Ελλάς, Ρωσία, Συμμαχία*

Γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης

Από την αρχή της δημιουργίας αυτού που αποκαλούμε «πολιτική ζωή» στη νεότερη Ελλάδα, κάποιος εκπροσωπούσε τα ρωσικά συμφέροντα. Από την Επανάσταση ήδη, είχε σχηματισθεί το Ρωσικό Κόμμα, με φυσικό ηγέτη τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Ηταν ισχυρότερο του Γαλλικού και του Αγγλικού, αλλά η επιρροή του υποχώρησε μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο. Υστερα από την εκθρόνιση του Οθωνα, διαλύθηκε τελείως.

Οταν η Ρωσία μετασχηματίσθηκε σε Σοβιετία, την εκπροσώπηση των ρωσικών συμφερόντων ανέλαβε το παράρτημα του ΚΚΣΕ στην Ελλάδα, η λεγόμενη και «εγχώριος κουκουεδία», δηλαδή το ΚΚΕ. Η πτώση του κομμουνισμού το 1989 και η περίοδος που ακολούθησε, κατά την οποία η Ρωσία αναζητούσε νέο ρόλο στη διεθνή σκηνή, οδήγησε στο κλείσιμο της αντιπροσωπείας, έπειτα από σχεδόν εβδομήντα χρόνια εύρυθμης λειτουργίας της.

Αφότου ο Πούτιν έβαλε ξανά στο παιγνίδι τη Ρωσία ως οιονεί μεγάλη δύναμη, άρχισαν και εδώ να εκδηλώνονται προσπάθειες από πολιτικούς φορείς για την αντιπροσώπευση του περιωνύμου «ξανθού γένους» στην ημετέρα σκηνή. Οι ΑΝΕΛ ανοίχτηκαν εμφανώς προς τη Ρωσία με τη ρητορική τους, αλλά ποιος να τους πάρει στα σοβαρά; Η Χρυσή Αυγή, επίσης, διαφήμισε ένα διάστημα τις προσβάσεις που υποτίθεται ότι είχε στη Ρωσία. Τον περασμένο Δεκέμβριο, λ.χ., στην επίσημη ιστοσελίδα τους, επαίρονταν για την περίοπτη δημοσίευση δηλώσεων του Ηλ. Κασιδιάρη στον ρωσικό Τύπο και θύμιζαν με περηφάνια κάποιες επιστολές ενός Αλεξάντερ Ντούγκιν, υποτιθέμενου συμβούλου του Πούτιν για γεωπολιτικά θέματα, προς τον Ν. Μιχαλολιάκο.

Προχθές, ήταν η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ/Λ-Τ) να δοκιμάσει μήπως και πάρει την αντιπροσωπεία από τη Μόσχα, με την περιλάλητη πρόσκληση Λαβρόφ που απέσπασε ο πρόεδρος Τσίπρας. Γιατί να διστάσουν; Η λεγόμενη «ανανεωτική Αριστερά», της οποίας ένα μέρος κληρονόμησε ο αλήστου μνήμης Συνασπισμός, δεν είχε πρόβλημα να καλλιεργεί ειδικές σχέσεις με συγκεκριμένες χώρες. Είναι γνωστό ότι η Ρουμανία του Τσαουσέσκου βοηθούσε το ΚΚΕ εσ. Αργότερα μάλιστα λεγόταν ότι και με το Ιράν των αγιατολάδων είχαν αναπτυχθεί κάποιου είδους σχέσεις. Επιπλέον, την ηγεσία στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν σήμερα οι αντινατοϊκοί και αντιευρωπαϊστές, οι νεοκομμουνιστές αντίπαλοι της Δύσης εν γένει. Πρόκειται για πρόσωπα τα οποία ως επί το πλείστον γαλουχήθηκαν πολιτικά στην ΚΚΕ: Τσίπρας, Δραγασάκης, Κοτζιάς, Βαλαβάνη, δηλαδή οι τέσσερις από τους έξι του ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ/Λ-Τ) που επισκέφθηκαν τη Μόσχα ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους από την ΚΝΕ.

Οι προσδοκίες των Συριζαίων για το ταξίδι στη Μόσχα ήσαν υψηλές, αλλά τα αποτελέσματα πενιχρά. Τσίπρας και φίλοι συναντήθηκαν με την καλή κυρία που είναι σήμερα πρόεδρος της Ανω Βουλής και έχει περάσει από την Αθήνα ως επικεφαλής της ρωσικής διπλωματικής αντιπροσωπείας. Συναντήθηκαν, επίσης, με έναν αναπληρωτή του Λαβρόφ (έναν από τους «Γρηγοράκους» του, δηλαδή...), επειδή ο ίδιος είχε σοβαρότερα θέματα να ασχοληθεί. Τέλος, συναντήθηκαν και με τον πρόεδρο της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Δούμας ― επιτροπής που κανονικά θα έπρεπε να λέγεται αντιευρωπαϊκών υποθέσεων. Χθες επέστρεψαν. Σοφότεροι; Διόλου απίθανο. Σοβαρότεροι; Φύσει αδύνατον!

Και μια θλιβερή λεπτομέρεια που έχει σημασία. Εγράφη στον Τύπο ότι ο προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ/Λ-Τ) προς Ρωσία οφείλεται στην επιρροή του σερ Μπάζιλ Μαρκεζίνη. Θυμίζω ότι πρόκειται για τον εκκεντρικό και αυτοσχέδιο θεωρητικό της γεωπολιτικής στροφής της χώρας προς τη Ρωσία, ο οποίος προ ετών ήταν συνεχώς στη δημοσιότητα, ώσπου εξαφανίσθηκε. Αν ισχύει αυτό, τότε εξηγούνται πολλά...

*: Σύνθημα που ακούγεται συχνά σε συγκεντρώσεις και πορείες της Χρυσής Αυγής.

 

ΠΗΓΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Βέβαια, τον Φεβρουάριο του 2012 στην Μόσχα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχε δεχθεί να συναντήσει τον Αντώνη Σαμαρά και -αν δεν με απατά η μνήμη μου- τότε είχε ειπωθεί ότι ο Σαμαράς ήταν ο μόνος μη πρωθυπουργός ή μη αρχηγός κράτους τον οποίο είχε δεχθεί να συναντήσει ο τότε πρωθυπουργός Πούτιν!

Η σύγκριση νομίζω ότι μιλάει από μόνη της και η "ατυχία" του Τσίπρα που δεν κατάφερε να συναντηθεί ούτε καν με τον Λαβρόφ αποδεικνύει πόσο σημαντικό ήταν το ταξίδι του στην Ρωσία...

Όλα όσα συζητάμε σήμερα σε 5 χρόνια θα είναι αδιάφορα...

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές

Εδώ και τρεις μήνες, παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση τη διάλυση μιας χώρας. Η Κριμαία αποσχίστηκε, στρατιωτικές κινήσεις, οι ανατολικές επαρχίες αυτονομούνται, παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές, δολοφονίες. Η Ουκρανία έχει μπει σε αυτοκαταστροφική τροχιά. Αν κοιτάξεις γύρω μας τον κόσμο, θα φοβηθείς. Η Αραβική Άνοιξη είναι πάντα φθινόπωρο, αποδεικνύεται ακόμα μια φορά ότι δεν είναι εύκολο να κόψεις δρόμο προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στη Συρία ο εμφύλιος συνεχίζεται 2 χρόνια, οι νεκροί έφτασαν τους 140.000. Η Αργεντινή μια δεκαετία μετά την κρίση είναι πάντα σε κατάσταση ανάγκης, οι άνθρωποι σκοτώνονται κάθε βδομάδα σε επιθέσεις στα σούπερ μάρκετ για να βρουν τρόφιμα. Στη Βενεζουέλα έφτασαν τα 38 τα θύματα στους δρόμους. Η Τουρκία που μέσα σε μια δεκαετία γνώρισε τεράστια ανάπτυξη και βρέθηκε μέσα στις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, τώρα συγκλονίζεται από σκάνδαλα, το νόμισμα καταρρέει, τα επιτόκια ανεβαίνουν, διαδηλώσεις, νεκροί. Τα σημάδια δείχνουν ότι η Νέα Οικονομία της τεχνολογίας και της πληροφορικής δεν είναι τόσο συμβατή με αυταρχικά καθεστώτα. Όσο κι αν τα γεγονότα είναι τραγικά, το μήνυμα για τις οικονομίες της Δύσης είναι ενθαρρυντικό. Η παρακμή της Ευρώπης δεν είναι νομοτελειακό φαινόμενο.

Στην Ουκρανία έπαιξαν και έχασαν τα πάντα. Προσπάθησαν να λύσουν τα πολιτικά προβλήματα με εξωθεσμικούς τρόπους. Όμως, έτσι, η δυναμική γίνεται ανεξέλεγκτη. Για να ρίξουν μια κυβέρνηση και να επιταχύνουν τη σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, βρέθηκαν με 100 νεκρούς στην πλατεία Μεϊντάν και στα πρόθυρα εμφυλίου με κίνδυνο να χάσουν τη μισή χώρα. Ο Σύριζα γι’ αυτή την περίπτωση εξέδωσε μια αξιοπρόσεκτη ανακοίνωση: «Τα κράτη λειτουργούν με βάση τις δημοκρατικές διαδικασίες και τη θέληση της πλειοψηφίας των πολιτών και όχι υπό την πίεση βίαιων μειοψηφιών». Το πιθανότερο είναι πως η ειρωνεία της ιστορίας δεν είναι καν αντιληπτή στους συντάκτες της, δεν παύει όμως να μοιάζει με αυτοκριτική. Υπάρχουν ακόμα και σήμερα πολλοί άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τον κόσμο με όρους οπαδικής στράτευσης. Αν είμαστε με τον Πούτιν, με τον Τσάβες, τότε οι κυβερνήσεις καλώς πυροβολούν με τα αυτόματα τους διαδηλωτές και αφήνουν πίσω τους 100 νεκρούς. Αν είμαστε στην πλατεία Συντάγματος, θέλουμε να την κάνουμε πλατεία Ταχρίρ, να ρίξουμε τα κιγκλιδώματα, να κάνουμε ντου στη Βουλή, να τους «φοβίσουμε», να μην ψηφίσουν αυτό που θέλουν. Έξω από τους κοινοβουλευτικούς κανόνες, βασιλεύει το παιχνίδι με τη μοίρα, η συγκυρία, οι συμπτώσεις, η συλλογική τρέλα, τα σκοτεινά παιχνίδια άλλων απροσδιόριστων δυνάμεων. Ο κόσμος μας έχει γίνει εύθραυστος, τεράστιες μεταβολές συντελούνται στις μέρες μας, βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση και κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει ακριβώς τη συνέχεια. Καθώς όλα αλλάζουν γρήγορα και με βίαιο τρόπο, το μόνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι σ’ αυτή την περίοδο, η κάθε απόφαση, η κάθε επιλογή δεν είναι δωρεάν, δεν υπάρχει «στα ψέματα παίζαμε», δεν γυρνάς πίσω, μπορεί να φτάσεις χωρίς καν να το καταλάβεις σε ένα καταστροφικό φινάλε.

Έχουμε κατηγορήσει πολύ το πολιτικό μας σύστημα, την Ευρώπη, την κοινωνία μας. Βλέποντας όμως γύρω μας πρέπει να αναγνωρίσουμε στους εαυτούς μας ότι ενώ φλερτάραμε επικίνδυνα με την καταστροφή, μια καταστροφή που τα γειτονικά παραδείγματα μας δείχνουν πόσο εύκολη είναι, εμείς την αποφύγαμε. Φλερτάραμε με τον εξωθεσμικό δρόμο, τη βία, την παράνοια, την τύφλωση που προκαλεί ο λαϊκισμός και σε σπρώχνει στο γκρεμό, αλλά το ξεπεράσαμε. Είχαμε τα δυσκολότερα προβλήματα, κάναμε όλα τα λάθη. Μπορεί να καθυστερήσαμε αδικαιολόγητα, να επιλέξαμε τις άδικες λύσεις, να πλήρωσαν αυτοί που έφταιγαν λιγότερο. Όμως, παρ’ όλα αυτά, γλιτώσαμε τις περιπέτειες. Έστω και γλείφοντας τις πληγές μας, η Ελλάδα δεν βρίσκεται πια στο 2010. Ευτυχώς, το Σύνταγμα δεν έγινε πλατεία Ταχρίρ.

Γλιτώσαμε τα χειρότερα και κερδίσαμε χρόνο. Έχουμε πάντα μπροστά μας το πρόβλημα να οικοδομήσουμε μια βιώσιμη οικονομία. Αλλά γλιτώσαμε τις τριτοκοσμικές περιπέτειες. Μου φαίνεται απίστευτα οδυνηρό που χάσαμε τόσα χρόνια, πως ακόμα και σήμερα παίζουμε καθυστερήσεις προσπαθώντας να διασώσουμε ένα σύστημα που δεν σώζεται, αλλά ίσως έτσι γίνονται τα πράγματα. 4 χρόνια για τη μικρή μας ζωή είναι πάρα πολλά, αλλά για την ιστορία μιας χώρας είναι ένα απλό επεισόδιο. Το σημαντικό είναι ότι αποφύγαμε την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, τις αυτοκτονικές λύσεις που πάντα είναι ενδεδυμένες με πολλές σημαίες, πατριδοκαπηλεία, «επανάσταση» και «ηρωικές θυσίες».

Κι αυτό, για να λέμε τα πράγματα πια στα ίσια, το οφείλουμε στη θέση μας: στην Ευρωπαϊκή Ένωση της οποίας είμαστε μέλος και στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μέσα στην Ευρώπη, με τους δημοκρατικούς θεσμούς, αντιμετωπίζεις τα προβλήματα καλύτερα πάντα απ’ ό,τι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, με οποιουσδήποτε άλλους τρόπους.

Η Ουκρανία είναι μια χώρα πενταπλάσια από μας. Βρέθηκε στην κρίσιμη θέση από ένα χρέος 25-30 δις, το ένα δέκατο απ’ όσο είχε μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων. Η Αργεντινή ήταν κάποτε η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, 13 χρόνια δεν μπορεί να συνέλθει από την κρίση για ένα χρέος 30 δις. Η Βενεζουέλα είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα του κόσμου, 90 δις έσοδα έχει ετησίως από το πετρέλαιο. Για μία ακόμα φορά επιβεβαιώνεται ότι είναι οι θεσμοί που κάνουν τα επιτυχημένα κράτη και όχι ο πλούτος.

Ακούσαμε πολλά αυτά τα χρόνια. Για την Ευρώπη που είναι «λάκκος των λεόντων», για «ανθρωπιστική καταστροφή» και «κοινωνική γενοκτονία». Όταν κοιτάμε γύρω μας τον άλλο κόσμο, μπορούμε καλύτερα να κάνουμε τις συγκρίσεις. Να βάλουμε όλα τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Δυσκολευόμαστε, πολλοί άνθρωποι υπέφεραν και έχουν πολλοί ευθύνες γι’ αυτό. Όμως η υπερβολή δεν είναι ποτέ αθώα. Δεν είναι πιο μαχητικοί αυτοί που μιλάνε για «δυνάμεις κατοχής» και «απελευθερωτικούς αγώνες», για «δοσίλογους» και «πατριώτες». Είναι απλώς αυτοί που εμφανίζονται σε εποχές κρίσιμες, τότε που οι φοβισμένες ψυχές μας ψάχνουν ένα σωτήρα να τους σώσει κι έναν εχθρό να μισήσουν. Και τότε οι λύσεις είναι πάντοτε αυτοκαταστροφικές.

Η γνώση, η ανεκτικότητα, η ελευθερία επιλογής, η καινοτομία, το ταλέντο, η δουλειά, θα μας βγάλουν από την κρίση. Όχι η καθήλωση στο παρελθόν, ο φόβος για αλλαγή. Ζούμε σε περίεργη εποχή. Μεταβατική και επικίνδυνη. Επειδή είναι στις μέρες μας δεν το συνειδητοποιούμε. Ο κόσμος μας αλλάζει και ακόμα δεν ξέρει πού θα πάει. Αλλάζουν οι ισορροπίες, αλλάζουν τα κέντρα αποφάσεων, γιατί ακόμα τίποτα δεν είναι οριστικό. Η νέα επανάσταση της οικονομίας αλλάζει τον κόσμο. Πριν λίγες μέρες το Facebook αγόρασε το WhatsApp με 16 δις. Η πραγματική είδηση δεν είναι αυτή. Ήταν ότι η WhatsApp έχει 55 υπαλλήλους. Και το FB, ο αγοραστής, των 93,5 δις χρηματιστηριακής αξίας, έχει 5.299 εργαζόμενους. Μέχρι τώρα μια επιχείρηση αυτού του μεγέθους θα είχε 100δες χιλιάδες εργαζόμενους. Αυτά είναι τα προβλήματα του κόσμου που έρχεται. Όλα τα business models αλλάζουν και κανείς δεν ξέρει πώς θα είναι η μορφή του μέλλοντος. Αν θέλουμε όμως να μας περιλαμβάνει, αυτά πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε. Οι μάχες για τα γάλατα και τα φαρμακεία είναι μάχες του προηγούμενου αιώνα. Νικητές και ηττημένοι θα ’ναι εξίσου χαμένοι σε μια μάχη που έχει ήδη κριθεί. Το παρελθόν τελείωσε. Όλα αλλάζουν πολύ γρηγορότερα από άλλοτε. Χρειαζόμαστε οραματιστές και εμείς κάνουμε άμυνα. Όλα όσα συζητάμε σήμερα σε 5 χρόνια θα είναι αδιάφορα.

 

ΠΗΓΗ   athensvoice.gr

Λευτεριά στη Βόρεια Μύκονο...

Η ιστορία της Ουκρανίας σε έναν χάρτη

Του Γιώργου Καισάριου

Χτες η βουλή της Κριμαίας κήρυξε την ανεξαρτησία της με σκοπό να γίνει ανεξάρτητο κράτος, αν την Κυριακή η πλειοψηφία των κατοίκων ψηφίσουν υπέρ της απόσχισης της Κριμαίας και την ένωση με την Ρωσία.

Πολλοί λένε ότι η Κριμαία δεν έχει το δικαίωμα να κάνει ένα τέτοιο δημοψήφισμα και ότι μόνο το Κίεβο μπορεί να δώσει την άδεια για κάτι τέτοιο. Το ερώτημα είναι, που είναι αυτό γραμμένο;

Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μπορεί κανείς να σταματήσει έναν λαό να αυτοχαρακτηριστεί ή να ονομάσει μια γωνιά του πλανήτη κράτος του, όταν αυτός έχει την θέληση για κάτι τέτοιο. Μην ξεχνάμε ότι η Κριμαία έχει δική της βουλή. Αυτό αυτομάτως δίνει το δικαίωμα στην βουλή αυτή να εκφράσει άποψη και να εκφέρει γνώμη σχετικά με τις επιθυμίες των κατοίκων της.

Επίσης μην ξεχνάμε ότι η Κριμαία, γλωσσολογικά και εθνολογικά μιλώντας, είναι κατακερματισμένη. Δεν είναι ένας συμπαγής λαός όπως είναι η Ελλάδα. Είναι δύσκολο να φανταστούμε πως θα σκεφτόταν ο κάθε ένας από εμάς σήμερα αν στην Ελλάδα σήμερα είχαμε 3-4 διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες.

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η Ρωσία βρήκε την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί την συμπάθεα των κατοίκων της Κριμαίας με σκοπό να προσαρτήσει την Κριμαία. Αλλά αυτό είναι ένα κάπως δευτερεύον θέμα, όταν βλέπω ότι ένα τόσο μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Κριμαίας θέλει αυτή την απόσχιση και την ένωση με την Ρωσία. Διότι αν η Ρωσία δεν είχε αυτές την συμπάθεια, δεν θα μπορούσε να κάνει αυτά που κάνει.

Το ερώτημα είναι, εμείς σαν Ελλάδα τι θα πρέπει να κάνουμε;;; Η απάντηση είναι τίποτα. Δεν έχουμε δικαίωμα να εκφέρουμε άποψη σε σχέση με τις επιθυμίες των κατοίκων της Κριμαίας ή της Ουκρανίας. Αυτοί θα πρέπει να αποφασίσουν για την τύχη τους και εμείς απλά να τους ευχηθούμε καλή τύχη, ό,τι και αν αποφασίσουν.

Σας τα λέω όλα αυτά διότι βλέπω καθημερινά αναλύσεις και συζητήσεις σχετικά με το τι σημαίνει η απόσχιση ή μη της Κριμαίας, μέσα από ένα συνωμοσιολογικό πλαίσιο. Όλοι ασχολούνται ποια τάχα είναι τα συμφέροντα πίσω από όλα αυτά, αλλά κανείς στη χώρα μας δε ερωτάται, ότι ίσως να είναι ο ίδιος ο λαός που θέλει αυτή την απόσχιση.

Επίσης, δεν είναι γραμμένο πουθενά ότι πάντα υπάρχει σχέδιο. Τα περισσότερα πράγματα γίνονται χωρίς σχέδιο αυθόρμητα λόγω τυχαίων γεγονότων. Εκτιμώ ότι η περίπτωση των γεγονότων της Ουκρανίας είναι μια τέτοια περίπτωση.

Οι αδύναμοι λαοί νομίζουν ότι όλα γίνονται βάσει κάποιου σχεδίου και ότι οι δυνατοί έχουν πάντα το πάνω χέρι. Εγώ να τονίσω ότι ακόμα και αν πολλά από αυτά που γίνονται, γίνονται βάσει σχεδίου, δεν κερδίζουν πάντα οι δυνατοί, μπροστά στο αίσθημα της αυτοδιάθεσης των λαών. Νομίζω ότι η ίδια η ελληνική επανάσταση είναι ένα καλό παράδειγμα προς αυτό.

Το αν σήμερα η ουκρανική κυβέρνηση αποτελείται από ναζιστές, όπως διαβάζουμε, έχει λίγη σημασία για μένα. Για μένα περισσότερη σημασία έχει τι θέλει ο λαός της Ουκρανίας και της Κριμαίας και πως νομίζουν ότι μπορεί να το πετύχουν αυτό, χωρίς να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον. Νομίζω ότι το ψήφισμα ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Κριμαίας είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

Τώρα σχετικά με τον τίτλο του άρθρου, τα τελευταία χρόνια με όλα αυτά που γίνονται στη χώρα μας, ο φίλος μου ο Δημήτρης (χαριτολογώντας) θέλει λέει να κηρυχτεί η βόρεια Μύκονος ανεξάρτητο κράτος και να ενωθεί με το Μονακό. Εγώ από την μεριά μου, θα ήθελα να αποσχιστεί ο Δήμος Περιστερίου και να ενωθεί με την Νέα Υόρκη... 

ΠΗΓΗ  capital.gr

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ :

Μέρες τώρα θέλω να γράψω για την Ουκρανία και την Κριμαία αλλά δεν έχω βρει τον χρόνο.

Το παραπάνω κείμενο με εκφράζει απόλυτα και ενοχλούμαι όλες αυτές τις ημέρες με αυτούς που κρίνουν την κρίση στην περιοχή της Κριμαίας αποκλειστικά και μόνο με οικονομικούς όρους αλλά και με αυτούς που κάνουν παραλληλισμούς με την περιοχή του Έβρου, της Κύπρου, κλπ.

Όλοι αυτοί πρέπει να καταλάβουν ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα στην ζωή εκτός από το χρήμα αλλά και να ενημερωθούν για την ιστορία της Κριμαίας η οποία είναι μεγάλη και ταραχώδης καθώς είναι πολύ πλούσια και εύφορη.

Η περιοχή της Κριμαίας, επίσης γνωστή ως "Μικρά Ρωσία" και παλαιότερο "Κράτος των Ρως", θεωρείται η κοιτίδα του Ρωσικού έθνους και κράτους.

Επίσης, στην ίδια περιοχή βρίσκονται ανάκτορα Ρώσων αυτοκρατόρων και Ρωσικά μοναστήρια.

Σε δημοσκόπηση που έγινε το 2003 στο Κίεβο, που θεωρείται πιο "πολυπολιτισμικό" από την Κριμαία στην οποία θεωρείται ότι υπάρχει πιο έντονο το Ρωσικό στοιχείο, οι κάτοικοί του απάντησαν ότι το 52% χρησιμοποιεί κυρίως την Ρωσική γλώσσα, το 32% χρησιμοποιεί εξίσου τα Ρώσικα και τα Ουκρανικά, το 14% χρησιμοποιεί κυρίως τα Ουκρανικά και μόλις το 4,3% χρησιμοποιεί μόνο τα Ουκρανικά. Και βέβαια, να μην ξεχνάμε ότι τα Ουκρανικά θεωρούνται μία εκ των διαλέκτων της μικρορωσικής!

Μία δε από τις κύριες διαφορές της Κριμαίας σε σχέση με οποιαδήποτε περιοχή της χώρας μας είναι και η ύπαρξη, ήδη από το 1991, της "Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κριμαίας" η οποία μετονομάστηκε σε "Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας" και διαθέτει το δικό της σύνταγμα, το δικό της (νομοθετικό) κοινοβούλιο με 100 βουλευτές και το δικό της (εκτελεστικό) υπουργικό συμβούλιο που διορίζει τον δικό της πρωθυπουργό!

Όπως όμως και να έχουν τα πράγματα, συμφωνώ απόλυτα με τον Γιώργο Καισάριο όταν γράφει ότι "αυτοί θα πρέπει να αποφασίσουν για την τύχη τους και εμείς απλά να τους ευχηθούμε καλή τύχη"!

ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΟΟΟΛΟΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ... Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;....

ΟΚ...

Μετά από τόσα χρόνια κρίσης έχουμε καταλάβει πια ότι τα ωραία μας ευρώ, αυτά που δίνουμε κατά χιλιάδες σε φόρους και χαράτσια, δεν πηγαίνουν στην αποπληρωμή του "επονείδιστου" χρέους των "τοκογλύφων" δανειστών μας αλλά στα έξοδα του κράτους.

Βέβαια, ακόμα και μετά την φορολογική καταιγίδα που έχουμε υποστεί, συνεχίζουμε να έχουμε έλλειμμα, δηλαδή τα έσοδα του κράτους μας δεν επαρκούν για να καλύψουν τα έξοδά του.

Και τι κάνει γι' αυτό;

Μα είναι απλό...  Αυξάνει τους φόρους!

Πως αλλιώς θα μπορεί να πληρώνει μέσους μισθούς ανά υπάλληλο 1.400 ευρώ (ΥΕ), 2.000 (ΤΕ)  και 2.400 (ΠΕ);

Πως αλλιώς θα μπορεί να πληρώνει, στο Ελληνικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών σπουδών Βενετίας(!), 7.161 ευρώ στον διευθυντή, 2.640 ευρώ στον βιβλιοθηκάριο και 1.450 ευρώ στον φύλακα;

(την καθαρίστρια την "έριξαν" και της δίνουν μόνο 800 ευρώ!)

Πως αλλιώς θα μπορεί να πληρώνει περίπου 7,8εκ ευρώ ΜΗΝΙΑΙΑ για τους μισθούς του ΑΠΘ και 7,6εκ ευρώ για τους μισθούς στο Καποδιστριακό;

(συγνώμη...  ξέχασα... αυτοί έχουν "αυτοδιοίκητο" και απεργούν γιατί κρίνουν ότι δεν μπορούν να λειτουργήσουν με λιγότερο προσωπικό!)

Συγνώμη αλλά... ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ;

Ποιος ιδιωτικός υπάλληλος απολαμβάνει αυτούς τους μισθούς;

Θα μας τρελάνετε εντελώς;

Έτσι "νιώθουν στο πετσί τους" την κρίση οι δημόσιοι υπάλληλοι;

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία αναρωτιέμαι τι πρόβλημα μπορεί να έχει ένα ζευγάρι δημοσίων υπαλλήλων εάν εισπράττει σχεδόν 4.000 ευρώ το μήνα και δεν έχει ακίνητη περιουσία...

Το αντίστοιχο ζευγάρι του ιδιωτικού τομέα έχετε σκεφτεί ποτέ με πόσα καλείται να τα βγάλει πέρα;

Γι' αυτό δεν αλλάζει το όνειρο του Έλληνα να "τρουπώξει" στο δημόσιο!

Με λίγα λόγια και για να καταλάβουμε τι συμβαίνει σ' αυτή την παρανοϊκή χώρα, ο ιδιωτικός τομέας με μισθούς ακόμα και κάτω των 500 ευρώ καλείται να πληρώνει τρελά ποσά, κυριολεκτικά από το υστέρημά του, για να συντηρούνται οι μέσοι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων στα ουράνια!

Και κάποιοι υπόσχονται να διορθώσουν τις "αδικίες" στο δημόσιο;

Τι θα κάνουν δηλαδή;

Θα τους κάνουν αύξηση ή θα τους δώσουν πίσω τις αργίες και τα προνόμια που κόπηκαν;...  εάν κόπηκαν κι αυτά...

Και δεν έφτανε αυτή η λίστα που έκανε τον κάθε απασχολούμενο στον ιδιωτικό τομέα και τον κάθε άνεργο έξαλλο, βγαίνουν καπάκι και τα αποτελέσματα μίας μελέτης που μας ενημερώνει ότι...  "οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι στην συντριπτική τους πλειονότητα ηλεκτρονικά αναλφάβητοι, καθώς οι 6 στους δέκα δεν έχουν γνώσεις επεξεργασίας κειμένου και δεν μπορούν ούτε να συνδεθούν στο Διαδίκτυο, ενώ παράλληλα μόλις το 35,3% μπορεί να στείλει ένα e mail"!

Γι΄αυτό τους κρατάτε στο δημόσιο;

Γιατί δεν υπάρχει πιθανότητα να βρουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα;

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι προσόντα έχουν οι άνεργοι ή οι -κατά πολύ φτωχότεροι- μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα;

Κάποτε, στα χρόνια των παχιών αγελάδων ακόμα, είχα σχολιάσει την ανικανότητα, τον ηλεκτρονικό αναλφαβητισμό και τον "ωχαδερφισμό" ενός υπαλλήλου κάποιου δημοσίου φορέα, για να εισπράξω από έναν φίλο μου και συνάδελφο του την αποστομωτική απάντηση... "τι να κάνουμε μωρέ;...  είναι καλός άνθρωπος... έχει και δυο παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό..."!

Όπως φαίνεται...  ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ!

Μόνο που εγώ, και ο κάθε "εγώ" ο οποίος ουδέποτε έλαβε δραχμή ή ευρώ από το δημόσιο εμμέσως ή αμέσως, βαρέθηκα και κουράστηκα να πληρώνω!

Εγώ, και ο κάθε "εγώ" του ιδιωτικού τομέα, δεν μπορεί άλλο να πληρώνει!

Άκουγα τους δημοσίους υπαλλήλους να διαμαρτύρονται και θεωρούσα ότι όντως το κράτος μας άρχισε να συμμαζεύεται.

Προφανώς, πλανόμουν πλάνην οικτράν!

Είχα ξεχάσει ότι μπορεί κάποιος να γκρινιάζει γιατί δεν έχει πια ψωμί αλλά το ίδιο γκρινιάζει και αυτός που δεν έχει πια παντεσπάνι!

Ως εδώ κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και γενικά της βουλής!

Οι μεν δεν προχωράτε σε ριζικές αλλαγές προφανώς φοβούμενοι το πολιτικό κόστος και οι δε υπερασπίζεστε με νύχια και με δόντια τις αμοιβές και τα προνόμια του δημοσίου.

Και όλα αυτά...  με τα λεφτά των άλλων!

Έχουμε οικονομική κρίση ή δεν έχουμε;

Κι αν έχουμε, την έχουμε όλοι ή κάποιοι είναι "πιο ίσοι από τους ίσους" που λέει και το ανέκδοτο;

Αν δεν αλλάξει η Ελληνική νοοτροπία...

Αν δεν ανατραπεί η αναλογία δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων...

Αν δεν εξομοιωθούν -αν όχι ανατραπούν- οι μισθοί δημοσίου και ιδιωτικού τομέα...

Ε τότε, ανάπτυξη δεν θα δούμε ότι και να γίνει, όσα δάνεια κι αν πάρουμε, όσα μνημόνια κι αν υπογράψουμε!

Τολμήστε κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης!

Τολμήστε να κάνετε την ανατροπή!

Τολμήστε να διορθώσετε την εξόφθαλμη αδικία, την μεγαλύτερη αδικία που συντελείται στην Ελλάδα της κρίσης!

Είναι η τελευταία σας...  η τελευταία μας... ευκαιρία!

Απλή κοινή λογική...

Κατά λάθος θυσία υπέρ του Ελληνισμού...

Του Στέφανου Κασιμάτη

Να με συγχωρείτε όσοι αγαπάτε τα εξωτικά παρασκευάσματα με κιμά και καρυκεύματα, αλλά το ηρωικό «όχι» των αδελφών μας στην (ξανά) μαρτυρική μεγαλόνησο εξελίσσεται σε κάτι χειρότερο από σεφταλιά. Τουλάχιστον ώς την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές, η κατάσταση ήταν σχεδόν τραγική ― σχεδόν, το τονίζω, διότι η αφθονία άσκοπου πατριωτικού βερμπαλισμού την κάνει να μοιάζει επικίνδυνα με κακόγουστη ιλαροτραγωδία. Κατ’ αρχάς, το περιβόητο «Plan B» δεν υπάρχει. Υπάρχει, βέβαια, η προσπάθεια να επινοηθεί κάτι που να μοιάζει με «Plan B» από τη συγκόλληση ετερόκλητων ιδεών και προτάσεων, καθώς ο δημόσιος βίος της Κύπρου έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο και απεγνωσμένο brainstorming, αλλά οι καλές προθέσεις ποτέ δεν αρκούν για να καλύψουν το κενό της πραγματικότητας.

Επειτα, ο Μόσκοβος δεν λέει να φανεί. Το πρόβλημα είναι πρώτα της Κύπρου και έπειτα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, δήλωσε ο πρωθυπουργός Μεντβέντεφ, για να προσθέσει ότι «μόνον σε τρίτο επίπεδο» η προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος μπορεί να περιλαμβάνει και άλλες χώρες με συμφέροντα στην Κύπρο. Αφησε, δε, ανοιχτό το ενδεχόμενο να ενδιαφέρεται η Ρωσία για την απόκτηση ναυτικής βάσης στο νησί, ενώ για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου δεν ξέρει, επειδή «επ’ αυτού υπάρχουν προβλήματα με την Τουρκία».

Διεθνείς ενισχύσεις στον ηρωικό αγώνα υπέρ τραπεζών και offshore δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Ο μεν Τσάβες πέθανε και ούτε βαλσαμωμένος δεν μπορεί να παρασταθεί (με την ευκαιρία, να σας ενημερώσω, έστω και καθυστερημένα, ότι η ταρίχευση δεν κατέστη δυνατή, λόγω παρέλευσης του χρόνου...) η δε παρουσία της λαοφιλέστατης Ρένας Δούρου στη νήσο, όσο και αν ατσαλώνει το εσωτερικό μέτωπο, μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει διαφορά επί του διεθνούς πεδίου.

Ποιες είναι, λοιπόν, οι επιλογές που προβάλλουν για την Κύπρο; «Ντίνγκνιτιν» (καταπώς έλεγε το «dignity» και ο ανεπανάληπτος εκείνος Χριστόφιας...) ή συμβιβασμός. Κακή επιλογή η τελευταία, δεν λέω ― αλλά η άλλη είναι τρισχειρότερη. Ατακτη χρεοκοπία σημαίνει κατάρρευση των τραπεζών, αφού θα τεθούν σε ισχύ οι εγγυήσεις καταθέσεων 75 δισ. ευρώ. Με λίγα λόγια, η Κύπρος θα βιώσει ένα δράμα ανάλογο εκείνου της Ισλανδίας, αλλά χωρίς βακαλάο· η δε τουριστική αγορά της θα υποστεί δεινό πλήγμα ― ποιος επιλέγει να περάσει τις διακοπές του σε ένα περιβάλλον δυστυχίας; Οσο για το ενδεχόμενο η χρεοκοπία να συμβεί εκτός Eυρωζώνης (δηλαδή, εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους...), προστίθεται στα παραπάνω και η γεωπολιτική αποδυνάμωση, που δεν θα είναι χωρίς επιπτώσεις στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Διότι, αν τώρα οι Ρώσοι λαμβάνουν υπ’ όψιν τις τουρκικές αντιρρήσεις (έστω και αν το κάνουν για διαπραγματευτικούς λόγους), δεν θα τις υπολογίσουν όταν αυτές θα ενταθούν εις βάρος μιας Κύπρου μόνης εκτός Ευρώπης; Βέβαια, η Κύπρος δεν είναι μόνη της, θα πείτε. Ναι, έχει εμάς. (Εμάς που δεν έχουμε τα καύσιμα ώστε να τηρούνται τα νατοϊκά standards στην εκπαίδευση των πιλότων της Αεροπορίας μας...) Εχει και τους Κούρδους, μην το ξεχνάμε, έστω και αν ο δικός τους «Κολοκοτρώνης» ζήτησε χθες κατάπαυση του πυρός και να αποσυρθούν οι Κούρδοι ένοπλοι εκτός τουρκικών συνόρων.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, αναρωτιέμαι πώς ακούγονται σήμερα οι θριαμβολογίες της περασμένης Τρίτης από τον Αλέξη Τσίπρα: «Το ηχηρό και περήφανο ΟΧΙ του κυπριακού Κοινοβουλίου στα σχέδια διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας θα είναι ταυτόχρονα και ΟΧΙ όλων των ευρωπαϊκών λαών σε έναν αδιέξοδο και αυτοκαταστροφικό για την Ευρώπη δρόμο. Θα αποδείξει επίσης ότι ακόμα και στην πιο δύσκολη στιγμή υπάρχουν περιθώρια αντίστασης και διαπραγμάτευσης [...] Ο ελληνικός και ο κυπριακός λαός θα δώσουν το έναυσμα για μια συνολική αντεπίθεση των λαών της Ευρώπης». Ως πρόβλεψη είναι κάπως τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, ο δε επικός τόνος προσθέτει στην υπερβολή και τη γελοιότητα.

Ισως είναι νωρίς για να το πούμε με απόλυτη βεβαιότητα, όμως καθώς υποχωρεί από το βλέμμα το θάμβος της λάμψης του ηρωικού «όχι», αυτό που αρχίζει να διακρίνεται είναι η δεινή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των άλλων κομμάτων που επένδυσαν στον μύθο ότι η επίμονη άρνηση της πραγματικότητας είναι ο έξυπνος και περήφανος τρόπος για να εξακολουθείς να ζεις με περισσότερα από αυτά που βγάζεις. Η Κύπρος την πάτησε άσχημα. Δεν κατάλαβε ότι ο τραπεζικός τομέας της, με τον χαρακτήρα που είχε, ήταν ήδη ξοφλημένος, και προτίμησε μια λύση εις βάρος των μικροκαταθετών, ελπίζοντας ότι έτσι θα συγκρατήσει τους Ρώσους μεγαλοκαταθέτες. Δεν κατάλαβε επίσης ότι η ίδια εξαπάτηση εις βάρος της Ενωσης, δεύτερη φορά μετά το σχέδιο Ανάν, δεν περνούσε. Το κόλπο να συμφωνείται ένας διακανονισμός σε επίπεδο ηγεσίας, για να ανατραπεί ύστερα στο εσωτερικό της χώρας, πιάνει το πολύ μία φορά. Αν όμως η γκάφα της Κύπρου αποδειχθεί μάθημα σε όσους και εδώ και στην Κύπρο πιστεύουν στα παραμύθια, τότε μεσοπρόθεσμα μπορούμε να μιλούμε για την (κατά λάθος) θυσία της Κύπρου υπέρ του Ελληνισμού...

ΠΗΓΗ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ “ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ” ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ “ΔΕΔΟΜΕΝΑ”...

Λόγω τις κρισιμότητας της κατάστασης στην Κύπρο αλλά και της αβεβαιότητας που υπάρχει, δεν ήθελα να πάρω θέση ή να σχολιάσω τα τεκταινόμενα που τα παρακολουθώ λεπτό προς λεπτό στον ΡΙΚ.

Ψάχνοντας όμως για κείμενα προς αναδημοσίευση παρατηρώ με πόση βεβαιότητα και σιγουριά γράφουν κάποιοι τις απόψεις τους... ή τις προβλέψεις τους... ή μήπως τις προσδοκίες τους;

Πολλά από αυτά τα κείμενα δίνουν πραγματικά την εντύπωση ύπαρξης παράλληλου σύμπαντος στο οποίο ζουν οι συγγραφείς τους και προσωπικά αρνούμαι να τους ακολουθήσω.

Να βάλουμε λίγο κάποια πράγματα στην θέση τους με την απλή κοινή λογική...

Είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι δεδομένο ότι οι Κυπριακές τράπεζες έχουν ΚΑΙ αρκετό “μαύρο” χρήμα.
Γιατί δεν πρέπει να το λέμε και να κοροϊδευόμαστε;
Ένα πολύ μεγάλο μέρος των καταθέσεων τους ανήκουν σε καταθέτες εκτός Κύπρου και ΕΕ και πιθανόν οι περισσότερες από αυτές αποτελούν “μαύρο” χρήμα είτε αυτό είναι προϊόν εγκληματικών δράσεων είτε απλά πρόκειται για ποσά αδήλωτα και μη φορολογημένα στις χώρες τους.
Αυτό βέβαια συμβαίνει σε πολλές τράπεζες διαφόρων χωρών της ΕΕ αλλά μόνο στην Κύπρο υπάρχει τέτοια διείσδυση Ρωσικών κεφαλαίων τα οποία κάποιοι στην Ευρώπη αποφάσισαν -άγνωστο γιατί- να στοχοποιήσουν.

Επίσης δεδομένο είναι ότι η Κύπρος εδώ και δεκαετίες έχει βασίσει όλη της την οικονομία στο τραπεζικό της σύστημα το οποίο λειτουργούσε μια χαρά μέχρι που έγινε το “κούρεμα” των Ελληνικών ομολόγων στα οποία ήταν πολύ εκτεθειμένες οι Κυπριακές τράπεζες.
Αυτό ήταν το πρώτο πλήγμα που δέχτηκαν και εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι δεν στάθηκαν ικανοί να διαχειριστούν  οπότε έφτασαν στο σημείο να ζητήσουν βοήθεια στο eurogroup της περασμένης εβδομάδας.

Εκεί, είναι δεδομένο, ότι τους προτάθηκε/επιβλήθηκε η χειρότερη δυνατή “λύση” η οποία θα δημιουργούσε και θα δημιουργήσει προβλήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Ήταν λογικό να απορριφθεί από την Κυπριακή βουλή το “ευρωπαϊκό σχέδιο” και να προκαλέσει “εθνική ανάταση” στην Ελληνισμό που υποφέρει.
Αλλά...

Είναι δεδομένο ότι όταν έχεις πρόβλημα λες “όχι” σε μία πρόταση ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ έχεις έτοιμη και δεδομένη μία άλλη εναλλακτική άσχετα εάν είναι καλύτερη ή χειρότερη.

Δυστυχώς, αποδεικνύεται περίτρανα ότι το τραγικό λάθος του eurogroup με την ηλίθια πρότασή του ακολουθήθηκε από ένα έτερο τραγικό λάθος ανετοιμότητας από πλευράς Κύπρου η οποία έδειξε πρωτοφανή ερασιτεχνισμό στις κινήσεις και τις αποφάσεις της.

Και για αυτό το θέμα ακούστηκαν διάφορα όπως πχ “γιατί η Ελληνική κυβέρνηση δεν βοήθησε... δεν ενημέρωσε... δεν στήριξε...  την Κύπρο;”, μέχρι και “γιατί δεν αντιτάχθηκε στην απόφαση;”!
Φαίνεται ότι ξεχνούν το βασικότερο και πλέον “δεδομένο” όλων... Η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος!
Έχει την δική της νεοεκλεγμένη κυβέρνηση την οποία -σαφώς- επέλεξε ο Κυπριακός λαός.
Δεν επέλεξε τον Σαμαρά για κυβερνήτη αλλά τον Αναστασιάδη όπου όταν ψηφίζει “ναι” ως πρόεδρος της Κυπριακής δημοκρατίας όλοι πρέπει να το σέβονται.

Ακόμα και αν ο Σαμαράς ή στελέχη της κυβέρνησής του  είχαν επαφές με την Κυπριακή κυβέρνηση ή τον πρόεδρο της, είναι δεδομένο ότι δεν μπορούν να δημοσιοποιηθούν!

Επειδή λοιπόν έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέμε όλοι... ας περιμένουμε.

Ας ελπίσουμε ότι, ακόμα κι αν ο Μεντβιέντεφ είχε δίκιο όταν έλεγε ότι με το θέμα της Κύπρου “ότι λάθος μπορούσε να γίνει, έγινε”, τα λάθη θα σταματήσουν εδώ, θα βρεθεί σύντομα λύση  και όλα θα πάνε καλά!

Για την ώρα ας σκεφτούμε λίγο τους Κύπριους αδερφούς μας οι οποίοι περνούν δύσκολα, χωρίς τράπεζες, χωρίς μετρητά, χωρίς πιστωτικές κάρτες και με πλήρη αβεβαιότητα για αυτό που θα έρθει και ας αφήσουμε τις (με περισσή βεβαιότητα αποτυπωμένες) προσδοκίες για “επανάσταση” και “χαστούκια” που θυμίζουν “μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα”!

Απλή κοινή λογική...

ΠΟΥΤΙΝ... Ο ΗΓΕΤΗΣ...

Ομολογώ ότι είχα την απορία μέρες τώρα και εχθές που την είδα και στο ιστολόγιο "τα χάλια" χάρηκα που δεν είμαι μόνο εγώ η παράξενη...

Τι γράφουν "τα χάλια";...

Τελικά, με ποιόν ήταν τα ελληνικά ΜΜΕ στη Ρωσία;

Τον Πούτιν τον πολέμησαν με λύσσα, για τους λόγους που όλοι ξέρετε.
Θα μας κάνουν την τιμή όμως τα ελληνικά ΜΜΕ να μας πουν ποιόν θα ήθελαν να ψηφίσει ο Ρωσικός λαός για να είναι ευχαριστημένα;
Τον ακροδεξιό Ζιρινόφσκι;
Τον κομμουνιστή Ζουγκάνοφ, ενώ στην Ελλάδα λοιδορούν το ΚΚΕ;
Τον ανύπαρκτο Μιρόνοφ;
Τον άσχετο Προχόροφ; Τον ήξεραν κι από χθες; 'Εχουν δείγματα της πολιτικής του υπόστασης;
Θα μας κάνουν την τιμή να μας εξηγήσουν -στους αναγνώστες τους- γιατί τόσο ζόρι με τον Πούτιν;

Αυτός ο πόλεμος προς τον Πούτιν με ενόχλησε κι εμένα...

Ένας ανελέητος πόλεμος χωρίς καν να κρατάνε τα προσχήματα...

Δεν ξέρω εάν υπήρξε νοθεία και κατά πόσον αυτή θα μπορούσε να έχει ανατρέψει το αποτέλεσμα αν και η υπεροχή του Πούτιν μάλλον είναι αδιαμφισβήτητη!

Αλλά αυτά που ακούστηκαν στην Ελλάδα είναι το κάτι άλλο!

Προέβαλαν τις πορείες κάποιων χιλιάδων Ρώσων ωσάν τον μέγα ξεσηκωμό!

Μιλούσαν για χώρα "που δεν διαθέτει δημοκρατική παράδοση"!

Μιλούσαν για βία και (εκτεταμένη!) νοθεία!

Είτε τους αρέσει είτε όχι οι Ρώσοι επέλεξαν τον Πούτιν για ηγέτη τους για μία ακόμα φορά και είναι πολύ πιθανόν να το ξανακάνουν.

Ας πάψουν λοιπόν να τον αντιπαλεύουν και να τον συκοφαντούν γιατί πλέον πρόκειται για "ηγέτη" κράτους το οποίο έχει φιλικές σχέσεις με την Ελλάδα!

Και επειδή προφανώς δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει ηγέτης και για ποιον λόγο τον αγαπούν και τον προτιμούν οι Ρώσοι τους αφιερώνω το παρακάτω video με την ελπίδα κάποια στιγμή να αποκτήσουν έστω και ίχνη...

απλής κοινής λογικής...

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:

Ο Πούτιν επισκέπτεται μία ΙΔΙΩΤΙΚΗ επιχείρηση στα ορυχεία της πόλης Πικάλεβο όπου οι εργαζόμενοι απεργούν και ζητούν την υπογραφή του εργοδότη Όλεγκ Ντεριπάσκα (ενός από τους πιο πλούσιους και "δυνατούς" επιχειρηματίες της Ρωσίας!) σε μία νέα, πιο... φιλική προς τους εργαζόμενους, σύμβαση εργασίας.
Μετά από την επίσκεψη Πούτιν στους χώρους εργασίας ακολουθεί συνάντηση με την διοίκηση και τους εργαζόμενους όπου τον ακούν όλοι με σκυμμένα κεφάλια και ο ΗΓΕΤΗΣ Πούτιν ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ τον επιχειρηματία Ντεριπάσκα να σηκωθεί από την θέση του και πετώντας του κυριολεκτικά τα χαρτιά και ένα στυλό να υπογράψει αυτά που ζητούσαν οι εργαζόμενοι!Έτσι κερδίζει τον λαό του ένας πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ!

Αμερικάνικη Προπαγάνδα κατά του Πούτιν ... (video)

Θα περίμενε κανείς ότι, τουλάχιστον με την Ρωσία του Πούτιν, θα κρατούσαν τα προσχήματα της "ελεύθερης",  "αντικειμενικής"  και "ανεξάρτητης" δημοσιογραφίας.

Βέβαια, όταν έχεις συνηθίσει να απευθύνεσαι σε... "αμερικανάκια", δύσκολα αντιστέκεσαι στον πειρασμό και ιδού τα αποτελέσματα!

Ο απόλυτος εξευτελισμός ενός από τους μεγαλύτερους τηλεοπτικούς σταθμούς διεθνώς!

Θαυμάστε το...  για να μην λέμε μόνο για τα δικά μας (mega, skai, κλπ)

ΠΗΓΕΣ   ΙΣΧΥΣ  και  ΤΑ ΧΑΛΙΑ