Ποιος θα έπρεπε να κυβερνά την Ελλάδα;...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Ανάλογα ποιον θα ρωτήσεις, η απάντηση στο ποιος κυβερνά την Ελλάδα ποικίλλει κι αρκετές από τις απαντήσεις δίνουν τον σοβαρό αυτό ρόλο είτε στους… Γερμανούς, είτε στην τρόικα, είτε σε κάποια νεφελώδη «μεγάλα συμφέροντα».

Κατά τη γνώμη μου, στη σημερινή συγκυρία πρόκειται για λάθος ερώτημα. Το σωστό είναι «ποιος θα έπρεπε να κυβερνά την Ελλάδα;». Προφανώς, θα πείτε, η εκάστοτε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Ωστόσο, αν κρίνουμε από το τι συνέβη πριν ακόμη μπούμε στη σημερινή βαθιά κρίση, η απάντηση αυτή δεν φαίνεται να είναι τόσο λυσιτελής όσο ακούγεται.

Διότι όσα κι αν λένε οι επικριτές της πολιτικής που συχνά επέβαλε η τρόικα (που σε πολλά σημεία της ήταν όντως λανθασμένη), οι βάσεις της κρίσης δεν τέθηκαν από κάποιον μυστηριώδη ξένο παράγοντα.

Τέθηκαν από τις αλληλοδιάδοχες και δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, ενώ σε πολλά θεμελιώδη, όπως αποδείχτηκε, θέματα (όπως π.χ. η αναμόρφωση του τώρα καταρρέοντος συνταξιοδοτικού και ασφαλιστικού συστήματος) οργίλη ήταν και η αντίδραση της αριστερής αντιπολίτευσης.

Κυβερνήσεις που «εμείς» οι πολίτες εκλέξαμε κι αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνάμε.

Ούτε πρόκειται για κάτι «ανεξήγητο». Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης κτίστηκε σταδιακά ένα σύστημα εξουσίας σχεδόν απόλυτα στηριγμένο στον λαϊκισμό, στον οπορτουνισμό και στο διαρκές αλισβερίσι μεταξύ διαφόρων οργανωμένων και ισχυρών συμφέροντα.

Είτε επρόκειτο για ισχυρούς του πλούτου (που σε κάποιες περιπτώσεις «δημιουργήθηκαν» από πολιτικούς μηχανισμούς) είτε για επαγγελματικές τάξεις και συνδικαλιστικές ηγεσίες στο πλαίσιο ενός καθαρά πελατειακού κράτους, είτε και για τον έρμο τον ψηφοφόρο που έμαθε ότι για να πάρουν την ψήφο του πρέπει να του τάξουν παροχές, είτε προσωποποιημένες (τα γνωστά ρουσφέτια) είτε σε συντεχνιακό επίπεδο.

Όμως, παρά την κρίση που μεσολάβησε, στο σύμπλεγμα αυτό δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά, πέρα από το γεγονός ότι το κράτος αρμεγμένο στο έπακρον και υπό τη στενή επίβλεψη της τρόικας δεν έχει τις ίδιες δυνατότητες να «δώσει» στους εκλεκτούς του.

Ο λαϊκισμός συνεχίζει να κυριαρχεί, με τη βοήθεια βεβαίως και των Μέσων Ενημέρωσης, ο πολιτικός οπορτουνισμός δίνει και παίρνει, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρούνται και ακραία, σχεδόν… ανεξήγητα φαινόμενα, όπως η εκλογή του -υπόδικου- ποδοσφαιρικού παράγοντα Μπέου στη Δημαρχία του Βόλου.

Είναι δε θλιβερό, τουλάχιστον κατά την άποψη του υπογράφοντος, ότι μια σειρά μεγάλες αλλαγές πρακτικά επεβλήθησαν από τους δανειστές, ενώ θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια, με πρωτοβουλία των ελληνικών κυβερνήσεων. Κι ότι πολλές ακόμη αλλαγές, ιδίως στον τομέα των κοινώς αποκαλούμενων «μεταρρυθμίσεων», εξακολουθούν να μην έχουν υπάρξει ως σήμερα!

Το χειρότερο είναι ότι η αδυναμία των δύο εκπροσώπων του πάλαι ποτέ δικομματισμού να μετεξελιχθούν, συνδυάζεται με τον παρωχημένο «αριστερό» κομφορμισμό-κρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ , ενώ το Ποτάμι φαίνεται να έχασε την αρχική δυναμική του πριν ακόμη εκτεθεί ουσιαστικά σε ακανθώδη διλήμματα τρέχουσας πολιτικής, δείχνοντας ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για ουσιαστική αλλαγή σελίδας.

Που σημαίνει ότι στο ερώτημα «ποιος θα έπρεπε να κυβερνά αυτήν τη χώρα;» μάλλον δεν υπάρχει προς ώρας εύκολη απάντηση, όσες θεωρητικές περιγραφές προσόντων κι αν κάνουμε! Κι ότι παρά την εμμονή του κ. Τσίπρα, στη «δημοκρατική διέξοδο» των εκλογών, μάλλον θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα καθ' όλα δημοκρατικό… αδιέξοδο, σε σχέση τουλάχιστον με τις πραγματικές ανάγκες της χώρας.

Μια κατάσταση που κατά πάσα πιθανότητα αντικατοπτρίζει τα πραγματικά αδιέξοδα μιας κοινωνίας που αλλιώς «έμαθε» και τώρα σύρεται, σε μεγάλο βαθμό ακουσίως, να ζήσει διαφορετικά.

 

ΠΗΓΗ   euro2day.gr

Καιρός να θυμηθούμε την… Ψωροκώσταινα!...

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Παρ' όσα έχει περάσει η χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια, μεγάλο μέρος των πολιτικών, αλλά και της κοινής γνώμης, αρνείται να συνειδητοποιήσει την πιο μεγάλη αλήθεια της κρίσης: Ότι για ένα μεγάλο διάστημα, η Ελλάδα γνώρισε πρωτοφανή ανάπτυξη που τη μετέτρεψε από… Ψωροκώσταινα σε χώρα ευρωπαϊκού (σχεδόν) βιοτικού επιπέδου.

Ότι επρόκειτο όμως για μια «ανάπτυξη» στρεβλή, επίπλαστη, διότι δεν στηρίχθηκε σε κάποιες φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, ή στα διεθνώς ανταγωνιστικά αγαθά, αλλά στον δανεισμό, στις δημόσιες δαπάνες και στην ανεξέλεγκτη εσωτερική κατανάλωση.

Στα χρόνια εκείνα, η Ελλάδα πραγματικά μεταμορφώθηκε, συχνά με τρόπο ανοργάνωτο και «κιτς», ενώ η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού είδε το επίπεδο ζωής του να εκτοξεύεται, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα υλικά αγαθά.

Κι έτσι πολλοί μάλλον «ξέχασαν» (κι αρκετοί νεότεροι απλώς δεν πρόλαβαν) τα παλιά τα χρόνια πριν από τη δεκαετία του '90, όταν οι οικογένειες παραθέριζαν στο παλιό σπίτι στο χωριό, όταν η προσπέραση στη -μόνο κατ' όνομα- Εθνική με το παλιό 1.000αράκι ήταν… άθλος, όταν οι έγχρωμες τηλεοράσεις, τα εξελιγμένα στερεοφωνικά και οι ξένες μάρκες στα ρούχα ήταν δείγμα σημαντικής ευμάρειας, όπως ήταν επίσης το «μπαλέτο» και οι λοιπές συνηθισμένες πλέον πληρωμένες δραστηριότητες για τα παιδιά.

Αυτό που τώρα θυμούνται είναι το πώς περνούσαν πριν από την κρίση και οι αιτίες που τέλειωσε το όνειρο φαίνεται ότι δεν τους αφορούν. Όπως φαίνεται ότι δεν αφορούν και τους πολιτικούς μας ταγούς, οι οποίοι υπόσχονται (ο ένας περισσότερα, ο άλλος λιγότερα), χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν τους την πραγματικότητα.

Η σκληρή πραγματικότητα λέει ότι οι εξαγωγές έχουν κολλήσει, ότι η υποκατάσταση των εισαγωγών από εγχώρια προϊόντα δεν έχει καν ξεκινήσει στους περισσότερους τομείς κι ότι οι ξένες επενδύσεις σε καμία περίπτωση δεν πλησιάζουν τα μεγέθη που θα έπρεπε, ώστε να συμπεράνουμε πως μπορεί να σημειωθεί σοβαρή ανάκαμψη της οικονομίας. Ότι κι ο τουρισμός σύντομα θα πιάσει τα όριά του, αν δεν υπάρξει εθνικό σχέδιο και στρατηγική.

Την ίδια ώρα, παρατηρείται τεράστια ανεργία, όχι μόνο στους νέους, αλλά και στους μεγαλύτερους, ιδίως όταν στα νούμερα των απολυμένων προστεθούν και οι χιλιάδες εργαζόμενοι που δέχονται τις λεγόμενες «εθελούσιες αποχωρήσεις» και γίνονται πρόωρα απόμαχοι της οικονομικής ζωής.

Ζούμε, δυστυχώς, σε μια χώρα που γερνά με ανησυχητικούς ρυθμούς, με ένα ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό σύστημα που βρίσκεται υπό κατάρρευση, με ένα σύστημα παιδείας που παραπαίει. Σε μια χώρα όπου αν τα συνθέσουμε όλα αυτά, γίνεται προφανές ότι βρίσκεται σε συμπληγάδες διαρκείας.

Ουδείς όμως εστιάζει στα προβλήματα αυτά, είτε πρόκειται για την κυβέρνηση, είτε για την αντιπολίτευση, είτε και για την αποκαλούμενη «πνευματική ηγεσία» του τόπου.

Η κυβέρνηση φόρτωσε την ευθύνη όλων των αλλαγών στην καταραμένη τρόικα και στο μνημόνιο, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι μια σειρά μεγάλες αλλαγές (πολλές εκ των οποίων δεν έχουν γίνει ακόμη!) θα έπρεπε να τις κάνουμε μόνοι μας, για να αντεπεξέλθουμε στο νέο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον. Και η αντιπολίτευση είτε υπόσχεται άλλου τύπου «παραδείσους» κομμουνιστικής ή εθνικοσοσιαλιστικής υφής, είτε προβάλλει «ελκυστικά» μοντέλα του παρελθόντος, που όμως έχουν παροπλιστεί από την ίδια τη διεθνή πραγματικότητα.

Απότοκο βεβαίως των παραπάνω είναι και το γεγονός ότι ως σήμερα δεν υπάρχει ούτε κάποιο «εθνικό σχέδιο» για ανάταξη της χώρας, αλλά ούτε και συναίνεση έστω σε ορισμένα στοιχειώδη σημεία.

Μέρος της ευθύνης όμως, στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, δεν μπορεί να μην αφορά και τον λαό, τον κάθε πολίτη που δεν θέλει να αντιληφθεί ότι οι καταστάσεις άλλαξαν κι ότι τα πρότυπα του χθες αποδείχθηκαν στην πράξη αποτυχημένα.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, το γεγονός ότι μέσα σε αυτά τα χρόνια της κρίσης δεν αναδείχθηκαν νέοι πρωταγωνιστές, στην πολιτική, στην κοινωνία, ακόμη και στην οικονομία, αποτελεί τρανή απόδειξη του βαθύτερου προβλήματος που ζούμε, αλλά και της αδυναμίας του ελληνικού «συστήματος» να μετεξελιχθεί για να αντιμετωπίσει τις νέες συνθήκες.

Και κάπως έτσι καταλήγουμε να ονειρευόμαστε ένα μέλλον ίδιο με το πρόσφατο παρελθόν, ενώ στην πράξη καλλιεργούμε τις συνθήκες για μια μόνιμη επιστροφή σε πιο παλιά χρόνια, στην εποχή της «Ψωροκώσταινας».

ΥΓ.: Περισσότερα για την περίφημη «Ψωροκώσταινα» εδώ.

 

ΠΗΓΗ  euro2day.gr

Ο σοβαρός κίνδυνος του λαϊκού παραλογισμού...

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η μεταπολιτευτική διακυβέρνηση της χώρας υπήρξε καταστροφική και οι λόγοι που συνέβαλαν στο γεγονός αυτό είναι συγκεκριμένοι και ενδεικτικοί της τεράστιας ανευθυνότητας των εγχώριων πολιτικών δυνάμεων. Μετά την πτώση της δικτατορίας και σε μιαν Ευρώπη που βρισκόταν σε φάση μετασχηματισμού, η Ελλάδα, χάρη στις προσπάθειες και το αδιαμφισβήτητο κύρος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχε την τύχη να γίνει πλήρες μέλος της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, με πολιτικά κριτήρια, αλλά με την υπόσχεση των υπευθύνων για την διακυβέρνησή της ότι θα έπρατταν τα δέοντα ώστε η χώρα και οι δομές της να προσαρμοσθούν –στο μέτρο του δυνατού– στην τότε κοινοτική πραγματικότητα.

Το έργο αυτό ήταν τιτάνιο, ωστόσο μπορούσε να επιτευχθεί αν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας επέλεγαν τον δρόμο της ευρωπαϊκής προσαρμογής και της οικονομικής αναδιάρθρωσης. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντίθετα, οι πολιτικές δυνάμεις δημιούργησαν θέμα ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και κατάφεραν να διαιρέσουν τον ελληνικό λαό, όχι χωρίς σοβαρές αρνητικές συνέπειες για την οικονομία και τις δομές της. Πλήρως ανεύθυνος και τραγικός στις συνέπειές του υπήρξε, από το 1981 και μετά, ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, από την στιγμή που ανήλθε στην εξουσία τον Οκτώβριο του 1981, άρχισε να εφαρμόζει μία οικονομική πολιτική αναδιανομής πλούτου με δανεικά, που σταδιακά οδήγησε στα ακόλουθα τέσσερα, δραματικά σήμερα, φαινόμενα:

*η αποβιομηχάνιση, η αποεπένδυση και ο υπερκαταναλωτισμός,

*η ιδιωτική υπερχρέωση, με παράλληλη υποχώρηση των ιδιωτικών και ξένων άμεσων επενδύσεων,

*η απίθανη εξάρτηση από τις εισαγωγές, με παρασιτοποίηση ισχυρού ποσοστού της κοινωνίας,

*η διόγκωση του Δημοσίου, με παράλληλη άνοδο της διαφθοράς και της παραοικονομίας.

Ακόμα χειρότερα, στο πλαίσιο αυτού του μοντέλου, η αναδιανομή πλούτου με δανεικά υπονόμευσε την μεσαία τάξη γιατί, αφ’ ενός, δημιούργησε νέα τζάκια νεόπλουτων κρατικοδίαιτων και αντιπαραγωγικών τάξεων και, αφ’ ετέρου, οδήγησε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού στην πλήρη αδράνεια μέσω δανεικών παρασιτικών εισοδημάτων. Αυτό το τμήμα σήμερα μαστίζεται από την ανεργία, είναι δε ανίκανο να βγει από την κατάσταση αυτή διότι ποτέ δεν εργάστηκε παραγωγικά και στην παρούσα φάση είναι ανεπίδεκτο νέου επαγγελματικού προσανατολισμού.

Από πολιτικής πλευράς, αυτό το τμήμα του πληθυσμού είναι εξαιρετικά επικίνδυνο γιατί εύκολα μετακινείται προς ακραίες πολιτικές παρατάξεις –που σήμερα στην Ελλάδα είναι το αποκαλούμενο φαιοκόκκινο μέτωπο. Το τελευταίο κυριολεκτικά αλωνίζει στην δημόσια διοίκηση και στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα (ΑΕΙ) και αξιοποιεί δύο από τις ωρολογιακές βόμβες που μετά το 1981 τέθηκαν στα θεμέλια της ελληνικής Πολιτείας.

Όπως επισημαίνει ο καθηγητής κ. Γιώργος Πρεβελάκης σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του στην εφημερίδα «Εστία», η χώρα βιώνει, πέρα από την οικονομική κατάρρευση, και την πλήρη ανεπάρκεια της δημόσιας διοίκησής της. Στην τελευταία, η από πλευράς του ΠΑΣΟΚ κατάργηση της ιεραρχίας, η εισβολή των κομματικών μηχανισμών και η κατάλυση της αξιοκρατίας διέβρωσαν τις κρατικές υπηρεσίες. Ο κρατικός μηχανισμός, αντί να προστατεύει το Δημόσιο, διαμόρφωσε ίδια συμφέροντα, τα οποία υπερασπίζεται σθεναρά. Έχει ουσιαστικά αυτονομηθεί. Όχι μόνον δεν συνέδραμε την Πολιτεία για την διαχείριση της κρίσης, όχι μόνον απεδείχθη πλήρως αναποτελεσματικός, αλλά και αντιστάθηκε στις μεταρρυθμίσεις, συχνά με ανυπακοή. Ελλείψει αποτελεσματικού και νομιμόφρονος διοικητικού μηχανισμού, οι προσπάθειες –έσωθεν και έξωθεν– να αντιμετωπισθούν οι συνέπειες από την οικονομική έκρηξη ήταν καταδικασμένες.

Η δεύτερη ωρολογιακή βόμβα είναι η Παιδεία. Υπό την επίδραση αμερικανικών εκπαιδευτικών συρμών και με την υποστήριξη της αριστερής ιδεολογίας, του εκπαιδευτικού συνδικαλισμού και, συχνά, του γονικού νεοπλουτισμού, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχασε ένα σημαντικό κεφάλαιο από την αποτελεσματικότητά του. Η εκπαίδευση εστίασε στην επαγγελματική ένταξη και, κατά συνέπεια, σε ό,τι θεωρείται ότι την προάγει. Καλλιέργησε κατά το δοκούν τις θετικές επιστήμες, αλλά αγνόησε την ανθρωπιστική διάσταση. Η ιστορία, η γεωγραφία, η τέχνη, η καλλιέπεια και ο τελετουργικός λόγος παραμελήθηκαν ή διαστρεβλώθηκαν. Η γλωσσική διδασκαλία υποβίβασε την ελληνική σε «χρηστική γλώσσα», με ισότιμο εταίρο την αγγλική –εξ ού και η «τολμηρή» ιδέα της τότε Επιτρόπου και μετέπειτα υπουργού Παιδείας να αναχθεί και η αγγλική σε επίσημη γλώσσα του Έθνους. Το εκπαιδευτικό σύστημα απαξίωσε την παράδοση –γλωσσική και όχι μόνον. Απέτυχε πλήρως να διαπλάσει μελλοντικούς πολίτες οι οποίοι να συμβάλουν παραγωγικά και ανανεωτικά στον βίο και την πολιτεία της Ελλάδος.

Σήμερα, λοιπόν, τουλάχιστον δύο γενεές έχουν διαπαιδαγωγηθεί ελλειμματικά, χωρίς προετοιμασία για τον ρόλο του υπεύθυνου πολίτη. Η πολιτική και κοινωνική σκέψη των περισσότερων νέων Ελλήνων πάσχει από βαθύτατα κενά σε ιστορική, φιλοσοφική και πολιτισμική παιδεία. Οι παλαιές πατριωτικές αναφορές, αντί να προσαρμοστούν στις νέες πραγματικότητες, έχουν απλώς υπονομευθεί. Οι Έλληνες νέοι καλούνται σήμερα να συμμετάσχουν με την κρίση και την ψήφο τους σε εξαιρετικά δύσκολες και σύνθετες συλλογικές αποφάσεις. Οφείλουν να διακρίνουν ανάμεσα στην πληροφόρηση και την παρα-πληροφόρηση, ανάμεσα στην δημαγωγία και τον πατριωτισμό, ανάμεσα στον λαϊκισμό και την υπεράσπιση των αδυνάτων. Αφοπλισμένοι πνευματικά, πώς να ανταποκριθούν σε τέτοιες προκλήσεις;

Οι πρώτες ενδείξεις είναι ανησυχητικές. Η επιτυχία των ακραίων πολιτικών δυνάμεων στους νέους, κυρίως η κινητικότητα ανάμεσα στα άκρα, αριστερά και δεξιά, δείχνει ότι απουσιάζει το πολιτικό έρμα που μόνον η στέρεη γενική παιδεία μπορεί να προσφέρει. Σήμερα αποκαλύπτεται de facto πόσο καταστροφικά έδρασαν οι παιδαγωγικές θεωρίες που κυριάρχησαν μετά την Μεταπολίτευση. Τί ωφελούν οι «δεξιότητες», όταν απουσιάζουν τα πνευματικά εργαλεία δια των οποίων οι πολίτες ασκούν με σύνεση τα πολιτικά και εκλογικά τους δικαιώματα; Η δημοκρατία και η πολιτική σταθερότητα αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την οικονομία, πολύ περισσότερο από τις πρακτικές γνώσεις –των οποίων, εξάλλου, η διάρκεια έχει ελαχιστοποιηθεί λόγω των ταχύτατων τεχνολογικών και οικονομικών μετασχηματισμών.

Όπως καταλαβαίνει κανείς, αυτές οι καταστάσεις από κάποιους δημιουργήθηκαν και από κάποιους άλλους συντηρήθηκαν. Και το ερώτημα που τίθεται είναι από ποιους μπορούν να αντιμετωπισθούν και να ξεπεραστούν, όταν στην Ελλάδα του 2014 καιροφυλακτεί η έκρηξη του λαϊκού παραλογισμού. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η σύγχυση των νέων, όταν καθημερινά κατακλύζονται από πνευματικά απορρίμματα και από τον ολοκληρωτικού τύπου λαϊκισμό ανεύθυνων πολιτικών;

Το πρόβλημα είναι τεράστιο. Η σημερινή βαθειά οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική κρίση που διέρχεται η χώρα δεν θα είναι αντιμετωπίσιμη αν αμέσως δεν βρεθούν και δεν εφαρμοσθούν λυσιτελείς δράσεις στο πολιτικό αδιέξοδο. Υπό αυτή την έννοια, τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα και οι επικεφαλής τους ενέχουν τεράστιες ιστορικές ευθύνες και μόνον αν σταθούν επάξια απέναντί τους θα μπορέσουν να αλλάξουν το βαρύ και ενίοτε βορβορώδες κλίμα που διέπει την καθημερινή μας ζωή.

 

ΠΗΓΗ  EBR

Οι εξελίξεις ήταν προδιαγεγραμμένες...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Οι δήμαρχοι της αντιπολίτευσης δεν επιτρέπουν στους επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης να κάνουν ελέγχους για παράτυπες προσλήψεις στο Δημόσιο με πλαστά δικαιολογητικά. Ο υπουργός Εσωτερικών διαφωνεί με τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και συμφωνεί με την περιφερειάρχη του Σύριζα. Οι συνδικαλιστές απεργούν και κάνουν καταλήψεις στα δημαρχεία εναντίον των ελέγχων και της αξιολόγησης. Όλη η Ελλάδα σε τρεις γραμμές.

Οι εξελίξεις ήταν προδιαγεγραμμένες. Την επομένη των ευρωεκλογών, ο πρωθυπουργός εμφάνισε ως κυβέρνηση τον γαλάζιο Σύριζα για να αντιπαρατεθεί στον ροζ ο οποίος είχε νικήσει στις εκλογές. Ο ανασχηματισμός σήμανε το τέλος των όποιων λιγοστών προσπαθειών και αυτής της κυβέρνησης να ακολουθήσει το πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Όλα όσα επακολούθησαν, success story, ραντεβού με την τρόικα στο Παρίσι, δανεισμοί από τις αγορές, προαναγγελία του τέλους των μνημονίων, βιασύνη για επιστροφή στις επιλεκτικές αυξήσεις (ενστόλων, δικαστών) και στις επιλεκτικές μειώσεις φόρων (αγροτών) είχαν ένα μόνο στόχο: Τις επόμενες εκλογές που δεν θα αργήσουν.

Οι εκλογές δεν γίνονται επειδή δεν θα αθροιστεί η απαραίτητη πλειοψηφία για Πρόεδρο. Αλλά επειδή και αυτή η κυβέρνηση, όπως οι προηγούμενες, δεν μπορεί να προχωρήσει στις αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Μία-μία εγκαταλείπει και πετάει το μπαλάκι στην επόμενη. Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια νύχτα κρύα, ξαφνικά ο Σύριζα συνειδητοποιεί πως ό,τι ευχόταν μπορεί και να πραγματοποιηθεί. Αν δεν ήταν τόσο δύσκολη η κατάσταση θα ήταν διασκεδαστικό να τους βλέπεις να τρέχουν ο ένας στο Κόμο, ο άλλος στον Ντράγκι, ο τρίτος στο ΔΝΤ. Εκείνος ο έρμος ο Δραγασάκης έχει γίνει Μπαμπινιώτης, κάθε βδομάδα εφευρίσκει ένα νέο όρο, αυτή την εβδομάδα ο Σύριζα θα κάνει «απόσυρση χρέους». Είναι πια αργά. Το πρόβλημα που καταστρέφει κόμματα τώρα φτάνει στον Σύριζα.

Είμαστε καταδικασμένοι ως χώρα να επαναλαμβάνουμε συνεχώς 5 χρόνια τον εαυτό μας. Να εφευρίσκουμε «ισοδύναμα», δηλαδή κι άλλους φόρους, για να μην προχωρήσουμε στις αλλαγές που θα κάνουν βιώσιμη την οικονομία. Να αδημονούμε για να δανειστούμε ξανά με υψηλά επιτόκια από τις αγορές, όπως κάναμε πάντα, αρκεί να απαλλαγούμε από τους ενοχλητικούς που μιλάνε για αναγκαστικές αλλαγές ώστε να πάρει μπρος η οικονομία. Είδατε κανέναν από όλους αυτούς που εξεγείρονται εναντίον του χρέους προς τα ευρωπαϊκά κράτη, να λέει τίποτα για το καινούργιο χρέος που προσθέτουμε με επιτόκια τριπλάσια; 5 χρόνια, μια προσπάθεια κοινή, να διατηρηθεί ο κρατισμός, το πελατειακό κράτος, ο παρασιτισμός.

Γιατί οι προσπάθειες όλων αποτυγχάνουν; Είναι η πραγματικότητα, ηλίθιε. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί και δεν θέλει να διαβάσει την πραγματικότητα. Ότι ο κόσμος μας έχει αλλάξει, έχει πάρει επικίνδυνη τροχιά. Ότι οι σαρωτικές αλλαγές στη νέα οικονομία κάνουν την προσαρμογή ζήτημα ζωής και θανάτου, ότι οι ταχύτητες έχουν αλλάξει. Όλη η Ευρώπη έχει πρόβλημα, η Ελλάδα, ο πιο αδύναμος κρίκος με δομές της δεκαετίας του ’70, δεν κινδυνεύει απλώς να φτωχύνει, αλλά να αλλάξει κατηγορία, να χαθεί.

Το πολιτικό σύστημα πίστευε ότι μπορεί να διαχειριστεί τη χρεοκοπία, τη κρίση, τα μνημόνια, όπως έκανε πάντα. Κάθε δεκαετία το χρέος απειλούσε να μας πνίξει. Και κάθε μέσα της δεκαετίας οι κυβερνήσεις εφάρμοζαν προγράμματα σταθερότητας, μάζευαν την κατάσταση έστω στο παραπέντε. Εκτός από τη λαίλαπα των χρόνων 2004-2009, όταν η κυβέρνηση έκανε ανάποδο τιμόνι, εκτίναξε τα ελλείμματα και τα χρέη και εκτροχίασε τη χώρα. Πίστευαν ότι με μια σκληρή πολιτική λιτότητας, με φόρους, με οριζόντιες μειώσεις, για άλλη μια φορά θα ξεπερνούσαν το πρόβλημα και θα συνέχιζαν ανενόχλητοι στο ίδιο παρασιτικό σύστημα. Για κάθε διαρθρωτική αλλαγή στην οικονομία, για αποκρατικοποιήσεις, για μείωση των δομών της κρατικής γραφειοκρατίας, είχαν έτοιμο ένα «ισοδύναμο», άλλον ένα φόρο. Με συνέπεια, 7ο χρόνο ύφεσης. Οι άλλες χώρες περνάνε ξανά στην ανάπτυξη, οι μισθοί ανεβαίνουν, η οικονομία παίρνει πάλι μπρος, εκτός από την Ελλάδα.

Έκαναν λάθος εκτίμηση, και επειδή έκαναν λάθος, η πολιτική τους ήταν δομημένη πάνω στο λαϊκισμό της καταγγελίας του αντιπάλου και των Ευρωπαίων. Πίστευαν ότι η αντίπαλη κυβέρνηση θα πάρει τα σκληρά μέτρα, θα μειώσει τα ελλείμματα, αυτοί θα είναι οι «φίλοι του λαού» που καταγγέλλουν τους «ανάλγητους» και, μόλις ισορροπήσει το πράγμα, θα ’ρθουν εκείνοι στην εξουσία να ξαναρχίσουν απ’ την αρχή. Ένας ένας βλέπουν τώρα ότι οι ελπίδες ήταν φρούδες. Κανείς δεν θα γλιτώσει από την πραγματικότητα, κανείς δεν θα κάνει το μάγκα πουλώντας φύκια στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Γιατί το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι το χρέος, ούτε τα μνημόνια φυσικά και η Ευρώπη. Το πρόβλημά μας είναι η οικονομία που δεν είναι βιώσιμη. 5 χρόνια παρακολουθούμε επικοινωνιακά παιχνίδια, στήνονται πόλεμοι, ηρωικές μάχες, σκισίματα, διαγραφές, επαναδιαπραγματεύσεις, αποσύρσεις. Μόλις τελειώσουν τα δελτία των 8, τα προβλήματα είναι πάντα εδώ.

Κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει σ’ αυτή τη χώρα που αλλάζει κάθε χρόνο το φόρο ακίνητης περιουσίας και κάθε μήνα τον τροποποιεί. Κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει στη χώρα που τα δικαστήρια καθορίζουν το ωράριο λειτουργίας των μαγαζιών.
Μετά από όλη αυτή τη κρίση και την καταστροφή, το κόστος του κράτους είναι ακόμα 83 δις. Το φανερό κόστος, γιατί το κρυφό που καμουφλάρεται με τη λεηλασία των ΕΣΠΑ και των προγραμμάτων ανεργίας για να πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι ακόμα μεγαλύτερο. Δεν μπορεί αυτή η οικονομία να αντέξει το κόστος αυτού του κράτους. Και οι άλλοι θέλουν να το κάνουν μεγαλύτερο. Όσες αποφάσεις κι αν βγάλει η δικαιοσύνη για τους μισθούς της, τόσο άδικος και υψηλός θα γίνεται ο ΕΝΦΙΑ, τόσο οι φόροι θα μένουν απλήρωτοι και οι πολίτες θα απειλούνται με κατάσχεση καταθέσεων. Μέχρι να εκμηδενιστούν οι καταθέσεις τελείως.

Δεν είναι βιώσιμη μια οικονομία που οι συνταξιούχοι είναι όσοι σχεδόν και αυτοί που δουλεύουν, που όσοι είναι εκτός παραγωγής είναι περισσότεροι από όσους εργάζονται. Και συνεχίζουν να βγαίνουν 100άδες χιλιάδες κάθε χρόνο στη σύνταξη. 57,8 έτη έχει φτάσει ο μέσος όρος εξόδου στη σύνταξη, συνεχώς κατεβαίνει όταν σε όλο τον άλλο κόσμο ανεβαίνει. Αυτό το κράτος δεν είναι βιώσιμο. Αυτή η οικονομία θα αλλάξει ή θα καταστραφεί.

Τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα δεν μπόρεσαν να την αλλάξουν και τώρα φτάνει η σειρά του επόμενου, το οποίο είναι και το λιγότερο προετοιμασμένο για να το επιτύχει. Το πρόβλημα με τον Σύριζα δεν είναι τι θα κάνει με τους Ευρωπαίους, θα εφεύρει μερικές «αποσύρσεις χρέους» ακόμα και θα κάνει τη «ρεαλιστική στροφή» που όλοι διαβλέπουν. Το πρόβλημα είναι πως ολόκληρη η ύπαρξη και μεγέθυνσή του είναι στηριγμένη ακριβώς σ’ αυτό που πρέπει να αλλάξει: τον κρατισμό. Η πρόσκρουση στην πραγματικότητα θα είναι σφοδρότερη απ’ ό,τι των ανταγωνιστών του.

Στους κόλπους του παλιού πολιτικού συστήματος ωριμάζουν τον τελευταίο καιρό πιο κυνικές σκέψεις. Ο καθένας θεωρεί ότι πλήρωσε ό,τι μπορούσε να πληρώσει για να ξεπληρώσει το χρέος του σ’ αυτή την κρίση. Ας πληρώσουν και οι άλλοι. Σταματάνε την προσπάθεια, σηκώνουν τα χέρια, κι εμείς «φίλοι του λαού» είμαστε. Και κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η κοινωνία δεν πρόκειται να ωριμάσει και να αποδεχτεί την πραγματικότητα, πριν περάσουμε τον Γολγοθά, πριν καταρρεύσει κάθε ψεύτικη ελπίδα, κάθε λαϊκισμός, κάθε δημαγωγία. Αυτές οι σκέψεις ενέχουν ένα είδος ιστορικής δικαιοσύνης, δεν αντιλέγω. Μόνο που η ζωή δεν είναι δραματικό μυθιστόρημα, που το τελειώνεις και αρχίζεις ένα άλλο. Η ζωή είναι μία, αυτή, και δεν θα ζήσουμε άλλη. Και όσοι με ψέματα και μισές αλήθειες τυχοδιωκτικά οδηγούν τα πράγματα σε δραματικό φινάλε, δεν θα αθωωθούν από την ιστορία. Ένοχος δεν είναι μόνο ο τελευταίος παραλήπτης της κρίσης.

 

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

ΓΕΡΑΣΑΜΕ;...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Γιατί η σοσιαλδημοκρατία έχει πρόβλημα; Γιατί η Ευρώπη έχει πρόβλημα. Στην πραγματικότητα και οι δυο μεγάλες πολιτικές οικογένειες, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά, έχουν πρόβλημα. Αν η Λεπέν είναι πρώτη δύναμη στη Γαλλία, δεν είναι ήττα του Ολάντ αλλά της κεντροδεξιάς. Η Ευρώπη έχει μεγάλο πρόβλημα. Η «γηραιά ήπειρος» είναι πια πραγματικά γερασμένη, όλο και λιγότεροι άνθρωποι δουλεύουν, όλο και περισσότεροι ανήκουν στην τρίτη ηλικία. Η Ευρώπη αυτή την εποχή, μπερδεμένη, ζαλισμένη, δείχνει να μην έχει το δυναμισμό να αντιδράσει. Επειδή ζούμε τώρα τις πρώτες δεκαετίες μιας νέας ιστορικής περιόδου είναι δύσκολο να δούμε όλη την εικόνα, να αντιληφθούμε τι συμβαίνει, όμως οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, η θριαμβεύτρια της βιομηχανικής επανάστασης Δύση χάνει συνεχώς έδαφος. Κάποτε η Ευρώπη δημιουργούσε το μεγαλύτερο όγκο της παγκόσμιας παραγωγής, σήμερα βλέπει το ποσοστό της να πέφτει συνεχώς, σε λίγα μόλις χρόνια θα φτάσει στο 17%. Μια νησίδα, το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού, συγχρόνως, καταναλώνει το 50% των παγκόσμιων κοινωνικών δαπανών. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, η ευρωπαϊκή παραγωγή δεν μπορεί πια να υποστηρίξει το ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνικής πρόνοιας και δικαιωμάτων που ξέρουμε. Η επανάσταση της πληροφορικής και η παγκοσμιοποίηση τα άλλαξε όλα. Ο πλούτος μεταφέρεται ανατολικά.

Η Ευρώπη, αν δεν θέλει να αποσυρθεί στο περιθώριο και να παρακμάσει ήσυχα στην καλύτερη περίπτωση ή βίαια και ανορθολογικά στη χειρότερη, πρέπει να αντιδράσει. Να κάνει ό,τι κάνει κάθε οικονομική μονάδα, νοικοκυριό ή επιχείρηση. Να μειώσει τα έξοδα, τα κόστη και να αυξήσει τα έσοδα, την παραγωγή. Μπορούν να περικοπούν οι καταναλωτικές σπατάλες αλλά να διατηρηθεί το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος; Μπορεί να δοθεί πάλι προτεραιότητα στην εργασία, σε μια καινούργια παραγωγή, και όχι στα μέχρι τώρα έσοδα και προνόμια; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί κάθε ηλικιωμένος οργανισμός είναι στραμμένος στο παρελθόν, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, προσπαθεί τυφλά να προστατεύσει τα κεκτημένα έστω κι αν αυτό είναι αδύνατο.

Όπως σε κάθε γερασμένο οργανισμό, όλα σιγά-σιγά εκφυλίζονται και από θετικά μετατρέπονται στο αρνητικό τους. Η ελεύθερη οικονομία οδηγήθηκε στην απορρύθμιση της αγοράς. Από την άλλη, το κράτος της κοινωνικής πρόνοιας συχνά καταλήγει κρατική γραφειοκρατία. Η εργασία υποχώρησε έναντι των προσόδων. Η Ευρώπη έχει να αντιμετωπίσει «δεξιά» και «αριστερά» προβλήματα και ίσως η δικαιοσύνη επιβάλλει η κάθε πολιτική οικογένεια να λύσει τα «δικά της». Η Ευρώπη δείχνει ότι σιγά-σιγά αντιλαμβάνεται το πρόβλημα, κυρίως η Γερμανία. Προσπαθεί να καταργήσει την αδιαφάνεια των παγκόσμιων θησαυροφυλακίων, τους λογαριασμούς της Ελβετίας. Να ελέγχει τους φορολογικούς παραδείσους, Κύπρους και Λουξεμβούργα. Προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη φοροαποφυγή των διαφόρων Google, των οικονομικών γιγάντων που φοροαποφεύγουν αλλάζοντας συνεχώς έδρα. Κυρίως όμως να στρέψει το εκκρεμές από την οικονομία-καζίνο των άυλων τίτλων, των περίπλοκων ομολόγων, των προϊόντων που αποφέρουν χρήμα στο χρήμα, στην οικονομία της παραγωγής, στη βιομηχανία, τα προϊόντα. Η Αμερική αφήνει τη Λίμαν Μπράδερς να χρεοκοπήσει και σώζει με κάθε θυσία την αυτοκινητοβιομηχανία. Το έργο είναι δύσκολο, τα συμφέροντα τεράστια, τα βήματα είναι αργά, ένα μπρος δυο πίσω. Αλλά η Δύση δεν μπορεί να ορθοποδήσει αν ο πραγματικά μεγάλος πλούτος μείνει στο απυρόβλητο.

Η σοσιαλδημοκρατία ήταν ο μεγάλος νικητής του 20ού αιώνα, αυτός που, εν πολλοίς, δημιούργησε τη μεταπολεμική Ευρώπη των κοινωνικών δαπανών και του κράτους πρόνοιας. Αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι το μοντέλο της κρατικής οικονομίας που διευθύνεται από κομματικά στελέχη δεν είναι μόνο αντιπαραγωγικό, αλλά και πιο διεφθαρμένο, άδικο, ταξικό και εντέλει ανελεύθερο. Όμως η Ευρώπη της σοσιαλδημοκρατίας γέρασε. Οι κοινωνικές δομές έγιναν κρατική γραφειοκρατία. Η ισότητα των ευκαιριών μετατράπηκε στην κυριαρχία της μετριοκρατίας. Οι αμοιβές έγιναν πρόσοδοι εγγυημένες από τα κρατικά ταμεία. Κοινωνικές ομάδες μετατράπηκαν σε εισοδηματίες του δημοσίου. Συνδικαλιστές και πολιτικοί αυτονομήθηκαν, μετατράπηκαν σε αυτό που απέρριψαν, σε κομισάριους επάνω στη δημόσια περιουσία. Οι σοσιαλδημοκράτες είναι αντιμέτωποι με το δικό τους «λίπος», πρέπει να μειώσουν το κρατικό κόστος, την κομματική και κρατική γραφειοκρατία, την εμπλοκή της πολιτικής στην επιχειρηματικότητα. Δεν είναι τυχαίο που ένας σοσιαλδημοκράτης, ο Σρέντερ, πριν 20 χρόνια, όταν η Γερμανία είχε καταφύγει στο ΔΝΤ, ήταν αυτός που έβαλε μπρος ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, σκληρό αλλά σωτήριο, που έφερε τη χώρα του στην κορυφή της Ευρώπης.

Και δεν είναι τυχαίο που ο Ρέντσι σήμερα ζητάει μερικές δεκάδες δις για επενδύσεις αλλά υπόσχεται να τα βρει από αντίστοιχες μειώσεις στην κρατική γραφειοκρατία. Δεν γίνεται αλλιώς. Ότι μπορούν να διατηρηθούν τα πράγματα όπως ήταν, χωρίς να χάσει κανένας τίποτα, ότι οι ευνοημένοι της προηγούμενης περιόδου δεν θα πληρώσουν το λογαριασμό και συγχρόνως η Ευρώπη θα διατηρήσει το επίπεδο που είχε, είναι παραμύθια που λένε όσοι απλώς προσπαθούν να διατηρήσουν τη θέση τους αλώβητη. Η Ευρώπη χρειάζεται σκληρές και δίκαιες πολιτικές για να επιζήσει.

Είναι μισή αλήθεια ότι οι σημερινοί Ευρωπαίοι πολιτικοί είναι λίγοι, κατώτεροι των περιστάσεων. Δεν λένε την αλήθεια, αλλά και το ακροατήριό τους δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια. Οι γερασμένες κοινωνίες δεν έχουν το δυναμισμό να αναλάβουν νέα ρίσκα, προτιμάνε να μάχονται για τα «κεκτημένα». Έστω κι αν αυτά είναι ανέφικτα. Γι’ αυτό γίνονται ξανά ελκυστικά τα δεξιά και αριστερά άκρα που το καθένα με τον τρόπο του υπόσχονται μια αδύνατη επιστροφή στον 20ό αιώνα. Όμως προοδευτική πολιτική στην Ελλάδα, στην Ευρώπη σήμερα, μπορεί να είναι μόνο η υπεράσπιση της εργασίας, όχι της αργομισθίας των κομματικών πελατών. Η υπεράσπιση της αξιοκρατίας, όχι της μετριοκρατίας που απεχθάνεται την αξιολόγηση. Η υπεράσπιση της δίκαιης φορολόγησης για όλους, όχι της φοροαπαλλαγής σε όσα κοινωνικά στρώματα έχουν μεγαλύτερη δύναμη. Η υπεράσπιση της γνώσης, όχι των κλειστών πανεπιστημίων. Οι δημόσιες επενδύσεις, όχι η περικοπή τους για να χρηματοδοτηθούν οι κομματικά ελεγχόμενες κρατικές επιχειρήσεις. Οι αξιοπρεπείς συντάξεις, όχι οι περικοπές τους για να χρηματοδοτηθούν οι 50ρηδες συνταξιούχοι. Η δουλειά στα χωράφια, τις βιομηχανίες, τις επιχειρήσεις, όχι η μεταφορά του δημόσιου πλούτου μέσω προγραμμάτων και επιδοτήσεων στους κομματικούς συνεταιρισμούς και τις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ενώσεις.

Γιατί όλα αυτά οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Και την Ελλάδα της χρεοκοπίας την υπερασπίζεται ήδη το παρδαλό «αντιμνημονιακό μέτωπο» της Καθυστέρησης. Οι πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας, που ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης οφείλουν να μιλήσουν με ειλικρίνεια για την επόμενη Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο που ο μεγάλος ασθενής είναι τώρα η Γαλλία, μια πανίσχυρη αλλά στάσιμη τις τελευταίες δεκαετίες χώρα.

Το εγχείρημα δεν είναι καθόλου εύκολο, είναι δύσκολο και αντιδημοφιλές αντικειμενικά. Οι γερασμένες κοινωνίες δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον. Κοιτάνε τα αμέσως επόμενα χρόνια και μετά ό,τι θέλει ας γίνει. Το ’χουν αυτό οι γέροι. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Κάποιος πρέπει σ’ αυτή τη χώρα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, να μιλήσει για το μέλλον.

 

ΠΗΓΗ   athensvoice.gr

ΕΛΛΑΔΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΤΑ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ...

Μείζον πρόβλημα της χώρας είναι η κυνική και ανεύθυνη προσπάθεια του κ. Αλ. Τσίπρα να αποφύγει την ήττα στις ευρωεκλογές

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι ότι κινδυνεύει από ένα αδίστακτο ανθρωπάκι που πιστεύει ότι μπορεί να γίνει πρωθυπουργός –γεγονός που αφ’ εαυτό θα ήταν ντροπή για την χώρα και την ιστορία της. Και όμως, εκεί έχουμε φτάσει. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι αν στις προσεχείς ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ έλθει δεύτερο κόμμα, ευθύς αμέσως θα αρχίσουν γι αυτόν και την ομάδα του τα προβλήματα.

Κατ’ αρχήν, ένα μέρος του τριτοκοσμικού και καιροσκοπικού ΠΑΣΟΚ (Κατσέλη, Καστανίδης, κ.α.) που στηρίζει τον πρώην καταληψία ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι σίγουρο ότι θα αναζητήσει νέα πολιτική στέγη. Στην συνέχεια, τα σταλινικά και κομμουνιστογενή στελέχη του κόμματος θα αμφισβητήσουν ανοικτά πλέον τις επιλογές του αρχηγού και θα στραφούν προς νέες συμμαχίες και συμπράξεις. Πράγμα που σημαίνει ότι θα υπάρξουν ισχυρές αναταράξεις στον χώρο της αριστεράς, με παράλληλους ανασχηματισμούς και στην κεντροαριστερά. Όλα αυτά θα αποδειχθούν πλέον μοιραία για τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν είναι τίποτε περισσότερο από το τυχαίο υποπροϊόν ενός πολιτικού σωλήνα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, τις ημέρες που έρχονται ο άνθρωπος αυτός θα γίνεται όλο και πιο θρασύς –πλην όμως, είναι θετικό το γεγονός ότι θα δείχνει και το πρόσωπό του. Αυτό της ανεπάρκειας, της ανευθυνότητας και του νεοφασιστικού τύπου λαϊκισμού.

Ο δε πρωθυπουργός κ. Αντ. Σαμαράς έχει δίκιο να δίνει στις ευρωεκλογές χαρακτήρα δημοψηφίσματος. Είναι επίσης σωστή και η άρνησή του να κάνει τηλεοπτική συζήτηση με τον ευκαιριακό αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο οποίος ελέω ανευθυνότητος του Γιώργου Παπανδρέου εκτινάχθηκε από το 4% του 2009 στο 27% του 2012.
Στο πλαίσιο αυτό, αν η Ελιά του κ.Ευάγγελου Βενιζέλου συγκεντρώσει στις ευρωεκλογές ποσοστό πάνω από 7%, με την ΔΗΜΑΡ να μην ξεπερνά το 2%-2,5%, ραγδαίες θα είναι και οι εξελίξεις στον κεντροαριστερό χώρο, ο οποίος, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, μάλλον ενισχύεται.

Αναφορικά με το μέτωπο των δημοσκοπήσεων, όλα δείχνουν ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνουν ποσοστό 48% αυτών που θα ψηφίσουν, με Ποτάμι, Ελιά και ΔΗΜΑΡ να πλησιάζουν το 20%. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα της ευθύνης καλείται να δώσει σκληρή μάχη εναντίον της ανευθυνότητος. Και αν η μάχη αυτή χαθεί, η ιστορική οπισθοδρόμηση θα είναι πλέον η μοιραία κατάληξη.

ΠΗΓΗ EBR 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Θα τολμήσω κι εγώ να κάνω τις προβλέψεις μου για τις επερχόμενες ευρωεκλογές...

ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ σαφώς και θα είναι στις δύο πρώτες θέσεις.

Αν είναι μπροστά η ΝΔ τότε είναι βέβαιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει "μύλος"! Θεωρώ μάλιστα ότι μπορεί να φτάσει και σε διάλυση αλλά αυτό θα είναι το έσχατο σημείο μετά από μεγάλη γκρίνια.

Αν είναι μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιθανό να κάνει τον ικανοποιημένο για την "μεγάλη νίκη", να ανεβάσει τους τόνους και να ξανα-μανα-ζητήσει εκλογές. Το πρόβλημα όμως σε αυτήν την περίπτωση θα είναι η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων η οποία θεωρώ ότι -ούτως ή άλλως- θα είναι μικρή οπότε δεν θα δικαιολογεί θριαμβολογία, εκλογολογία ή "επανάσταση" και φυσικά δεν θα δικαιολογεί ούτε καν απλή ικανοποίηση!

Το Ποτάμι είναι βέβαιο ότι θα πάει καλά αφού -τουλάχιστον για την ώρα- δεν έχει εκφράσει συγκεκριμένες θέσεις σε βασικά ζητήματα οπότε κανένας δεν είναι ιδιαίτερα δυσαρεστημένος από τις "θέσεις" του.

Επίσης είναι πολύ πιθανό να πάει καλά και η ΧΑ γιατί κάποιοι δεν εννοούν να καταλάβουν ότι δεν είναι ναζιστές οι ψηφοφόροι της αλλά αγανακτισμένοι με την αριστερολαγνεία και την αριστεροκουλτούρα που βασιλεύει εδώ και δεκαετίες στην χώρα. Έτσι καταλήγουμε σε ακραίες γελοιότητες μόνο και μόνο γιατί θεωρούνται ο αντίποδας της εξίσου ακραίας αριστερής γελοιότητας που αλωνίζει με την ανοχή πολλών.

Ελιά, ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛ...  ε...  3% χρειάζονται για να εκλέξουν έναν ευρωβουλευτή...  κάποιοι ίσως να τα καταφέρουν.

Εδώ θα είμαστε και μετά τις ευρωεκλογές και θα τα ξαναπούμε... 

Όλα όσα συζητάμε σήμερα σε 5 χρόνια θα είναι αδιάφορα...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Εδώ και τρεις μήνες, παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση τη διάλυση μιας χώρας. Η Κριμαία αποσχίστηκε, στρατιωτικές κινήσεις, οι ανατολικές επαρχίες αυτονομούνται, παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές, δολοφονίες. Η Ουκρανία έχει μπει σε αυτοκαταστροφική τροχιά. Αν κοιτάξεις γύρω μας τον κόσμο, θα φοβηθείς. Η Αραβική Άνοιξη είναι πάντα φθινόπωρο, αποδεικνύεται ακόμα μια φορά ότι δεν είναι εύκολο να κόψεις δρόμο προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στη Συρία ο εμφύλιος συνεχίζεται 2 χρόνια, οι νεκροί έφτασαν τους 140.000. Η Αργεντινή μια δεκαετία μετά την κρίση είναι πάντα σε κατάσταση ανάγκης, οι άνθρωποι σκοτώνονται κάθε βδομάδα σε επιθέσεις στα σούπερ μάρκετ για να βρουν τρόφιμα. Στη Βενεζουέλα έφτασαν τα 38 τα θύματα στους δρόμους. Η Τουρκία που μέσα σε μια δεκαετία γνώρισε τεράστια ανάπτυξη και βρέθηκε μέσα στις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, τώρα συγκλονίζεται από σκάνδαλα, το νόμισμα καταρρέει, τα επιτόκια ανεβαίνουν, διαδηλώσεις, νεκροί. Τα σημάδια δείχνουν ότι η Νέα Οικονομία της τεχνολογίας και της πληροφορικής δεν είναι τόσο συμβατή με αυταρχικά καθεστώτα. Όσο κι αν τα γεγονότα είναι τραγικά, το μήνυμα για τις οικονομίες της Δύσης είναι ενθαρρυντικό. Η παρακμή της Ευρώπης δεν είναι νομοτελειακό φαινόμενο.

Στην Ουκρανία έπαιξαν και έχασαν τα πάντα. Προσπάθησαν να λύσουν τα πολιτικά προβλήματα με εξωθεσμικούς τρόπους. Όμως, έτσι, η δυναμική γίνεται ανεξέλεγκτη. Για να ρίξουν μια κυβέρνηση και να επιταχύνουν τη σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, βρέθηκαν με 100 νεκρούς στην πλατεία Μεϊντάν και στα πρόθυρα εμφυλίου με κίνδυνο να χάσουν τη μισή χώρα. Ο Σύριζα γι’ αυτή την περίπτωση εξέδωσε μια αξιοπρόσεκτη ανακοίνωση: «Τα κράτη λειτουργούν με βάση τις δημοκρατικές διαδικασίες και τη θέληση της πλειοψηφίας των πολιτών και όχι υπό την πίεση βίαιων μειοψηφιών». Το πιθανότερο είναι πως η ειρωνεία της ιστορίας δεν είναι καν αντιληπτή στους συντάκτες της, δεν παύει όμως να μοιάζει με αυτοκριτική. Υπάρχουν ακόμα και σήμερα πολλοί άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τον κόσμο με όρους οπαδικής στράτευσης. Αν είμαστε με τον Πούτιν, με τον Τσάβες, τότε οι κυβερνήσεις καλώς πυροβολούν με τα αυτόματα τους διαδηλωτές και αφήνουν πίσω τους 100 νεκρούς. Αν είμαστε στην πλατεία Συντάγματος, θέλουμε να την κάνουμε πλατεία Ταχρίρ, να ρίξουμε τα κιγκλιδώματα, να κάνουμε ντου στη Βουλή, να τους «φοβίσουμε», να μην ψηφίσουν αυτό που θέλουν. Έξω από τους κοινοβουλευτικούς κανόνες, βασιλεύει το παιχνίδι με τη μοίρα, η συγκυρία, οι συμπτώσεις, η συλλογική τρέλα, τα σκοτεινά παιχνίδια άλλων απροσδιόριστων δυνάμεων. Ο κόσμος μας έχει γίνει εύθραυστος, τεράστιες μεταβολές συντελούνται στις μέρες μας, βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση και κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει ακριβώς τη συνέχεια. Καθώς όλα αλλάζουν γρήγορα και με βίαιο τρόπο, το μόνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι σ’ αυτή την περίοδο, η κάθε απόφαση, η κάθε επιλογή δεν είναι δωρεάν, δεν υπάρχει «στα ψέματα παίζαμε», δεν γυρνάς πίσω, μπορεί να φτάσεις χωρίς καν να το καταλάβεις σε ένα καταστροφικό φινάλε.

Έχουμε κατηγορήσει πολύ το πολιτικό μας σύστημα, την Ευρώπη, την κοινωνία μας. Βλέποντας όμως γύρω μας πρέπει να αναγνωρίσουμε στους εαυτούς μας ότι ενώ φλερτάραμε επικίνδυνα με την καταστροφή, μια καταστροφή που τα γειτονικά παραδείγματα μας δείχνουν πόσο εύκολη είναι, εμείς την αποφύγαμε. Φλερτάραμε με τον εξωθεσμικό δρόμο, τη βία, την παράνοια, την τύφλωση που προκαλεί ο λαϊκισμός και σε σπρώχνει στο γκρεμό, αλλά το ξεπεράσαμε. Είχαμε τα δυσκολότερα προβλήματα, κάναμε όλα τα λάθη. Μπορεί να καθυστερήσαμε αδικαιολόγητα, να επιλέξαμε τις άδικες λύσεις, να πλήρωσαν αυτοί που έφταιγαν λιγότερο. Όμως, παρ’ όλα αυτά, γλιτώσαμε τις περιπέτειες. Έστω και γλείφοντας τις πληγές μας, η Ελλάδα δεν βρίσκεται πια στο 2010. Ευτυχώς, το Σύνταγμα δεν έγινε πλατεία Ταχρίρ.

Γλιτώσαμε τα χειρότερα και κερδίσαμε χρόνο. Έχουμε πάντα μπροστά μας το πρόβλημα να οικοδομήσουμε μια βιώσιμη οικονομία. Αλλά γλιτώσαμε τις τριτοκοσμικές περιπέτειες. Μου φαίνεται απίστευτα οδυνηρό που χάσαμε τόσα χρόνια, πως ακόμα και σήμερα παίζουμε καθυστερήσεις προσπαθώντας να διασώσουμε ένα σύστημα που δεν σώζεται, αλλά ίσως έτσι γίνονται τα πράγματα. 4 χρόνια για τη μικρή μας ζωή είναι πάρα πολλά, αλλά για την ιστορία μιας χώρας είναι ένα απλό επεισόδιο. Το σημαντικό είναι ότι αποφύγαμε την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, τις αυτοκτονικές λύσεις που πάντα είναι ενδεδυμένες με πολλές σημαίες, πατριδοκαπηλεία, «επανάσταση» και «ηρωικές θυσίες».

Κι αυτό, για να λέμε τα πράγματα πια στα ίσια, το οφείλουμε στη θέση μας: στην Ευρωπαϊκή Ένωση της οποίας είμαστε μέλος και στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μέσα στην Ευρώπη, με τους δημοκρατικούς θεσμούς, αντιμετωπίζεις τα προβλήματα καλύτερα πάντα απ’ ό,τι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, με οποιουσδήποτε άλλους τρόπους.

Η Ουκρανία είναι μια χώρα πενταπλάσια από μας. Βρέθηκε στην κρίσιμη θέση από ένα χρέος 25-30 δις, το ένα δέκατο απ’ όσο είχε μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων. Η Αργεντινή ήταν κάποτε η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, 13 χρόνια δεν μπορεί να συνέλθει από την κρίση για ένα χρέος 30 δις. Η Βενεζουέλα είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα του κόσμου, 90 δις έσοδα έχει ετησίως από το πετρέλαιο. Για μία ακόμα φορά επιβεβαιώνεται ότι είναι οι θεσμοί που κάνουν τα επιτυχημένα κράτη και όχι ο πλούτος.

Ακούσαμε πολλά αυτά τα χρόνια. Για την Ευρώπη που είναι «λάκκος των λεόντων», για «ανθρωπιστική καταστροφή» και «κοινωνική γενοκτονία». Όταν κοιτάμε γύρω μας τον άλλο κόσμο, μπορούμε καλύτερα να κάνουμε τις συγκρίσεις. Να βάλουμε όλα τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Δυσκολευόμαστε, πολλοί άνθρωποι υπέφεραν και έχουν πολλοί ευθύνες γι’ αυτό. Όμως η υπερβολή δεν είναι ποτέ αθώα. Δεν είναι πιο μαχητικοί αυτοί που μιλάνε για «δυνάμεις κατοχής» και «απελευθερωτικούς αγώνες», για «δοσίλογους» και «πατριώτες». Είναι απλώς αυτοί που εμφανίζονται σε εποχές κρίσιμες, τότε που οι φοβισμένες ψυχές μας ψάχνουν ένα σωτήρα να τους σώσει κι έναν εχθρό να μισήσουν. Και τότε οι λύσεις είναι πάντοτε αυτοκαταστροφικές.

Η γνώση, η ανεκτικότητα, η ελευθερία επιλογής, η καινοτομία, το ταλέντο, η δουλειά, θα μας βγάλουν από την κρίση. Όχι η καθήλωση στο παρελθόν, ο φόβος για αλλαγή. Ζούμε σε περίεργη εποχή. Μεταβατική και επικίνδυνη. Επειδή είναι στις μέρες μας δεν το συνειδητοποιούμε. Ο κόσμος μας αλλάζει και ακόμα δεν ξέρει πού θα πάει. Αλλάζουν οι ισορροπίες, αλλάζουν τα κέντρα αποφάσεων, γιατί ακόμα τίποτα δεν είναι οριστικό. Η νέα επανάσταση της οικονομίας αλλάζει τον κόσμο. Πριν λίγες μέρες το Facebook αγόρασε το WhatsApp με 16 δις. Η πραγματική είδηση δεν είναι αυτή. Ήταν ότι η WhatsApp έχει 55 υπαλλήλους. Και το FB, ο αγοραστής, των 93,5 δις χρηματιστηριακής αξίας, έχει 5.299 εργαζόμενους. Μέχρι τώρα μια επιχείρηση αυτού του μεγέθους θα είχε 100δες χιλιάδες εργαζόμενους. Αυτά είναι τα προβλήματα του κόσμου που έρχεται. Όλα τα business models αλλάζουν και κανείς δεν ξέρει πώς θα είναι η μορφή του μέλλοντος. Αν θέλουμε όμως να μας περιλαμβάνει, αυτά πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε. Οι μάχες για τα γάλατα και τα φαρμακεία είναι μάχες του προηγούμενου αιώνα. Νικητές και ηττημένοι θα ’ναι εξίσου χαμένοι σε μια μάχη που έχει ήδη κριθεί. Το παρελθόν τελείωσε. Όλα αλλάζουν πολύ γρηγορότερα από άλλοτε. Χρειαζόμαστε οραματιστές και εμείς κάνουμε άμυνα. Όλα όσα συζητάμε σήμερα σε 5 χρόνια θα είναι αδιάφορα.

 

ΠΗΓΗ   athensvoice.gr

Restart!...

του Γιάννη ΔΙΟΝΑΤΟΥ

Χθες, τυχαία, στην συμβολή των οδών Ιπποκράτους και Σόλωνος (θυμίζει σχεδόν την αρχή ενός μυθιστορήματος) είδα, μετά από πολλά χρόνια μια παλιά και καλή φίλη (πρωτίστως αυτό) και παλιά συνεργάτιδα η οποία, μετά από τις γνωστές τυπικότητες, σε ό,τι αφορά το κομμάτι της δουλειάς μου είπε το έξης: "Γιάννη ξαναγύρισα πίσω στο 2001, όταν είχα ξεκινήσει την επιχειρηματική μου δραστηριότητα". "Έβαλα το κεφάλι κάτω και είδα ότι αυτή είναι η λύση", μου είπε, "ξανά όλα από την αρχή, από το μηδέν", συμπλήρωσε. "Restart λοιπόν", ήταν η δική μου απάντηση. "Ναι" μου είπε, χαμογελώντας και συνεχίσαμε και οι δύο το "τρέξιμο".

Αυτό είναι σκέφθηκα, φεύγοντας, "Restart", αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι, πρέπει να πιάσουμε το "νήμα" από την αρχή, να δούμε τι πήγε λάθος και να το διορθώσουμε. Να δούμε, ο καθένας από την δική του πλευρά, τα λάθη που έχουμε κάνει, τις λάθος επιλογές, και τις λύσεις που απορρίψαμε που αν είχαμε τελικά ακολουθήσει πιθανόν να είχαμε, επιχειρηματικά, μια διαφορετική εξέλιξη.

Βεβαίως αυτό δεν χρειάζεται να το κάνει ο καθένας από εμάς, είτε επιχειρεί, είτε όχι, είχε είναι μια μικρή, είτε μια μεγάλη επιχείρηση. Αυτό πρέπει να το κάνουν όλοι, ακόμη και το ίδιο το κράτος (ως μηχανισμός) προκειμένου και αυτό να εντοπίσει τα λάθη που έχει κάνει και να τα διορθώσει. Σε ότι αφορά μάλιστα το κράτος θα πρέπει να ακούσει την αγορά στην αρχή μιας "διαδρομής" και όχι στο τέλος ή στην μέση αυτής.

 

ΠΗΓΗ  ΕΜΕΑ

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Πολλές φορές σε παρέες όπου γίνεται συζήτηση για την καθημερινότητα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η χώρα χρειάζεται "restart".

Θεωρώ μάλιστα ότι οι περισσότεροι σκεπτόμενοι πολίτες σ' αυτό καταλήγουν.

Εκεί που υπάρχει το πρόβλημα είναι στο...  μετά το "restart" τι;

Ο καθένας έχει κάτι άλλο στο μυαλό του για το μετά και άκρη δεν βγαίνει.

Άλλοι ονειρεύονται το αύριο να είναι ίδιο με το χθες που μας έφτασε όμως εδώ που είμαστε τώρα!

Άλλοι ονειρεύονται το αύριο περισσότερο "σοσιαλιστικό" όπως στην Αργεντινή ή την Βενεζουέλα, μόνο που και οι δύο αυτές χώρες βρίσκονται σε πολύ μεγαλύτερη κρίση από την δική μας.

Άλλοι θέλουν να τα αλλάξουν όλα και δεν βρίσκουν παρέα...

Όταν με το καλό λοιπόν, συμφωνήσουμε ότι η μόνη λύση για την χώρα είναι ένα "restart" με εντελώς διαφορετική νοοτροπία και κατεύθυνση τότε ίσως να διαπρέψουμε.

Μέχρι τότε....... 

Ζούσαμε σ’ ένα συλλογικό ψέμα...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Μια φορά, ένα γερμανικό περιοδικό, επειδή ο λαϊκισμός δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, είχε για κύριο θέμα ότι οι Έλληνες και Κύπριοι συνταξιούχοι είναι πλουσιότεροι των Γερμανών. Στο εξώφυλλο μάλιστα είχε ένα κυπριακό γαϊδουράκι με τα κοφίνια στο πλάι να ξεχειλίζουν από ευρώ. Η Μέρκελ, την άλλη κιόλας μέρα, προς τιμήν της, βγήκε και είπε, μη λέμε σαχλαμάρες, η προσπάθεια των Ελλήνων να συσσωρεύσουν, να έχουν δική τους στέγη, ακίνητα, δεν είναι πλουτισμός, είναι ανασφάλεια. Γιατί η κοινωνική πρόνοια δε είναι σαν της Γερμανίας, οι άνθρωποι τρέμουν μην αρρωστήσουν, μη χάσουν τη δουλειά τους, μη δεν έχουν λεφτά για φάρμακα, για φακελάκια, για οίκους ευγηρίας, για νοσοκομειακή περίθαλψη, για αξιοπρεπή γηρατειά.

Η ίδια Μέρκελ συνηθίζει να λέει μερικούς αριθμούς για να δείχνει το αδιέξοδο. Η Ευρώπη, το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού, παράγει το 23% του παγκόσμιου ΑΕΠ και ξοδεύει το 50% της παγκόσμιας κοινωνικής δαπάνης. Και οι αριθμοί χειροτερεύουν συνεχώς. Το 1980 η Δύση δημιούργησε το 70% της παγκόσμιας παραγωγής, το 2001 το 50%, σήμερα οι αναπτυσσόμενες χώρες παράγουν το 70%. Η Ευρώπη γερνάει, χάνει το δυναμισμό της, είναι σαν τις παλιές αυτοκρατορίες που μία-μία αποσύρονται από το προσκήνιο. Η επανάσταση της τεχνολογίας και της γνώσης μπορεί να προκάλεσε το παγκόσμιο μπουμ ανάπτυξης, αλλά δημοκρατικοποίησε τους τρόπους και τα μέσα παραγωγής, οι παλιοί επικυρίαρχοι της Δύσης χάνουν την πλεονεκτική τους θέση. Εμείς ζήσαμε τη χρυσή μας περίοδο, τώρα ήρθε η σειρά των άλλων να ζήσουν τη δική τους. Η κατά κεφαλήν κατανάλωση της δυτικής μεσαίας τάξης θα μειωθεί καθώς οι αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες θα συναντηθούν κάπου στη μέση.

Η Ευρώπη, ικανοποιημένη από την επιτυχία της και πλούσια, μοιάζει να αποφάσισε να μην προοδεύσει άλλο, να παγώσει το χρόνο, να ζήσει από τις προσόδους και τα προνόμιά της. Μέσα σε μια δεκαετία το χρέος του νότου υπερδιπλασιάστηκε. Συντήρησε την ανάπτυξη αλλά με τρόπο ψεύτικο και τεχνητό, δημιουργώντας φούσκες. Οι τιμές των ακινήτων αυξάνονταν κατά 15-20% το χρόνο. Χρηματοπιστωτικές φούσκες στις αγγλοσαξωνικές χώρες, φούσκες των ακινήτων στην Ιβηρική Χερσόνησο, φούσκα του δημοσίου στην Ελλάδα. Τεχνητοί παράδεισοι που η ευρωπαϊκή οικονομική πραγματικότητα δεν μπορούσε να προσφέρει. Ο μόνος τρόπος να διατηρηθούν, ήταν τα χρέη. Ζούσαμε σ’ ένα συλλογικό ψέμα που είπαμε στους εαυτούς μας, μέχρι που ήρθε η οικονομική κρίση και οι χρεοκοπίες.

Η Ευρώπη είναι σ’ ένα δύσκολο σταυροδρόμι. Θα αποδεχτεί τη μοίρα της και θα περάσει στο περιθώριο της ανάπτυξης ή θα αντιδράσει και θα πάρει τις δύσκολες αποφάσεις για να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Η οπτική της Μέρκελ, για να ξαναγυρίσουμε στην αρχή, δείχνει ένα δρόμο. Οι συντάξεις των Γερμανών δεν είναι μεγαλύτερες από των Ελλήνων, 950 ευρώ περίπου μέσος όρος, αλλά οι κοινωνικές παροχές του γερμανικού κράτους δεν συγκρίνονται με τις ελληνικές. Το θέμα δηλαδή είναι να διατηρηθεί το ευρωπαϊκό επίπεδο κοινωνικής προστασίας, το καλύτερο του κόσμου, αλλά όχι οι πρόσοδοι και τα προνόμια. Να απελευθερωθεί η οικονομία, να στραφεί ξανά στην παραγωγή, να μετατοπιστεί το βάρος από τις πολιτικές ασφάλειας στις πολιτικές ρίσκου. Γιατί μόνο το ρίσκο δημιουργεί ανάπτυξη, δίνει ευκαιρίες, επιτρέπει στον καθένα να φτιάξει τη ζωή του, δημιουργεί κοινωνική κινητικότητα.

Το ρίσκο είναι κίνηση, η αποστροφή στο ρίσκο είναι συντηρητισμός, ακινησία, μη χαθούν τα κεκτημένα, μη θιγούν τα προνόμια. Δεν είναι εύκολο. Ζούμε σε μια ήπειρο ηλικιωμένων, που διοικείται από ηλικιωμένους, με πολιτικές στραμμένες προς ηλικιωμένους. Κοιτάμε τον κόσμο με τη ματιά της προηγούμενης 20ετίας. Συντηρούμε τους προσοδούχους αντί να ενθαρρύνουμε την καινοτομία. Μας φαίνεται φυσικό να είναι η φορολόγηση εργασίας υψηλότερη της φορολογίας κεφαλαίου. Η προστασία της εργασίας για τους παλαιότερους να αυξάνει την ανεργία των νέων. Οι δαπάνες για συντάξεις ανεβαίνουν συνεχώς, πράγμα που σημαίνει περισσότερους φόρους, μεταφορά πλούτου εις βάρος των νέων.

Κοινωνική προστασία αφενός, αλλά και ξεφούσκωμα της κάθε φούσκας, περιορισμός προνομίων και προσόδων, στροφή στην παραγωγή αφετέρου, είναι ένα σχέδιο που συναντάει τεράστιες αντιδράσεις. Οι «κερδισμένοι» της κάθε φούσκας αντιδρούν με κάθε τρόπο. Τα golden boys της κάθε Λίμαν Μπράδερς θα κατηγορήσουν την υψηλή φορολογία, το κράτος που «επεμβαίνει» με κανόνες ρυθμιστικούς οι οποίοι ευνουχίζουν την επιχειρηματικότητα. Εννοούν την απουσία επιχειρηματικότητας, την οικονομία-καζίνο που χρεοκόπησε θεαματικά το 2008. Και τα δικά μας golden boys της κρατικοδίαιτης φούσκας, οι πολιτικοί των 48 ακινήτων, οι συνδικαλιστές των κυπριακών offshore και του ενός εκατομμυρίου εφάπαξ, θα κατηγορούν το «νεοφιλελευθερισμό», αυτό το αποτρόπαιο τέρας που απειλεί το δημόσιο τομέα. Εννοούν τις συνδικαλιστικές αργομισθίες, τις συνδικαλιστικές διπλές συντάξεις, τις ειδικές κατηγορίες φορολογουμένων που φοροδιαφεύγουν, τα επιδόματα χωρίς παραγωγικό αντίκρισμα, τις πρόωρες συντάξεις στα 50 που το βάρος τους επωμίζεται η νεότερη γενιά, τις πολυτελείς θέσεις σε οργανισμούς της πλάκας, την κρατική γραφειοκρατία, την απομύζηση της δημόσιας περιουσίας. Είναι τα ίδια golden boys σε κάθε χώρα, οι ευνοημένοι της γενιάς του baby boom σ’ όλη τη Δύση, της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα, που κρυμμένοι σε κάθε λογής σημαία ευκαιρίας δεν θέλουν ν’ αλλάξουν τίποτα. Αυτοκτονικά και πεισματάρικα. Κατηγορούν την «επίθεση στο κοινωνικό κράτος» και εννοούν τα προνόμιά τους που ακριβώς για να μη θιγούν, κατεδαφίζεται το κοινωνικό κράτος.

Η ριζοσπαστικότητα των ηλικιωμένων είναι συνήθως συντηρητική. Στην Ελλάδα, που έχουμε και το μεγαλύτερο πρόβλημα, έχουμε κατρακυλήσει στους ολοκληρωτισμούς των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Αλλά και στην Ισπανία απαγορεύουν τις αμβλώσεις, στη Γαλλία απόκτησαν το δικό τους tea party, δεκάδες χιλιάδες διαδηλώνουν ενάντια στην «οργανωμένη γενοκτονία του γαλλικού λαού». Ψεκασμένοι υπάρχουν παντού. Η επιστροφή στο παρελθόν είναι η λύση αυτοκτονίας για την Ευρώπη. Ο στρουθοκαμηλισμός κρύβει τα προβλήματα, αλλά δεν τα εξαφανίζει. Το παρελθόν δεν επιστρέφει ποτέ «με ένα νόμο, ένα άρθρο». Όσοι κρύβουν την πραγματικότητα, φέρνουν απλώς πιο κοντά την αναπόφευκτη παρακμή. Ο Ολάντ, αφού έχασε μερικά χρόνια γιατί ήταν απασχολημένος να αλλάζει «πρώτες κυρίες», τώρα αναγγέλλει ένα μεγάλο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως είχαν κάνει οι Γερμανοί πριν 10 χρόνια. Οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, να υπενθυμίσουμε, γιατί πολύ εύκολα κατηγορούν κάποιοι τη «νεοφιλελεύθερη» Μέρκελ.

Η Ευρώπη έστω και αργά, έστω δύσκολα και με πολλά μπρος-πίσω, προσπαθεί να καταργήσει τα τραπεζικά απόρρητα της Ελβετίας, διαλύει τους φορολογικούς παραδείσους, προσπαθεί να χτυπήσει το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και να επαναφέρει την κατεύθυνση των επενδύσεων στην παραγωγή, εκεί που χάνει το παιχνίδι. Προσπαθεί να «κάψει» λίπος, να μειώσει δηλαδή προνόμια και προσόδους που δεν δικαιολογεί η οικονομική συγκυρία, να μειώσει γραφειοκρατικές δομές για να απελευθερώσει τις παραγωγικές δυνάμεις. Το παιχνίδι είναι ανοιχτό, δεν είναι εύκολο, οι κατεστημένες δομές και τα συμφέροντα είναι δύσκολο να το επιτρέψουν. Αλλά, τουλάχιστον, αυτή η συντηρητική Ευρώπη, η γραφειοκρατική, δείχνει ότι έχει καταλάβει το πρόβλημα. Αντίθετα, οι κατήγοροί της είναι οι πραγματικοί συντηρητικοί. Πίσω από το σύνθημα «όχι στη λιτότητα» κρύβουν την πραγματικότητα, κρύβουν τις οφθαλμοφανείς επιδιώξεις τους. Που είναι, όχι στην αφαίρεση των δικών μας προνομίων και οι άλλοι ας πεθάνουν. Η «δίκαιη» λιτότητα είναι αναπόφευκτη για την Ευρώπη.

Η αλλαγή κάθε γερασμένης γραφειοκρατικής δομής που αφαιρεί ανταγωνιστικότητα από την Ευρώπη, είναι υποχρεωτική, αν θέλουμε να διατηρήσουμε ένα επίπεδο που είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Όσοι δεν αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα και υποστηρίζουν ότι τα πράγματα μπορούν να μείνουν όπως τα ξέραμε, είναι, ό,τι ταμπέλα κι αν κρατάνε, οι πραγματικοί συντηρητικοί της εποχής μας.

 

ΠΗΓΗ   athensvoice.gr

Ο καιρός είναι τώρα...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Φταίει το 1981 και ο Ανδρέας Παπανδρέου για την ελληνική χρεοκοπία του 2009; Όχι βέβαια. Φταίει ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής και τα 400 χρόνια οθωμανικής σκλαβιάς. Ίσως και η Ωραία Ελένη. Τα κόμματα τοποθετήθηκαν με «σκληρές» ανακοινώσεις, ο δημόσιος διάλογος «πήρε φωτιά», «σκηνικό έντασης» δημιουργήθηκε αμέσως που «δυναμίτισε το συναινετικό κλίμα». Μετά από 48 ώρες, μέγιστο διάστημα διατήρησης της προσοχής του τηλεοπτικού κοινού, ο Βύρων Πολύδωρας, ο πολιτικός που έμεινε στην ιστορία γιατί ως πρόεδρος 24 ωρών της Βουλής πρόλαβε να διορίσει την κόρη του, «έσπασε τη σιωπή του» και με «βαρυσήμαντες δηλώσεις» αναστάτωσε την πλατεία του μικρού χωριού.

Αν μπορέσεις να απομονώσεις τις παρεμβολές, τον αδιάκοπο και ανούσιο θόρυβο, να αφαιρέσεις δηλαδή το βομβαρδισμό από τηλεοπτικούς μονολόγους αδαών ανθρώπων, τα κομματικά συνθήματα, τις καθημερινές ψεύτικες μάχες αυτού που ονομάζεται δημόσιος διάλογος, θα διαπιστώσεις ότι τα πράγματα είναι όχι καλύτερα αλλά πιο ήρεμα. Η κοινωνία γλείφοντας τις πληγές της σιγά-σιγά συνηθίζει την πραγματικότητα και προσαρμόζεται στην καινούργια ζωή. Σε ένα χαμηλότερο φυσικά επίπεδο ισορροπίας.

Μας φαίνεται τρομερό γιατί στη μικρή ζωή μας, 4 χαμένα χρόνια παράνοιας και ανορθολογισμού να σε βασανίζει το άγχος της επιβίωσης και η αδυναμία να αντιδράσεις, είναι πάρα πολύ. Για την ιστορία, όμως, μιας χώρας λίγα χρόνια δεν είναι τίποτα. Περνάνε, ξεχνιούνται, όπως έχουν περάσει πολύ χειρότερα.

Αν τα πράγματα είναι πιο ήρεμα, είναι γιατί με τις αιματηρές θυσίες των 3 προηγούμενων χρόνων τα ελλείμματα του κράτους, έστω και με τον τρόπο που έγινε, μειώθηκαν, σχεδόν μηδενίστηκαν. Για να είμαστε ακόμα πιο σωστοί, πρέπει να παραδεχτούμε ακόμα πως αν έχουμε ισορροπήσει και ηρεμήσει, είναι γιατί τα ευνοημένα επαγγελματικά στρώματα της μεταπολίτευσης, όπως την εποχή της δανεικής ευδαιμονίας κέρδισαν το μεγαλύτερο μέρος του ψεύτικου πλούτου, έτσι και στην εποχή της ύφεσης διατήρησαν τα περισσότερα κεκτημένα.

Την προσαρμογή την πλήρωσαν οι ασθενέστεροι, οι νέοι που δεν βρίσκουν δουλειά, οι ξένοι, οι υπάλληλοι των γραφείων και των καταστημάτων που έκλεισαν. Μαζί με τους εργοδότες τους. Το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι και άλλο ένα που πληρώνεται με μισούς μισθούς στον ιδιωτικό τομέα. Όταν πληρώνεται. Όλοι αυτοί, δηλαδή, που δεν έχουν πολιτική εκπροσώπηση. Το κράτος αρνήθηκε να μειώσει δραστικά το μέγεθος και το κόστος του. Αντίθετα, χειροτέρεψε τις υπηρεσίες του, δηλαδή τις έκανε ακόμα πιο ακριβές. Την ίδια ώρα που διατήρησε το ρόλο του επιχειρηματία με διευθύνοντες συμβούλους κόμματα-επιχειρήσεις. Η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα συνεχίζει να πουλάει υπερτιμολογημένες προμήθειες, οι κομματικοί στρατοί πάντα βολεύονται και οι προνομιούχες επαγγελματικές ομάδες φοροδιαφεύγουν και διατηρούν τα κρατικά οριζόμενα υψηλά ποσοστά κέρδους. Ό,τι είχαμε πάντα, απλώς όλο πιο φτωχά. Δυστυχώς, και η νέα πιο φτωχή ισορροπία είναι προσωρινή, μη διατηρήσιμη.

Αποφύγαμε το χειρότερο κακό, τον ξαφνικό θάνατο, την τυπική χρεοκοπία, την έξοδο από την Ευρώπη, την τριτοκοσμική περιπέτεια. Δεν αποφύγαμε το αμέσως επόμενο χειρότερο, την παρατεταμένη ύφεση, τον υποβιβασμό σε ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο. Το πολιτικό σύστημα, είναι πια φανερό, έκανε την επίσης δεύτερη χειρότερη επιλογή. Δεν μας οδήγησε μεν στη δραχμή, αρνήθηκε όμως να αλλάξει τις παρωχημένες δομές που του επέτρεπαν να εξυπηρετεί φιλικά συμφέροντα και να αυτοεξυπηρετείται. Με κρατισμό, πελατειακές σχέσεις, τερατώδη γραφειοκρατία, διαφθορά και παρασιτισμό, η Ελλάδα δεν μπορεί να σταθεί στην πρώτη κατηγορία, συνεχώς θα διολισθαίνει σε χαμηλότερο επίπεδο.

Αν όλα αυτά συνέβαιναν σε προηγούμενες δεκαετίες, ίσως η ιδιοτελής αυτή επιλογή των κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών συστημάτων να άντεχε. Όμως συμβαίνει πια σε μια πολύ δύσκολη καμπή της Δύσης. Ο νέος παγκοσμιοποιημένος κόσμος αλλάζει ραγδαία τους μεσημβρινούς της ανάπτυξης. Η μεσαία τάξη των ανερχόμενων χωρών θα ανεβαίνει και της Δύσης θα κατεβαίνει για να συναντηθούν κάπου στη μέση. Σ’ αυτό το κοσμοϊστορικό ρήγμα, οι αποτυχημένες κοινωνίες σαν τη δική μας θα δουν τον κατήφορο να πλησιάζει πολύ πιο απότομα απ’ ό,τι νομίζουν.

Οι νέοι άνθρωποι, αυτοί με τα περισσότερα προσόντα και εφόδια για να κρατήσουν ζωντανή τη χώρα, θα μεταναστεύουν μαζικά στις άλλες χώρες όπου μπορούν να δημιουργήσουν. 60.000 Έλληνες μετανάστευσαν στη Γερμανία μόνο την τελευταία διετία. Το φαινόμενο θα συνεχιστεί πιο μαζικά. Το Δημόσιο δεν θα μπορεί να συντηρήσει το προσωπικό του, ήδη το ωθεί στα χρεοκοπημένα ταμεία. 3 εκ. Έλληνες συνταξιούχοι λαμβάνουν 4,4 εκ. συντάξεις σε μια κοινωνία που αριθμεί μόνο 3,3 εκ. εργαζόμενους. Και άλλους 1,5 εκ. άνεργους. Πολύ γρήγορα οι συντάξεις θα μειώνονται συνεχώς σε επίπεδα βοηθήματος.

Οι υπηρεσίες που προσφέρουμε και πουλάμε θα γίνουν χειρότερες, ο τουρισμός δηλαδή θα γίνει πιο φτωχός. Τα «γρήγορα» καράβια ήδη πωλούνται και αντικαθίστανται με παλιά, τα ταξίδια στις Κυκλάδες ξαναπάνε στις 7 ώρες, τα ξενοδοχεία της Αθήνας κλείνουν, γυρνάμε σε προηγούμενες δεκαετίες, με φτωχό τουρισμό χωρίς πολλά έσοδα. Στις κλειστές βιτρίνες ήδη νέες επιγραφές αναρτώνται, επιδιορθώσεις ρούχων, στένεμα, ρεβέρ, τσαγκάρηδες, φωτοτυπίες, ψιλικά. Η Ελλάδα πηγαίνει ολοταχώς προς τα πίσω.

Χάνει την κρίσιμη μάζα, τους νέους. Χάνει κεφάλαια στην πληρωμή όλο και μεγαλύτερων φόρων για να συντηρήσει το υπερτροφικό Δημόσιο. Δεν μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις σε ένα περιβάλλον γραφειοκρατίας και διαφθοράς. Ελπίζει μόνο σε κανέναν ολιγάρχη εξ Ανατολής που θα θελήσει προγεφύρωμα στην Ευρώπη, αλλά όχι αναπτυξιακή δραστηριότητα. Τα επόμενα χρόνια για τη χώρα μας θα είναι μίζερα και δύσκολα. Το πολιτικό σύστημα με τον αρνητισμό του, την αδυναμία του να αλλάξει το παιχνίδι, την παντελή άγνοια των παγκόσμιων δεδομένων, τη ρηχότητα και την ιδιοτέλεια, έχει εγκλωβίσει την Ελλάδα σε ένα φαύλο καθοδικό κύκλο. Ακραίες, ανορθολογικές φωνές μίσους και βίας κερδίζουν συνεχώς ακροατήριο.

Οι λιγοστές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις μέσα και κυρίως έξω από τα κόμματα είναι παντελώς απαξιωμένες και αδύναμες να σχηματίσουν μια δύναμη αντίστασης στο μέλλον που όλοι βλέπουν με μοιρολατρία. Η κοινωνία μας αυτά τα 4 χρόνια ανέδειξε κάθε ακραίο λαϊκιστή, απατεώνα, τυχοδιώκτη, καραγκιόζη, αλλά κράτησε κάθε μεταρρυθμιστική φωνή στο περιθώριο.

Δεν νομίζω ότι μπορεί να συνεχιστεί έτσι για πολύ η κατάσταση. Τα grexit θα τα ακολουθούν τα grecovery και μετά πάλι οι δυσοίωνες προβλέψεις για αποτυχία της προσαρμογής και χρεοκοπία. Όσο περνάει ο καιρός χωρίς να δημιουργείται ένα πραγματικό ρεύμα αλλαγής στην κοινωνία που θα εκφραστεί και στο πολιτικό επίπεδο, η πορεία θα είναι με μικρές ανάσες και περισσότερες αποτυχίες, σταθερά καθοδική. Όσο περνάει ο καιρός, όλο και λιγότερο αναστρέψιμη.

Ο καιρός είναι τώρα. Όσες μεταρρυθμιστικές δυνάμεις υπάρχουν στη χώρα οφείλουν να αντιδράσουν τώρα. Να ξανακάνουν το πολιτικό παιχνίδι θετικό. Απέναντι στην αδιέξοδη προσπάθεια διατήρησης του χρεοκοπημένου συστήματος, να αντιτάξουν τη δημιουργία μιας καινούργιας, καλύτερης κοινωνίας. Αύριο θα είναι αργά.

ΠΗΓΗ  athensvoice.gr

"Έτσι όπως τα έκανες, βγάλ’ τα πέρα μόνος σου τώρα”...

Του Γιώργου Καισάριου 

 Ουδέποτε έχω υιοθετήσει την άποψη ότι οι μισθοί στη χώρα μας είναι υψηλοί. Για την ακρίβεια, οι μισθοί στην Ελλάδα όχι μόνο είναι ονομαστικά χαμηλοί, αλλά συγκριτικά με τις ώρες εργασίας που δουλεύουμε, οι αμοιβές μας είναι πάρα πολύ χαμηλές.

Όσον αφορά τις αμοιβές ορισμένων κατηγοριών δημοσίων υπαλλήλων που έχουν βαλθεί να απεργήσουν αυτές τις μέρες, αναγνωρίζω ότι είναι χαμηλές, αλλά το ερώτημα είναι, ποιανού αμοιβές δεν έχουν μειωθεί τα τελευταία 2-3 χρόνια;

Επίσης, αν πάρουν αυτοί αύξηση, για ποιο λόγο να μην πάρουν και όλοι οι άλλοι κρατικοί λειτουργοί αύξηση; Μπορεί άραγε το κράτος στην σημερινή του κατάσταση να δώσει αυξήσεις, όταν μειώνονται συνεχώς οι συντάξεις;

Επιπλέον, όλοι δουλεύουμε παραπάνω. Δηλαδή 2 ώρες την εβδομάδα παραπάνω μας χαλάει τόσο πολύ; Έλεος κύριοι.

Κανένας πολιτικός και κανένα κόμμα δεν θέλει να βάλει την υπογραφή του σε μειώσεις μισθών. Κανένας δεν θέλει σκοπίμως να μειώσει το βιοτικό επίπεδο κανενός, ειδικά όταν αυτό έχει πολιτικό κόστος. Αν μπορούσε η πολιτική ηγεσία, όχι μειώσεις δεν θα είχε κάνει, αλλά αυξήσεις!

Το πρόβλημα είναι ότι η πραγματικότητα των αριθμών δεν επιτρέπει αυξήσεις ή μειωμένες ώρες εργασίας. Μπορεί ο καθένας να κάνει υποσχέσεις και να λέει ότι λεφτά υπάρχουν, αλλά όταν αναλάβει την εξουσία και την υποχρέωση να διεκπεραιώσει αυτή την υπόσχεση, ξαφνικά τα βρίσκει μπαστούνια και αδυνατεί να αντεπεξέλθει.

Δυστυχώς τα πράγματα έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό που λύσεις εύκολες δεν υπάρχουν. Δυστυχώς όχι μόνο λεφτά δεν υπάρχουν, αλλά για όποιον δεν το έχει πάρει χαμπάρι, ένα μεγάλο ποσοστό εργαζομένων είτε δεν πληρώνεται ή έχει να πληρωθεί πολλούς μήνες. Μου έκαναν εντύπωση τις προηγούμενες μέρες οι αναφορές για την κατάσταση στο Ερρίκος Ντυνάν και στον Ερυθρό Σταυρό, διότι ειλικρινά δεν είχα παρακολουθήσει το θέμα.

Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματική αλήθεια και άσχετα αν τα βλέπουμε ή όχι, άσχετα αν θέλουμε να τα αποδεχτούμε ή όχι, το σίγουρο της υπόθεσης είναι ότι ελάχιστα μπορούν να γίνουν με σκοπό πολλές κατηγορίες εργαζόμενων στο δημόσιο (και όχι μόνο) να δουν πραγματικές αυξήσεις τα επόμενα χρόνια.

Η κατάσταση είναι και θα παραμείνει πολύ δύσκολη για ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας μας, άσχετα αν ορισμένοι κλάδοι και ορισμένοι εργαζόμενοι πάνε λίγο καλύτερα τα επόμενα χρόνια.

Παρ’ όλο αυτά όμως, η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη και σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίζουμε τον οικονομικό όλεθρο που κοιτάζαμε κατάμουτρα πριν λίγο καιρό. Επίσης οι τράπεζες θα ανακεφαλαιοποιηθούν και τουλάχιστον έχουν σταματήσει οι κουβέντες περί εξόδου της Ελλάδος από το ευρώ. Επίσης καθόλου ευκαταφρόνητο δεν είναι ότι φέτος αναμένουμε ρεκόρ τουριστών. Μπορεί αυτό να μην λέει πολλά για πάρα πολλούς, αλλά από το τίποτα, είναι τουλάχιστον κάτι το θετικό.

Είμαι της άποψης ότι ακόμα και αν κάνουμε αυτά που πιστεύω ότι πρέπει να γίνουν, την ταλαιπωρία δεν την γλιτώνουμε. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι γίνουν όλα αυτά που μας λένε ότι πρέπει να κάνουμε, η μόνη μας παρηγοριά είναι η προσδοκία για μια καλύτερη Ελλάδα στο μέλλον και όχι η άμεση ανακούφιση.

Δυστυχώς κύριοι, όπως λέει και η διαφήμιση (ομιλώ για όλους, πολίτες και πολιτική ηγεσία), έτσι όπως τα κάνατε, βγάλτε τα πέρα μόνοι σας τώρα...

ΠΗΓΗ  capital.gr

Quo vadis Europa?*...

Του Θεόδωρου Κουτρούκη 

(Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου)

Εν αρχή ην το αντιγερμανικό αίσθημα που βαίνει αυξανόμενο, κυρίως στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Οι λαοί θεωρούν την γερμανική κυβέρνηση (και τους πολιτικούς συμμάχους της) εν πολλοίς υπεύθυνη για την τιμωρητική επιβολή μέτρων δημοσιονομικής πειθαρχίας και εισοδηματικής λιτότητας, κι αυτό δεν είναι καθόλου καλός οιωνός για τις προοπτικές της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Αβέβαιο φαντάζει και το μέλλον της ευρωζώνης. Η εμμονή σε ένα κοινό νόμισμα δίχως υπερκείμενη κρατική υποστήριξη προκαλεί διχασμό και διογκώνει τον ευρωσκεπτικισμό.

Στον ευρωπαϊκό ορίζοντα αχνοφαίνεται πλέον το λυκόφως του οράματος της Ε.Ε. και της ατελούς ΟΝΕ σε μια ακέφαλη Ευρώπη με γκρίζες ηγεσίες.

Η Ευρώπη δεν αρέσει πια και οι λαοί της δεν έχουν καμιά διάθεση να αγωνιστούν για την ευρωπαϊκή ιδέα. Αντίθετα ενισχύονται σε υπολογίσιμο βαθμό οι πολιτικές δυνάμεις του εθνικολαϊκισμού και του απομονωτισμού σε όλα τα χρώματα της πολιτικής ίριδας, από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά.

Η οικονομική κρίση βρήκε την Ε.Ε. απροετοίμαστη. Οι χώρες-μέλη δεν αντιμετώπισαν την κρίση από κοινού αλλά χωριστά καθώς δεν υπήρχε συλλογικός μηχανισμός για τη διαχείριση των εθνικών χρεών, ενώ τελικά συστήθηκαν ad hoc θεσμοί περιορισμένης αποτελεσματικότητας. Οι συγκεχυμένες και ενίοτε αντιφατικές αποφάσεις του Eurogroup στέλνουν μηνύματα δυσπιστίας προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις πολιτικές ηγεσίες των κρατών μελών.

Η Ε.Ε. προσλαμβάνεται πλέον ως ένας μηχανισμός επιβολής περιοριστικών πολιτικών, δημοσιονομικής πειθαρχίας, αύξησης της ανεργίας κι επίτασης του κοινωνικού αποκλεισμού.

Είναι πρόδηλο ότι η Ε.Ε. έχει χάσει τον προσανατολισμό της κι αν δεν προχωρήσει σε δραστικές μεταρρυθμίσεις (δημοσιονομική, οικονομική και πολιτική ένωση) απειλείται με αποδιάρθρωση.

Σήμερα, είναι αδήριτη η αναγκαιότητα για μια μεγάλη συνταγματική μεταρρύθμιση της Ε.Ε., η οποία θα παλινορθώσει το όραμα της υπερεθνικής πολιτικής ένωσης, καθώς κι ένα σύστημα συνοχής και αλληλεγγύης που θα διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση.

Τα σενάρια για το μέλλον της ΟΝΕ φαίνεται πως συγκλίνουν σε τρία: α) διατήρηση της ΟΝΕ ως έχει με ταυτόχρονη προώθηση της δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης, β) συρρίκνωση της ζώνης του κοινού νομίσματος στις «οικονομικά υγιείς» χώρες (Γερμανία και συνοδοιπόροι) και γ) ολοκληρωτική διάλυση της νομισματικής ένωσης.

Είναι πολύ πιθανό ότι τόσο οι λαοί, όσο και οι ηγέτες της Ε.Ε. θα κληθούν προσεχώς να επιλέξουν ανάμεσα στη σημερινή απελπιστική κατάσταση του ευρώ ή σε μια αβέβαιη και ομιχλώδη προοπτική χωρίς κοινό νόμισμα.

Με άλλα λόγια, θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα καταναλώσουν το άθλιο γεύμα που είναι σερβιρισμένο στο τραπέζι της ΟΝΕ ή να επιλέξουν ένα πιάτο από ένα σκοτεινό ψυγείο χωρίς φωτισμό. Με κίνδυνο να είναι ραγισμένο και άδειο…

(*) Που πηγαίνεις, Ευρώπη; 

ΠΗΓΗ  capital.gr