δημοψηφίσματος που, με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης, άνοιξε την πόρτα της εξόδου από το ευρώ. Την πόρτα προς την εθνική τραγωδία, με δυο λόγια.

Και όλο αυτό γιατί;Για να μην κάνει εκλογές το Φθινόπωρο του 2011 και χάσει την πρωθυπουργική καρέκλα… Διότι αν πήγαινε στις κάλπες, όπως ήταν το αυτονόητο, η αντιμνημονιακή ακόμη τότε ΝΔ θα τον σάρωνε…
Και τότε ο Αντώνης Σαμαράς θα ήταν υποχρεωμένος να συστήσει Εξεταστική Επιτροπή για το πρώτο Μνημόνιο, όπως είχε εξαγγείλει. Και, συνεπώς, να αποδώσει βαρύτατες ευθύνες και στον ίδιο τον Παπανδρέου.
Πράγμα που δεν έγινε όταν σχηματίστηκε η τρικομματική κυβέρνηση το καλοκαίρι του 2012…
Και πώς θα μπορούσε να γίνει με το ΠΑΣΟΚ -έστω του Βενιζέλου- στην κυβέρνηση;

Ο σημερινός αρχηγός τον προστάτευσε ξανά και ξανά, αντί να πάρει τις αποστάσεις που, ίσως, αποδεικνύονταν σωτήριες για το κόμμα του.

Και τώρα εισπράττει τα επίχειρα…

 

ΠΗΓΗ  aixmi.gr 

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Δεν είχα σκοπό να αναδημοσιεύσω το παραπάνω κείμενο, κυρίως γιατί θεωρώ κάπως ενοχλητικό τον παραλληλισμό του ΓΑΠ με τον Κων/νο Παλαιολόγο... μέχρι που είδα τα σχόλια των αναγνωστών που το ακολουθούν!

"Εσύ είσαι περήφανος για σένα λέγοντας όλα αυτά σαν καλο παπαγαλάκι του Βενιζέλου?χίλια λάθη έκανε ο Παπανδρέου όμως το ότι είχε τα κότσια να πει για δημοψήφισμα" γράφει ο ένας...

"Έχετε την εντύπωση ότι 3 χρόνια τώρα που χτυπάτε αλύπητα τον Παπανδρέου, δεν υπάρχει καν ένα στοιχειώδες σύνολο Ελλήνων που μπορεί να εκτιμούν την πολιτική παρουσία και την διαδρομή του πολιτικού αυτού με αποτέλεσμα να έχετε αποθρασυνθεί τελείως. Σας διαβεβαιώ ότι υπάρχει, μεγάλο ή μικρό υπάρχει. Και υπάρχει όχι από κάποιο συμφέρον, ούτε ως απομεινάρια αυλής. Υπάρχει γιατί έχει πολιτική κουλτούρα, κρίνει τους πολιτικούς βάσει της ιστορίας μακροπρόθεσμα και βάσει των συνθηκών κάθε περιόδου, απλά είναι αποκλεισμένο από τον λαϊκισμό και τα ΜΜΕ. Για κάθε επιχείρημα που παρουσιάζετε σε αυτό το σύντομο κείμενο έχω άλλα 10 να αντιπαραθέσω αλλά η ουσία και το κίνητρο του σχολίου αυτού είναι να θίξω την αντι-Παπανδρεϊκή μανία που εξακολουθεί να σας έχει καταβάλει όλους σε μια περίοδο που οι βασικές επιλογές του επιβεβαιώνονται πανηγυρικά και ψηφίστηκαν και από τον Ελληνικό λαό." γράφει ο άλλος... 

"ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΕΛΙΚΑ ΦΟΒΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΡΙΖΟΥΝ.ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΛΟΥΦΑΖΕΙ ΣΑΝ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΡΑΦΗΝΑ.ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ ΕΙΧΕ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΘΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ Ο ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ ΘΑ ΕΣΒΗΝΕ.ΑΛΛΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΡΙΞΟΥΝ." γράφει -και μας αποτελειώνει- η τρίτη...

Έλεος!!!

Αυτοί είναι οι σκεπτόμενοι Έλληνες πολίτες με κριτική ικανότητα και δικαίωμα ψήφου;

Εγώ θα φταίω εάν αμφισβητήσω το πνευματικό τους επίπεδο;

Αλήθεια, κατάλαβαν τίποτα όλα αυτά τα χρόνια ή είναι κλεισμένοι στην γυάλα τους;

Και τελικά...  έχουν δίκιο αυτοί που λένε "κατά τον λαό και οι ηγέτες του"...

Και λίγα έχουμε πάθει!!!

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Μ. ΣΟΥΛΤΣ...

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ...

 

Αναλυτικά όλη η επιστολή:

«Απλήρωτοι εργαζόμενοι του ΠΑΣΟΚ σε απόγνωση

Αποφασισμένοι να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, δηλαδή την πλήρη καταβολή των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων που δικαιούνται, είναι οι απλήρωτοι εδώ και μήνες εργαζόμενοι του ΠΑΣΟΚ.

Αντιδρώντας στις προκλητικές προτάσεις της διοίκησης του κόμματος για εξόφλησή τους με το 20% των οφειλούμενων, απέστειλαν ενημερωτική επιστολή στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος στις ευρωεκλογές Μάρτιν Σουλτς με την οποία καταγγέλλουν τις πρακτικές της ηγεσίας απέναντί τους.

Σφυρίζοντας αδιάφορα για τους υπαλλήλους του ΠΑΣΟΚ
1. Ο διευθυντής Ν. Σαλαγιάννης, συνυπεύθυνος για την κατάσταση του κόμματος, αφού έχει εξαθλιώσει ψυχικά και οικονομικά τους υπαλλήλους ,προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους αναγκάσει να φύγουν παίρνοντας ελάχιστα από
τα οφειλούμενα, πετώντας τους κυριολεκτικά στο δρόμο, αδιαφορώντας για το τι πρόσφεραν τόσα
χρόνια γι’ αυτούς,ακόμη και για τον ίδιο, όταν έβαζε υποψηφιότητα για βουλευτής, έχοντας πάνω τους τη στάμπα του κόμματος σε κάθε νέα απόπειρα εύρεση εργασίας.

2. Ο ίδιος ο πρόεδρος Ε. Βενιζέλος είπε ότι μπήκαν εταιρίες για έλεγχο των οικονομικών του κόμματος και
όλη η αλήθεια θα λάμψει. Που είναι τα αποτελέσματα αυτών των εταιριών.Γιατί θάφτηκαν ;
Τι φοβηθήκαν και δε φανερώσαν τα στοιχεία .Πήγαν και αυτά μαζί με τη λίστα Λαγκάρντ;

3. Ο Γ. Παπανδρέου έφτασε το κόμμα στο 12% και πέσανε όλοι πάνω του και τον φάγανε.Εσείς που από το
12% το φτάσατε στο 4% τι κάθεστε και κάνετε; Αυτοί που νοιάζονται και πονάνε το ΠΑΣΟΚ που είναι;

Γιατί είναι θεατές σε αυτό, και δε παίρνουν θέση στο βρώμικο παιχνίδι που γίνεται στις πλάτες των
υπαλλήλων του κόμματος, και στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει κανείς που να ενδιαφέρεται πια για αυτούς, για το μέλλον του κόμματος;

4. Όσα χρόνια στο ΠΑΣΟΚ ερχόντουσαν εκατομμύρια, όλοι ήσασταν παρών και κοιτούσε ποιος θα κλείσει καλύτερη σουίτα στα ξενοδοχεία από τον άλλον ,ποιος θα μπορέσει να είναι στη πρώτη δύναμη.

Σας ενδιέφερε μόνο η δική σας προβολή,και καμαρώνατε που είσασταν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, κάποιοι έχετε φάει και ξύλο για τις ιδέες και τα οράματα του ΠΑΣΟΚ.

Τώρα που εσείς οι ίδιοι φτάσατε το κόμμα στο πάτο και στη διάλυση του, σφυρίζετε αδιάφορα και γυρίζετε τη πλάτη στο κόμμα που σας ανάδειξε και σας έκανε αυτό που σήμερα είστε.

5. Ήθελα να ήξερα με τι καρδιά μπαίνουν στο κτίριο στη Χαρ. Τρικούπη ξέροντας όλη αυτή την ιστορία που φέρει αυτό το κτίριο ,όσοι μπαίνετε, γιατί τώρα περισσότεροι είναι οι αστυνομικοί από όλους τους υπόλοιπους ,και πως αντικρύζετε αυτούς τους υπαλλήλους που κάποιους εσείς οι ίδιοι τους διορίσατε εκεί, αδιαφορώντας για την οικονομική τους κατάσταση, για την επιβίωση τους.

6. Ο πρόεδρος Ε. Βενιζέλος δίνει αγώνα ακόμα και μέσα στη βουλή για τα εργασιακά,για τους δικούς του υπαλλήλους γιατί αδιαφορεί;

Επιτέλους ας κοιτάξει κάποιος κατάματα αυτούς τους ανθρώπους ,ας βρεθεί κάποιος που θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι για να σταματήσει αυτή η εξαθλίωση των εργαζομένων του ΠΑΣΟΚ.

Εμείς δεν τρέχουμε να πιάσουμε θέση σε άλλα κόμματα, ούτε ιδρύουμε νέο κόμμα.

Εμείς είμαστε η ψυχή του ΠαΣοΚ και θα πιστεύουμε για πάντα σε αυτό!

Δώστε επιτέλους μια λύση στο πρόβλημα τους, μη τους γυρνάτε τη πλάτη

Δώστε ένα τέλος στο αδιέξοδο των εργαζομένων»

ΠΗΓΗ   skai.gr

Κρατικές άγκυρες και ιδιωτικά λιμάνια...

Γράφει ο Ν. Γ. Δρόσος

Τι κι αν η χώρα μας βιώνει σήμερα μια από τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της, με εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους και οικονομική δυσπραγία για σχεδόν κάθε νοικοκυριό ή επιχείρηση;

Τι κι αν η πηγή του «κακού» εντοπίζεται στον αδιαφανή, αναποτελεσματικό και εν τέλει ελλειμματικό τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε επί δεκαετίες το κράτος σε αυτόν τον τόπο;

Τι κι αν το κάθε νοικοκυριό και η κάθε επιχείρηση κουβαλούν στους ώμους τους το δυσβάσταχτο φορτίο της υπερφορολόγησης, που επελέγη για τη συντήρηση και τη διάσωση αυτού του κράτους, με αποτέλεσμα να έχει βαθύνει τόσο η ύφεση;

Υπάρχουν ακόμη εκείνοι που είναι πρόθυμοι να κλείσουν τα μάτια σε όλα αυτά και να δώσουν μάχες χαρακωμάτων, ακόμη και μέσα στην κυβέρνηση, για τη διάσωση αυτού του κράτους.

Πώς θα μπορούσαν να λείπουν, άλλωστε; Αυτοί και όμοιοί τους ήσαν εκείνοι που «μεγαλούργησαν» μέσω των πελατειακών και άλλων σχέσεων από την ελλειμματική λειτουργία του κράτους.

Το κύμα αντιδράσεων που συνόδευσε χθες την πρόσκληση ενδιαφέροντος για την απόκτηση πλειοψηφικού πακέτου στον ΟΛΠ, εκ μέρους των εργαζομένων, μερίδας της αντιπολίτευσης αλλά και του συγκυβερνώντος ΠΑΣΟΚ, αποτελεί την αποτύπωση αυτής της μάχης.

Την ίδια ώρα που ο κάθε ειλικρινής φορολογούμενος σε αυτόν τον τόπο ξεζουμίζεται από φόρους και χαράτσια ώστε να εμφανίσει ο προϋπολογισμός «πρωτογενές πλεόνασμα», υπάρχουν ορισμένοι που αντιδρούν στην εξασφάλιση εσόδων από το δημόσιο μέσω της ιδιωτικοποίησης λειτουργιών, που είναι αμφίβολο κατά πόσον θα έπρεπε να έχει το κράτος, ούτως ή άλλως, στο πλαίσιο μιας «ελεύθερης οικονομίας».

Δίχως να υπεισέλθουμε στην ουσία των ενστάσεων σχετικά με τον τρόπο που επελέγη για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, σύμβαση παραχώρησης ή απόκτηση πλειοψηφικού ποσοστού, αξίζει κανείς να δει πού βρισκόταν το λιμάνι του Πειραιά πριν από την παραχώρηση μέρους της λειτουργίας του στην κινεζική Cosco και πού βρίσκεται σήμερα…

Από το 2008 που παραχωρήθηκαν στην κινεζική εταιρεία δραστηριότητες οι οποίες αποτελούν το 75% της συνολικής εκτιμώμενης αξίας του ΟΛΠ, το λιμάνι του Πειραιά σκαρφάλωσε από την 11η θέση κατάταξης στην περιοχή της Μεσογείου στην 3η, ενώ μέχρι το 2016 αναμένεται να ανέβει στην πρώτη.

Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ που, ως αξιωματική αντιπολίτευση, είχε εγείρει ηχηρές ενστάσεις σχετικά με τη σύναψη σύμβασης παραχώρησης με την Cosco, το 2009 ως κυβέρνηση σίγησε, καθιστώντας έωλες ακόμη και τις εξαγγελίες της τότε αρμοδίας κ. Λ. Κατσέλη περί αναθεώρησης της συμφωνίας, υπό το φως τόσο της κρίσης όσο και των επενδύσεων της Cosco στο λιμάνι και της ανάπτυξης που αυτές υπόσχονταν…

Σήμερα, δε, μολονότι μετέχει στην κυβέρνηση, επιλέγει να εγείρει εκ νέου ενστάσεις, σε σαφή ασυμφωνία με τον κυβερνητικό του εταίρο…

Όλα αυτά, δε, τη στιγμή κατά την οποία το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων εμφανίζει τερατώδεις καθυστερήσεις και έχει επανειλημμένως αναθεωρηθεί, ενώ η οικονομία αναζητά επενδύσεις και δη ξένες, δίκην «μάννα εξ ουρανού», ώστε να κατορθώσει να αρθεί από το σημερινό της τέλμα…

Μπορεί το κράτος να κάνει καλά την πραγματική «δουλειά» του, σεβόμενο το χρήμα του κάθε φορολογούμενου πολίτη; Μπορεί να φτιάχνει νόμους και να εποπτεύει την ορθή τήρησή τους, ώστε οι κανόνες να είναι ίδιοι για όλους και να τιμωρούνται όσοι τους παραβιάζουν;

Αν μπορεί να το κάνει αυτό, τότε όσοι το πληρώνουν, ο καθένας από εμάς δηλαδή, θα μπορούν να πιστεύουν ότι πιάνουν τόπο τα λεφτά που με τόσο κόπο δίνουν.

Μέχρι να το καταφέρει όμως αυτό, ας δώσει και μια ευκαιρία στον ιδιωτικό τομέα να αναπτυχθεί σε αυτόν τον τόπο κι ας μην θέλει να διαφεντεύει την κάθε δουλειά για λογαριασμό του…

Ούτως ή άλλως, δουλειές χρειαζόμαστε, όχι περισσότερο κράτος…

 

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

Γιατί η κεντροαριστερά χάνει το ραντεβού της με την ιστορία...

Του Θάνου Οικονομόπουλου

Το... ξερίζωμα της "Ελιάς" πριν καλά­καλά αρχίσει να σχηματίζει κορμό και οι διαψευσμένες τόσο πρόωρα ελπίδες για την συγκροτημένη δημιουργία ενός σοβαρού κεντροαριστερού χώρου στο υπό αναδιάταξη πολιτικό σκηνικό, μάλλον δεν εξέπληξε κανέναν. Ακόμη και όσοι (πολλοί...) προσδοκούν εναγωνίως ένα τέτοιο μεσαίο, διαλλακτικό, σοβαρό και υπεύθυνο πολιτικό σχήμα που χωρίς αφορισμούς και ιδεοληψίες μπορεί να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην ρευστή πολιτική πραγματικότητα, αντιλαμβάνονται πως οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να συγκροτήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα, δεν έχουν ακόμη αποδεσμευτεί από σύνδρομα και φαντάσματα του παρελθόντος. Δεν είναι έτοιμες για την υπέρβαση και τις θυσίες ,σε προσωπικές φιλοδοξίες, που μια τέτοια αναγκαστική υπέρβαση επιτάσσει...

Πέρα από τα επιμέρους "προσωπικά", όμως, υπάρχουν και αντικειμενικές παράμετροι που καθιστούν το εγχείρημα και δύσκολο και ­ίσως­ πρόωρο: το υπό κατάρρευση ΠΑΣΟΚ, η ηγετική ομάδα του έστω, αρνείται ν' αναγνωρίσει την πραγματική θέση στην οποία βρίσκεται και πασχίζει με νύχια και με δόντια να διασωθεί ­όσο και όπως­ από την πλήρη εξαφάνιση. Επιστρατεύει "λογικές" και συνθήματα εκτός τόπου και χρόνου. Προωθεί ( και επιμένει σ' αυτά...) πρόσωπα για το ευρωψηφοδέλτιο που μόνο μνήμες από το κακό παρελθόν του ανασύρουν. Φθαρμένα, αναξιόπιστα, άβουλα και... αιδημόνως σιωπηλά όταν ξετυλιγόταν το κουβάρι της διαπλοκής και της διαφθοράς, όταν όλη η κοινωνία βοούσε για σκάνδαλα επώνυμων στις ανώτατες κομματικές βαθμίδες. Προβάλλει ηγεμονισμούς (και ως... παραδοξολογία, προκαλεί γέλια!) στις διεργασίες για τον κεντροαριστερό πόλο, συμπεριφερόμενο ως... Δελαπατρίδης! Προσπάθησε να... καταπιεί τους "58", να τους χρησιμοποιήσει σαν δεκανίκι στην απελπισμένη του προσπάθεια να μην εξαφανιστεί όλους διόλου.

Οι τελευταίοι, πάλι, αξιόλογες μονάδες αλλά ως προερχόμενες οι περισσότερες από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ δεν θέλησαν η δεν τόλμησαν ν' αυτοαναδειχθούν ως αναγεννητική δύναμη ερχόμενες σε σύγκρουση με τα γραφειοκρατικά απομεινάρια του Κινήματος. Δεν σηματοδότησαν το αποκαθαρμένο , ακόμη και μέσα από διαδικασίες αυτοκριτικής,"νέο" που φιλοδοξεί να χαράξει καινοτόμο πορεία στις εξελίξεις. Έδειξαν ­άσχετα πιθανόν με τις προθέσεις τους­ ως συνακολούθημα του ΠΑΣΟΚ, που όταν δεν ικανοποιήθηκαν κάποιες τακτικίστικες απαιτήσεις τους, ξαναγύρισαν στην γωνιά τους ευχόμενοι... καλή συνέχεια στην ξεριζωμένη "Ελιά"! Καθωσπρέπει χειρισμοί σαλονιών, σε μια συγκυρία που απαιτεί τόλμη και αποφασιστικότητα...

Και η ΔΗΜΑΡ δεν αποδείχθηκε ικανή για την υπέρβαση. Με έωλα επιχειρήματα, κατέφυγε στην περιχαράκωση και την ασφάλεια(;) της καταγεγραμμένης παρουσίας της, αγνόησε τις πολλές και σημαντικές αντιρρήσεις για "μοναχική πορεία" ικανών στελεχών της, και τελικά συμπεριφέρθηκε ως κόμμα αρχηγικής επιρροής. Οι αντίθετες φωνές, δεν επέμειναν, δεν έθεσαν όρους, δεν θέλησαν να χαρακτηρισθούν "διασπαστές"(προσμέτρησαν, φυσικά, και τους "ηγεμονισμούς" του κ. Βενιζέλου...) και ευγενώς συμβιβάσθηκαν. Περιμένοντας καλύτερες προϋποθέσεις;

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη διάσταση πιο ουσιαστική επειδή καταγράφεται στο κοινωνικό επίπεδο: ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος που αυτοπροσδιορίζεται ως "κεντροαριστερό", θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ...ΘΑ αποδειχθεί ως η κεντροαριστερά στην Ελλάδα.

Μπορεί να εκτιμά (το καταγράφουν και οι απαντήσεις στις ποιοτικές ερωτήσεις των δημοσκοπήσεων...) ως ακραίες και επικίνδυνες πολλές από τις θέσεις, προτάσεις και ευαγγελιζόμενες πολιτικές του ,κυρίως αυτές που υποστηρίζονται εμμονικά από τις ακραίες συνιστώσες του, αλλά "καθησυχάζεται" από τις αλλεπάλληλες αναδιπλώσεις της ομάδας Τσίπρα.

Στο βάθος, και ενθυμούμενο τις πρωτοφανείς μεταλλάξεις του προ '81 και μετά '81 ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, πιστεύει ότι πιθανότατα ένας κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ θ' αποδειχθεί ένα νέας κοπής ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι τυχαίο το ότι σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πολλά σημερινά στελέχη του προέρχονται από την "πελατειακή" δεξαμενή του πάλαι ποτέ ακμαίου Κινήματος.

Αν σ' αυτούς, προσθέστε και τους αγανακτισμένους και εν απογνώσει από την σημερινή κυβερνητική διαχείριση πολίτες, εύκολα εξηγούνται τα δημοσκοπικά ποσοστά που απολαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, περιμένει την επαύριο μιας τυχόν νέας υπό το κόμμα αυτό διακυβέρνησης, να δει να υλοποιούνται όλες οι σημερινές (και σε μεγάλο βαθμό ανεδαφικές...) εξαγγελίες και δεσμεύσεις του. Αν δεν το δει να γίνεται πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταρρεύσει πιο γρήγορα απ' όσο ανέβηκε. Αν, πάλι, επιχειρηθούν οι επαπειλούμενοι "ριζοσπαστισμοί" του, λόγω εμμονών η επικράτησης των τυχοδιωκτικών απόψεων των συνιστωσών του, θα καταρρεύσουμε όλοι μαζί...

Ίσως τότε, με καθημαγμένη την κεντροδεξιά και οικτρά αποτυχούσα την αριστερά, να έρθει η ώρα της κεντροαριστεράς. Που δεν τόλμησε όταν έπρεπε, και θα προκύψει από τα συντρίμμια...

 

ΠΗΓΗ  iefimerida.gr

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΣΤΗΝ ΛΙΣΤΑ...

Χρόνια τώρα, έχω αποδεχτεί ότι υπάρχουν κάποια επαγγέλματα που δεν είναι για μένα.

Δεν θα μπορούσα ποτέ πχ να είμαι εκπαιδευτικός.

Χρειάζεται πολύ μεγάλη υπομονή και επιμονή και, ειδικά για το πρώτο, δεν φημίζομαι!

Επίσης, δεν θα μπορούσα ποτέ να πολιτευθώ για πολλούς και διάφορους λόγους.

Εκτός του ότι δεν έχω “team spirit”, είμαι φανατική οπαδός της ρήσης “τα εν οίκω μη εν δήμω” οπότε δεν θα μπορούσα ποτέ να βλέπω την ιδιωτική μου ζωή στα μανταλάκια, αλλά και -ίσως λόγω της γυναικείας φύσης μου- δεν έχω τόσο “γερό στομάχι” ώστε να αντέχει όλα τα χτυπήματα, ούτε “ατσάλινα νεύρα” ώστε να κρατώ πάντα την ψυχραιμία μου.

Σήμερα αποφάσισα να προσθέσω άλλο ένα επάγγελμα στην λίστα μου.

Το επάγγελμα του... δημοσιογράφου!

Και να εξηγήσω γιατί...

Κάθε πρωί συνηθίζω να ακούω ραδιόφωνο.

Σήμερα λοιπόν, ανοίγοντας το στον “ΒΗΜΑ FM”, άκουσα μία γνώριμη φωνή από τα παλιά.

Την Άννα Διαμαντοπούλου!

Απαντούσε με το γνωστό της ύφος, στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων Βασίλη Χιώτη και Νότη Παπαδόπουλου και μάλιστα δήλωσε με στόμφο ότι δεν την συνδέει πλέον τίποτα με το σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Είπε ότι, επειδή στην χώρα δεν υπάρχει “παιδεία” συγκυβερνήσεων και οι πολιτικοί δεν ξέρουν πως να συγκυβερνούν όπως γίνεται στο εξωτερικό, το ΠΑΣΟΚ και η ηγεσία του άφησαν να τους “καταπιεί” η ΝΔ!

Που το κατάλαβε αυτό μόνο αυτή ξέρει, γιατί τον τελευταίο καιρό όλο για διαφωνίες και “βέτο” του ΠΑΣΟΚ συζητούν στην κυβέρνηση, αλλά τέλος πάντων.

Ίσως εκεί, εάν ήμουν δημοσιογράφος, να προσπαθούσα να την “στριμώξω” λίγο παραπάνω αλλά απ' ότι άκουσα... μάλλον άσκοπο θα ήταν.

Το σημείο όμως που με έκανε να καταλάβω ότι δεν κάνω για δημοσιογράφος ήρθε όταν ο Χιώτης την ρώτησε γιατί φαίνεται να κρατάει κάποιες αποστάσεις από την “κίνηση των 58”.

Και τι δεν είπε...

Είναι -λέει- επιφυλακτική γιατί βλέπει ότι η “κίνηση των 58” τείνει να γίνει το καταφύγιο του παλαιού και φθαρμένου ΠΑΣΟΚ(;;;), πάει να δώσει στέγη στα παλαιά, φθαρμένα, έως και αποτυχημένα, στελέχη του ΠΑΣΟΚ(;;;), ενώ -λέει- αυτή θέλει κάτι το εντελώς νέο, χωρίς παρελθόν και αγκυλώσεις, που θα ενώσει την κεντροαριστερά!

Και ερωτώ...

Ως δημοσιογράφος, πως καταφέρνεις να κρατήσεις το επίπεδο της εκπομπής σου;

Πως μπορείς να παραμείνεις ευγενικός;

Πως μπορείς να της εξηγήσεις ότι ΚΑΙ ΑΥΤΗ ανήκει στο παλαιό, φθαρμένο και αποτυχημένο ΠΑΣΟΚ;

Πως μπορείς -ευγενικά πάντα- να την ενημερώσεις ότι, σε όποιο κόμμα κι αν πάει “η κυρία με τις φωτοτυπίες” όλοι θα πουν ότι αυτό το κόμμα μαζεύει το παλαιό, φθαρμένο και αποτυχημένο ΠΑΣΟΚ;

Πως μπορείς να της εξηγήσεις ότι ΑΥΤΗ είναι η προσωποποίηση και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα του παλαιού, φθαρμένου και αποτυχημένου ΠΑΣΟΚ;

Και τέλος πάντων, ακόμα κι αν δεν κάνεις τίποτα από τα παραπάνω, πως αντέχεις και δεν πεθαίνεις στα γέλια με αυτά που ακούς;

Εγώ δεν θα μπορούσα!

Μπορεί αυτή να είναι στον κόσμο της, να έχει ακόμα το υφάκι και το τουπέ της εξουσίας, να έχει την γνωστή από παλιά υπεροψία του ΠΑΣΟΚ και να μιλάει με στόμφο όπως συνήθιζε, αλλά εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου υποχρεωμένο να την ανέχεται.

Θα μου πείτε... “καλεσμένη”.

Ε, και;

Επειδή θα την φιλοξενούσα στην εκπομπή μου δεν θα έπρεπε να αντιδράσω στην ακατάσχετη μπουρδολογία της;

Με τίποτα!

Όχι λοιπόν!

Το αποφάσισα με την...

απλή (δική μου!) λογική...

Δεν κάνω για δημοσιογράφος!

“ΠΑΡΙΖΑ”... ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥ!...

Μέχρι σήμερα ήξερα ότι υπάρχουν διάφορα είδη ψηφοφόρων...

Υπάρχουν οι “συνειδητοποιημένοι” που επιλέγουν βάσει του κομματικού προγράμματος που επιθυμούν να εφαρμοστεί.

Υπάρχουν οι “αντιρρησίες” που ξέρουν τι δεν θέλουν και επιλέγουν το αντίθετο...  ότι κι αν είναι αυτό.

Υπάρχουν οι “παραδοσιακοί” ψηφοφόροι ενός συγκεκριμένου κόμματος που εδώ και δεκαετίες δεν ασχολούνται πια με προγράμματα, σκέψη και επιλογή... αυτό ξέρουν, αυτό εμπιστεύονται.

Ε, τώρα προστέθηκε στην λίστα και νέο είδος ψηφοφόρων...  οι “ΠΑΡΙΖΑ”!

Είναι αυτοί που, ανήκοντας σε οποιοδήποτε από τα παραπάνω είδη, ψήφιζαν εδώ και χρόνια ΠΑΣΟΚ αλλά πλέον έχουν μετακομίσει στον ΣΥΡΙΖΑ με το σκεπτικό του...  ψηφίζω αυτό που ελπίζω να μην πραγματοποιηθεί!

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά...

Οι εκλογές του 2009 ανέδειξαν πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ με ποσοστό 43,92% και έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ ένα μικρούτσικο 4,6% που όμως για αυτόν ήταν πολύ ικανοποιητικό.

Οι εκλογές του 2012 όμως έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ποσοστό 26,89% ενώ το ΠΑΣΟΚ μέτρησε ένα ισχνό 12,28% που μάλλον σήμερα φαντάζει εξαιρετικό.

Επειδή οι δημογραφικοί ρυθμοί ανανέωσης του πληθυσμού της χώρας δεν δικαιολογούν αυτή την απότομη αλλαγή, είναι απολύτως λογικό να υποθέσουμε ότι πολλοί βουλευτές, στελέχη και -κυρίως- ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Για την ακρίβεια, όταν το 4,6% γίνεται εντός τριετίας 26,89% τότε μάλλον συμπεραίνουμε με ασφάλεια ότι οι “ΠΑΡΙΖΑ” αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ!

Ως εδώ όλα καλά και λογικά...  (λέμε τώρα...)

Εδώ όμως ξεκινάει η απόλυτη παράνοια!

Οι “ΠΑΡΙΖΑ” έπαθαν με το “λεφτά υπάρχουν” και έμαθαν να μην πιστεύουν ούτε στο “λεφτά θα υπάρξουν”.

Άλλωστε είναι γνωστό ότι εάν υπήρχαν θα τα είχε βρει ο “Γιώργος” που είχε και κυβερνητική εμπειρία και ήξερε τι συμβαίνει!

Ξέρουν καλά τι σημαίνει “λαϊκίζω” για να γίνω αρεστός και τελικά “άλλα λέω και άλλα κάνω”.

Ξεκίνησαν να το μαθαίνουν από την δεκαετία του '80 με τα ιστορικά “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” και “έξω οι βάσεις του θανάτου”, συνέχισαν με το “θα επανακρατικοποιήσουμε τον ΟΤΕ” και το “θα ρίξουμε τους Κινέζους της COSCO στη θάλασσα” και έφτασαν μέχρι το αμίμητο “λεφτά υπάρχουν”.

Το έχουν εμπεδώσει πια!

Μόνο που όλα αυτά τα χρόνια ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ γιατί πραγματικά ήθελαν να γίνουν πράξη όσα έλεγε και υπόσχονταν ο Αντρέας, ο Σημίτης ή ο Γιώργος!

Σήμερα, βλέπουν την ιστορία να επαναλαμβάνεται...

Όλα τα σημάδια είναι εκεί!

Ευφυέστατες ατάκες όπως τις καθαρίστριες που θα καθαρίσουν την τρόικα...

Ατελείωτη συνθηματολογία όπως το απειλητικό “ή αυτοί ή εμείς”...

Υποσχέσεις με το τσουβάλι, τα πάντα στους πάντες...

Ο “Αντρέας” αντικαταστάθηκε από τον “Αλέξη” (αν και κακέκτυπο!)...

Η “Αυριανή” έδωσε την θέση της στην “Αυγή” όπου αντί για τον Μητσοτάκη δοσίλογο στην κατοχή και φίλο του Γερμανού κατακτητή τώρα παρουσιάζει τον Άδωνη  κολλητό και πουλημένο στους φαρμακοβιομήχανους που βάζει σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών...

κλπ, κλπ, κλπ.

Τους ρωτάς λοιπόν, όπως ρωτάς και τον κάθε ΣΥΡΙΖΑίο:

“Που θα βρει ρε παιδιά τα λεφτά ο Αλέξης να κάνει το α' ή το β' που υπόσχεται;”

Και παίρνεις την πλέον αποστομωτική απάντηση...

“Και ποιος σου είπε ότι θα τα κάνει;”!

Προσθέτοντας, προς επίρρωση των λεγομένων τους...

“Μήπως τόσα χρόνια το ΠΑΣΟΚ έκανε αυτά που έλεγε;”!

Και για να σε κολλήσουν στον τοίχο (όπως αυτοί νομίζουν) σου πετάνε και ένα...

“Ή μήπως ο Αντώνης σου έκανε αυτά που έλεγε;”

Ικανοποιημένοι που σε “τάπωσαν” χαμογελούν αυτάρεσκα και σε κοιτούν με ύφος παντογνώστη που έχει καταλάβει πια τι “παίζεται” στην Ελλάδα ενώ εσύ ο “άσχετος” δεν ξέρεις τι σου γίνεται...  κι εσύ έχεις μείνει με το στόμα ανοιχτό!

Όχι βέβαια γιατί σε “τάπωσαν” αλλά γιατί δείχνουν πραγματικά να μην καταλαβαίνουν πόσο παράλογο -αν όχι εντελώς παρανοϊκό- είναι το σκεπτικό τους!

Δηλώνουν  “δημοκράτες” και “προοδευτικοί”  και συμφωνούν με την ατάκα της Θ. Τζάκρη... “θα συμβάλλω με όλες τις πολιτικές μου δυνάμεις για την ανασύσταση της μεγάλης προοδευτικής παράταξης που τώρα εκφράζεται με βασικό κορμό το ΣΥΡΙΖΑ”.

Όμως δεν συμφωνούν με ΟΛΑ όσα πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε -φυσικά- έχουν κανένα κοινό με την ΚΟΕ(μαοϊστές), την Ρόζα, την Διεθνιστική Εργατική Αριστερά(τροτσκιστές), ή τις λοιπές πρώην και νυν συνιστώσες του, αλλά επιλέγουν να τον ψηφίσουν ως “γνήσιοι αριστεροί δημοκράτες και προοδευτικοί” με την ελπίδα ότι...  ΔΕΝ θα κάνει πράξη την πολιτική του!!!

Στην απευκτέα λοιπόν περίπτωση που ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΡΙΖΑ μαζί, καταφέρουν να φέρουν τον Τσίπρα στην εξουσία είναι βέβαιο ότι κάποιος από τους δύο θα απογοητευτεί πολύ για όσα θα κάνει ή δεν θα κάνει, αλλά αυτό μένει προς διερεύνηση (αν και δεν είναι ανάγκη να το μάθουμε από πρώτο χέρι!).

Ας σκεφτούν όμως οι ΠΑΡΙΖΑ πόσο βάσιμες και ρεαλιστικές μπορεί να είναι οι προσδοκίες τους και ας αναλογιστούν πόσες φορές μέχρι σήμερα -αυτοί οι ίδιοι- ήταν υπεύθυνοι για την κατρακύλα της χώρας!

Ας σκεφτούν πόσο παράλογο ακούγεται να ψηφίζεις ένα κόμμα για να ΜΗΝ κάνει αυτά που υπόσχεται και πρεσβεύει!

Με λίγα λόγια...

Ας σταματήσουν να παίζουν με την τύχη της χώρας και ας σκεφτούν, έστω και για μία φορά στην ζωή τους, με την...

απλή κοινή λογική...