Ας προσέξουν τι εύχονται...

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά, αν και κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πίσω από τις τελευταίες μέσω... sms καταλήψεις σε γυμνάσια και λύκεια. Πρέπει, πάντως, να του πιστώσουμε ότι κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να τις καπηλευθεί, να στείλει ένα ακόμη μήνυμα του ριζοσπαστισμού και της “επαναστατικότητας” του.

Είδε πως δεν του πολυβγαίνει η αναταραχή στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, με τους αποκλεισμούς των πρυτανικών αρχών και τα ενώπιον τηλεοράσεως νταηλίκια των κομματικών εγκάθετων στην φοιτητική κοινότητα (που, άλλωστε, ουδέποτε αποκήρυξε η σχολίασε έστω αρνητικά), λόγω της σθεναρής και αποφασιστικής στάσης κάποιων νέων πρυτάνεων, και επέλεξε να...κατέβει σε χαμηλότερη “πίστα”-αυτή των μαθητών!

Έτσι, λοιπόν, πριν οι καταλήψεις αρχίσουν να φθίνουν (μετά την απειλή ότι οι χαμένες μέρες θ' αντικατασταθούν με μείωση ημερών από τις γιορτινές και καλοκαιρινές διακοπές, και την εξεταζόμενη σκέψη όσοι μαθητές καταληψίες ξεπεράσουν το επιτρεπόμενο όριο απουσιών να μένουν στην ίδια τάξη...), ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσε να τις... προμοτάρει: ο εκπρόσωπος του κόμματος κ. Σκουρλέτης απεφάνθη δημοσίως πως “οι καταλήψεις είναι υγιής αντίδραση σε επιλογές που θέτουν ταξικούς (;) φραγμούς...”, η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ το προχώρησε λίγο παραπέρα διατρανώνοντας ότι “ οι καταλήψεις πρέπει να γίνουν αγώνας για ολόκληρη την κοινωνία...”, και την φιλοσοφικό-ανθρωπιστική διάσταση την διακήρυξε ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ (και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ...) κ. Θέμης Κοτσιφάκης, σημειώνοντας πως “οι μαθητές, μέσω των κινητοποιήσεων, γίνονται καλύτεροι άνθρωποι...”! Όπερ έδει δείξαι....

“Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση...”, κατά πως θα λέει και η μαοϊκή συνιστώσα (δεν μπορεί, θα υπάρχει...)του ΣΥΡΙΖΑ. Και συνεπής στην γνωστή επιμονή του κόμματος στην “κινηματική υπερδραστηριότητα”, που στοχεύει, μεταξύ των άλλων, και στην κεφαλαιοποίηση της οργής, απόγνωσης και ανασφάλειας της κοινωνίας. Δεν πρωτοτυπεί, άλλωστε, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σ' αυτήν την οργανωμένη αντίδραση σε κάθε μορφής “κανονικότητα”, που ίσως μας φέρει ένα βήμα πιο μπροστά. Έτσι έκαναν και τα σημερινά συγκυβερνούντα κόμματα, ως αξιωματική αντιπολίτευση: το ύστερο ΠΑΣΟΚ του Αντρέα “θα ακύρωνε” όποια συμφωνία και ιδιωτικοποίηση έκανε η κυβέρνηση Μητσοτάκη”, το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ κατέβαινε στο λιμάνι κραυγάζοντας συνθήματα κατά της κινέζικης COSCO, που θα την ... έδιωχνε μόλις γινόταν αυτό κυβέρνηση, ο Σαμαράς... κατήγγειλε στα Ζάππεια το μνημόνιο και διαφήμιζε την φιλοσοφική λίθο για την άμεση ανάπτυξη...

Μόνο που καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια. Και μόνο οι πάλαι ποτέ σοβιετικοί εγκέφαλοι επέμεναν πώς “αν η πραγματικότητα δεν συμφωνούσε με τις αποφάσεις τους... τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!” Η “μεγάλη αναταραχή” (και οι υποσχέσεις και “δεσμεύσεις” για όλα και προς όλους), είναι “ωραία κατάσταση” όσο οι ευθύνες και οι αποφάσεις, η καυτή πατάτα, βρίσκεται στα χέρα άλλων. Και οι “άλλοι”, όταν κραύγαζαν και συμπεριφέρονταν αντιπολιτευτικά ως... ΣΥΡΙΖΑ, είχαν την δυνατότητα να “εξιλεώνονται” έναντι των υποσχέσεων τους επειδή “παρέλαβαν καμμένη γη”, αλλά και την καταστροφική, όπως αποδείχθηκε, “εναλλακτική” να κανακεύουν τον κόσμο που ψάρευαν για την ψήφο του, με δανεικά λεφτά και επίπλαστη ευμάρεια...

΄Άλλαξαν τα πράγματα. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι περίοδοι των “παχέων αγελάδων” (των δανεικών...) ώστε να μπορούν να εξοφληθούν με χρέωση... στο μέλλον, λευκές επιταγές. Η κοινωνία έφθασε στα όριά της, και απελπισμένη προσδοκά, χωρίς λογική ενδεχομένως αλλά με σαφέστατη εκδικητική διάθεση, να εισπράξει ( μερικώς, έστω...) τα υπεσχημένα. Κι' όποιος δεν θα μπορέσει “να παραδώσει” τα υπεσχημένα, θα γνωρίσει από πρώτο χέρι και πολύ οδυνηρά τι πραγματικά σημαίνει “μεγάλη αναταραχή”. Από τους καταληψίες μαθητές, τους “αντάρτες” φοιτητές, τους μισθωτούς και συνταξιούχους, τους ανέργους, αυτούς που πουλάνε τα σπίτια τους για να πληρώσουν φόρους(και περιμένουν την πλήρη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ...), τους εκτός δημόσιας υγείας τους... τους... τους πάντες όλους!

ΠΗΓΗ iefimerida.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Χρησιμοποιώ την συγκεκριμένη φωτογραφία γιατί μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Αναρωτιέμαι τι κατάλαβαν αυτοί που το έγραψαν...

Προσωπικά, το θεωρώ ως την επιτομή της ηλιθιότητας και τον πάτο της σημερινής παιδείας.
Το εντυπωσιακό είναι ότι κάποιοι το θεωρούν εξυπνάδα!

Η κοινωνία μας χρειάζεται μάλλον ψυχανάλυση...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Κατεβαίνω την Ακαδημίας και βλέπω στο πανεπιστήμιο το σύνθημα «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Ένα σύνθημα τουλάχιστον 41 χρόνων παλιό. Πρέπει να γράψω κάτι για όσα συμβαίνουν στα πανεπιστήμια, για την παρακμή, τις αδυσώπητες κομματικές μάχες για εξουσία και ευρωπαϊκά προγράμματα, δηλαδή χρήμα. Αλλά όταν βλέπω από κάτω το σύνθημα «Λαός και νεολαία τσακίζουν τις σύγχρονες χούντες», δεν θέλω να γράψω κανένα πολιτικό επιχείρημα, δεν μ’ ενδιαφέρει καμία πολιτική αντιπαράθεση με το λογικά αδιανόητο. Το μόνο που μου ’ρχεται αυθόρμητα στο στόμα είναι ένα σαρκαστικό, σιγά, ρε φίλε, μη σκίσεις κανένα καλσόν.

Κι όταν εμένα, ενός μεγάλου, τα υποτιθέμενα νεανικά συνθήματα μου φαίνονται τόσο σκονισμένα, τόσο συντηρητικά, μισού αιώνα παλιά, τότε έχουμε πρόβλημα. Πρόβλημα μεγαλύτερο από το πολιτικό.

Έπειτα βλέπω αυτή τη φωτογραφία στις εφημερίδες.

Και την κοιτάζω ώρα γιατί είναι μια φωτογραφία που με σοκάρει. Γιατί αυτή η φωτογραφία αναδύει μόνο υστερία. Τι θα κάνουν δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι αν κάτι πραγματικά οδυνηρό συμβεί στη ζωή τους; Γιατί αυτή η φωτογραφία δείχνει ότι οι πρωταγωνιστές έχουν ταυτιστεί με το ρόλο τους, πιστεύουν πράγματι ότι ζουν μεγαλειώδεις στιγμές, αντιμετωπίζουν σύγχρονες χούντες στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου με τους φρέντο από το Starbucks στο χέρι. Και αν πιστεύεις ακράδαντα ότι η πραγματικότητα είναι έτσι όπως εσύ την έχεις στο μυαλό σου, τότε, ως γνωστόν, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι τα ίδια, σαν να ’ναι η πραγματικότητα του μυαλού σου αληθινή.

Πώς έφτασε αυτή η κοινωνία να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα, να φτιάχνει μια δική της, βολική, εύκολη αλλά ανύπαρκτη; Το καλλιεργεί πάνω από 20 χρόνια. Από την εποχή της πλαστικής ευδαιμονίας με δανεικά χρήματα. Όλα ήταν δυνατά, the sky is the limit. Όλοι θέλαμε να είμαστε πλούσιοι και διάσημοι, όλοι είχαν δικαίωμα σε μια εύκολη ζωή, όλοι έπρεπε να έχουμε το μερίδιό μας στα 15 δευτερόλεπτα δημοσιότητας. Ήμασταν τραγουδιστές γιατί πηγαίναμε στα τάλεντ σόου, επώνυμοι γιατί κλεινόμασταν σ’ ένα σπίτι, όλοι έπρεπε να βρεθούμε σε μια φωτογραφία γυαλιστερού περιοδικού, να είμαστε το τριήμερο «περνάτε καλά; Μύκονοοοος». Δεν υπήρχαν περιορισμοί, υποχρεώσεις, μόνο κεκτημένα δικαιώματα. Η αξία της εργασίας, της παραγωγής, του ταλέντου έγιναν ανύπαρκτες έννοιες, άχρηστες, υποτιμητικές, αρκούσε η αναγνωρισιμότητα. Για μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας αυτός ο ψεύτικος κόσμος ήταν ο μόνος κόσμος που ήξερε, δεν θυμόταν άλλον. Κανείς δεν ήθελε να ξέρει ότι οφειλόταν σε δανεικά και ευρωπαϊκά πακέτα Ντελόρ, ότι χωρίς αυτά η οικονομική μας παραγωγή θα ισοδυναμούσε με ένα επίπεδο ζωής όπως της Βουλγαρίας. Το θέμα είναι να περνάς καλά. Καλή σας απόλαυση.

Έπειτα ήρθε η καταιγίδα του ίντερνετ. Οι πανωλεθρίαμβοι 42 ιντσών της τηλεόρασης πολλαπλασιάστηκαν στις μικρές οθόνες των υπολογιστών. Οι ρόλοι και τα δράματα σειρών δωματίου και ριάλιτι σόου της τηλεόρασης των 90s έγιναν ανεξέλεγκτα, πολλαπλασιάστηκαν σε χιλιάδες «προσωπικά προφίλ». Επισήμως τώρα πια ο καθένας δημιουργούσε το ρόλο της ζωής του, έφτιαχνε το avatar που ονειρευόταν. Όλα ακόμα πιο κραυγαλέα για να ξεχωρίσουν στο αχανές διάστημα του διαδικτύου. Υπερχείλιση συναισθημάτων, μελοδραματισμός μέχρι ναυτίας, αδυσώπητες συγκρούσεις στα πληκτρολόγια. Έγινε χαμός πάλι χθες. Πού έγινε ο χαμός και δεν πήρα είδηση; Στο φέισμπουκ.

Μάχες, φίλοι και εχθροί, σκληρές συγκρούσεις, χεράκι πάνω επιδοκιμασία, χεράκι κάτω μίσος, νικητές και ηττημένοι, στρατοί της νύχτας, διάσημοι εσωτερικού χώρου, άυλοι πόλεμοι, ρόλοι. Ξανά ρόλοι. Σ’ αυτό τον κόσμο όλοι έγραφαν, όλοι έλεγαν, όλοι θύμωναν, όλοι αγανακτούσαν. Κανείς δεν έκανε κάτι. Πολλοί μιλάνε και λίγοι κάνουν πράγματα, το πρόβλημα της χώρας.

Τέλος, ήρθε η οικονομική κρίση και μας αποτελείωσε. Ο συντηρητικός λαϊκισμός, για να διασώσει το χρεοκοπημένο σύστημα, πλάσαρε τη θυματοποίηση. Καλά ήμασταν, καλά περνούσαμε, μέχρι που ήρθαν οι κακοί, οι Ευρωπαίοι, η Μέρκελ, οι τρόικες, οι τοκογλύφοι και μας απειλούν, συνωμοτούν εναντίον μας και θέλουν να μας πάρουν τον ελληνικό τρόπο ζωής, αυτόν που μεγαλούργησε στα νάιλον χρόνια. Εμείς, θύματα της επίθεσης των «ξένων», δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα, μόνο να αντισταθούμε στις σύγχρονες χούντες, στους κατακτητές, στους δοσίλογους, ψυχή βαθιά και ραντεβού στα γουναράδικα. Κάτω τα χέρια από την παλιά Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να διορθώσουμε τίποτα, να δημιουργήσουμε τίποτα, να παράγουμε κάτι, να αλλάξουμε τους εαυτούς μας, να εφεύρουμε ένα νέο τρόπο βιώσιμης ζωής. Αντίθετα. Η κυρίαρχη ιδεολογία, από τα άκρα δεξιά ως τα άκρα αριστερά, ένα μόνο πράγμα λέει: Να αντισταθούμε, να διατηρήσουμε όσα μπορούμε περισσότερα από την παλιά Ελλάδα που χρεοκόπησε. Πέντε χρόνια παράγουμε Αντίσταση αντί για νέες δουλειές. Πέντε χρόνια όλοι οι επαγγελματικοί κλάδοι λένε ένα πράγμα: «Να μην περάσει». 5 χρόνια η κοινωνία παράγει «αγώνες» και αγωνιστές. Κατηγορεί σε όλους τους τόνους τη μεταπολίτευση, τα κόμματα της μεταπολίτευσης και συγχρόνως δίνει μάχες για να μην αλλάξει τίποτα από τη μεταπολίτευση. Και το χειρότερο, ούτε καν καταλαβαίνει πόσο σουρεαλιστική είναι η στάση της. Μάτια ερμητικά κλειστά.

Πριν από τα πολιτικά σχέδια, η κοινωνία μας χρειάζεται μάλλον ψυχανάλυση. Να ανοίξει διάπλατα τα μάτια και να αντικρίσει τον εαυτό της. Να αντιμετωπίσει τον εαυτό της. Με τα παλιά παραμύθια δεν φτιάχνονται καινούργιες ιστορίες.

 

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

Η κοινωνία των μειονοτήτων...

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

"Αντε τελείωνε, έχεις ραντεβού με την τρόικα, πρέπει να φύγεις". Η ιστορική αυτή προτροπή, ως γνωστόν, ακούστηκε προ ημερών στη Βουλή. Την απηύθυνε ο κ. Μπαλασόπουλος στον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Μητσοτάκη ίνα διακηρύξει εις το πανελλήνιον τη δυσφορία του για τα λεγόμενά του.

Οι περισσότεροι βέβαια, ακόμη και οι πολιτικοί αντίπαλοι του κ. Μητσοτάκη, υποθέτω πως θα αποφανθούν ότι το πρόβλημα στη φράση αυτή το έχει ολόκληρο ο κ. Μπαλασόπουλος, ο οποίος σε λίγες μόνον λέξεις κατάφερε να συμπυκνώσει την έλλειψη κοινωνικής και πολιτικής παιδείας που διακρίνει τον αξιοθαύμαστο κατά τα λοιπά νεοελληνικό πολιτισμό. Θα μου πείτε, πριν κατηγορηθεί ο κ. Μπαλασόπουλος, θα πρέπει να κατηγορηθούν όσοι τον δίδαξαν πολιτική και κοινωνική συμπεριφορά, και επειδή έτσι θα πάει μακριά η βαλίτσα και θα καταλήξουμε για μία ακόμη φορά στο πληκτικό πλέον συμπέρασμα ότι ο ελληνικός σοσιαλισμός, στο μεγαλύτερο μέρος του, κατέστρεψε όποια ψήγματα πολιτικής και κοινωνικής παιδείας είχε αποπειραθεί να οργανώσει η μεταπολίτευση, σταματώ εδώ.

Να θυμίσω απλώς, για να ελαφρύνω κάπως τη θέση του κ. Μπαλασόπουλου, ότι, προ μηνών, άγημα συνδικαλιστών της ΟΛΜΕ είχε καταλάβει το γραφείο του κ. Μητσοτάκη όπου και εδείπνησε με καλαμάκια και πιτόγυρα αφήνοντας τις λαδόκολλες και τα άδεια κουτάκια μπίρας όταν απεχώρησε. Το δε άγημα της ΟΛΜΕ αποτελείται από δασκάλους, οι οποίοι έχουν αναλάβει την εκπαίδευση των τρυφερών βλαστών του ελληνισμού, μεταξύ άλλων, υποθέτω, και αυτών του κ. Μπαλασόπουλου, όθεν συμπεραίνω ότι τα ήθη και τα έθιμα θα κληροδοτηθούν και στις επόμενες γενιές, για όποιους ανησυχούν. Υποθέτω δε ότι ο εκπρόσωπος των Τσιγγάνων που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τον εισαγγελέα για τα καταπατημένα οικόπεδα του Νομισματοκοπείου θα ήταν πολύ ευπρεπέστερος, ούτε σουβλάκια θα έφαγε ούτε «άντε τέλειωνε» θα είπε. Και το επαναλαμβάνω: δεν είναι θέμα αστικής ευγένειας – αν και αυτή κανέναν δεν έβλαψε. Είναι θέμα κοινωνικής και πολιτικής παιδείας.

Τι σχέση έχει τώρα η ΠΟΕ-ΟΤΑ, της οποίας προΐσταται παραπάνω από μία δεκαετία ο κ. Μπαλασόπουλος, με την ΟΛΜΕ και τους Τσιγγάνους του Νομισματοκοπείου; Είναι ότι και οι τρεις αυτές πληθυσμιακές ομάδες –πώς αλλιώς να τις χαρακτηρίσω;– έχουν μειονοτική συνείδηση, η οποία τους επιβάλλει να μάχονται για τα ήθη και τα έθιμά τους. Στην περίπτωση της τοπικής αυτοδιοίκησης, τα κατεστημένα ήθη ορίζουν ότι όσοι φέρουν τα φυλετικά χαρακτηριστικά του δημοτικού υπαλλήλου δεν αναγνωρίζουν τη διαφορά ανάμεσα στο πλαστό και το γνήσιο – εντελώς περιττή διάκριση, που την έχει επιβάλει ο αυταρχικός καπιταλισμός. Στην περίπτωση των δασκάλων, οι άγραφοι νόμοι της φυλής ορίζουν ότι το έργο θα αξιολογείται από τα «ματάκια των παιδιών στην τάξη» και όχι από κριτήρια ας πούμε αντικειμενικά. Και αυτό από αρχαιοτάτων χρόνων. Στην περίπτωση των Τσιγγάνων τα πράγματα είναι πιο απλά: εγκαθίστανται όπου τους βολεύει, και στήνουν τα παραπήγματά τους κατά προτίμηση σε ιδιωτικούς χώρους για να είναι εντάξει με το ελληνικό Δημόσιο, γνωρίζοντας επίσης ότι οι μειονότητες είναι ισχυρότερες από τους ιδιώτες απέναντι στο Δημόσιο.

Η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία μειονοτήτων, ένα είδος μωσαϊκού όπου διάφορες κοινωνικές ομάδες αδιαφορούν για τους νόμους και τους κανόνες της συνύπαρξης προκειμένου να υπερασπιστούν τα δικά τους ήθη και έθιμα – τα «κεκτημένα» τους στην καθομιλουμένη. Να σημειώσω ότι και η νεολαία αντιμετωπίζεται από πολλούς ως μειονότητα η οποία, όταν οδηγηθεί στα άκρα, διεκδικεί το δικαίωμα να σπάει και να καίει ό,τι βρει, όπως το 2008. Να σημειώσω επίσης ότι και ορισμένες πολιτικές δυνάμεις εμφανίζονται και δρουν ως οργανωμένες μειονότητες και ας ανήκουν σε όλο το πολιτικό φάσμα, από τη Χρυσή Αυγή έως την αριστερά της αριστεράς, τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι τα παιδιά της Χρυσής Αυγής προσπαθούν να έχουν παρόμοιο σωματότυπο ο ένας με τον άλλον και συναφείς φυσιογνωμίες. Το ίδιο ισχύει και με το ιδιόλεκτο της άκρας αριστεράς. Η πιο ουσιαστική δυσκολία που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στο κατώφλι της διακυβέρνησης της χώρας είναι η αδυναμία του ή η απροθυμία πολλών από τα στελέχη του να απαγκιστρωθούν από τη νοοτροπία της μειονότητας. Εξάλλου και η προστασία των μειονοτήτων είναι κι αυτό ένα αξιοσέβαστο επάγγελμα, του οποίου οι επιτηδευματίες έχουν κάθε συμφέρον να ανακαλύπτουν καταπιεσμένες μειονότητες παντού.

Πολλοί θα πουν, και το λένε, πως η αποσύνθεση της ελληνικής κοινωνίας σε μια συνάθροιση μειονοτήτων οφείλεται σε αταβιστικά αντανακλαστικά, στην κοινοτική συγκρότηση που εξασφάλισε την επιβίωση των πυρήνων του ελληνισμού. Μπορεί. Ομως δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τη συνεισφορά του διαλυμένου ελληνικού Δημοσίου, η αγριότητα –και όχι ο αυταρχισμός– του οποίου αφήνει απροστάτευτο τον πολίτη ο οποίος για να επιβιώσει είναι αναγκασμένος να οργανωθεί σε μειονότητες, όπως οι φυλές της υποσαχαρίου Αφρικής εντάσσονται στις διάφορες εκκλησίες των ευαγγελικών για να βρουν την προστασία που κανείς δεν τους προσφέρει. Τι έγινε πρώτα, η κότα ή το αυγό; Σημασία έχει ότι αυτήν τη στιγμή η μειονοτική νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας είναι τόσο ισχυρή, που δύσκολα θα επιτρέψει στο αναξιόπιστο, δυσλειτουργικό, ανίκανο και αδηφάγο Δημόσιο να μεταμορφωθεί. Θα μου πείτε εδώ κατάφεραν να δημιουργήσουν νοοτροπία διωκόμενης μειονότητας στην πλειονότητα του πληθυσμού, που είναι οι ιδιοκτήτες των ακινήτων.

 

ΠΗΓΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δεν θα γίνει Μαυρογιαλούρος...

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης

Ο Αdρέας ο Loveρδος –το έχω πει και θα το επαναλάβω– είναι βασικά ένας γοητευτικός άνδρας, φανατικός ολυμπιακάκιας και φίλος του λαού γενικώς. Το ατυχές, ωστόσο, είναι ότι τυγχάνει και υπουργός Παιδείας. Η αναστάτωση που έχει προκαλέσει στον χώρο της ανωτάτης εκπαίδευσης, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο χειρίσθηκε το ευαίσθητο θέμα των μετεγγραφών, τεκμηριώνει τον χαρακτηρισμό της υπουργίας του ως ατυχήματος. Να πάρουμε όμως την υπόθεση από την αρχή.

Το σύστημα των μετεγγραφών επανήλθε με νόμο που πέρασε από τη Βουλή ο προκάτοχός του στο υπουργείο Παιδείας, κατόπιν δικαστικής αποφάσεως, που έκρινε αντισυνταγματικές τις ρυθμίσεις για μια κατηγορία πολιτών (τρίτεκνοι, πολύτεκνοι, παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών κ.λπ.), το σύνολο των οποίων αριθμεί τους 13.000 εισακτέους. Ομως ο Lοveρδος όφειλε (του το υπαγόρευε η φιλολαϊκή συνείδησή του...) να πλειοδοτήσει. Ετσι, με τροπολογία που εισήγαγε, θέσπισε το δικαίωμα της μετεγγραφής και για ένα επιπλέον ποσοστό 10% επί των 70.000 εισακτέων, με βάση οικονομικά κριτήρια (ετήσιο οικογενειακό εισόδημα 27.000 και κάτω), οπότε το σύνολο των δικαιούχων εκτοξεύθηκε στις 20.000.

Πώς θα αντιμετωπίσουν οι σχολές την πλημμυρίδα των μετεγγραφών που πρόκειται να τις πλήξει; Αυτό ποσώς απασχόλησε τον φίλο του λαού, διότι, εκτός από τα οικονομικά της Παιδείας, προφανώς δεν τον ενδιαφέρουν ούτε τα οργανωτικά της Παιδείας. Ομως το πρόβλημα του συνωστισμού θα είναι ζωτικής σημασίας ιδίως σε σχολές των θετικών επιστημών, όπου η διδασκαλία περιλαμβάνει και εργαστήρια. Πού θα χωρέσουν όλοι; Ο υπουργός δεν ξέρει. Βασίζεται όμως στην ικανότητά του να αυτοσχεδιάζει στα κουτουρού. Τις προάλλες, λ.χ., έλεγε σε συνομιλητές του ότι εξετάζει την εξής λύση για το πρόβλημα του συνωστισμού: να προηγούνται στα εργαστήρια όσοι πέρασαν στη σχολή αξιοκρατικά, βάσει της βαθμολογίας τους, και να έπονται οι προερχόμενοι εκ μετεγγραφής! (Στο σημείο αυτό, μένεις για λίγο άναυδος και, ύστερα, αναρωτιέσαι αν έχει και άλλο ξεφτέρι η μητέρα του σαν αυτόν...)

Αν ασχολούμαστε τώρα με τον απίθανο Lοveρδο και την αναστάτωση που προκάλεσε στα ΑΕΙ, είναι επειδή ο χειρισμός του συγκεκριμένου θέματος εκ μέρους του μας επιτρέπει να δούμε την πιο επιπόλαια εκδοχή του λαϊκισμού. Ο Lοveρδος πρώτα έκανε και μετά κάθισε να σκεφθεί τι έκανε. Πρώτα νομοθέτησε για να καταδείξει στο πανελλήνιο πόσο καλός άνθρωπος είναι και ύστερα άρχισε να σκέπτεται ποια μορφή θα έχει στην πράξη η καλοσύνη του. Ετσι, όμως, έπεσε στην παγίδα που έστησε ο ίδιος στον εαυτό του. Διότι το αποτέλεσμα της επιπολαιότητάς του ήταν ότι, προκειμένου να ικανοποιήσει τους λίγους που ευνοήθηκαν από την καλοσύνη του, δυσαρέστησε τους πολλούς που θα πληρώσουν το κόστος της. Απέδειξε τουλάχιστον ότι είναι γνήσιος αριστερός, με την έννοια ότι προέταξε τον βολονταρισμό του έναντι της πραγματικότητας. Ο Lοveρδος πρώτα νομοθετεί το απραγματοποίητο και έπειτα λέει για να δούμε τώρα πώς θα το κάνουμε πραγματικότητα. Ο άνθρωπος είναι εντελώς ΣΥΡΙΖΑ, με άλλα λόγια και, συνεπώς, είναι εντελώς ΠΑΣΟΚ.

Να του αναγνωρίσουμε, πάντως, μια σπάνια στιγμή αυτοκριτικής. Δήλωσε προχθές: «Εγώ δεν θα γίνω Μαυρογιαλούρος». Γενναία παραδοχή εκ μέρους του και του αξίζουν συγχαρητήρια, έστω και αν δεν κατάλαβε πλήρως τι είπε. Ναι, ποτέ δεν θα γίνει Μαυρογιαλούρος. Διότι ο φερώνυμος χαρακτήρας της υπέροχης ταινίας του Αλέκου Σακελλάριου, στο τέλος του έργου καταλαβαίνει τι έχει κάνει και μετανιώνει. Αν θυμάστε, στην τελευταία σκηνή της ταινίας, ο Κωνσταντάρας, που παίζει τον Μαυρογιαλούρο, αφού πρώτα συνετίζει τη βλαμμένη θυγατέρα του και την τρελοκαμπέρω γυναίκα του, αμέσως μετά κλείνει πίσω του τα παραθυρόφυλλα. Η ντροπή που νιώθει, δηλαδή, τον κάνει να αποσυρθεί από τον κόσμο. Ντροπές, τύψεις και λοιπές περιττές (και αστικές) πολυτέλειες ο Lοveρδος δε νομίζω να έχει. Είναι σοσιαλιστής και φίλος του λαού...

 

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 

Αιώνιοι φοιτητές (: ελληνική πρωτοτυπία)...

Γράφει ο Γρηγόρης Καλφέλης 

(καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ)
 

«Back to square one» ή επιστροφή στο «θεσμικό μηδέν»! Εκεί ακριβώς βρισκόμαστε, γιατί στη σημερινή Ελλάδα συζητάμε και πάλι απαράδεκτα αν θα έπρεπε να διαγραφούν έως τα τέλη Αυγούστου οι περίφημοι «αιώνιοι» φοιτητές (που φθάνουν αισίως τους 120.000 στα ΑΕΙ)!

Πώς όμως δημιουργήθηκε ιστορικά αυτή η απίθανη ομάδα των «χαμένων» φοιτητών που έχουν εγκαταλείψει τις σπουδές τους;

Οι αιτίες είναι πολλαπλές. Μη υποχρεωτική παρακολούθηση μαθημάτων που οδηγεί τα παιδιά σε ένα είδος έντονης «υπαρξιακής χαλαρότητας» (ξυπνάω όποτε θέλω και πηγαίνω όποτε επιθυμώ στη σχολή, ενδεχομένως για να συμμετέχω στο γίγνεσθαι ενός κομματικοποιημένου πανεπιστημίου)!

Επίσης βιοποριστική εργασία των φοιτητών για να αντεπεξέλθουν στα έξοδα της ζωής, βιώνοντας ταυτόχρονα το φρικτό συναίσθημα ότι είναι εκ των προτέρων «απόβλητοι» σε μια χρεοκοπημένη οικονομία στην οποία η ανεργία είναι ασύλληπτη (Z. Bauman, «Σπαταλημένες ζωές»).
Ολα αυτά είναι γνωστά, ωστόσο το ελληνικό κράτος είχε ήδη «προειδοποιήσει» με την ψήφιση του νόμου 4009/2011 ότι ένας φοιτητής της Νομικής που είχε εισαχθεί το 2003 θα διαγραφόταν τον Σεπτέβριο του 2014 (δηλαδή, έπειτα από 11 χρόνια)!

Και το ερώτημα είναι: Εντεκα ολόκληρα χρόνια δεν αρκούν για να τελειώσει κάποιος τη Νομική;
Επιπλέον οι αιώνιοι φοιτητές είναι ένα αρνητικό μέγεθος γιατί καμία σχολή δεν μπορεί να χαράξει στοιχειωδώς το εκπαιδευτικό της πρόγραμμα όταν δεν γνωρίζει πόσοι πραγματικά είναι οι φοιτητές της (ιδίως σήμερα που η Ευρωπαϊκή Ενωση θέλει διάχυση του φοιτητικού προσωπικού από χώρα σε χώρα)!

Το συμπέρασμα; Κανονικά ο νόμος για τη διαγραφή των φοιτητών θα έπρεπε να εφαρμοστεί αμέσως! Αν λόγω της χρεοκοπίας μας θα ήταν αναγκαίο να γίνει κάποια χρονική «κάμψη» στην εφαρμογή του, αυτή θα έπρεπε να αφορά τα παιδιά που εργάζονταν την τελευταία πενταετία (εφόσον βεβαίως υπήρχε πραγματική πιστοποίηση από έναν εργοδότη).

Η τροποποίηση όμως που κατατέθηκε στη Βουλή για να μη διαγραφούν όσοι συμμετείχαν έστω και σε μία εξεταστική τα δύο τελευταία χρόνια είναι παντελώς αποτυχημένη γιατί πολλοί φοιτητές δίνουν «λευκή κόλλα» (απλώς για να συμμετάσχουν τυπικά)!

Αρα για μία ακόμη φορά η κρίση δεν μας διαπαιδαγώγησε σε επίπεδο αξιών και οι πολιτικοί φάνηκαν απαράδεκτα οπισθοδρομικοί! 

ΠΗΓΗ  ΤΟ ΒΗΜΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Αυτή η Ελληνική πρωτοτυπία του "αιώνιου φοιτητή" πρέπει -επιτέλους- να σταματήσει!

Δυστυχώς οι αντιδράσεις είναι πολλές και οι κυβερνήσεις (ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών) φοβούνται το πολιτικό κόστος.

Όμως οι "αιώνιοι φοιτητές" κοστίζουν...

Κοστίζουν σε χρήμα, αφού οι χρηματοδοτήσεις των ιδρυμάτων γίνεται με βάση τον αριθμό των φοιτητών!

Κοστίζουν όμως και σε πανεπιστημιακή φήμη των ιδρυμάτων μας στο εξωτερικό και σε απαξιωμένα πτυχία!

Πρέπει να μπει μία τάξη στο μπάχαλο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην χώρα μας και να φανεί η ωμή πραγματικότητα.

Πολλά ιδρύματα πρέπει να κλείσουν και πολλοί από τους φοιτητές μας δεν θα έπρεπε να έχουν μπει σε αυτά εξ αρχής!

Απλή κοινή λογική...

ΠΙΚΡΑ...

Εχθές τελείωσε το Μουντιάλ για την Ελληνική ομάδα.
Ναι, θα είχα χαρεί εάν είχαμε κερδίσει αλλά...  όχι, δεν θα τα βάψω μαύρα επειδή χάσαμε!

Δεν μπορώ να κρίνω τον αγώνα γιατί έχω ήδη ομολογήσει ότι δεν το κατέχω το άθλημα και ουδόλως με ενδιαφέρει να γίνω μία εκ των σημερινών εκατομμυρίων Ελλήνων “προπονητών”.

Μπορώ όμως να κρίνω αυτά που ακούω και... τρελαίνομαι!

Είναι δυνατόν να μιλάμε για “ηρωικούς φιλάθλους” επειδή ακολούθησαν την εθνική “στην άλλη άκρη της γης”;
Τι το “ηρωικό” έκαναν δηλαδή;
Εικοσαήμερες διακοπές;
Άσε που ακούς τον πρόεδρο του “γαλανόλευκου φάρου” να μιλάει για την “απουσία του Ελληνικού κράτους στην προσπάθεια των φιλάθλων”!
Και πάνω που αρχίζεις να βρίζεις για την αναισθησία κάποιων και τις γελοίες και παράλογες απαιτήσεις τους μαθαίνεις ότι ο “γαλανόλευκος φάρος” έδωσε 20000 ευρώ για την παρουσία του στην Βραζιλία, εκ των οποίων οι 10000 είναι χορηγία της ΕΠΟ!
Προφανώς θεωρούν υποχρέωσή μας να τους πληρώνουμε για να κάνουν την πλάκα τους αφού “τα χρήματα του κράτους” είναι τα δικά μας ωραία ευρουλάκια και δεν θεωρούν “δημόσιο” την ΕΠΟ αφού προφανώς έχει καλλιέργεια ευρώδεντρων και δεν χρηματοδοτείται από εμάς!

Δυστυχώς ο παραλογισμός δεν σταματάει εκεί αλλά δίνει και παίρνει στην χώρα αυτή την εποχή καθώς φαίνεται ότι μας έχει πειράξει όλους  η ζέστη.

Έτσι μαθαίνουμε ότι οι μαθητές της Α' λυκείου απέτυχαν παταγωδώς στις εξετάσεις τους “λόγω της τράπεζας θεμάτων που πρέπει να καταργηθεί”.
Μάλιστα...
Αντί για να παραδεχθούν οι καθηγητές την ανεπάρκειά τους αφού όλες οι ερωτήσεις της “τράπεζας θεμάτων” είναι από την διδακτέα ύλη τους φταίνε τα θέματα!

Επίσης μαθαίνουμε ότι ο υπουργός παιδείας σχεδιάζει να διευρύνει τα κριτήρια για τις μεταγραφές των φοιτητών.
Εάν κάποιος μαθητής έχει ξεσκιστεί στο διάβασμα για να βγάλει τα μόρια που θέλει για την σχολή που τον ενδιαφέρει, θα βρεθεί με συμφοιτητές οι οποίοι πέτυχαν ακριβώς το ίδιο με την μίνιμουμ προσπάθεια και την βοήθεια της μεταγραφής!
Βέβαια, με αυτόν τον τρόπο κινδυνεύουν να πολλαπλασιαστούν οι φοιτητές των σχολών στις μεγάλες πόλεις και να μισοαδειάσουν οι επαρχιακές αλλά, αν δούμε ότι δεν μπορεί να γίνει μάθημα με τόσους φοιτητές, θα είναι μία πρώτης τάξεως  ευκαιρία να ιδρύσουμε μερικά ΑΕΙ/ΤΕΙ ακόμα στα μεγάλα αστικά κέντρα!

Και συνεχίζουμε με την ΔΕΗ...

Την πολυαγαπημένη μας ΔΕΗ που μας κάνει να αισθανόμαστε υπερήφανοι καταναλωτές των εξαιρετικών υπηρεσιών της.
Προς Θεού μην χάσουμε κανένα κομμάτι της γιατί μας την έδωσε ο Θεός και είναι ιερή!
Έχουμε και τον κ Φωτόπουλο (και κάθε “κ Φωτόπουλο”, άλλωστε το είδος ευδοκιμεί στις ΔΕΚΟ!) να ωρύεται για το “ξεπούλημα της ΔΕΗ” χωρίς καμία αυτοκριτική και χωρίς να του περνάει από το μυαλό ούτε για μία στιγμή ότι είναι από τους βασικούς υπαίτιους της σημερινής της κατάστασης.
Έχοντας μείνει (στο κέντρο της πόλης!) μέχρι και τρεις (3) ημέρες χωρίς ρεύμα αρνούμαι να συνεχίσω την συζήτηση για την ΔΕΗ!

Ξέρω...
Γράφω και βγάζω πολλή πίκρα...
Είναι που έκανα την φορολογική μου δήλωση και κατάλαβα, για άλλη μία φορά, πόσο κορόιδο είμαι.

Βλέπετε δεν είμαι μισθωτός ή συνταξιούχος αλλά κατ' επιλογήν αυτοαπασχολούμενη...  τρομάρα μου!
Ανακάλυψα λοιπόν ότι ως αυτοαπασχολούμενη για την εφορία δεν έχω πληρώσει ΟΑΕΕ, ούτε ιδιωτική ασφάλεια, ούτε έχω κάνει αγορές και φυσικά δεν έχω παιδιά.
Έτσι μου έκοψε οποιαδήποτε φοροαπαλλαγή για όλα τα παραπάνω.
Λογικό αποτέλεσμα;
Φόρος υπερδιπλάσιος του περσινού!

Μην ανησυχείτε λοιπόν φίλαθλοι, φοιτητές, δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές και  λοιποί “αγανακτησμένοι”...  Εγώ είμαι εδώ!

Αλλά να ξέρετε ότι ο επόμενος που θα μου πει ότι "τα μόνιμα υποζύγια είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι" βάζει σε σοβαρότατο κίνδυνο την σωματική του ακεραιότητα!!!

Απλή κοινή λογική...

H πανάκριβη γοητεία των αιώνιων φοιτητών...

Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα σ' αυτή τη «διονυσιακή» χώρα, είναι η παρεξηγημένη αντίληψη των ορίων. Γενικότερα δεν μας αρέσει ο χρόνος και τα διαστήματα που τον ορίζουν. Σχεδόν τον έχουμε καταλύσει. Γι' αυτό και είμαστε από τις πρώτες κοινωνίες στον κόσμο, με τόσο διευρυμένα τα όρια της εφηβείας. Φτάνει ο άλλος τα σαράντα και ακόμα ζει με τους γονείς του, ενώ παράλληλα αισθάνεται ζεστές μέσα του όλες τις «δυνάμεις» της νεότητας των εικοσάρηδων. Πάει για καφεδάκι, ντύνεται τρέντι, ψιλοαδιαφορεί για υποχρεώσεις και επωμίζεται, κάπως πιο χαλαρά, τις συνέπειες της ανεργίας.

Στα ελληνικά πανεπιστήμια, έχουμε την παγκόσμια πρωτοτυπία, οι φοιτητές που έχουν ξεπεράσει τα ελάχιστα έτη σπουδών της σχολής τους (περίπου 180.000) να είναι περισσότεροι από εκείνους (περίπου 170.000) που φοιτούν κανονικά στα έτη σπουδών τους. Άλλοι περίπου 70.000 υπολογίζονται οι «αιώνιοι» στα ΤΕΙ. Η πρώτη φουρνιά, που μπήκε σε σχολή πριν το 2003, θα πρέπει ως τον Ιούλιο, να πάρει πτυχίο, διαφορετικά θα διαγραφεί από τα μητρώα των σχολών της.

Σε μερικά ζητήματα δεν έχει νόημα να παίρνεις θέση απέναντι σε αποφάσεις. Το μόνο που ζητάς είναι μια στοιχειώδη λογική, κυρίως από αυτούς που η πολιτεία όρισε αρμόδιους να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών. Τι κρίμα όμως, είναι τόσο δυσεύρετη! Πρώτον, γιατί οι πρυτανικές αρχές δεν επίσπευσαν τη διαδικασία που προέβλεπε ο νόμος του 2011, ενημερώνοντας με αποφασιστικότητα τους φοιτητές τους. Ποιος από τους δύο συμπεριφέρεται «απάνθρωπα» στους «αιώνιους»; Το κράτος, που πριν τρία χρόνια ψήφισε τον νόμο, ή οι διοικήσεις των πανεπιστημίων που αδιαφόρησαν για την εφαρμογή του; Μάλιστα συνεχίζουν να διαρρέουν, με απαράδεκτο τρόπο, ότι μπορεί η κάθε σχολή να δώσει παράταση, με δική της «ευθύνη»… Πώς γίνεται τώρα, να αναλαμβάνεις ευθύνη με τις τσέπες και τις αποφάσεις των άλλων, δεν το καταλαβαίνω!

Δεύτερον, ας δώσουν επιτέλους στοιχεία από το Υπουργείο, πόσο στοιχίζει στον προϋπολογισμό του ο κάθε φοιτητής και για πόσο διάστημα (για δοκιμάστε να μπείτε στη «Διαύγεια» για ενημέρωση. Θα χαθείτε!). Αν για παράδειγμα, θεωρήσω έγκυρη την πληροφορία συμβούλου παλιού υπουργού, κάθε πτυχίο του ΕΜΠ ξεπερνά τις 60.000 ευρώ (ας λένε για 50.000) και στην Ιατρική φτάνει τις 100.000.

Τέλος, είναι σκόπιμο να μάθουμε πώς λειτουργούν τα πανεπιστήμια στη Γαλλία (είναι δημόσια), πόσους «αιώνιους» φοιτητές συντηρούν και γιατί είναι τόσο αυστηροί με την πολιτική τους, σε ό,τι αφορά τις εξετάσεις. Να υποθέσω ότι το ελληνικό κράτος είναι πιο... πλούσιο από το Γαλλικό;

Πραγματικά είναι θλιβερό το φαινόμενο της άγνοιας για όλα τα σημαντικά πράγματα και η ταυτόχρονη εγκληματική αδιαφορία των αρμοδίων για ενημέρωση της κοινωνίας. Αγνοούμε βασικά ζητήματα διαχείρισης συστημάτων και παραδινόμαστε στη γοητεία της συναισθηματοκρατίας και του λαϊκισμού. Ξέρω καλά πόσο όμορφο είναι να μη σου βάζει κανείς όρια, πόσο βολικό είναι να περιδιαβαίνεις ελεύθερα στο χώρο των ιδεών και να ακροβατείς μεταξύ φαντασίας και επιθυμίας. Είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να το έχει ως επιλογή στη ζωή του. Οι διοικήσεις όμως των συστημάτων έχουν ευθύνη απέναντι στην λειτουργία της κοινωνίας η οποία πρέπει να ξεκινά από την έμπνευση και να καταλήγει στη λογική.

Ας ελπίσουμε πως αυτή τη φορά, θα μπει μία τάξη στο ζήτημα γιατί το συζητάμε πάνω από δύο δεκαετίες. Όσο για τον φίλο μου τον Μπάμπη που χρωστάει τρία μαθήματα, έχει οικογένεια και εργάζεται σκληρά για να τη ζήσει, είμαι σίγουρος πως θα τα περάσει(και μάλιστα με καλό βαθμό) και το καλοκαίρι θα είναι πτυχιούχος. Έχω την εντύπωση άλλωστε πως αυτός είναι η αξιέπαινη εξαίρεση του κανόνα.

 

ΠΗΓΗ  protagon.gr

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω τον τρόπο υπολογισμού του κόστους ενός πτυχίου.

Φαντάζομαι ότι απλώς διαιρούνται τα συνολικά έξοδα λειτουργίας του ΑΕΙ δια του αριθμού των φοιτητών του.

Εάν λοιπόν διαγραφούν από τους καταλόγους οι "αιώνιοι" τότε θα φανεί το πραγματικό κόστος του πτυχίου και μάλλον θα εντυπωσιαστούμε.

Ελπίζω να γίνει το ξεκαθάρισμα και να μπει επιτέλους μία τάξη γιατί πολύ φοβάμαι ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις, μια και -εξ όσων γνωρίζω- ο αριθμός των φοιτητών εντάσσεται στα κριτήρια αξιολόγησης για την χρηματοδότηση σχολών, τμημάτων και καθηγητών!

Πάντως, κάτι μου λέει ότι, εντελώς ξαφνικά και ως δια μαγείας, θα υπάρξουν κενές θέσεις στις φοιτητικές εστίες για αυτούς που τις δικαιούνται και τις έχουν ανάγκη.

Ίδωμεν...

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΟΧΙΣΤΕΣ... ΤΕΛΟΣ!...

Είμαστε μαζοχιστές!
Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί αλλιώς η συμπεριφορά μας!

Ξεκινήσαμε να φανερώνουμε τις μαζοχιστικές μας τάσεις με το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Η ΕΡΤ που βρίζαμε, αυτή που παρακολουθούσε μετά βίας το 3-4% των Ελλήνων, αυτή που όλοι ξέραμε ότι ήταν άνδρο σπατάλης και ρεμούλας έγινε ξαφνικά η καλύτερη, η πιο ενημερωτική, η πιο έγκυρη και η μεγάλη μας αγάπη!
Οπότε δύο εξηγήσεις υπάρχουν...
Είτε την θέλουμε για να την βρίζουμε και να ξεσπάμε, είτε είμαστε μαζοχιστές και μας αρέσει να παρακολουθούμε την “κυβερνητική προπαγάνδα” που, εν γνώσει μας, σπαταλά αδιαφανώς τα δικά μας χρήματα!

Έκτοτε πήραμε φόρα και ο μαζοχισμός μας πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις!

Όλοι ξέραμε (εδώ και δεκαετίες!) τις σπατάλες και την οικογενειοκρατία που επικρατούσε και επικρατεί στα ΑΕΙ της χώρας μας.
Εκτός από τα οικονομικά σκάνδαλα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας (πόσα μένουν ακόμα κρυφά άραγε...), πολλά έχουν ακουστεί και για ακαδημαϊκούς που στο ΑΕΙ στο οποίο διδάσκουν “τυγχάνει” να εργάζονται και άλλα μέλη της οικογενείας τους πχ σύζυγοι, παιδιά, γαμπροί και νύφες, ξαδέρφια και ανίψια, κλπ.
Ξαφνικά όμως, οι διοικητικοί υπάλληλοι των ΑΕΙ, έγιναν η προσωποποίηση της νομιμότητας, της αξιοκρατίας, οι απολύτως απαραίτητοι και αναντικατάστατοι και γενικά, οι καλύτεροι υπάλληλοι που έχουν υπάρξει ποτέ!
Κι εδώ λοιπόν, δύο εξηγήσεις υπάρχουν...
Είτε θέλουμε να παραμείνει το ίδιο ρουσφετολογικό, οικογενειοκρατικό και σπάταλο καθεστώς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, είτε είμαστε μαζοχιστές και μας αρέσει ο οποιοσδήποτε να σπαταλά, όπως θέλει και χωρίς επιπτώσεις, τα ωραία μας ευρουλάκια!

Εσχάτως, αγαπήσαμε και τον ΕΟΠΥΥ!
Δεν έχω συναντήσει ποτέ στην μέχρι σήμερα ζωή μου, ικανοποιημένο ασφαλισμένο του ΙΚΑ... μα ποτέ!
Όλοι διαμαρτύρονταν για τις ουρές του ΙΚΑ, τα ραντεβού μετά από μήνες στο ΙΚΑ, μέχρι και ατάκα είχε βγει από την εποχή που ήμασταν παιδιά “στο ΙΚΑ κουρεύτηκες και έγινες έτσι;”.
Στην “μεταρρύθμιση” Λοβέρδου τα ιατρεία του ΙΚΑ μετονομάστηκαν σε ιατρεία του ΕΟΠΥΥ και το τόσο επιτυχημένο “σύστημα ΙΚΑ” θεωρήθηκε ότι πρέπει να ισχύσει και για άλλους ασφαλισμένους.
Ξαφνικά λοιπόν, τα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ, έγιναν τα καλύτερα, τα πιο εξυπηρετικά και γενικά τα πιο απαραίτητα στον πλανήτη.
Άρα...  δύο εξηγήσεις υπάρχουν...
Είτε οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ δεν μπορούν να λειτουργήσουν με το σύστημα που ανέκαθεν είχε πχ το ΤΕΒΕ, δηλαδή με επισκέψεις σε ιδιώτες συμβεβλημένους ιατρούς, ή -ακόμα καλύτερα- πχ το ΤΣΜΕΔΕ, δηλαδή με επισκέψεις σε οποιονδήποτε ιδιώτη ιατρό επί πληρωμή και εξόφληση του ποσού από το ταμείο, αλλά προτιμούν το “σύστημα ΙΚΑ” για να το βρίζουν και να εκτονώνονται, είτε είμαστε μαζοχιστές και μας αρέσει να ζητάμε ιατρό σήμερα και να τον έχουμε μετά από μήνες πληρώνοντας και ένα κάρο ευρώ για τα κτήρια, τα ιατρεία και τους ιατρούς του ΕΟΠΥΥ!

Βέβαια, κανένα από τα παραπάνω παραδείγματα δεν φτάνει τον υπέρτατο μαζοχισμό του...  πες μου κι άλλα ψέματα, μ' αρέσει!

Κάποιοι πίστεψαν στο “λεφτά υπάρχουν” και είναι έτοιμοι να πιστέψουν και στο “λεφτά θα υπάρξουν”.
Δηλαδή...  παραμύθιασέ με κι άλλο, το θέλω!

Και φυσικά, ονειρεύονται όλα να ξαναγίνουν όπως πριν με την ίδια ΕΡΤ, τα ίδια ΑΕΙ, τον ίδιο ΕΟΠΥΥ...  και γενικά όλα όπως ήταν τότε που ζούσαμε όλοι ευτυχισμένοι και δεν γκρινιάζαμε για τίποτα γιατί δεν είχαμε κανένα πρόβλημα!

Α...  και μην ξεχνάμε... υπήρχε και η δραχμή εκείνη την εποχή της απόλυτης ευημερίας. 

Καιρός να την φέρουμε πίσω και όλα να ξαναγίνουν ρόδινα και ειδυλλιακά!

Με λίγα λόγια...

Η πιο ρεαλιστική περιγραφή του σημερινού Έλληνα είναι...
μ' αρέσει να πληρώνω, μ' αρέσει να παραμυθιάζομαι... είμαι μαζοχιστής... ΤΕΛΟΣ!

Και η...

απλή κοινή λογική...

αυτοκτονεί!

Η ζωή είναι σκληρή και χρειάζεται δουλειά...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Ό,τι και να πουν από δω και πέρα, η αλήθεια είναι ότι το εξάμηνο στα πανεπιστήμια έχει ήδη χαθεί. Εντωμεταξύ ο υπουργός ψάχνει να βρει ευφάνταστους τρόπους για να επαναφέρει όσους έβγαλε σε διαθεσιμότητα, πίσω με νέους διορισμούς «εργαστηριακών» υπαλλήλων, οι διοικητικοί υπάλληλοι ικανοποιημένοι λένε να επιστρέψουν στις δουλειές τους αλλά δεν τους αφήνουν συνελεύσεις που αποφασίζουν «διά βοής» συνέχιση του αγώνα και ο πρύτανης δίνει παράσταση στο Παρίσι με έργο που έγραψε, σκηνοθέτησε και παίζει ο ίδιος ενώπιον 54 θεατών στο Ελληνικό Σπίτι.

Συγνώμη, οι φοιτητές πού βρίσκονται όλο αυτό τον καιρό; Έφτιαξαν σελίδα στο Facebook «Ανοιχτά Πανεπιστήμια» και έκαναν 29.000 like. Μετά, φαντάζομαι, θα έκαναν like και σε μια χαριτωμένη γατούλα που είχαμε ανεβάσει εμείς στο site και μετά, πιο ήσυχοι πια, θα τράβηξαν και μια πόζα «selfie» να ποστάρουν στο instagram.

Πού είναι εκείνες οι «μεγαλειώδεις διαδηλώσεις και καταλήψεις του ηρωικού φοιτητικού κινήματος»; Γιατί, αν 78.000 άνθρωποι ξυπνούσαν μια μέρα, πήγαιναν όλοι στο πανεπιστήμιό τους, έμπαιναν στις αίθουσες και έλεγαν κόψτε την πλάκα, εμείς θέλουμε να σπουδάσουμε, τότε κανείς δεν θα ’κανε τον ηθοποιό στο Παρίσι. Αλλά οι φοιτητές δυσκολεύονται να αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα. Όπως δυσκολεύεται όλη η κοινωνία μας. Μέχρι τώρα έκαναν διαδηλώσεις και καταλήψεις για να κλείσουν οι σχολές, πού να φανταστούν τώρα ότι το αίτημα που τους συμφέρει είναι να ανοίξουν; Έκλειναν τις σχολές για να μη χάνουν το χρόνο τους, έπαιρναν πτυχία χωρίς αντίκρισμα, τους ήταν αδιάφορο αφού με αυτά μοριοδοτούνταν για να μπουν στο Δημόσιο. Έκαναν «ηρωικούς αγώνες» για να περνάνε γρήγορα οι ανιαρές διαδικασίες μέχρι τη μοριοδότηση και για να εξοστρακίζουν τον πιθανό ανταγωνισμό από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Και, ξαφνικά, το έργο τελείωσε. Πρώτη φορά πρέπει να σκεφτούν τι στ’ αλήθεια είναι οι σπουδές και πώς πρέπει να γίνονται για το δικό τους συμφέρον.

Πάντα, από την αρχή αυτής της κρίσης, σε κάθε διαδήλωση, βλέποντας τα φλογερά νεανικά πρόσωπα που φώναζαν τα ίδια συνθήματα με τους υπόλοιπους, απορούσα. Μα, καλά, δεν καταλάβαιναν ότι διαδηλώνουν εναντίον των εαυτών τους; Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να αντιληφθείς απλά πράγματα. Όχι στο ξεπούλημα του δημοσίου φώναζαν, για να μην κλείσει μια χρεοκοπημένη κρατική επιχείρηση. Ώστε να κλείσουν δεκάδες ιδιωτικές επιχειρήσεις και να μη βρουν οι ίδιοι ποτέ δουλειά. Κάτω τα χέρια από τις πρόωρες συντάξεις, ώστε όταν έρθει η ώρα να μην υπάρχουν καν ταμεία για να πάρουν οι ίδιοι σύνταξη. Όχι στην αξιολόγηση, ώστε να χάσουν οι ίδιοι το πλεονέκτημα της πιο μορφωμένης γενιάς, υπέρ των κομματικών πελατών που καταλαμβάνουν τις θέσεις χωρίς προσόντα και μάχονται φυσικά κατά της οποιασδήποτε αξιολόγησης. Όχι στις περικοπές των συντάξεων, ώστε να πληρώνουν αυτοί με τις ασφαλιστικές εισφορές τους των 511 ευρώ μισθών τις συντάξεις των 3.000 στις ΔΕΚΟ.

Σ’ όλο τον κόσμο συμβαίνει αυτό, η γενιά των baby boomers που απόλαυσε τα μεταπολεμικά χρόνια της δυτικής ευδαιμονίας, τώρα που τα πράγματα στράβωσαν, αρνείται να αλλάξει τον τρόπο ζωής της και μεταφέρει το λογαριασμό στα παιδιά της. Όμως στην Ελλάδα το φαινόμενο έχει πάρει βρικολακικές διαστάσεις. Οι νέοι, παραδόξως, δεν φαίνονται να το καταλαβαίνουν. Ζαλισμένοι από την κυρίαρχη ρητορική, πειστική επειδή εκφέρεται από τα δεξιά ως τα αριστερά ίδια κι απαράλλαχτη, επαναλαμβάνουν και μάλιστα με μεγαλύτερη ορμή όσα στρέφονται εναντίον τους. Οι νέοι, οι νέοι αν είναι δυνατόν, καταφεύγουν πρώτοι σε ιδεολογικά ρεύματα των αρχών του προηγούμενου αιώνα, στο νεοφασισμό και το νεοσταλινισμό. Έπειτα, κάνουν like στο Facebook.

Κάποτε είχα γράψει μια πρόταση, που μόνο όταν την είδα τυπωμένη κατάλαβα τη σκληρότητά της: Μια κοινωνία φαίνεται αν είναι γερασμένη, όχι από τους γέρους της, αλλά από τους νέους της. Μια χρονιά, το έτος που έκανα μάθημα ήταν πιο ξύπνιο, με περισσότερη αυτοπεποίθηση από τα συνηθισμένα, κι έτσι είχαμε αναπτύξει μεγαλύτερη οικειότητα. Με κορόιδευαν όταν τους έλεγα τι μουσική ακούω, αυτό λέγεται παλιμπαιδισμός, κύριε. Κι εγώ τους πείραζα, ακούτε την ίδια μουσική με τους πατεράδες σας, πάτε στα ίδια μέρη με τους πατεράδες σας, έχετε τις ίδιες αξίες στη ζωή. Μια φορά είχαν απεργίες και διαδηλώσεις, με περίμεναν περήφανα να μου πουν πόσο άδικο είχα που τους υποτιμώ. Εγώ, εντωμεταξύ, είχα δει τα πανό στο προαύλιο, τα συνθήματα στις σκάλες ανεβαίνοντας, μπήκα μέσα γελώντας. Δεν είσαστε στα καλά σας, λέγανε. Με τίποτα δεν είσαι ευχαριστημένος, πριν μας έλεγες συμβιβασμένους, τώρα πάλι δεν σ’ αρέσει που αντιστεκόμαστε. Πώς να τους εξηγήσω ότι το φαινόμενο ήταν τρομακτικό, ότι νόμιζα πως ζω ταινία επιστημονικής φαντασίας, ότι όλα όσα έλεγαν ήταν λάθος γιατί τα ήξερα; Γιατί τα συνθήματα ήταν σαν να τα είχα γράψει εγώ πριν 30 χρόνια, στους ίδιους τοίχους, με τα ίδια λόγια στο μακρινό παρελθόν;

Η κυνική αλήθεια βέβαια είναι ότι οι νέοι ήξεραν τι έκαναν. Η εποχή της δανεικής ευδαιμονίας, για τους περισσότερους, ήταν πολύ βολική. Έμεναν με τη μαμά τους μέχρι τα 40, η ιδιοκατοίκηση ήταν η μεγαλύτερη της Ευρώπης, δεν πλήρωναν νοίκι, οι μισές οικογένειες είχαν ένα εξοχικό, άντε ένα ή δυο σπίτια στο χωριό, κάθε νοικοκυριό δυο αυτοκίνητα, τα βασικά ήταν λυμένα. Σπούδαζαν. Καλές Τέχνες. Ηθοποιοί, σκηνοθεσία, χορό, πολιτικές επιστήμες, Επικοινωνία. Η προηγούμενη γενιά του life style σπούδαζε μάρκετινγκ και διοίκηση επιχειρήσεων χωρίς επιχειρήσεις, αυτοί προχώρησαν ακόμα τη θεωρία, ασχολήθηκαν με την τέχνη. Που μια χαρά είναι, αρκεί να ξέρεις ότι ένας στους 100 ζει απ’ αυτό.

Όλες οι αυτάρεσκες θεωρίες της Δύσης, που νόμιζε ότι μια για πάντα ξεμπέρδεψε με τις υποχρεώσεις της αναγκαιότητας και πέρασε από την κοινωνία της εργασίας στην κοινωνία της ψυχαγωγίας, στην Ελλάδα έγιναν πραγματικότητα. Η φούσκα επέτρεπε τις ψευδαισθήσεις. Υπήρχαν νοικοκυριά που έπαιρναν μια σύνταξη της γιαγιάς, μια της μαμάς στα 42 ως μητέρα ανήλικου τέκνου, σε λίγο και μια σύνταξη του μπαμπά στα 55 από τη ΔΕΚΟ, ξαφνικά στο σπίτι μπορεί να έμπαιναν κάθε μήνα 4-5 χιλιάδες ευρώ. Ποιο σπίτι το ’80 είχε τέτοια άκοπα εισοδήματα; Τα παιδιά σπούδαζαν. Και σπούδαζαν. Τώρα με τις αναταράξεις πάλι στα πανεπιστήμια, που δημοσιεύτηκαν μερικά νούμερα, είδα έκπληκτος σχολές να δηλώνουν όσους προπτυχιακούς φοιτητές, άλλους τόσους σχεδόν μεταπτυχιακούς. Απίθανα πράγματα, κάποτε μεταπτυχιακό έκανε ένας στους 100, αυτός που ήθελε να κάνει πανεπιστημιακή καριέρα, να εξειδικευθεί σε έναν τομέα της επιστήμης. Πήγαινε στο καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου, αφιερωνόταν. Τώρα έγιναν απλώς παράταση των σπουδών, καμουφλάζ της ανεργίας. Στη χώρα χωρίς επιχειρήσεις, χωρίς δουλειές, οι άνθρωποι έκαναν σπουδές για εργασίες που δεν υπάρχουν. Έπειτα ήρθε το απότομο ξύπνημα.

Λένε τώρα για την κρίση που έφερε την ανεργία των νέων. Ψέματα λένε. Γιατί και πριν την κρίση, η ανεργία των νέων ήταν 40%. Και αυτό δεν ήταν το χειρότερο, το χειρότερο ήταν ότι, από τους άλλους 60, οι 50 προσλαμβάνονταν στο Δημόσιο. Τα προβλήματα ήταν φανερά όλη τη δεκαετία του 2000, αλλά κανείς δεν ήθελε να τα δει. Όλα τα κάλυπτε η αγία ελληνική οικογένεια, το κουκούλι που φρόντιζε όλα τα μέλη του. Αλλά και τα ευνούχιζε. Γι’ αυτό, ξαφνικά, όλες οι ταινίες του νέου ελληνικού σινεμά δεν μιλάνε για την οικονομική κρίση αλλά για τη weird ελληνική οικογένεια. Κάποια σοβαρά προβλήματα είχε ο παράδεισος κάτω από τη δανεική ευδαιμονία.

Αυτό τον ιδεολογικό ευνουχισμό πρέπει να γκρεμίσουν τώρα οι φοιτητές, οι σημερινοί νέοι, και δεν είναι εύκολο. Κάποιες έρευνες κοινωνικών τάσεων λένε ότι ενώ οι μεγαλύτεροι έχουμε απομυθοποιήσει και ξεπεράσει σιγά-σιγά το μοντέλο του easy living των προηγούμενων χρόνων, οι νέοι όχι μόνο δεν έχουν γυρίσει την πλάτη στα «περνάτε καλααά; Μύκονοοοος», αλλά νιώθουν και οργή, νιώθουν θύματα μιας συνωμοσίας εναντίον τους, γιατί το πάρτι τελείωσε πριν καλά καλά το απολαύσουν. Είμαι σίγουρος ότι αυτό θα αλλάξει και θα αλλάξει όταν μεγαλώσουν οι σημερινοί 15ρηδες. Αυτοί που μεγαλώνουν μέσα στην κρίση και μαθαίνουν αυτά που ήξεραν οι πατεράδες τους, αλλά τα έχουν ξεχάσει: ότι η ζωή είναι σκληρή, ότι κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα, ότι χρειάζεται δουλειά, σωστές επιλογές και προσπάθεια για να επιτύχεις οτιδήποτε.

Αλλά πρέπει αναγκαστικά η κοινωνία μας να περιμένει αυτή τη γενιά; Να χάσει, δηλαδή, μια δεκαετία; Οι σημερινοί 20άρηδες, 30άρηδες, από ποιον περιμένουν να προτείνει τις νέες ιδέες; Ως πότε θα επαναλαμβάνουν τα συνθήματα των γονιών τους;

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

ΕΞΑΜΗΝΟ;... ΠΟΙΟ ΕΞΑΜΗΝΟ;...

Μπορεί ο πρύτανης του ΕΚΠΑ να προτιμά το θέατρο "εις τας Παρισίους" αλλά στην Ελλάδα ζούμε το "θέατρο του παραλόγου".

13...  δεκατρείς... εβδομάδες κλειστά τα δύο μεγαλύτερα ΑΕΙ της Ελληνικής πρωτεύουσας λόγω της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων!

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για το θέμα, πολλές οι διαφωνίες για το ποιος ευθύνεται για την "κατάντια" των ΑΕΙ, πολλές οι συζητήσεις για την εφαρμογή των νόμων και των δικαστικών αποφάσεων, αλλά άκρη δεν βγαίνει!

Η αλήθεια είναι ότι ευθύνονται όλοι οι εμπλεκόμενοι...

Το υπουργείο παιδείας επέδειξε πρωτοφανή ολιγωρία και ατολμία στην επίλυση του προβλήματος, οι πρυτάνεις...  ο ένας παίζει θέατρο (σε Ελλάδα και Γαλλία!) και ο άλλος είναι άφαντος, οι -συνήθως μάχιμοι- καθηγητές λούφαξαν και περιμένουν τις εξελίξεις και οι -μονίμως "επαναστατημένοι"- φοιτητές προσπαθούν να οργανωθούν.

Μύλος η υπόθεση...

Εβδομάδες τώρα το υπουργείο επαναλαμβάνει μονότονα ότι "εάν δεν ανοίξουν τα ΑΕΙ μέχρι την Δευτέρα θα χαθεί το εξάμηνο" και οι Δευτέρες περνούν και φεύγουν χωρίς να αλλάξει η κατάσταση.

Μπήκε όμως ο Δεκέμβριος και τα δύο αυτά ΑΕΙ δεν έχουν λειτουργήσει ακόμα.

Λογικά, έφτασε η ώρα να ανακοινωθεί και επισήμως ότι το εξάμηνο χάθηκε!

Κάποιοι επιμένουν ότι υπάρχει ακόμα χρόνος και αναρωτιέμαι... έχουν συνειδητοποιήσει τι προτείνουν;

Να ανοίξουν τα δύο αυτά ΑΕΙ -γιατί όλα τα υπόλοιπα λειτουργούν κανονικά!- πχ την άλλη εβδομάδα και να κάνουν το χειμερινό εξάμηνο σε fast forwrd.

Όσο όμως κι αν συμπήξουν το χειμερινό εξάμηνο θα αναγκαστούν να καθυστερήσουν και το εαρινό εξάμηνο οπότε θα αναγκαστούν να μεταφέρουν την εξεταστική για τον Αύγουστο και με ένα μικρό διάλειμμα 1-2 εβδομάδων να μπουν στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου!

Όσοι έχουν ζήσει φοιτητικά χρόνια, εύκολα μπορούν να καταλάβουν ότι πρόκειται για την συνταγή της απόλυτης αποτυχίας.

Ακόμα κι αν οι φοιτητές ξεκινήσουν με όρεξη και ζωντάνια, θα πιεστούν τόσο πολύ ώστε αποκλείεται να συνεχίσουν έτσι μέχρι τον Αύγουστο για να ξεκινήσουν σχεδόν αμέσως την επόμενη χρονιά.

Αποκλείεται!

Αντί λοιπόν να πάει ουσιαστικά χαμένη ολόκληρη η φετινή χρονιά, καλύτερα να χαθεί μόνο ένα εξάμηνο!

Ήρθε η ώρα να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους και να παρθούν αποφάσεις.

Εξάμηνο...  ΤΕΛΟΣ!

Ας φροντίσει το υπουργείο να βάλει μία τάξη όσο τα δύο αυτά ΑΕΙ θα είναι κλειστά ώστε να ξεκινήσουν με καλύτερες προοπτικές και οργάνωση στην ώρα του το επόμενο εξάμηνο.

Αν ο σημερινός υπουργός δεν μπορεί να το κάνει, ας αφήσει κάποιον άλλο να πάρει τη θέση του και να κάνει ότι χρειάζεται.

Ο παραλογισμός πρέπει να τελειώσει εδώ και τώρα!

Απλή κοινή λογική...

Η τέχνη της ταραχώδους αποτυχίας...

Του Νίκου Κωνσταντάρα

Παρά τα χρόνια της κρίσης και της βίαιης προσαρμογής σε μιαν άλλη πραγματικότητα, ο δημόσιος διάλογος διεξάγεται με την ίδια φασαρία, τις ίδιες υπερβολές και την ίδια συγκρουσιακή νοοτροπία που απέκλειε την ομαλή εξέλιξη της κοινωνίας μας, της οικονομίας και της πολιτικής μας όλα τα προηγούμενα έτη. Είναι σαν να έχουν εξελιχθεί τεχνοτροπίες που στοχεύουν στην πρόκληση γενικής σύγχυσης, ώστε να μη γνωρίζει κανείς τι προτείνεται, τι γίνεται, ποιος είναι ο στόχος και ποιοι οι κίνδυνοι που θα προκύψουν. Οσοι έχουν την ευθύνη της εφαρμογής μέτρων δεν έχουν το σθένος να εκτελέσουν το καθήκον τους με αποφασιστικότητα, ενώ όσοι αντιστέκονται γνωρίζουν ότι η δική τους αποφασιστικότητα θα δρέψει δάφνες. Η υπόθεση της λεγόμενης «διαθεσιμότητας» διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια είναι μια λαμπρή εφαρμογή του τεχνάσματος «κάνε πως τα αλλάζεις όλα για να μην αλλάξεις τίποτα». Ετσι, η δηλωμένη «αποφασιστικότητα» της κυβέρνησης να ξεκαθαρίσει με μια ομάδα εργαζομένων την οποία παρουσίαζε ως τρανταχτό παράδειγμα ευνοιοκρατίας και νεποτισμού προκάλεσε την απόλυτη άρνηση των ενδιαφερομένων να δεχθούν τη μοίρα τους, την άμεση συσπείρωση των αντικυβερνητικών, αντιμνημονιακών, αντισυστημικών και λοιπών δυνάμεων, σε ένα μέτωπο που δεν επέτρεπε καμία υποχώρηση από κανέναν.
 

Το αποτέλεσμα: το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πολυτεχνείο παραμένουν κλειστά επί 12 εβδομάδες, ο αριθμός των (υποθετικώς) «διαθέσιμων» υπαλλήλων συρρικνώθηκε σε περίπου 100 από τους εκατοντάδες που ήταν ο στόχος, η πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση καταρρακώθηκε (όπως και το όποιο κύρος είχε απομείνει στο «κράτος» και στην κυβέρνηση) και, σαν να μην έφθαναν αυτά, οι υπάλληλοι επιμένουν να κρατούν κλειστά τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Προκλήθηκε η μεγαλύτερη δυνατή αντίδραση, με το μεγαλύτερο δυνατό κόστος για τους φοιτητές και την κοινωνία. Εάν σκεφθούμε ότι η έλλειψη σχεδιασμού και αυτοπεποίθησης των κυβερνώντων, καθώς και η άκαμπτη αντίδραση των αντιπάλων τους, ευνοούν τη νοοτροπία του «όχι σε όλα», τότε το κόστος δεν μετριέται μόνο με την αποτυχία του μέτρου, αλλά και με την ενίσχυση των δυνάμεων της αδράνειας. Είτε μελέτησε το θέμα, είτε ήθελε να πετύχουν τα μέτρα είτε όχι, οι αντιδράσεις είναι και άλλοθι για τον εκάστοτε υπουργό να πράξει τα ελάχιστα.
 

Αυτή η τέχνη, που θα μπορούσε να ονομαστεί «η μέθοδος της ταραχώδους αδράνειας», δεν είναι εφεύρημα του καθηγητή κ. Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου. Είναι παλιά, δοκιμασμένη και επιτυχημένη. Κάθε κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών κατάφερνε να προκαλεί τις μέγιστες αντιδράσεις, με την ανάλογη ζημιά στην κοινωνία και μετά να αφήνει τα πράγματα ως είχαν. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα τηλεοπτικά σόου μάς ζαλίζουν με υπερβολές και ψέματα, είτε αντιστέκονται σε μέτρα είτε «αποκαλύπτουν» σκάνδαλα. Ολοι μαζί συμβάλλουν στη σύγχυση και στην ανασφάλεια, ενισχύοντας τον φόβο για κάθε αλλαγή. Η αδράνεια βολεύει όλους, έως την ώρα που όλοι τιμωρούνται, όπως τιμωρούνται οι Ελληνες σήμερα.
 

Οταν για τόσα χρόνια η χώρα βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, προκύπτει ένα σκληρό ερώτημα: Αυτές οι επαναλαμβανόμενες αποτυχίες είναι προϊόντα χρόνιας, συστημικής ανικανότητας ή πολιτικής σκοπιμότητας;

ΠΗΓΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Για μένα, η πρώτη φράση του παραπάνω -εξαιρετικού- κειμένου είναι και η πιο σημαντική.

Όσο κι αν μιλάμε, ολημερίς και ολονυχτίς, για την οικονομική (και όχι μόνο!) κρίση που περνάμε, στην πράξη δείχνουμε να μην έχουμε καταλάβει τίποτα!

Προσδοκούμε να βγούμε από την κρίση χωρίς να αλλάξουμε τίποτα, να συνεχίσουμε ακάθεκτοι να ζούμε την ζωή που ζούσαμε, να συμπεριφερόμαστε σα να μην συμβαίνει τίποτα...  μέχρι να μας αγγίξει η κρίση όπου τότε διαμαρτυρόμαστε για το ξεβόλεμα και απαιτούμε να μείνουν όλα όπως ήταν.

Έτσι όμως δουλειά δεν γίνεται και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να βγούμε από οποιαδήποτε κρίση, μνημόνιο, λούκι ή οτιδήποτε άλλο!

Πρέπει επιτέλους η κυβέρνηση να αποφασίσει να κυβερνήσει!

Πρέπει επιτέλους ο κάθε υπουργός να κάνει πράξη τις αποφάσεις της κυβέρνησης χωρίς να υποκύπτει σε κάθε συνδικαλιστική επαναστατική γυμναστική!

Η χώρα δεν αντέχει άλλη αναποφασιστικότητα, αδράνεια και...  ανικανότητα!

Ορισμένοι υπουργοί πρέπει είτε να κάνουν την δουλειά τους είτε να πάνε σπίτι τους!

Η χώρα δεν αντέχει άλλο πειραματισμούς, πισωγυρίσματα και επαναστάσεις βολεμένων...  όλα αυτά δηλαδή που ευθύνονται για την σημερινή μας κατάσταση!

Στα έδρανα των αθλίων...

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Tα πανεπιστήμια στην Ελλάδα είναι πολλά. Συνολικά υπάρχουν 21 ΑΕΙ και 16 ΑΤΕΙ. Από αυτά, αυτή τη στιγμή, μόνο δύο κρατούν τις πόρτες τους κλειστές για τους φοιτητές, υποστηρίζοντας ότι υφίστανται τις περισσότερες μειώσεις στο διοικητικό προσωπικό. Το Καποδιστριακό της Αθήνας και το Μετσόβιο Πολυτεχνείο αντιστέκονται σθεναρά με πρωταγωνιστή τον τηλεοπτικό σταρ και «δραματουργό» Θεοδόση Πελεγρίνη, πρύτανη του ΕΚΠΑ.

Αν έχουν δίκιο ή όχι, καθόλου δεν με αφορά. Συμμερίζομαι την απελπισία του υπαλλήλου που θα χάσει τη δουλειά του, όπως ακριβώς θα αισθανόμουν για κάποιο φιλικό ή συγγενικό μου πρόσωπο. Από την άλλη όμως, πόση σημασία έχει τι αισθάνεται ο κάθε πολίτης για τυχόν αδικία του συνανθρώπου του. Έτσι διοικούνται οι πολιτείες; Για φανταστείτε να καταθέταμε τα συναισθήματα μας για πολλούς συνανθρώπους μας, επιδιώκοντας την αποκατάσταση του δικαίου και της ισότητας. Η επιμέρους υποκειμενικότητα μας, το πιθανότερο είναι ότι θα οδηγούσε στην αλληλοεξόντωση ή στην καλύτερη περίπτωση στον ολοκληρωτισμό. Είμαι πολίτης και θέλω ανοιχτό το πανεπιστήμιο, όσο ακόμα έχουμε δημοκρατικό πολίτευμα!

Με λίγα λόγια, θα περιμέναμε από τον Υπουργό Αρβανιτόπουλο να είχε λύσει το θέμα από το Σεπτέμβριο. Αυτός είναι ο προϊστάμενος του συστήματος και έχει την απόλυτη ευθύνη. Θα περιμέναμε επίσης, από έναν πρύτανη, αν αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα της θέσης του απέναντι στους φοιτητές, να θυσιάσει ακόμα και την προσωπική του «ευδοκίμηση» για να τους προστατεύσει. Θα περιμέναμε και από τους ίδιους τους φοιτητές να ξεσηκωθούν και να απαιτήσουν το άνοιγμα των σχολών τους. Τίποτα από αυτά δε συνέβη.

Αντίθετα όλοι φαίνεται να απολαμβάνουν το ρόλο τους. Ο Αρβανιτόπουλος περιμένει υπομονετικά τους διαμαρτυρόμενους να κουραστούν και να σεβαστούν τις δικαστικές αποφάσεις που εκδόθηκαν μετά από δύο μήνες... Ο Πελεγρίνης «συνθέτει» «παραστάσεις» και χτίζει «αριστερό» προφίλ, εν όψει μεταπήδησης στην κεντρική πολιτική σκηνή και οι φοιτητές αναμένουν στα καφέ και στα μπαράκια πότε θα δεήσουν οι «προστάτες» τους να επιτρέψουν τα μαθήματα. Γιατί όλοι οι εμπλεκόμενοι λειτουργούν έτσι; Eίναι πάρα πολύ απλό. Επειδή ο Υπουργός είναι δειλός, επειδή ο Πελεγρίνης είναι προκλητικός και επειδή οι φοιτητές είναι μάζα και όχι ακαδημαϊκοί πολίτες.

Και οι τρεις παράγοντες είναι αλλοτριωμένοι μέσα σε ένα σύστημα που σάπισε συνειδήσεις και αλλοίωσε αρχές και αξίες. Ο αριστούχος και πολυταξιδεμένος σε ξένα πανεπιστήμια, Αρβανιτόπουλος, ασχολήθηκε με την πολιτική, ξέροντας ότι μπαίνει σε ένα σύστημα που μπάζει από παντού. Γιατί το έκανε; Απ ό,τι αποδεικνύεται επειδή «ψωνίστηκε»... Αν ήθελε να σταθεί «ψηλά» θα ήταν γενναίος και δε θα κουτσούρευε το νόμο Διαμαντοπούλου. Αμ, ο Πελεγρίνης; Γαλουχήθηκε μέσα σε συλλόγους διδασκόντων, όπου επικρατούν οι δικομανείς από μένος για τους συναδέλφους τους, όπου παίζουν καμιά φορά ξύλο και μέχρι πρόσφατα, τα κομματόσκυλα των φοιτητών προπηλάκιζαν στα συμβούλια τους αντιφρονούντες καθηγητές... Ξέρει ότι στις επόμενες εκλογές του 2014 -είναι ηλεκτρονικές- δεν θα εκλεγεί ούτε καν μέλος της πρυτανείας και ετοιμάζεται για άλλες «πολιτείες» πιο «κομματικές»... Τέλος η πλειοψηφία των φοιτητών, αποκλεισμένη για δεκαετίες από τις πανεπιστημιακές κοινότητες είναι πια αλλοτριωμένη και απαθέστατη μπροστά σε απειλές και διώξεις από τις γνωστές ομάδες των «επαναστατών».

Η ξεκάθαρη αλήθεια είναι ότι και στα μεγάλα συγκεντρωτικά πανεπιστήμια επικράτησε ο ολοκληρωτισμός και η φασιστική νοοτροπία των μειοψηφιών, όπως σε όλη τη συνδικαλιστική Ελλάδα. Στο Βόλο έγιναν τον Μάρτιο οι πρώτες ηλεκτρονικές εκλογές για την Πρυτανεία. Εκλέχτηκε ο καθηγητής Μεσσήνης με τη μεγαλύτερη συμμετοχή διδασκόντων και όχι πια με τους φοιτητές. Όλα έγιναν ήσυχα και το πανεπιστήμιο λειτουργεί και διοικείται τέλεια. Επικρατεί δημοκρατικότητα στη λήψη των αποφάσεων, χαμηλοί τόνοι και στοιχειώδη συναίνεση, όλα αυτά δηλαδή που χρειάζεται ένας τέτοιος χώρος για να λειτουργήσει. Αντίθετα στον χαώδη συγκεντρωτισμό του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ, συνεχίζουν οι «προστάτες» να λυμαίνονται τα οφέλη της ιδιότυπης «δικτατορίας» τους. Ας περιμένουμε ένα χρόνο που θα γίνουν και δω ηλεκτρονικές εκλογές, χωρίς τη συμμετοχή των κομματικών φοιτητικών εκπροσώπων, και θα φανεί γρήγορα που θα βρεθούν όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» επαναστάτες. Για να δούμε αν θα μπορέσουν να επανεκλεγούν «Πελεγρίνηδες» σε πρυτανείες όταν οι καθηγητές δε θα φοβούνται να ψηφίσουν τους ικανότερους, με τεράστια συμμετοχή και δημοκρατική νηφαλιότητα.

Είναι κρίμα πάντως, γιατί έχουμε ανάγκη από αποφασιστικότητα και ξεκάθαρες λύσεις. Ας καταλάβει κάποτε το κράτος ότι ο γιγαντισμός και ο μικροκαπιταλισμός εμποδίζουν την επιστήμη και την έρευνα, στην Ελλάδα. Είναι γεγονός ότι διαθέτουμε ανθρώπους με ιδιαίτερες δυνατότητες και μεγάλη όρεξη για δουλειά. Επιτέλους, ας τους δώσουμε τη δυνατότητα να εξελιχθούν και να αποδώσουν. Δεν είναι δυνατόν να εμπιστευόμαστε την τύχη των πανεπιστημίων σε κακόμοιρα ανθρωπάκια που λένε συνεχώς ψέματα, υπερασπιζόμενα το «σαρκίο» τους. Έχουμε καταντήσει να ανεχόμαστε όλους τους «άθλιους» που ψάχνουν έδρανο να ακουμπήσουν το κόμπλεξ και τη ματαιοδοξία τους. Από τα έδρανα της Βουλής, μέχρι τα έδρανα των αμφιθεάτρων που διδάσκουν...

 

ΠΗΓΗ  capital.gr 

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Κάποιοι φίλοι ίσως να διαμαρτυρηθούν για το ύφος της σημερινής ανάρτησης.

Μέσα στην υπερβολή(;) της όμως παρουσιάζει την ωμή  πραγματικότητα.

Λυπάμαι αλλά...

Όχι. Δεν θα χαρακτήριζα τον υπουργό κ Αρβανιτόπουλο "δειλό" ούτε "ψωνισμένο"!  Απλά, όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, όσο άξιος κι αν είναι, όσο γνώστης του αντικειμένου κι αν είναι, όσο πρόθυμος και εργατικός κι αν είναι...  δεν κάνει για υπουργός! Ίσως να φταίει ο ήπιος χαρακτήρας του και η ιώβειος υπομονή του,  απαραίτητα προσόντα εξαιρετικού εκπαιδευτικού μεν, όχι όμως και αποτελεσματικού υπουργού!

Τον Πελεγρίνη δεν τον είχα ακουστά  μέχρι προσφάτως, αλλά η έπαρση που τον διακατέχει στις δημόσιες παρουσίες του με κάνει να θεωρώ ότι όσα αναφέρονται στο παραπάνω άρθρο δεν είναι υπερβολές!  Και περιμένω την απάντησή του στο θέμα που προέκυψε σήμερα...  Είναι ή όχι 313 διοικητικοί υπάλληλοι του ιδίου επιθέτου στο ΕΚΠΑ; Γιατί 5-10 συνεπωνυμίες να πεις ότι -με πολύ καλή θέληση!- δέχεσαι ότι είναι τυχαίες, αλλά 313 όπως και να το κάνουμε κάτι βρωμάει πολύ άσχημα!

Οι φοιτητές από την άλλη είναι εγκλωβισμένοι στο "σύστημα" της Ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Όσοι επιθυμούν πραγματικά να φοιτήσουν στην σχολή της επιλογής τους και να ασχοληθούν με την επιστήμη τους φοβούνται να μιλήσουν. Δεν είναι μόνο ο φόβος που προκαλούν οι οργανωμένες μειοψηφίες των συμφοιτητών τους αλλά -κυρίως- η στήριξη αυτών των μειοψηφιών από μεγάλη μερίδα των καθηγητών τους οπότε μία πιθανή αντίδρασή τους θεωρούν ότι θα σημαίνει και... "πτυχίο του αγίου ποτέ"! Έτσι υπομένουν καταστάσεις ώστε να καταφέρουν, περνώντας όσο το δυνατόν περισσότερο "απαρατήρητοι", να ξεμπερδέψουν με τις σπουδές τους στα Ελληνικά πανεπιστήμια και να συνεχίσουν την μεταπτυχιακή ή εργασιακή τους πορεία μακρυά από αυτά.

Όσοι επιθυμούν να στρουθοκαμηλίζουν μπορούν να συνεχίσουν να υπερασπίζονται την σημερινή κατάσταση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην χώρα μας.

Οι υπόλοιποι όμως, ο καθένας με τον τρόπο του, πρέπει επιτέλους να φροντίσουν/φροντίσουμε να αλλάξουν τα πράγματα...

ΚΑΠΟΙΟΣ ΖΕΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ...

Παρακολουθώντας ένα μικρό -ευτυχώς!- μέρος από την χθεσινή εκπομπή του mega “Ανατροπή” δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ ότι κάποιος ζει σε άλλη χώρα... ή εγώ ή οι πρυτάνεις!

Κάποιες στιγμές μάλιστα, όταν οι πρυτάνεις θεώρησαν λογικό να μας εξηγήσουν ποια είναι η θέση των ιδρυμάτων τους πανευρωπαϊκά ή διεθνώς, σκέφτηκα ότι μάλλον κάποιος ζει σε άλλον πλανήτη... ή εγώ ή αυτοί!

Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα -μα καμία- αυτοί οι πρυτάνεις να μιλούσαν για το ΕΜΠ ή το ΕΚΠΑ που εγώ γνωρίζω.
ΚΑΜΙΑ!

Παρουσίασαν τόσο ειδυλλιακή την κατάσταση των Ελληνικών πανεπιστημίων που σου ερχόταν να αναφωνήσεις γεμάτος εθνική υπερηφάνεια “τύφλα να 'χουν το Χάρβαρντ, η Οξφόρδη και το ΜΙΤ! Τους φάγαμε λάχανο!”.

Φαντάζομαι ότι όποιος έχει την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα καταλαβαίνει πόσο γελοίο και εκτός πραγματικότητας ακούγεται όλο αυτό το παραλήρημα.

Ίσως ο Πελεγρίνης θελήσει να μου κάνει κι εμένα μήνυση όπως συνηθίζει τώρα τελευταία με όποιον διαφωνεί μαζί του, αλλά ότι και να πει... ότι και να κάνει... το ΕΚΠΑ Οξφόρδη δεν το λες με όποιες κομματικές ή άλλες παρωπίδες και να το δει κανείς!

Όσο για την κυρία αντιπρύτανη του ΕΜΠ κ Μοροπούλου... τι να πω... τι ΕΜΠ τι ΜΙΤ; Το ίδιο είναι, αν δεν καλύτερο το ΕΜΠ δηλαδή!

Η απλή κοινή λογική του κάθ' ενός από εμάς πήγε περίπατο!

Και δεν είναι ανάγκη να έχεις φοιτήσει σε Ελληνικό πανεπιστήμιο ή να έχεις τα παιδιά σου σε αυτό.
Αρκεί μία βόλτα για να δεις την κατάσταση που επικρατεί εντός και εκτός των περισσοτέρων πανεπιστημιακών μας ιδρυμάτων και αμέσως καταλαβαίνεις.

Όταν, κατά την διάρκεια της εκπομπής, ο καθηγητής κ Τσούκαλης τους είπε ότι στα Ελληνικά πανεπιστήμια επικρατούν κακοδιαχείριση, φαυλότητα και ανομία... χαμός!
Στην Ελλάδα δεν συμβαίνουν ποτέ αυτά!
Ούτε που το είχαν ξανακούσει οι πρυτάνεις!
Η απάντηση δε του Πελεγρίνη... αποστομωτική!
“Αφού λες ότι εδώ επικρατεί φαυλότητα τότε γιατί επέστρεψες στην Ελλάδα;”!
Ναι... ζήτα του και τα ρέστα που επέστρεψε... Έλεος!

Τα πράγματα είναι απλά...

1) Το “αυτοδιοίκητο” των πανεπιστημίων είναι μία μπούρδα!
Δεν υπάρχει “αυτοδιοίκητο” όταν έχεις έναν και μόνο χρηματοδότη!
Αν τα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα αποφασίσουν να λειτουργήσουν όπως στο εξωτερικό, αναλαμβάνοντας επί πληρωμή έρευνα από ιδιωτικές εταιρείες (πολυεθνικές και μη, ακόμα και αυτές που ασχολούνται με την άμυνα!) και συνδεθούν πραγματικά με την αγορά εργασίας, αν το κράτος πάψει να είναι ο βασικός (αν όχι ο μοναδικός) τους χρηματοδότης... τότε και μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε για αυτοδιοίκητο!
Αλλά “αυτοδιοίκητο” με τα λεφτά του Ελληνικού λαού, ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ!
Και να γκρινιάζουν ότι μειώνονται οι εθνικές επενδύσεις στην έρευνα...

2) Πρέπει ΑΜΕΣΑ η κυβέρνηση να ανοίξει τα δύο πανεπιστήμια που προφανώς θεωρούν ότι είναι “το χωριό του Αστερίξ” και αντιστέκονται.
Αν ο σημερινός υπουργός παιδείας (τον οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως) δεν μπορεί να βρει λύση, ας αφήσει κανέναν άλλο να το κάνει.
Η σημερινή κατάσταση είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ!
Και -προφανώς- οποιαδήποτε λύση δεν πρέπει να είναι υπέρ των -παράνομων!- απεργών γιατί θα δημιουργηθεί ένα “προηγούμενο” που οδηγεί στην κόλαση.
Απλά πρέπει και οι πρυτάνεις να καταλάβουν ότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης δεν είναι δυνατόν να καλούν τον Ελληνικό λαό να πληρώνει σχεδόν 8 εκατομμύρια ευρώ μηνιαίως για μισθούς σε κάθε ένα από αυτά!

3) Βασικό θέμα, που δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη περίπτωση αλλά γενικά την ζούγκλα στην οποία ζούμε...
οποιαδήποτε απόφαση για οποιοδήποτε θέμα από οποιονδήποτε κλάδο πρέπει να βασίζεται σε συμμετοχή τουλάχιστον του 51% των ενδιαφερομένων.
Ισχνές μειοψηφίες εργαζομένων λαμβάνουν αποφάσεις για απεργίες, ισχνές μειοψηφίες φοιτητών αποφασίζουν και επιβάλουν καταλήψεις, κλπ.
Μπορεί οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων να απεργούν αλλά αρνούμαι να δεχτώ ότι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι σε αυτά τα ιδρύματα τα θέλουν κλειστά.
Και οι φοιτητές που στηρίζουν τα κλειστά πανεπιστήμια είναι βέβαιο ότι δεν εκφράζουν την πλειοψηφία.
Κάποιες “ηχηρές” μειοψηφίες λοιπόν επιβάλουν φασιστικά τις απόψεις τους στις “άηχες” πλειοψηφίες.

Καιρός να αλλάξουν τα πράγματα!

Ως εδώ με την παράνοια!

Ώρα να επικρατήσει η...

απλή κοινή λογική...