Κλείστε τα πάντα...

Του Σταμάτη Ζαχαρού

Ουδείς, προφανώς, μπορεί να αμφισβητήσει τη νομική αυθεντία του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας. Δικαιούται ωστόσο να εκφράσει εύλογα ερωτήματα που γεννώνται σχετικά με τις αποφάσεις του, ιδίως όταν εμπίπτουν στα πλαίσια της κοινής λογικής. Η απόφαση του ΣτΕ να αναστείλει την προηγούμενη απόφαση του υπουργείου Ανάπτυξης για πιλοτική λειτουργία των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του χρόνου, αφήνει αναπάντητα διάφορα ερωτήματα στο μυαλό των πολιτών.

Το σκεπτικό της απόφασης βασίζεται σε δύο επιχειρήματα που εξαρχής είχαν διατυπωθεί από τους πολέμιους της συγκεκριμένης πολιτικής. Τα επιχειρήματα αφορούν στην «ανεπανόρθωτη οικονομική βλάβη» και την «αυτονοήτως δυσεπανόρθωτη ηθική βλάβη» που προκύπτει από τη λειτουργία των καταστημάτων για καταστηματάρχες, εμπόρους και υπαλλήλους.

Όταν όμως το σημαντικότερο δικαστήριο της χώρας λαμβάνει μια τέτοια απόφαση, εκτός του ότι θα πρέπει να γίνεται σεβαστή απ’ όλους, δημιουργεί ταυτόχρονα ένα ισχυρό δεδικασμένο, που μπορεί με τη σειρά του να δημιουργήσει ένα σωρό παρενέργειες. Με δεδομένο ότι αρκετά καταστήματα παραμένουν ανοιχτά την Κυριακή (ανθοπωλεία, καφετέριες, εστιατόρια αλλά και όλα τα καταστήματα σε τουριστικές περιοχές) μπορεί να προσφύγει κάποιος ζητώντας να απαγορευθεί η λειτουργία και σε όσα καταστήματα ήταν μέχρι τώρα ανοιχτά.

Γιατί δηλαδή δεν δημιουργείται βλάβη –οικονομική και ηθική- στους ιδιοκτήτες και τους εργαζόμενους στα καταστήματα που λειτουργούν ήδη τις Κυριακές; Ποιο είναι το κριτήριο που διακρίνει τον ιδιοκτήτη ή τον εργαζόμενο που υπόκειται τη βλάβη από αυτόν που δεν πλήττεται; Μήπως το είδος της επιχείρησης και η γεωγραφική θέση του; Προφανώς και αυτοί οι συμπολίτες μας θέλουν να απολαμβάνουν χρόνο με τις οικογένειές τους όπως και κάθε άλλος. Όσο για τον εκκλησιασμό; Πέραν όλων των άλλων, το ωράριο είχε καθοριστεί έτσι ώστε τα καταστήματα να ανοίγουν μετά το πέρας της λειτουργίας.

Λογικά, όποιος προσφύγει θα πρέπει να δικαιωθεί και τότε μία ημέρα την εβδομάδα η πόλη θα κατεβάζει ρολά, ενώ χειρότερη εξέλιξη θα είναι η υλοποίηση της απόφασης στη Σαντορίνη ή τη Μύκονο… Το Δικαστήριο εξαιρεί βεβαίως τις τουριστικές περιοχές, αλλά εκεί τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Εκτός και αν το ΣτΕ θεωρεί δεδομένο ότι το κέντρο της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης δεν είναι τουριστικές περιοχές. Οι τουριστικοί παράγοντες πάντως έχουν άλλη άποψη και η εθνική στρατηγική για τον τουρισμό αποβλέπει στην ανάδειξη της Πρωτεύουσας και άλλων πόλεων ως διεθνείς τουριστικούς προορισμούς.

Παράδοξο είναι επίσης το γεγονός ότι θέτει και μία ακόμη διάκριση με βάση τα τετραγωνικά! Προφανώς δεν θεωρεί ότι το μεγαλύτερο κατάστημα προκαλεί μεγαλύτερη βλάβη. Είναι πασιφανές ότι πρόκειται για ένα μέτρο προστασίας προς τους μικροκαταστηματάρχες. Μπορεί λοιπόν στο μέλλον με βάση αυτό το διαχωρισμό να δούμε και άλλες μορφές η χρονική επέκταση του προστατευτισμού.

Η απόφαση του ΥΠΑΝ ήταν πιλοτική και θα ίσχυε μέχρι τον προσεχή Μάιο. Ο χρόνος θα ήταν επαρκής για να υπάρξει μια ασφαλής εκτίμηση για τα αποτελέσματα. Το ΣΤΕ αποφάσισε να διακόψει το «τεστ» θεωρώντας ότι σ’ αυτό το διάστημα οι ιδιοκτήτες και οι υπάλληλοι θα πάθαιναν ανεπανόρθωτη οικονομική ζημιά ενώ θα διαταρασσόταν η οικογενειακή τους γαλήνη. Φυσικά θα επηρεαζόταν σημαντικά και η πίστη τους. Προσοχή, βλάβη θα πάθαιναν μόνο οι επιχειρηματίες και οι εργαζόμενοι που μέχρι σήμερα δεν δούλευαν τις Κυριακές. Οι υπόλοιποι μάλλον έχουν πάθει ανοσία. 

Μέχρι τώρα πάντως, η γενική εικόνα της extra λειτουργίας δείχνει να γίνεται αποδεκτή με θέρμη. Τόσο από τους επιχειρηματίες όσο και από τους καταναλωτές. Οι συνδικαλιστικοί φορείς φυσικά αντιδρούν αλλά οι εικόνες των κατάμεστων αγορών τόσο τις Κυριακές όσο και κατά τις «λευκές νύχτες» δημιουργούν ένα οξύμωρο.

Είναι φυσικό σχεδόν σε κάθε κοινωνία να υπάρχουν σφοδρές αντιδράσεις ενάντια σε κάθε μεταρρύθμιση. Πολλοί είναι αυτοί που ξεβολεύονται και προφανώς επιχειρούν με λύσσα να αποτρέψουν τις αλλαγές. Το δικαστήριο προφανώς οφείλει να ακούσει τις αιτιάσεις αυτών που θεωρούν ότι πλήττονται με ιδιαίτερη ζέση. Οφείλει επίσης να αφουγκράζεται τις αλλαγές των καιρών αλλά και να αιτιολογεί επαρκώς τις –ούτως ή άλλως σεβαστές- αποφάσεις του, ιδίως όταν φαίνεται να είναι ενάντια στις επιθυμίες της κοινωνίας.

ΠΗΓΗ capital.gr

Το κυνήγι της διαφθοράς...

Γράφει ο Αλέκος Λασκαράτος

Τους τελευταίους μήνες, παρακολουθούμε, άναυδοι, να αποκαλύπτονται σκάνδαλα διαφθοράς με μίζες κυβερνητικών στελεχών ή/και προέδρων οργανισμών και άλλων αξιωματούχων. Τα σκάνδαλα διαφθοράς δεν είναι καινούργιο φαινόμενο στη χώρα μας, μόνο που τώρα έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας. Ώσπου να ακούσεις και να διαβάσεις για το ένα, σκάει μύτη το επόμενο πριν καλά-καλά το καταλάβεις.

Τι να πρωτοαναφέρει κανείς; Τα γερμανικά υποβρύχια με την Ferrostaal, τα (επίσης γερμανικά) άρματα μάχης Leopard, το σκάνδαλο του ΤΤ, και τόσα άλλα, με ποιο πρόσφατο αυτό των Μ.Κ.Ο. Με ευκαιρία το τελευταίο, βγήκαν και κάποια εσωκομματικά μαχαίρια στο ΠΑΣΟΚ.

Αν πάμε τον χρόνο πιο πίσω θα θυμηθούμε τους Ολυμπιακούς αγώνες και τις υπερτιμολογήσεις των έργων και των εγκαταστάσεων. Θα θυμηθούμε και το C4i με τη Siemens. Ακόμη πιο πίσω θα θυμηθούμε το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, το Βατοπέδι, και πάει λέγοντας. Για μια δεκαετία, τουλάχιστον, η ελληνική κοινωνία ζει παρέα με τα σκάνδαλα. Τα χρήματα από τις μίζες, πήγαν στις τσέπες  «επιτηδείων», σε υπεράκτιες εταιρείες, σε βίλες, και σε παράνομες (μη φορολογημένες) καταθέσεις στο εξωτερικό.

Τα χρήματα που διακινήθηκαν σε μίζες είναι πολλά, πάρα πολλά. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του πρώην αναπληρωτή διευθυντή εξοπλισμών του υπουργείου Άμυνας, Αντώνη Κάντα, που, σύμφωνα με πληροφορίες, ανέφερε στους ανακριτές της υπόθεσης Τσοχατζόπουλου, δίνοντας παράλληλα και το στίγμα για το τι ακριβώς συνέβαινε μέσα στο υπουργείο: «Πήρα τόσες πολλές μίζες που δεν τις θυμάμαι όλες».

Άλλαξε κάτι τελευταία στον τρόπο που αντιμετωπίζονται τα σκάνδαλα διαφθοράς ή είμαστε σε κατάσταση "business as usual", όπως λένε οι αγγλοσάξονες; Μέχρι πρόσφατα, οι υποθέσεις αυτές έπαιρναν τον δρόμο των «εξεταστικών» ή των «προανακριτικών» επιτροπών της Βουλής, όπου μετά από ατέρμονες συζητήσεις, εξετάσεις και αλληλοκατηγορίες μεταξύ των κομμάτων δεν έβγαινε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Άλλες φορές, έβγαιναν τρία ή και τέσσερα διαφορετικά, και συχνά αλληλοσυγκρουόμενα, πορίσματα, ένα από κάθε κόμμα.

Πιστεύω πως, πράγματι, κάτι έχει αλλάξει τελευταία. Και αυτό έχει σχέση με το γεγονός ότι, επιτέλους, τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο της τακτικής δικαιοσύνης, τη μόνη την οποία εμπιστεύεται η ελληνική κοινωνία, και τη μόνη που μπορεί να φτάσει στο «κόκαλο» (ή στο «μεδούλι», αν προτιμάτε) μιας τέτοιας υπόθεσης.

Τι προκάλεσε αυτή την αλλαγή; Πρόκειται, μήπως, απλά για πολιτική βούληση της σημερινής κυβέρνησης ή, μήπως, πρόκειται απλά για δυνατότητες που διαθέτουν (μετά από σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις) σήμερα οι εισαγγελικές αρχές και η δικαιοσύνη γενικότερα (θέσπιση των «εισαγγελέων διαφθοράς», δυνατότητα διασταύρωσης στοιχείων, άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών, κ.λπ.,) που δεν διέθεταν παλαιότερα; Μάλλον και τα δύο έχουν παίξει ρόλο στη διαμόρφωση αυτής της νέας εικόνας που βλέπουμε στο κυνήγι της διαφθοράς.

Το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο αυτή η εικόνα θα αποτελέσει μια πραγματικότητα που θα μας ακολουθήσει και τα επόμενα χρόνια. Προσωπικά, έχω επιφυλάξεις. Τα διαθέσιμα εργαλεία θα συνεχίσουν να υπάρχουν βέβαια. Η πολιτική βούληση όμως; Τα σημερινά σκάνδαλα χτυπάνε κυρίως προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Τόσο η ΝΔ όσο και η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ μόνο κέρδος μπορούν να αποκομίσουν από αυτήν την  ιστορία. Το θέμα είναι αν τύχει να θίγονται οι τότε ευρισκόμενες στην εξουσία πολιτικές δυνάμεις, αν θα συνεχίσει να υπάρχει η ίδια πολιτική βούληση για την πάταξη της διαφθοράς ή όχι.

ΠΗΓΗ  protagon.gr

Δικαιοσύνη τυφλή αλλά και ανάπηρη...

Γράφει ο Ν. Γ. Δρόσος

Μόνον με κακοστημένο θέατρο του παραλόγου ή στην καλύτερη περίπτωση με ιλαροτραγωδία μπορούν να παραλληλιστούν όσα διαδραματίζονται στις ημέρες μας με την υπόθεση της τρομοκρατίας.

Κατηγορούμενοι και υπόδικοι για τρομοκρατικές πράξεις ή ακόμη και καταδικασμένοι κυκλοφορούν ελεύθεροι, είτε επειδή παρήλθε το χρονικό όριο της προφυλάκισής τους, όπως στις περιπτώσεις των Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα, και εσχάτως του Κ. Σακκά, είτε επειδή παραβίασαν τους όρους της άδειας που τους είχε δοθεί, όπως σε αυτήν του Χρ.Ξηρού.

Όταν σημειώνονται φαινόμενα όπως αυτά, όμως, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι λειτουργεί κατά τον προσήκοντα τρόπο στην πατρίδα μας ο θεσμός της Δικαιοσύνης.

Όταν οι καθυστερήσεις στη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης φθάνουν μέχρι του βαθμού της αρνησιδικίας ή της απελευθέρωσης καταδικασμένων τρομοκρατών και υπόδικων για αδικήματα κατά της ζωής, είναι αδιανόητο να στέκει αδιάφορη απέναντι στο φαινόμενο αυτό η Πολιτεία.

Όταν η ίδια η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη, παρόντος του υπουργού Δικαιοσύνης Χαράλαμπου Αθανασίου, κατά τη διάρκεια Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Ελλάδος, καθιστά σαφές ότι «το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα της Δικαιοσύνης και ιδιαιτέρως της ποινικής είναι η καθυστέρηση στην απονομή της, που σε μερικές περιπτώσεις τείνει στην αρνησιδικία», τι άλλο χρειάζεται ώστε να καταστεί σαφές ότι το σύστημα απονομής δικαιοσύνης στη χώρα μας νοσεί βαριά;

Δεν αρκούν οι δεκάδες καταδίκες που έχει υποστεί η Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εξαιτίας των καθυστερήσεων στην απονομή δικαιοσύνης;

Δεν αρκούν οι φωνές διαμαρτυρίας που υψώνει ο νομικός κόσμος της χώρας, διά στόματος κορυφαίων εκπροσώπων του;

Δεν αρκεί ότι για συγκεκριμένες κατηγορίες υποθέσεων δίδεται δικάσιμος ημερομηνία έως και το 2025;

Το δικαστικό σύστημα στην πατρίδα μας έχει από πολλού χρόνου φθάσει στα όριά του και τις επιπτώσεις του γεγονότος αυτού υφίσταται ολόκληρη η κοινωνία και βεβαίως η οικονομία του τόπου μας.

Αιτήσεις πτωχεύσεων ή για υπαγωγή στον νόμο περί υπερχρεωμένων νοικοκυριών, εξώσεις, αλλά και κάθε είδους υποθέσεις, αστικές, ποινικές ή διοικητικές, σωρεύονται και ο πολίτης αδυνατεί να βρει το δίκιο του.

Ας αφήσουμε στην… άκρη τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα μας μέσω των μνημονίων για τον εκσυγχρονισμό του τρόπου λειτουργίας του συστήματος απονομής δικαιοσύνης. Το γεγονός ότι το ίδιο το σύστημα δεν λειτουργεί, όπως θα όφειλε, δεν το αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι που κρατούν τα ηνία της εξουσίας στη χώρα μας;

Δεν αντιλαμβάνονται ότι εάν δεν στηριχθεί ο κρίσιμος αυτός θεσμός διακυβεύεται η ευνομία στην Ελλάδα;

Το κύμα αποχωρήσεων δικαστικών λειτουργών κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, όπως και η έξαρση των υποθέσεων που παρατηρείται εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, αποτελούν, ενδεχομένως, τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και εξώθησε το σύστημα στα όριά του.

Όμως, τα προβλήματα στελέχωσης, μηχανοργάνωσης και διεκπεραίωσης εγγράφων είναι παλιά στο δικαστικό σύστημα. Όπως αντίστοιχα διαγνωσμένη είναι και η ανάγκη θέσπισης δικαστηρίων ειδικού χαρακτήρα, με στόχο την αποσυμφόρηση των δικαστικών αιθουσών.

Αν η «διαμάχη» στην οποία εμφανίστηκαν να εμπλέκονται πρόσφατα οι οικονομικοί εισαγγελείς με τον γ.γ. Δημοσίων Εσόδων Χ.Θεοχάρη, με μήλον της έριδος τους εφοριακούς υπαλλήλους, δεν είναι ενδεικτική του γεγονότος αυτού, τότε τι είναι;

Για την επίλυση, όμως, προβλημάτων όπως αυτά που αντιμετωπίζει σήμερα το ελληνικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης απαιτείται τόλμη και αποφασιστικότητα από όλες τις πλευρές.

Τη διαθέτουν;

ΠΗΓΗ  euro2day.gr 


ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Συμφωνώ απόλυτα με το παραπάνω κείμενο αλλά θα ήθελα να προσθέσω ότι οι δικαστές μας, όπως φαίνεται κολλημένοι στο γράμμα του νόμου, δεν μπορούν να ταξινομήσουν τις υποθέσεις τους και με σειρά σοβαρότητας.

Δεν είναι δυνατόν να αποφυλακίζονται (φερόμενοι ως...) τρομοκράτες λόγω παρέλευσης του 18μηνου γιατί οι δικαστές ασχολούνται με άλλα, σαφώς μικρότερης βαρύτητας, θέματα!

Δεν είναι όλες οι υποθέσεις το ίδιο και -θεωρητικά- σοβαρές υποθέσεις, όπως είναι κάθε υπόθεση τρομοκρατίας, δεν εμφανίζονται κάθε μέρα.

Αν κάποιοι δικαστές ασχοληθούν κατά προτεραιότητα με μία τέτοια υπόθεση δεν νομίζω ότι θα κατηγορηθούν για την πράξη τους!

Η δικαστική βουλιμία της Ζωής...

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου παραχώρησε μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Αθηναϊκό Πρακτορείο. Νηφάλια, χωρίς να απειλείται ή σωματική της ακεραιότητα και οι, παροιμιώδεις πλέον, δημοκρατικές της ευαισθησίες. Υποσχέθηκε τουλάχιστον τέσσερις εξεταστικές επιτροπές όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κατακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία: λίστα Λαγκάρντ, υποβρύχια, μνημόνιο και ΕΡΤ. Aφήστε στην άκρη τις δύο πρώτες. Μυρίζουν, αλλά έχουν και Βενιζέλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα γιορτάσει τη νίκη του χορεύοντας γύρω από ένα καζάνι με τον Βενιζέλο μέσα. Αν μη τι άλλο, το χωράφι της μεταπολίτευσης είναι σπαρμένο από αντίστοιχες ιστορίες. Αυτό που αδυνατώ να καταλάβω είναι τι στο διάολο θα διερευνήσει η εξεταστική για το μνημόνιο και τι θα ψάξει η επιτροπή για την ΕΡΤ. Πιθανότατα η κα Κωνσταντοπουλου, ως νομικός, θα γνωρίζει. Εδώ έχει στοιχειοθετήσει το αδίκημα της δολοφονίας στο Φαρμακονήσι, θα συναντήσει κωλύματα για το μνημόνιο και την ΕΡΤ; Οφείλει, όμως, να μπει στον κόπο να εξηγήσει και σε μας.

Υπάρχουν ποινικές ευθύνες πολιτικών προσώπων για το μνημόνιο; Μα γι' αυτό και συστήνονται οι επιτροπές, για να διερευνήσουν την ύπαρξη ευθυνών. Όμως, αλήθεια, τι θα έψαχνε η επιτροπή της κας Κωνσταντοπούλου; Την ύπαρξη εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης που αγνοήθηκαν; Τους Ρώσους; Τους Κινέζους; Τον Σώρα; Μάλλον όχι. Όταν οι αγορές σταμάτησαν να δανείζουν, η χώρα κατευθύνθηκε στη μοναδική διαθέσιμη πηγή χρηματοδότησης. Με καλό επιτόκιο και τους χειρότερους όρους. Συνεπώς; Τι θα κάνει η κα Κωνσταντοπούλου; Θα στοιχειοθετήσει κατηγορίες για ανεπάρκεια στη διαπραγμάτευση; Οι πολιτικές ευθύνες έχουν αποδοθεί. Αν η κα Κωνσταντοπούλου βρίσκει και ποινικές, τότε καλό είναι να βαδίζουμε όλοι τοίχο-τοίχο.

Ελάτε να επαναλάβουμε το ίδιο ερώτημα για την ΕΡΤ. Η κα Κωνσταντοπούλου υπαινίσσεται ότι υπάρχουν ποινικές ευθύνες στην απόφαση του πρωθυπουργού να κλείσει έναν δημόσιο οργανισμό. Ήταν, φυσικά, μία κακή απόφαση που τραυμάτισε το κύρος της χώρας και, πιθανότατα, να δημιουργήσει αρνητικό οικονομικό αποτέλεσμα. Όμως όταν τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα, η απόσταση που χωρίζει την πολιτική διαχείριση από την απιστία προσδιορίζεται από τη λαϊκή ετυμηγορία και όχι από τη δικαστική βουλιμία των κυβερνώντων. Ένα φοβικό σενάριο που διακινείται λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα στήσει σειρά από δικαστήρια προκειμένου να κρυφτεί πίσω από υπαρκτούς και φανταστικούς εχθρούς του λαού. Δεν το πιστεύω, είναι βλακώδες. Την ίδια άποψη έχω και για τα ειδικά δικαστήρια που ονειρεύεται, ίσως και λόγω καταβολών, να στήσει η κα Κωνσταντοπούλου. Πιθανότατα το ξέρει και εκείνη ότι δεν λέει την αλήθεια. Όμως μία μαχητική αγωνίστρια οφείλει να γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τους κανόνες της αστικής ευγένειας. Η κα Κωνσταντοπούλου φωνάζει, απειλεί, κατηγορεί, θυμώνει. Αυτό δεν θέλει ο λαός; Αυτό θέλει. Και υπάρχουν και άλλοι που το προσφέρουν με αντίστοιχη ή και μεγαλύτερη επιτυχία.

ΠΗΓΗ  protagon.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Σε βασικές γραμμές συμφωνώ με το παραπάνω κείμενο αν και δεν δέχομαι ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν "μία κακή απόφαση που τραυμάτισε το κύρος της χώρας"!
Για την ακρίβεια, όπως έχω γράψει,  "για μένα το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι το πρώτο σωστό που έχει κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση εδώ και πολλά-πολλά χρόνια!"
Η συμπεριφορά της κ Κωνσταντοπούλου πάντως απέχει πολύ από την στοιχειώδη ευγένεια ("αστική" ή απλά ανθρώπινη) και, εάν όντως αυτό είναι που "θέλει ο λαός" τότε το πρόβλημα της χώρας είναι πολύ μεγαλύτερο από την ύπαρξη της παραπάνω "κυρίας" στην βουλή!

ΒΡΕΘΗΚΕ Ο ΝΕΟΣ ΗΓΕΤΗΣ!...

Τρέμε Τσίπρα!
Τρέμε Καμμένε!
Ο ηγέτης της “επανάστασης” βρέθηκε!

Μέσα σε δύο μόλις 24ωρα “κέρδισε” διάφορους τίτλους και χαρακτηρισμούς όπως “πρόσωπο σύμβολο”, “ενωτικός ηγέτης” κλπ, λέγοντας τα ίδια που λέτε κι εσείς διανθισμένα με “ποτάμια αίματος” αντί για απλά λιντσαρίσματα.

Εγώ πάντως, θα τσαντιζόμουν αν ήμουν στην θέση σας.
Έχετε κάνει όλη τη δουλειά τόσο καιρό ανεβάζοντας τους τόνους μιλώντας για “δοσίλογους”, “προδότες”, “πουλημένους”, κρεμάλες, γουναράδικα, λιντσαρίσματα, κλπ και εμφανίζεται από το πουθενά ένας βαψομαλλιάς ξεπεσμένος “επαναστάτης” που όμως διαθέτει “περγαμηνές” και “γαλόνια”, για να πατήσει στην δική σας προετοιμασία για “επανάσταση” και να νομιμοποιήσει στην συνείδηση κάποιων πολιτών την δική του εγκληματική δράση.

Δεν μπορεί ο βαψομαλλιάς ξεπεσμένος “επαναστάτης” που πουλάει μούρη πολιτικού κρατούμενου, πρώην φυλακισμένος όπως πολλοί μεγάλοι ηγέτες (βλέπε Μαντέλα, Ερντογάν, κλπ), με προϋπηρεσία και “ένσημα” δεκαετιών στον “αγώνα” και την “επανάσταση”, να καπηλεύεται τους κόπους και τους αγώνες σας.
Ντροπή!

Βέβαια, έχει κάποιο πρόβλημα με την επικοινωνία.
Παρόλη την δωρεάν διαφήμιση από όλα τα ΜΜΕ και τα blogs, δυστυχώς φαίνεται να του λείπει το πάθος στην ομιλία και οι κορώνες, αλλά αφού -όπως φαίνεται- ξέρει ανάγνωση, θα τα μάθει και τα υπόλοιπα.

Και για να σοβαρευτούμε λίγο...

Ο Ξηρός δεν είναι “πολιτικός κρατούμενος” ούτε καταδικάστηκε για τις ιδέες του ή τις πολιτικές του πεποιθήσεις.
Είναι δολοφόνος, εγκληματίας του κοινού ποινικού δικαίου και καταδικάστηκε για τις πράξεις του!

Ανέκαθεν η 17Ν επεδίωκε λαϊκή νομιμοποίηση.
Κάποια από αυτά που έγραφε στις προκηρύξεις της αλλά και η επιλογή των στόχων της γινόταν (και;) με γνώμονα την μικρότερη δυνατή αντίδραση και την μεγαλύτερη δυνατή λαϊκή αποδοχή.
Αυτή τη φορά, λόγω της υπάρχουσας κατάστασης και της ρητορικής της αντιπολίτευσης, γίνεται λίγο πιο εύκολη η “νομιμοποίηση” της νέας 17Ν στην συνείδηση των οργισμένων, αγανακτισμένων, πεινασμένων, κλπ...  ανεγκέφαλων...  πολιτών!

Ήδη, με το “διάγγελμα” Ξηρού, άρχισαν να ακούγονται διάφορες φωνές... γελοίων και ηλιθίων... πολιτών που αναρωτιούνται ποιος φταίει και υπάρχει τρομοκρατία στην Ελλάδα ή που δηλώνουν” ότι το κράτος είναι χειρότερος  τρομοκράτης από την 17Ν και τον Ξηρό και η κυβέρνηση ευθύνεται για περισσότερους θανάτους από την τρομοκρατία στην χώρα μας.
Το απαύγασμα της παράνοιας και της ηλιθιότητας!

Βγαίνει και ο δικηγόρος του, ο οποίος αυτοδιαφημίζεται στους κύκλους της τρομοκρατίας, και δηλώνει με στόμφο ότι ο Ξηρός κάνει “κατάθεση ψυχής” και “λέει αυτά που λέει όλη η Ελλάδα” και, όχι μόνο δεν διαγράφεται από τον δικηγορικό σύλλογο, αλλά φαίνεται ότι έχει και “ελευθέρας” στα ΜΜΕ!

Εγώ πάντως, με το φτωχό μου μυαλουδάκι, είμαι βέβαιη ότι στόχος του “διαγγέλματος” και των συνεχόμενων εμφανίσεων Ραγκούση είναι το...  recruiting!
Προφανώς είναι λίγοι και ανοργάνωτοι και προσπαθούν να μαζέψουν “κουζουλοκόπελα” (που λέμε και στην Κρήτη) για να τα οργανώσουν υπό την σκέπη της ν17Ν ώστε να γίνουν πολλοί.

Και ένα τελευταίο...
Επειδή όπως φαίνεται έχουμε δει τις ίδιες αστυνομικές ταινίες με τον Γιωτόπουλο, αυτόν που μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα στην φυλακή, να επισκέπτεται ανενόχλητος άλλες πτέρυγες και να περνάει ζωή και κότα πίσω από τα σίδερα... εγώ δεν θα τον εμπιστευόμουν!
Ίσως έτσι να δικαιολογείται η παραμονή του διευθυντή των φυλακών και των “σωφρονιστικών υπαλλήλων” στις θέσεις τους παρά τα όσα ακούγονται.

Τις δηλώσεις Γλέζου δεν θα τις σχολιάσω καν.
Άλλωστε... γήρας ου γαρ έρχεται μόνον.

Εύχομαι, μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, να επικρατήσει η...

απλή κοινή λογική...

γιατί όταν μιλάμε για ποινικά αδικήματα δεν χωράνε δικαιολογίες ή ανοχή!


ΥΓ : Το indymedia παραμένει εν λειτουργία μέσω κρατικού πανεπιστημιακού server.
Ούτε τώρα θα γίνει κάτι με αυτό;;;...

ΑΠΛΗ ΛΟΓΙΚΗ...

Τις ημέρες των εορτών είχα πει ότι θα κάνω διαδικτυακή “αποτοξίνωση” αφού, ούτως ή άλλως, στις γιορτές είθισται να μην υπάρχουν ειδήσεις και το διάστημα βολεύει για διακοπές.

Τελικά, όλη αυτή την περίοδο σκεφτόμουν εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε μικροί που αν μιλούσες έχανες και παρόλο που κόντευες να σκάσεις δεν έβγαζες άχνα.

Έτσι κι εγώ... κόντεψα να σκάσω!

Ημέρες διακοπών γεμάτες θέματα για τα οποία ήθελα να γράψω τόμους αλλά είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου διαδικτυακή “αποτοξίνωση” και το κράτησα.

Ήρθε όμως η ώρα να “ξεσπάσω”...

Χριστόδουλος Ξηρός :

Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει “6 φορές ισόβια” όταν είτε 6 είτε 106 φορές κι αν είναι, αυτό σημαίνει αποφυλάκιση στα 25 χρόνια!

Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει “σωφρονισμός” όταν αναφερόμαστε σε επικίνδυνους εγκληματίες.

Σωφρονισμό επιδιώκεις στις φυλακές ανηλίκων και στους μικρο-εγκληματίες.

Το να θεωρείς όμως ότι μπορείς να σωφρονίσεις επικίνδυνους κατά συρροή ποινικούς εγκληματίες είναι επιεικώς γελοίο!

Μπορεί για λόγους “political correct ανθρωπισμού” να μετονομάστηκαν οι φυλακές σε “σωφρονιστικά ιδρύματα” (chic) και οι δεσμοφύλακες σε “σωφρονιστικούς υπαλλήλους” (très chic) δεν παύει όμως ότι, όταν αναφερόμαστε σε επικίνδυνους κατά συρροή ποινικούς εγκληματίες, τότε η φυλάκιση είναι ΠΟΙΝΗ και ΤΙΜΩΡΙΑ, όχι σωφρονισμός!

Και τέλος πάντων... άδεια στον ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟ σε 6 φορές ισόβια, 12 μόλις χρόνια μετά την καταδίκη του;

Του έδιναν και χαρτζιλίκι κάθε φορά που ήταν εξοδούχος;

Έλεος!

Αλέξης Τσίπρας :

Ο γνωστός “wanna be” πρωθυπουργός, “wanna be” πρόεδρος της Ευρώπης και γενικά “wanna be someone”, αρνήθηκε να παραστεί στον εορτασμό για την έναρξη της Ελληνικής προεδρίας της ΕΕ!

Αλήθεια, πόση μικροψυχία δείχνει αυτή του η κίνηση;

Γιατί θυμάμαι κάτι “αριστερούληδες” φίλους που με χαρακτήριζαν “μικρόψυχη” γιατί δεν χαίρομαι και δεν στηρίζω τον Έλληνα υποψήφιο για την προεδρία της Ευρώπης...

Μα κανένας να μην βρεθεί να του εξηγήσει ότι αυτές οι “φιέστες” είναι παράδοση και μέχρι να αναλάβει αυτός και να αλλάξει τα πάντα στην Ευρώπη καλό θα είναι να παρίσταται σε τέτοιες εκδηλώσεις;

Μέγα πολιτικό ατόπημα να σνομπάρεις αυτούς που επιθυμείς να διοικήσεις, προφανώς προϊόν επικίνδυνης πολιτικής απειρίας και υπεροψίας.

Αλλά ο “πρόεδρος Αλέξης” είχε και άλλα προβλήματα κατά την διάρκεια των εορτών.

Έπρεπε να βρει τρόπο να δικαιολογήσει τα “καραγκιοζιλίκια” του αναρχικού βουλευτή των 930 ψήφων.

Δεν θα το σχολιάσω καν.

Απλά αναρωτιέμαι πόσο λογικό ακούγεται και πόσο καλά αισθάνονται οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ όταν βλέπουν να φεύγει από την ΚΟ ο Τατσόπουλος και να μένει ο Διαμαντόπουλος...

Σκάνδαλα :

Ξεκινήσαμε πριν τις διακοπές με τις πινακίδες του Λιάπη, συνεχίσαμε με το “αγροτοτουριστικό” εξοχικό του, περάσαμε σε αυτό του Καμμένου, ανακαλύψαμε το πάρτι στο ΤΤ, αλλά για εμένα το μεγαλύτερο και σοβαρότερο είναι οι μίζες στα εξοπλιστικά!

Γενικά, είναι φανερό ότι κάτι κινείται προς την κατεύθυνση της -αν όχι κάθαρσης- τουλάχιστον διερεύνησης διαφόρων “σκοτεινών” σημείων της πολιτικο-οικονομικής ζωής του τόπου.

Παρόλα αυτά, βρέθηκαν και πάλι κάποιοι να γκρινιάξουν.

Άλλοι θυμήθηκαν την λίστα Λαγκάρντ (λες και δεν πρέπει να γίνει τίποτα άλλο στην χώρα αν δεν τελειώσουμε με την λίστα!), άλλοι “κατακεραυνώνουν” τα δύο μεγάλα “αμαρτωλά κόμματα της διαπλοκής” (λες και όταν κυβερνούν αυτά τα κόμματα δεν πρέπει να γίνει κάθαρση, δεν δικαιούνται να ασχοληθούν με σκάνδαλα που αφορούν περιόδους δικής τους διακυβέρνησης γιατί... “όλοι ίδιοι είναι”!), άλλοι φτάνουν σε σημείο να δίνουν τα εύσημα στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη που τα έβαλε με το “σύστημα” (γιατί ως γνωστόν, αν τα σκάνδαλα κουκουλώνονται φταίνε οι κυβερνήσεις ενώ όταν αποκαλύπτονται αυτό οφείλεται στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη, προφανώς βάσει της γνωστής πρακτικής “αν πεθάνει ο ασθενής φταίει ο γιατρός ενώ εάν ζήσει τον έσωσε ο Θεός”).

Η γκρίνια και η μικροψυχία φαίνεται ότι είναι στο DNA μας...

Πολλά έγιναν κατά την διάρκεια των εορταστικών ημερών και ίσως κάποια από αυτά να μου διαφεύγουν.

Αυτό που μου έμεινε όμως, είναι αυτό που μου είπε ένας φίλος σε μία παρέα...

Μου είπε ότι κακώς αναφέρομαι συχνά στο blog μου στην “απλή κοινή λογική”.

Γελώντας μάλιστα, πρόσθεσε ότι μάλλον δεν γνωρίζω και τόσο πολύ κόσμο γι' αυτό και επιμένω να την χαρακτηρίζω “κοινή”.

Κανονικά, μου είπε, θα έπρεπε να αναφέρομαι στην “απλή λογική” τονίζοντας σε κάθε μου ανάρτηση ότι στόχος μας θα πρέπει να είναι να ξαναγίνει “απλή κοινή λογική”.

Δυστυχώς, όσο περισσότερο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο συμφωνώ μαζί του!

Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι η σημερινή “απλή λογική” το 2014 θα ξαναγίνει...

απλή κοινή λογική...

για το καλό όλων μας!

Ο Αλέξης έχει θέμα...

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Ο Αλέξης Μητρόπουλος θεωρείται καλός νομικός. Ιδίως στο Εργατικό Δίκαιο, δια του οποίου έχει κάνει σπουδαία καριέρα: επαγγελματική, τηλεοπτική και πολιτική. Άρα, αποκλείεται (;) να έχει κάνει κάποιο λάθος στα φορολογικά του και να μην έχει δηλώσει νόμιμα ένα εκατομμύριο ευρώ, όπως λέει το ΣΔΟΕ. Εγώ πιστεύω τον νομικό Μητρόπουλο. Ότι όλα τα έχει κάνει νομότυπα.

Όμως, ο Μητρόπουλος είναι και πολιτικός. Σταθερά σοσιαλιστής. Πριν από λίγα χρόνια ήταν κολλητός του Γιώργου Παπανδρέου. Μάλιστα, έπαιρνε μέρος και σε «σοσιαλιστικές βραδιές» στο Καστρί εν όψει της πρωθυπουργοποίησης του Γιώργου το 2009. Όμως, κάπου το πράγμα στράβωσε και ο Παπανδρέου δεν έβαλε τον Μητρόπουλο υποψήφιο βουλευτή στις εκλογές του 2009. Κι εκείνος, έναν χρόνο μετά, δρομολόγησε την ένταξή του στον ΣΥΡΙΖΑ. Κανένα πρόβλημα. Το έκαναν τόσοι και τόσοι, που προσδοκούν την επανάληψη του φαινομένου του ΠΑΣΟΚ των περασμένων δεκαετιών.

Για τους πολίτες ισχύει αναμφισβήτητα το τεκμήριο της αθωότητας. Μέχρι να αποφανθεί το δικαστήριο δεν τους αποκαλούμε ενόχους, αλλά κατηγορουμένους. Το ίδιο ισχύει και για τον πολίτη Μητρόπουλο. Αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τον πολιτικό Μητρόπουλο.

Γιατί; Διότι οι πολιτικοί, σε αντίθεση με τους πολίτες, διέπονται από το «τεκμήριο της ενοχής». Οπερ σημαίνει ότι, μέχρι να ξεκαθαριστεί η υπόθεσή τους, είναι πολιτικά ένοχοι. Γι’ αυτό, όταν ένας πολιτικός «έχει θέμα», υφίσταται πολιτικές κυρώσεις. Άλλοτε διαγράφεται από το κόμμα του, άλλοτε παραιτείται από όποιο αξίωμα έχει, άλλοτε τον υποχρεώνουν να παραιτηθεί. Στην απλούστερη περίπτωση απλώς αποδοκιμάζεται χωρίς κυρώσεις. Έτσι πρέπει και έτσι γίνεται παγκοσμίως. Τα κόμματα και οι πολιτικοί δεν(πρέπει να) περιμένουν τα δικαστήρια.

Ο δικηγόρος Μητρόπουλος εισέπραξε μια υψηλότατη αμοιβή στο εξωτερικό. Τη νομιμοποίησε εισάγοντας το ποσό στην Ελλάδα, κάνοντας χρήση ενός αμφιλεγόμενου νόμου. Αμφιλεγόμενου μεν, αλλά νόμου. Άρα ο δικηγόρος Μητρόπουλος είναι νόμιμος, ως προς αυτό. Το ΣΔΟΕ λέει ότι δεν είναι νόμιμος ως προς τα φορολογικά του. Θα δούμε την κατάληξη.

Αλλά μέχρι να τη δούμε, όμως, ο πολιτικός Μητρόπουλος έχει θέμα. Έως τότε, δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ο προστάτης των αδυνάτων. Δεν μπορεί να κατακεραυνώνει σημερινούς αμφιλεγόμενους νόμους, αφού ο ίδιος έχει κάνει χρήση ενός τέτοιου. Δεν μπορεί να καταφέρεται κατά της φοροδιαφυγής των ισχυρών, αφού ελέγχεται ο ίδιος για φοροδιαφυγή ως ισχυρός (το ένα εκατομμύριο αμοιβή για μια υπόθεση δεν είναι δα και συνήθης…).

Έχει θέμα, λοιπόν, ο ίδιος. Έχει θέμα και το κόμμα του και δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα. Δεν μπορούν να υπεκφεύγουν τα, συνήθως λαλίστατα, στελέχη του παραπέμποντας στην απάντηση του ίδιου. Ένα κόμμα της Αριστεράς, που (θέλει να) διαφέρει από τα «διεφθαρμένα» παραδοσιακά δεν δικαιούται να σιωπά, οχυρωμένο πίσω από νομικίστικα επιχειρήματα.

Εκτός αν έχουν υιοθετήσει πλέον την αλήστου μνήμης θεωρία «ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό».

 

ΠΗΓΗ  protagon.gr 

 

 

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Δυστυχώς ο Αλέξης Μητρόπουλος δεν είναι ο μόνος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος έχει ανοιχτές υποθέσεις με τον νόμο...

Και δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να μην αντιδρά, ή να μην ξέρει πως να αντιδράσει, πράγμα που μπορεί να εκληφθεί και ως ανοχή στην παρανομία...

Η έκφραση "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό", αντί για να ξεχαστεί και να απαξιωθεί ως απαράδεκτη, βρίσκει συνεχώς υποστηρικτές και χειροτερεύει (ακόμα περισσότερο) την εικόνα των πολιτικών μας!

Εκτός όλων αυτών όμως, και επειδή τόσα χρόνια έχουν ακουστεί διάφορα για την οικονομική κατάσταση πολλών πολιτικών μας και το κατά πόσον είναι κατάλληλοι να υπερασπίζονται τους "φτωχούς" και "πεινασμένους" Έλληνες, δεν άκουσα κανέναν να σχολιάζει την αμοιβή του ενός εκατομμυρίου (για μία υπόθεση!) του -εδώ και χρόνια- προστάτη των κατατρεγμένων!

Ή μήπως ήδη ξεχάσαμε τις κορώνες του κ. Μητρόπουλου στις εκπομπές του φίλου του Γιώργου Αυτιά;

Για να μην παρεξηγηθώ...

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις αμοιβές οποιουδήποτε βουλευτή από την οποιαδήποτε εξωκοινοβουλευτική εργασία του.

Αρνούμαι όμως να δεχτώ τους υποκριτές, αυτούς που πραγματικά μπορούν να χαρακτηριστούν "αριστεροί με δεξιές τσέπες"!

Το μέγιστο τρωκτικό του παπανδρεϊσμού...

Γράφει ο Νίκος Σακελλαρόπουλος

Όταν τον Δεκέμβριο του 1939, στην Αθήνα, ο Ευάγγελος κι η Αρετή Τσοχατζοπούλου έφεραν στον κόσμο τον πρωτότοκο γιο τους, τον Αθανάσιο –Απόστολο, ουδείς μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό το παιδί θα έφτανε στο παρά ένα της πρωθυπουργίας της χώρας, θα γινόταν ο πιο έμπιστος άνθρωπος της οικογένειας Παπανδρέου που θα διαφέντευε τον τόπο για τα επόμενα 70 χρόνια, αλλά κι ο μεγαλύτερος λωποδύτης.

Τα παιδικά κι εφηβικά του χρόνια τα πέρασε ανέμελα στη Θεσσαλονίκη, εν μέσω ερώτων, ξεγνοιασιάς, συνεχών γλεντιών και μπάσκετ.

Γνήσιος Παοκτζής, αγάπησε το μπάσκετ κι έγινε ένα ελπιδοφόρο small forword.

Τότε, απέκτησε και το πρώτο του «παρατσούκλι».

Οι φίλοι του τον φώναζαν «Τσόχα», από τις πρώτες δυο συλλαβές του επωνύμου του.

Αργότερα, εξαφανίστηκε το «Τσόχα», μπήκε στο συρτάρι και το επίθετό του κι άρχισαν όλοι να τον φωνάζουν «Άκη».

Ανήσυχος εκ πεποιθήσεως, δεν άργησε να συναντηθεί με την πολιτική και δη την Αριστερά.

Το κλίμα, στην Ελλάδα της εποχής δεν τον σηκώνει.

Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, παίρνει την μεγάλη απόφαση, με την συνδρομή της οικογένειάς του.

Σπουδές στη Γερμανία και δη στο Μόναχο και την Πολυτεχνική Σχολή.

Μεταξύ γλεντιών και «ασωτίας» καταφέρνει να πάρει το πτυχίο του ως Πολιτικός Μηχανικός.

Στο μυαλό του στριφογυρίζει η σκέψη να γυρίσει στην Ελλάδα, όπου οι δουλειές στην οικοδομή, με την ανοικοδόμηση της Ελλάδας, αφήνουν πολλές υποσχέσεις για ένα άνετο μέλλον.

Γρήγορα διώχνει τις σκέψεις επιστροφής του και συνειδητοποιεί ότι η ζωή του δεν μπορεί να είναι πουθενά αλλού, πλην της Γερμανίας.

Ξεκινά να δουλεύει σε μια μεγάλη τεχνική εταιρεία και ταυτοχρόνως παίρνει και δεύτερο πτυχίο, με την ειδικότητα του Πολιτικού Μηχανικού –Οικονομολόγου. Προοπτική του η ανάληψη επιτελικών θέσεων σε τεχνικές εταιρείες που αναλαμβάνουν μεγάλα τεχνικά έργα ανά την Ευρώπη.

Πράγματι, για πολλά χρόνια θα δουλέψει σε εταιρείες που έχουν αναλάβει δημόσια έργα στην Αυστρία, την Ιταλία, την Ελβετία και φυσικά στη Γερμανία.

Στις επαγγελματικές του διαδρομές, έχει αρωγό την Γερμανίδα σύντροφο της ζωής του, την Γκούντρουν Μολντεχάουερ, με την οποία γνωρίστηκαν το 1964.

Ο «μύθος» λέει ότι ο Άκης εργαζόμενος σε μια εταιρεία που καθάριζε τα τζάμια ενός ουρανοξύστη, είδε κι ερωτεύθηκε την μετέπειτα σύζυγό του, σκαρφαλωμένος στην ηλεκτρική σκάλα που τον ανέβαζε στο γραφείο που εργαζόταν εκείνη.

Ο έρωτάς τους επισφραγίστηκε με τη γέννηση των δυο παιδιών τους.

 

Μέχρι το 1968, η έννοια της πολιτικής ενασχόλησης ήταν παντελώς ξένη για τον Άκη Τσοχατζόπουλο.

Ήταν, όμως κι η χρονιά που σημάδεψε ανεξίτηλα την πορεία, τόσο του ίδιου όσο και της οικογένειάς του.

 

Τον Φεβρουάριο του 1968, επιχειρεί να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη για να συναντήσει την πατρική του οικογένεια, φίλους, να θυμηθεί τα παλιά του στέκια, να ξαναζήσει έστω και λίγο τα παλιά.

Η χούντα, του απαγορεύει την είσοδο στην Ελλάδα και ταυτοχρόνως, με βάση τις «παλιές αμαρτίες», του αφαιρεί την ιθαγένεια.

Στα τέλη του ίδιου έτους, γνωρίζει τον Ανδρέα Παπανδρέου στη Φρανκφούρτη, σε μια επίσκεψη του μόλις απελευθερωμένου από την χούντα πολιτικού, όταν επιχειρούσε να δημιουργήσει το ΠΑΚ.

Ο «έρωτας» είναι κεραυνοβόλος.

Ο Παπανδρέου γίνεται ο μέντοράς του και του δίνει την δυνατότητα να ασπαστεί τον Σοσιαλισμό, αφήνοντας κατά μέρος τις Αριστερές ουτοπίες.

Μετά την αναχώρηση του Ανδρέα Παπανδρέου από την Γερμανία, ο Άκης γίνεται η φωνή και τ’ αυτιά του.

Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί εξαπολύει μύδρους εναντίον των Συνταγματαρχών και ύμνους για τον Παπανδρέου.

Γίνεται μέλος του ΠΑΚ και αναλαμβάνει σχεδόν τα πάντα που έχουν σχέση με την οργάνωση της Γερμανίας. Από τα οργανωτικά, μέχρι τα οικονομικά.

Σύντομα, γίνεται υπεύθυνος για το ΠΑΚ σ’ όλη την Δυτική Ευρώπη.

Η πτώση της χούντας μετά το αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό με τις μοιραίες αποφάσεις κι ενέργειές της στην Κύπρο, τον φέρνει στην Ελλάδα, με απόσταση «ασφαλείας» από τα καυτά γεγονότα του Ιουλίου του 1974.

Έφτασε στην Αθήνα, γίνεται εκ των συνιδρυτών του ΠαΣοΚ κι έκτοτε ακολουθεί τον Ανδρέα Παπανδρέου σε κάθε του βήμα, σε κάθε του κίνηση.

Γίνεται, ακόμη κι ο «προστάτης» του Ανδρέα στα διάφορα νυχτοπερπατήματά του, αλλά και τις ουκ ολίγες «περιπέτειές» του.

Είναι η εποχή που αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται γνωστό το ανέκδοτο της ώρας.

Ρωτάει ο Ανδρέας: Τι ώρα είναι;

Απαντάει ο Άκης: Ότι πεις εσύ πρόεδρε.

 

Είναι σταθερός πολέμιος των πολιτικών Καραμανλή για την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, αλλά στο ραγδαίως ανερχόμενο ΠαΣοΚ, δεν μπορεί να ξεχωρίσει από τον σωρό εκείνων που προστρέχουν –ακόμη και άκρως τυχοδιωκτικά- στις τάξεις του.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν τον αφήνει ακάλυπτο.

Τον περιλαμβάνει σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠαΣοΚ, στις εκλογές του 1981. Κίνηση που σχολιάστηκε ιδιαιτέρως αρνητικά τότε, με δεδομένο ότι στο συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο συμπεριλαμβάνονταν καταξιωμένα πρόσωπα της επιστήμης και της πολιτικής, που δεν μπορούσαν και δεν έπρεπε να βγαίνουν στο πεζοδρόμιο προς άγρα ψήφων.

Αλλά, μπροστά στον παντοδύναμο Παπανδρέου, ουδείς μπορούσε να εκφράσει οποιαδήποτε αντίρρηση.

 

Έκτοτε, αναλαμβάνει υπουργεία κρίσιμα και ουσιαστικά για την διακυβέρνηση του τόπου. Σε κανένα απ’ αυτά δεν διακρίνεται ιδιαιτέρως, ούτε άλλωστε υπάρχει στην σύγχρονη πολιτική ιστορία κάτι που φέρει την σφραγίδα του.

Υπήρξε άριστος διεκπεραιωτής των αποφάσεων του Παπανδρέου και των κομματικών οργάνων του ΠαΣοΚ και εκ των βασικών συντελεστών της κομματικής άλωσης του Κράτους και της αποσάθρωσης κοινωνίας και οικονομίας.

Γίνεται ένα με τους συνδικαλιστές, δημιουργεί τον δικό του προσωπικό μηχανισμό εντός του Κινήματος, εκλέγεται κι επανεκλέγεται άνετα μέχρι και τις εκλογές του 2004 και πολύ δύσκολα στις εκλογές του 2007.

Είναι ο ένας της περίφημης τρόικας, που ισοδυναμούσε με τη συλλογική υπαρχηγία του ΠαΣοΚ, μαζί με τους Γιώργο Γεννηματά και Κώστα Λαλιώτη.


Χαρακτηρίζεται από την σθεναρή αντίστασή του σε κάθε τι εκσυγχρονιστικό επιχειρείται εντός του ΠαΣοΚ και καταγράφεται ως ένας –ο κυριότερος- διάδοχος του ήδη άρρωστου Παπανδρέου.

Είναι ένας εκ των κοντινότερων ανθρώπων του Παπανδρέου, όταν ξέσπασε το τεράστιο σκάνδαλα Κοσκωτά, αλλά κι όταν άρχισαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας οι υποθέσεις του προσωπικού του βίου.

Αποτελεί τον πλέον αυθεντικό εκφραστή του «παπανδρεϊσμού», του λαϊκισμού και του αναχρονισμού κι ένας εξ εκείνων που ταύτισαν στην πράξη το Κράτος με το ΠαΣοΚ.


Με τον Παπανδρέου εξουθενωμένο από τα προβλήματα της καρδιάς του κι αδύναμο να ανταπεξέλθει στα καθήκοντά του, ο Άκης Τσοχατζόπουλος διατελεί αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ελλάδας και εκπροσωπεί την Ελλάδα στην σύνοδο κορυφής των Κρατών –Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Μαδρίτη.

Το σπίτι της Εκάλης, αντικαθιστά ουσιαστικά το Μέγαρο Μαξίμου κι όλες οι αποφάσεις για το μέλλον του τόπου εκπορεύονται από μια ομάδα που περιλαμβάνει την σύζυγο του Ανδρέα Παπανδρέου και τον Άκη Τσοχατζόπουλο.


Με την παραίτηση του Παπανδρέου, τον Ιανουάριο του 1996, ο Άκης Τσοχατζόπουλος θέτει υποψηφιότητα για να αναδειχθεί νέος πρωθυπουργός, από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠαΣοΚ.

Θεωρείται το αδιαφιλονίκητο φαβορί, δεδομένου ότι στηρίζεται τόσο από το κόμμα, όσο και από συνδικαλιστές, Τύπο και μερίδα της Αριστεράς.

Στην ψηφοφορία που ακολούθησε, θεωρήθηκε τεράστια έκπληξη η ισοψηφία του με τον Κώστα Σημίτη (από 53 ψήφους), ενώ τρίτος βρέθηκε ο Γεράσιμος Αρσένης.

Ακόμη και τότε, θεωρήθηκε ότι με τον έναν ή άλλο τρόπο θα ηγηθεί του τόπου από τον πρωθυπουργικό θώκο, δεδομένων των «Αριστερών» καταβολών του Αρσένη.

Στο διάστημα μέχρι την επαναληπτική ψηφοφορία, συνέβησαν πολλά και διάφορα.

Κορυφαία στελέχη του παπανδρεϊκού «κλίματος», τον άφησαν μετέωρο και στήριξαν Σημίτη, με φυσικό επακόλουθο την ήττα του.

Έλαβε 75 ψήφους, έντεκα λιγότερες από το νέο πρωθυπουργό.


Παρά το τεράστιο σοκ από την απρόσμενη ήττα του, τον Ιούνιο του ίδιου έτους διεκδίκησε την προεδρία του ΠαΣοΚ, στο συνέδριο που ακολούθησε τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου.

Έχασε και πάλι.


Έκτοτε, συμβιβάστηκε με την ιδέα του Νο2, παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν σταμάτησε τον κλεφτοπόλεμο στον Σημίτη.

Ζήτησε σε όλες τις «σημιτικές» κυβερνήσεις το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ενώ είναι πλέον ολοφάνερη η απογοήτευσή του.

Παρ’ όλα αυτά και παρά το γεγονός ότι η μεγαλύτερη περίοδος της υπουργίας του θα στιγματιστεί από συνεχείς αδιαφανείς ζώνες, ο Άκης δεν μπορεί να κρύψει μέρος της κολοσσιαίας περιουσίας που είχε αποκτήσει.

Μιας περιουσίας που δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί η απόκτησή της από τη μισθοδοσία ενός βουλευτή ή υπουργού.


Σ’ αυτή την καμπή της ζωής του, γνωρίζει την υπάλληλο της ΔΕΗ Βίκυ Σταμάτη και ξεκινούν ένα ειδύλλιο που σύντομα θα φτάσει στα δευτερότριτα κουτσομπολίστικα έντυπα.

Η κατιούσα έχει αρχίσει.

Το 2004, παντρεύεται στη Θεσσαλονίκη, με πολιτικό γάμο την αγαπημένη του, ενώ την ίδια ώρα βοά η Αθήνα για τα ανταλλάγματα του διαζυγίου του.

Λίγο μετά, ο χλιδάτος θρησκευτικός του γάμος στο Παρίσι ξεσηκώνει σάλο.

Η γαμήλια δεξίωση στο περίφημο «4 Seasons», με θέα τον Πύργο του Άιφελ, μοιάζει βγαλμένη από τα παραμύθια του Περονισμού.

Τότε, αρχίζει να πλανάται σε όλη την κοινωνία το ερώτημα:

«Που βρήκε ο Άκης τόσα λεφτά, για τέτοιο γάμο»;

Είναι η αρχή του τέλους.


Την άνοιξη του 2010, με δημοσιεύματα εφημερίδων («Καθημερινή» και «Πρώτο Θέμα») αποκαλύπτεται ότι η σύζυγος του Άκη, αγόρασε έναντι ενός εκατομμυρίου ευρώ, το περίφημο σπίτι της οδού Αεροπαγίτου από offshore εταιρεία.

Και, μάλιστα, τρεις μόλις ημέρες πριν την ψήφιση του νόμου 3842 «περί αποκατάστασης φορολογικής Δικαιοσύνης και αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής».

Ο νόμος πενταπλασίαζε τη φορολογία ακινήτων που ανήκουν σε υπεράκτιες (offshore) εταιρίες.

Προφανώς ο Άκης, ήθελε να προλάβει.


Ξεσπάει νέος σάλος.

Η έρευνα αποκαλύπτει ότι ένας εκ των παλιών ιδιοκτητών του σπιτιού, ήταν κι η offshore εταιρεία Torcaso, που είχε αναμιχθεί και στο «σκάνδαλο» του Βατοπεδίου.

Προς στιγμήν έγιναν πολλοί συνειρμοί, ενώ γράφτηκαν απίστευτα πράγματα στο διαδίκτυο.

Ο Άκης, άρχισε να «παίζει» επίθεση εναντίον εκείνων που αποκάλυπταν το ζήτημα και το ερευνούσαν.

Άρχισε να απειλεί με μηνύσεις και να ζητά τη στήριξη του ΠαΣοΚ.

Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ, Γιώργος Παπανδρέου, αντιλαμβανόμενος την «καυτή πατάτα» για το κόμμα του, ζήτησε να παραπεμφθεί το θέμα στην Επιτροπή Διαφάνειας του Κινήματος.

Ταυτοχρόνως, η Ελένη Ράϊκου, προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνων, διατάζει προκαταρκτική εξέταση για το θέμα, ενώ έρευνες ξεκινά και το ΣΔΟΕ.


Λίγες ημέρες μετά, με το θέμα να «πρωταγωνιστεί» στην επικαιρότητα, η Επιτροπή Διαφάνειας του ΠαΣοΚ αναστέλλει την κομματική ιδιότητα του Άκη, με αφορμή όσα συνεχώς αποκαλύπτονταν.

Ο Τσοχατζόπουλος με το ίδιο αγέρωχο ύφος δηλώνει ότι «σκοτεινές δυνάμεις επιζητούν την πολιτική του εξόντωση».

Ποια, όμως, πολιτική εξόντωση, όταν ο ίδιος ο λαός τον έχει εξοντώσει, μη εκλέγοντάς τον βουλευτή;


Κι ενώ οι εισαγγελικές έρευνες συνεχίζονταν, ενώ το ΣΔΟΕ εξακολουθούσε να βρίσκεται πίσω από ίχνη offshore εταιρειών, η Βουλή με επιτροπή της ερευνά σκάνδαλα που ήδη έχουν δει το φως της δημοσιότητας, στα οποία φέρεται να συμμετέχει ο Άκης, με κορυφαίο το σκάνδαλο της Siemens.

Στο πόρισμα αναφέρεται:

“Ο κ. Τσοχατζόπουλος ελέγχεται για τις ενέργειές του ως υπουργός Εθνικής Άμυνας την περίοδο από το 1996 έως 2001. Η επιτροπή συνδυάζει τις παραγγελίες εξοπλιστικών συστημάτων που έγιναν επί υπουργίας του με τις ομολογίες των διαχειριστών των «μαύρων» ταμείων της Siemens ότι «λάδωσαν» για τα Patriot”.


Στις 17 Ιανουαρίου του 2011, ξεσπάει κι άλλο σκάνδαλο με πρωταγωνιστή τον ίδιο.

Ελέγχεται από το ΣΔΟΕ για ξέπλυμα μαύρου χρήματος και παραβίαση φορολογικού κώδικα.

Η Αθήνα κι όλη η Ευρώπη βοά.

Συνεχώς αποκαλύπτονται «σημεία και τέρατα».

Τον Φεβρουάριο του 2011, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, δημοσιεύει ότι ο Άκης Τσοχατζόπουλος συμμετείχε στην υπόθεση δωροδοκιών της Feroostaal, ενώ η Real News δημοσιεύει στοιχεία που τον εμπλέκουν στις περιβόητες μίζες των υποβρυχίων.


Ο Άκης ξαναβγαίνει στην επίθεση.

Προχωρά σε μηνύσεις, τόσο εναντίον του Der Spiegel, όσο και της Real News.


Η Βουλή, μέσω Επιτροπής της, αποφασίζει τον έλεγχο του «Πόθεν Έσχες» του Άκη, στις 31 Μαρτίου του 2011, με στόχο να διαπιστωθεί αν εκείνος έχει προβεί σε παρατυπίες και το κατά πόσο αληθή είναι τα φορολογικά στοιχεία που παραθέτει τα τελευταία χρόνια.


Ο Τσοχατζόπουλος, στριμωγμένος για τα καλά από τις αποκαλύψεις, πετάει την μπάλα στην κερκίδα, ζητώντας να γίνει έλεγχος σε όλους τους…βουλευτές.

Όμως, η πορεία προς τον γκρεμό και τα κάγκελα του Κορυδαλλού, είναι πλέον μη αναστρέψιμη.

Στα μέσα Απριλίου του 2011, ο Άκης χάνει τη μπάλα κάτω από τα πόδια του και δη οριστικά.

Η διαμάχη που ξεσπά ανάμεσά του και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠαΣοΚ, γίνεται πρωτοσέλιδο σε εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα.

Το κόμμα του, το κόμμα στο οποίο ήταν παντοδύναμος, που έφτασε μια κλωστή από την προεδρία του και την πρωθυπουργία, τον άφηνε έκθετο.

Πρότεινε τη σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής για το σκάνδαλο των υποβρυχίων.

Ο Άκης, ως θηρίο στο κλουβί, άρχισε να ισχυρίζεται ότι το κόμμα του, σε σύμπνοια με τη Νέα Δημοκρατία, επιχειρούν να τον εξοντώσουν.

Ο Παπανδρέου αντιδρά σε όλες τις γραφικότητες του πρώην κορυφαίου στελέχους του κόμματός του και αγαπημένου του πατέρα του.

Δίνει εντολή και τον διαγράφουν!

Έκτοτε, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες.

Ο άλλοτε «ωραίος Μπρούμελ» του ΠαΣοΚ, συλλαμβάνεται, προφυλακίζεται, καταδικάζεται για τις ελλείψεις του «Πόθεν Έσχες» και πριν λίγες ώρες βρίσκεται ένοχος για τις τεράστιες μίζες.

Η πτώση κι ο απόλυτος εξευτελισμός του εκ των πρωταγωνιστών του παπανδρεϊσμού, που εγκαταλελειμμένος από φίλους και συντρόφους αναμένει πλέον να μάθει πόσα χρόνια θα μείνει πίσω από τα κάγκελα, είναι ηχηρή απάντηση σ’ εκείνους που πιστεύουν ακόμη ότι η πολιτική και οικονομική εξουσία είναι στο απυρόβλητο…

Το «Ένοχος» που ακούστηκε σήμερα στο Δικαστήριο, ας σηματοδοτήσει μια άλλη Ελλάδα…

ΠΗΓΗ   GR POST

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ:

Θα μου πείτε... "προς τι η αναδημοσίευση ενός τόσο μεγάλου (για τα δεδομένα του ιστολογίου) κειμένου για τον Τσοχατζόπουλο;".

Πρόκειται για έναν "αποχαιρετισμό" στον "Άκη"!

Μετά την σημερινή καταδικαστική απόφαση  θεωρώ ότι ο "Άκης" δεν πρόκειται να ξανα-απασχολήσει την ειδησιογραφία.

Όχι γιατί περιμένω ότι θα εκτίσει ποινή 20 ετών αλλά γιατί...  δεν έχει να πει κάτι που να ενδιαφέρει τον κόσμο!

Είχε την ευκαιρία, κατά την διάρκεια της δίκης, να κάνει αποκαλύψεις.

Έλεγε κατά καιρούς ότι έχει στοιχεία και δεν πρόκειται να τα κρατήσει κρυφά και να βουλιάξει μόνος του.

"Απειλούσε" ότι εάν φτάσει στα δικαστήρια θα δώσει ονόματα και θα ξεσκεπάσει μίζες και ρεμούλες πολλών άλλων "συναγωνιστών" του.

Και τελικά;...

Είχε την ευκαιρία και την έχασε!

Ίσως να ήταν μία μεγάλη μπλόφα και να μην είχε τίποτα... αλλά δεν το νομίζω.

Θεωρώ ότι μέχρι και σήμερα, είχε την ελπίδα ότι θα αθωωνόταν!

Παράλογο;... Σαφώς!... Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

Σήμερα όμως, μαζί με την ελπίδα του Άκη για αθώωση, "πέθανε" και η δική μας ελπίδα για να μάθουμε την -κατ' αυτόν έστω- "ιστορική αλήθεια" εκείνης της εποχής...

Τουλάχιστον έχουμε την ικανοποίηση ότι η καταδίκη του "Άκη" και των συν αυτώ, αλλά κυρίως η δήμευση των περιουσιακών τους στοιχείων, είναι μία καλή αρχή για μία Ελλάδα πιο δίκαιη και πολύ πιο λογική...

«Αντιδημοκρατική εκτροπή» και κοινή λογική

Του Στέφανου Κασιμάτη

Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένας ανάμεσά μας, ο οποίος να μην έχει βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε εγκλωβισμένος στο λεωφορείο, το ταξί ή το αυτοκίνητό του, επειδή μερικές δεκάδες διαδηλωτών αποφάσισαν -επί τόπου και με το «έτσι θέλω»- να αποκλείσουν μια οποιαδήποτε κεντρική αρτηρία της Αθήνας. Πολύ πιθανό, επίσης, αρκετοί από όσους έχουν βρεθεί σε αυτή τη δεινή θέση (για πολλοστή φορά, μάλιστα, καθώς το φαινόμενο είναι κομμάτι αναπόσπαστο του αθηναϊκού φολκλόρ...) να έκαναν τις χειρότερες σκέψεις για τους υπεύθυνους της ταλαιπωρίας τους.

 Οποτε έχω βρεθεί σε αυτή την κατάσταση, μου συμβαίνει -και φαντάζομαι ότι συμβαίνει και σε πολλούς άλλους- να απορώ με την ευφυΐα των «κοινωνικών αγωνιστών», που κρίνουν ότι ο αποτελεσματικός τρόπος για να αναδείξουν το δίκαιο του αιτήματός τους είναι να προκαλέσουν την αντιπάθεια της συντριπτικής πλειονότητας των άλλων. Αφελής απορία, βέβαια, γιατί οι «αγωνιστές» δεν είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να απευθύνονται σε εκείνους στους οποίους επιβάλλουν το μαρτύριο. Αντιθέτως, είναι τόσο κυνικοί ώστε να μην νοιάζονται καθόλου γι’ αυτούς και, απλώς, να τους χρησιμοποιούν ως ομήρους, για τον εκβιασμό στον οποίο υποβάλλουν την πολιτεία.

 Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, διότι η πολιτεία, διαβρωμένη από την κουλτούρα του αριστερού λαϊκισμού, ακόμη και όταν δεν μπορεί να υποκύψει στον εκβιασμό και να ικανοποιήσει το αίτημα, σπανίως θα τολμήσει να γίνει ευθέως δυσάρεστη με κάποιον. Δεν τολμά καν να αναλάβει την ευθύνη της στοιχειώδους διάκρισης, ανάμεσα στο δίκαιο των πολλών και στο δίκαιο των ελάχιστων. Ετσι, παίρνει τον ρόλο του ανεύθυνου παρατηρητή και επιτρέπει στους ελάχιστους να κάνουν κόλαση τη ζωή των πολλών. Αν τους εκατό, που κλείνουν τη Βασιλίσσης Σοφίας στο ύψος της Βουλής, τους απωθήσει η αστυνομία και, εφόσον δεν συμμορφωθούν, τους συλλάβει, όπως θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα, στην Ελλάδα το γεγονός θα θεωρηθεί «αντιδημοκρατική εκτροπή». Σταθερά, λοιπόν, η πολιτεία υποχωρεί· και, σιγά σιγά, κερδίζει σε ισχύ ο νόμος του θρασύτερου, αρκεί να φορά τον μανδύα του «δημοκρατικότερου». Εκ πρώτης όψεως ασήμαντες αλλαγές, όπως π.χ. η αποδοχή από το κράτος της αριστερής αντίληψης ότι ο διαδηλωτής μπορεί να κάνει σχεδόν ό,τι θέλει και όπου θέλει, δίνουν κατεύθυνση στην εξέλιξη ολόκληρης της κοινωνίας: η επικράτηση της καταχρηστικής έννοιας της «αντιδημοκρατικής εκτροπής» μας βάζει σε μια πορεία προς την εκτροπή από τη λογική. Και φθάσαμε, έτσι, να ζούμε στην Ελλάδα του Πάκη (καρδούλα μου, μανάρι μου, ψυχούλα μου κ.λπ.), ο οποίος άφησε την Αθήνα να καεί από την αληταρία των αναρχικών το 2008 και ακόμη σήμερα επαίρεται για το κατόρθωμά του.

 Η προσπάθεια αναστροφής της πορείας ξεκίνησε πέρυσι, περίπου τέτοια εποχή, με πρόταση νόμου που συνέταξαν δύο διακεκριμένοι νομικοί, ο Αντώνης Μανιτάκης (σημερινός υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης) και ο Νίκος Αλιβιζάτος, με πρωτοβουλία του δήμου Αθηναίων και του δημάρχου του Γιώργου Καμίνη. Η πρόταση έπεσε στο κενό. Την ανέσυρε ο σημερινός υπουργός Δημοσίας Τάξεως Νίκος Δένδιας και επί μήνες κατέβαλε προσπάθεια να πείσει τον απίθανο Αντώνη Ρουπακιώτη να την υπογράψει. Εις μάτην· ανυποχώρητος έμεινε στην άρνησή του (για λόγους αρχής...) ο υπουργός Δικαιοσύνης, με την πλήρη στήριξη του μπάρμπα Φώτη Κουβέλη. Ετσι καταλήξαμε χθες στην υπογραφή από τον Ν. Δένδια του προεδρικού διατάγματος, που επιτρέπει στον αρμόδιο αστυνομικό διευθυντή να κρίνει, υπό προϋποθέσεις, πότε μία «ιδιαίτερα μικρή» διαδήλωση μπορεί να περιοριστεί σε μία λωρίδα του δρόμου και να μη φράσσει εντελώς την κυκλοφορία.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ, με χθεσινή ανακοίνωσή του, χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη ρύθμιση «ακραίο αυταρχικό μέτρο», ενώ, ήδη από την προπερασμένη Τρίτη, την είχε περιγράψει ως μέτρο «φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης του φρονήματος» και «φαλκίδευσης των βασικών πολιτικών δικαιωμάτων». Ολα αυτά, παρακαλώ, δηλαδή «ελεύθερη έκφραση του φρονήματος» και «φαλκίδευση των βασικών πολιτικών δικαιωμάτων», είναι -κατά τον ΣΥΡΙΖΑ- το δικαίωμα των πενήντα ατόμων να κλείνουν την Πανεπιστημίου έστω για μία ώρα το μεσημέρι! (Οι ανακοινώσεις περιέχουν και διάφορες ανοησίες για το Μνημόνιο που πλήττει τον τουρισμό κ.λπ. - αλλά αυτά εμπίπτουν στην, ούτως ή άλλως, δεδομένη γραφικότητα του ΣΥΡΙΖΑ...).

 Ομως, όποιος πληροφορήθηκε τι ακριβώς είπε προχθές στην Ιερισσό ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί παρά να αντιλαμβάνεται ως φυσιολογική για τα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ τη στάση του στο θέμα του περιορισμού των ιδιαίτερα μικρών διαδηλώσεων. Ο πρόεδρος βλέπει στην Ιερισσό τη «νέα Κερατέα στην οποία θα σπάσει τα μούτρα της η πολιτική της καταστολής»! Εννοεί τη νομιμότητα, βέβαια, διότι, αναφερόμενος στους δύο προφυλακισθέντες με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, αναγγέλλει ότι «όταν ο λαός πάρει τις τύχες στα χέρια του, στη θέση τους θα βρίσκονται άλλοι». (Αναφορά η οποία, φρονίμως, παραλείπεται από τα αποσπάσματα της ομιλίας του προέδρου στην επίσημη ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ...).

 Αυτό που εγώ καταλαβαίνω είναι ότι έχουμε να κάνουμε με έναν αδίστακτο, επιπόλαιο, φιλόδοξο πολιτικό, ο οποίος βασίζεται σε έναν πυρήνα παλαβών ακροαριστερών και, προκειμένου να πάρει την εξουσία, αντιστρατεύεται ακόμη και την κοινή λογική. Εξάπτει ό,τι χειρότερο και πιο ποταπό έχουν σπείρει δεκαετίες λαϊκισμού στην κοινωνία, καλλιεργώντας συστηματικά την πεποίθηση ότι το χάος της οχλοκρατίας είναι η πραγματική δημοκρατία. Είναι περιττό να συζητούμε για διακρίσεις μεταξύ μνημονίου και αντιμνημονίου ή δεν ξέρω ’γω τι άλλο. Η διαχωριστική γραμμή στην πολιτική σκηνή σήμερα είναι μεταξύ λογικής και παραλογισμού.

ΠΗΓΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κερδοσκόποι στα κεραμίδια!...

Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

Άστεγος συμπολίτης μας πήρε το 2006 στεγαστικό δάνειο και αγόρασε σπίτι 100 τετραγωνικών μέτρων για να στεγάσει την οικογένειά του. Η τράπεζα του έδωσε όλα τα λεφτά και ως μπόνους ένα επισκευαστικό για να αγοράσει νέα έπιπλα. Τώρα δεν μπορεί να πληρώσει. Τι πρέπει να γίνει;

Πολιτικοί, εκπρόσωποι καταναλωτικών οργανώσεων και δημοσιολόγοι έχουν δημιουργήσει την ψευδή αίσθηση ότι στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχει πιθανότητα οι δανειολήπτες να κερδίσουν από την τράπεζα το ακίνητο που αγόρασαν με τα λεφτά της τράπεζας, ακόμη κι αν δεν έχουν πληρώσει μία δόση!

Πρόκειται για την χειρότερη και μεγαλύτερη πολιτική απάτη των τελευταίων δεκαετιών. Λένε στον κόσμο αυτό που θέλει να ακούσει, αδιαφορώντας αν αυτό θα έχει στο τέλος ως αποτέλεσμα να κινδυνεύσουν να χάσουν τα σπίτια τους όσοι τους πιστέψουν. Δίπλα στους κερδοσκόπους της ελπίδας έχει στηθεί μια τεράστια βιομηχανία που υπόσχεται στους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας πολλές δίκες. Είναι το μόνο που πραγματικά μπορούν να υποσχεθούν...

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι το ακίνητο ανήκει σε αυτόν που το έχει πληρώσει. Στην προκειμένη περίπτωση στην τράπεζα κι αυτό ανεξάρτητα από το αν το σπίτι είναι η πρώτη ή η πέμπτη κατοικία του δανειολήπτη. Το αμέσως επόμενο που θα πρέπει να πούμε είναι ότι τα δάνεια που δεν πληρώνονται επιβαρύνουν το κοινωνικό σύνολο. Αν, λοιπόν, αποφάσισε κάποιος να μοιράσει σπίτια, ας το πει σε όλους, έτσι ώστε να μπουν στην σειρά κι όσοι δεν έχουν πάρει δάνεια. Ξέρουν ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, αλλά δεν έχουν το παραμικρό πρόβλημα να υποσχεθούν τα πάντα.

Οι τράπεζες δεν έχουν ευθύνη για το γεγονός ότι έδωσαν τότε το 100% ή το 130% του δανείου; Ασφαλώς κι έχουν! Όπως και πρέπει να αναγνωριστεί η συμβολή αυτών των ανθρώπων στην κερδοφορία των καλών εποχών. Ή ακόμη περισσότερο στην κερδοφορία των επόμενων δεκαετιών. Με άλλα λόγια θα πρέπει να υπάρξουν προγράμματα που θα ισχύουν για όλους και τα οποία θα δίνουν στους δανειολήπτες την δυνατότητα να αυξήσουν τον χρόνο αποπληρωμής και να μειωθεί το επιτόκιο, όπου αυτό είναι υψηλό. Επίσης, θα πρέπει να "σβηστούν" τα πανωτόκια και να υπάρξει μία νέα αρχή για όλους. Κι όποιος δεν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις που θα αναλάβει, θα έχει πλέον τον κίνδυνο του πλειστηριασμού. Αλλιώς δεν θα πληρώνει κανείς και η αγορά ακινήτων θα οδηγηθεί σε κραχ, τις συνέπειες του οποίου αδυνατεί να αντιμετωπίσει η οικονομία και η κοινωνία.

Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να υπάρξει ειδική μέριμνα για τους ανέργους, αλλά και για τους συνταξιούχους. Κι είναι κι αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ο συνταξιούχος, για παράδειγμα, είχε μέχρι και πριν 4 χρόνια άλλα δεδομένα για να κάνει τους λογαριασμούς του. Δεν μπορεί να του λέει κάποιος από την μία «σου μειώνω την σύνταξη» κι από την άλλη να του παίρνει το σπίτι επειδή δεν μπορεί να πληρώσει τις δόσεις του δανείου του, επειδή ακριβώς του μείωσαν την σύνταξη. Οι όποιες λύσεις, πάντως, δεν μπορεί να είναι επιπόλαιες και απαιτούν συζήτηση, ταχύτητα και ευρύτατη συναίνεση. Μια πρόταση, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι η δημιουργία μιας τράπεζας ακινήτων, βασικός μέτοχος της οποίας θα ήταν το κράτος και η οποία θα αναλάμβανε να εξομαλύνει την κατάσταση. Να αποτρέψει τους πλειστηριασμούς, αλλά και την πιθανότητα κάποιος να επιχειρήσει να επωφεληθεί από την κατάσταση.

Μπορούμε να κάνουμε πολλά! Να σας πούμε τι είναι εκείνο που δεν πρέπει να κάνουμε: Να συνεχίσουμε να πουλάμε ψεύτικες ελπίδες σε ανθρώπους.

ΠΗΓΗ  capital.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Ευτυχώς ή δυστυχώς, υπάρχουν και κάποιες υποθέσεις "υπερ-χρεωμένων νοικοκυριών" που κατόπιν δικαστικής απόφασης μειώνουν τα χρέη τους προς τις τράπεζες.

Όσο κι αν αυτό χαροποιεί τους ενδιαφερόμενους, πραγματικά εξοργίσει αυτούς που είτε δεν κατέφυγαν σε άκρατο δανεισμό τα χρόνια της δανειακής παράνοιας είτε έχουν κάποια δάνεια τα οποία όμως φροντίζουν να πληρώνουν έστω και από το υστέρημά τους!

Είμαι λέει "κοινωνικά αναίσθητη" γιατί τόλμησα σε μία παρέα να πω ότι αυτοί που έχουν μόνο ένα στεγαστικό δάνειο δεν μπορεί να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι με αυτούς που έχουν ένα στεγαστικό, 2-3 καταναλωτικά, 5 διακοποδάνεια και χρέη σε 6-7 πιστωτικές κάρτες.

Πως να το κάνουμε;...  δεν είναι το ίδιο!

Και είναι φοβερά ενοχλητικό να βλέπεις όλους αυτούς οι οποίοι χρόνια τώρα ζούσαν έχοντας ένα βιωτικό επίπεδο πολύ ανώτερο των δυνατοτήτων τους, τώρα να απαιτούν την μείωση των χρεών τους.

Λυπάμαι αλλά ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις εγώ δεν θα έκοβα ούτε ένα ευρώ!

Είναι άδικο προς όλους τους υπόλοιπους πολίτες οι οποίοι ήταν και είναι "καλοί νοικοκυραίοι" παρά τις δυσκολίες τους!

Η λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει την ελευθερία της γνώμης από την απαγόρευσή της...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Λες και ήταν… παραγγελία: Το περασμένο Σάββατο – την ώρα που εμείς ψάχναμε να βρούμε τι θα επιτρέπεται να λέμε και τι όχι αν ψηφιστεί ο ένας ή ο άλλος από τους αντιρατσιστικούς νόμους που κατατίθενται με καταιγιστικούς ρυθμούς – έγινε γνωστό πως η Επιτροπή Δικαστικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ψήφισε υπέρ της άρσης της βουλευτικής ασυλίας της προέδρου του γαλλικού (νεοφασιστικού) «Εθνικού Μετώπου», Μαρίν Λεπέν.

Καθώς οι προτάσεις της Επιτροπής έχουν εισηγητικό χαρακτήρα, η τελική απόφαση θα ληφθεί στις 11 Ιουνίου από την Ολομέλεια.

Ως γνωστόν, τον Νοέμβριο του 2012 η Γαλλία είχε ζητήσει να αρθεί η ασυλία της αρχηγού της γαλλικής ακροδεξιάς λόγω των δηλώσεων που είχε κάνει το 2010, όταν παραλλήλισε τις προσευχές των μουσουλμάνων στο δρόμο με τη γερμανική Κατοχή.

Αυτό συνέβη στη διάρκεια της εσωκομματικής προεκλογικής εκστρατείας, προκειμένου η Μαρίν να διαδεχθεί τον πατέρα της Ζαν-Μαρί, με αντίπαλο τον Μπρούνο Γκόλνις.

Εκείνες οι δηλώσεις της – σε περίοδο που δεν είχε ακόμη διαδεχθεί τον πατέρα της Ζαν-Μαρί στην ηγεσία του κόμματος - προκάλεσαν σάλο και η εισαγγελία της Λιόν ξεκίνησε προκαταρκτική έρευνα με την κατηγορία της «υποκίνησης ρατσιστικού μίσους», μετά από καταγγελία του Κινήματος κατά του Ρατσισμού και της Φιλίας των Λαών (Mrap).

Τότε, η δικογραφία είχε μπει στο αρχείο, αλλά ακολούθησε και δεύτερη καταγγελία, αυτή τη φορά από την Ένωση κατά της Ισλαμοφοβίας στη Γαλλία (CCIF), οπότε και ξεκίνησε δεύτερος κύκλος δικαστικών ερευνών.

Τι ακριβώς είχε πει η Μαρίν;

Το ακόλουθο:

«Για όσους πολύ αρέσκονται να μιλούν για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν πρόκειται να μιλήσουμε για Κατοχή, θα μπορούσε κανείς να πει το ίδιο και γι’ αυτό (σ.σ. τις οργανωμένες ομαδικές προσευχές μουσουλμάνων σε πλατείες), γιατί και αυτό αποτελεί κατοχή εδάφους. Είναι μια κατοχή τμημάτων του εδάφους, των περιοχών όπου εφαρμόζονται οι θρησκευτικοί νόμοι (σ.σ. Σαρία). Είναι μια Κατοχή. Βέβαια, δεν υπάρχουν τεθωρακισμένα, ούτε στρατιώτες, αλλά πάντως είναι Κατοχή που βαραίνει τους κατοίκους».

Άσχετα από οποιαδήποτε διαφωνία ή αποτροπιασμό τον οποίο προκαλεί κάθε προσπάθεια υποτίμησης των εγκλημάτων του Ναζισμού…

Άσχετα από τον προκλητικό τρόπο με τον οποίο τα νεοναζιστικά κόμματα προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα του φασισμού και του ναζισμού…

Υπάρχει κανείς που να υποστηρίζει πως η Μαρίν Λεπέν (που στις περσινές προεδρικές εκλογές συγκέντρωσε το 14% των ψήφων) δεν είχε δικαίωμα να πει τη γνώμη της;

Μάλιστα, στην προκειμένη περίπτωση βρισκόμαστε μπροστά σε ένα case study (για να μιλήσω και εγώ… ελληνικά σαν τον κ. Τσίπρα που τελευταία μας έχει φλομώσει στα αγγλικά) για να δούμε πόσο λεπτή και αδιόρατη – αν και κόκκινη - είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην έκφραση γνώμης και στην υποκίνηση ρατσιστικού μίσους:

Η Μαρίν Λεπέν είπε τη γνώμη της – ότι δηλαδή κατ’ αυτήν η κατάληψη των πλατειών από μουσουλμάνους που προσεύχονται ομαδικά, αποτελεί κατοχή, όπως αυτή που συνέβη επί της (πρόσκαιρης) επικράτησης του ναζισμού στην Ευρώπη.

Αυτή η έκφραση γνώμης, όμως, μπορεί (σύμφωνα με κάποιον αντιρατσιστικό νόμο) να αποτελεί υποκίνηση ρατσιστικού μίσους – ότι δηλαδή είναι δυνατόν, με αυτή την ταύτιση, να υποκινηθούν οι πολίτες μιας ευρωπαϊκής χώρας να επιτεθούν σε μουσουλμάνους την ώρα που εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντά σε δημόσιο χώρο.

Ας το πάρουμε αλλιώς.

Ας πούμε πως ένας τέτοιος παραλληλισμός δεν προέλθει από την αρχηγό ενός ακροδεξιού κόμματος που στρέφεται κατά των μεταναστών, αλλά από έναν κοινό πολίτη.

Έναν ηλικιωμένο πολίτη που περνά από έναν χώρο όπου γίνεται δημόσια ομαδική προσευχή μουσουλμάνων, βλέπει το θέαμα και φωνάζει: «Ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή δεν μας απαγόρευαν να διασχίζουμε τις πλατείες μας»!

Αυτός, λέει τη γνώμη του, εκφράζει την οργή του για την αδυναμία του να κάνει χρήση μιας πλατείας για την οποία πληρώνει φόρους ή υποκινεί φυλετικό μίσος;

Αν τον ακούσει κάποιος, ενοχληθεί και καλέσει ένα αστυνομικό όργανο, τι πρέπει να κάνει ο συγκεκριμένος αστυνομικός με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο;

Να τον συλλάβει και να ακολουθηθεί η διαδικασία του αυτοφώρου;

Όσοι, λοιπόν, με τόση ευκολία επιχειρηματολογούν υπέρ της ποινικοποίησης της γνώμης, καλό θα ήταν να τα σκεφθούν όλα αυτά.

Διότι οι νόμοι δεν χρησιμοποιούνται μόνο κατά των αντιπάλων μας, αλλά και κατά του εαυτού μας…

ΠΗΓΗ  ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

ΑΣ' ΤΟΝ ΤΡΕΛΟ ΣΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΤΟΥ!...

Και από εκεί που δεν είχαμε καμία, μας προέκυψαν τέσσερις...  προτάσεις για τον “αντιρατσιστικό” νόμο!

Έτσι είμαστε εμείς.

Μία ίσον καμία σου λέει.

Κάνε τέσσερις να είσαι μέσα.

Μόνο που, σε αυτήν την περίπτωση, το 4 είναι ίσον του μηδενός διότι ψηφίζοντας κάθε κοινοβουλευτική ομάδα την δική της πρόταση προφανώς καμία δεν θα συγκεντρώσει την απαιτούμε πλειοψηφία ώστε να γίνει νόμος του κράτους... ΕΥΤΥΧΩΣ!

Δεν μπορώ να καταλάβω πως φτάσαμε σε σημείο ΟΛΟΙ να ζητούν την κατάργηση, έστω και μερικώς, της ελευθερίας του λόγου.

Ειδικά η αριστερά η οποία ανέκαθεν ήταν πρώτη στους “αγώνες” για την ελευθερία λόγου, έκφρασης και διακίνησης ιδεών, τώρα ξαφνικά και υπό τον φόβο(;) της Χρυσής Αυγής πρωτοπορεί στον περιορισμό της ελευθερίας αυτής!

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να ποινικοποιηθεί οποιαδήποτε έκφραση λόγου.

Τι κι αν κάποιος αμφισβητεί την γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων ή των Ινδιάνων;

Μπορεί να ενοχλεί αλλά δεν υπάρχει λόγος απαγόρευσης.

Ασ' τον τρελό στην τρέλα του, που λέει και το τραγούδι!

Επειδή κάποιος έχει αυτήν την άποψη, ή οποιαδήποτε άλλη, αυτό σημαίνει ότι θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας;

Αλλάζει το παρελθόν; Τις ιστορικές πηγές; Τα γεγονότα;

Υπάρχει κανείς, σοβαρός και μορφωμένος, που θα επιλέξει ως ιστορική πηγή πχ την Ρεπούση αντί για τόσους άλλους παλαιότερους, σοβαρούς και καταξιωμένους ιστορικούς;

Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει “ρητορική μίσους”.

Δηλαδή, επειδή ο αοιδός τραγουδάει “να πεθάνουν οι γυναίκες, να πεθάνουνε”, όποιος βγει στο δρόμο και μας πάρει αμπάριζα θα τον κατηγορήσει ως υποκινητή;

Βλέπω πχ στο facebook σχόλιο τύπου... “κάποτε τουφέκιζαν τους προδότες στα 3 μέτρα για εσχάτη προδοσία...  τώρα τους έχουμε ελεύθερους να γυρνάνε ο ένας στην Αμερική και ο άλλος στην Κίνα και ξεπουλάνε την εθνική μας περιουσία”.

Αν δηλαδή κάποιος αποφασίσει να πάρει ένα όπλο και να σκοτώσει τον πρωθυπουργό και τον ΓΑΠ θα καταδικαστεί και ο γράφων  ως ηθικός αυτουργός;

Όσο κι αν διαφωνώ...  όσο κι αν θα ήθελα να τιμωρηθούν κάποιοι για την ηλιθιότητά τους... δεν παύει ότι δεν μπορείς να ποινικοποιείς την βλακεία όταν αυτή απλά εκφράζεται!

Άσε λοιπόν τον τρελό στην τρέλα του και μην τον συνεφέρεις!

Περιορισμό της ελευθερίας του λόγου είχαμε μόνο κατά την διάρκεια της δικτατορίας.

Δεν μπορεί, αυτοί που φωνάζουν ότι θέλουν να ρίξουν την σημερινή “χούντα” να υιοθετούν και να πρωτοστατούν στην εφαρμογή “χουντικών” νόμων στην Ελλάδα του 2013!

Ούτε ζούμε στην εποχή του “minority report” να ποινικοποιούνται οι προθέσεις.

Στις πολιτισμένες δημοκρατίες καταδικάζεσαι μόνο για τις πράξεις σου!

Ας αφήσουν λοιπόν τα παιχνιδάκια στην βουλή, ας σταματήσουν τα παλαιοκομματικά τερτίπια και την γελοία ψηφοθηρία και ας ασχοληθούν με πιο σοβαρά θέματα.

Δεν υπάρχει έλλειψη σοβαρών θεμάτων.

Μόνο έλλειψη... 

απλής κοινής λογικής... υπάρχει!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ!!!...